بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_پنجاهوهشت از حرف زدنش خنده ای به لبم اومد،ولی درد چنان بهم غلبه کرده بود که زود لبخندمو بلعیدم. تا خواستیم حرکت کنیم ، ناصر با صدای آرومی گفت داری کجا میری تاج گل ؟ چرا اومدی از خونه بیرون و معرکه گرفتی؟ ببین مردم چطور دارن بهت نگاه میکنن ؟ با حرص گفتم منو با این حالم ول کردی معلوم نیست کجا رفتی ، حالا اومدی از خجالت جلوی مردم حرف میزنی؟ گفت بیا بریم تو خونه، برات تعریف کنم چه اتفاقی افتاده . پامو محکم روی زمین فشار دادم و گفتم من دیگه پامو توی اون خونه نمی ذارم ، تو دیگه چه جور آدمی هستی؟جلوی چشمت آبجیت داشت منو از بین میبرد، تو به جای اینکه پشتم باشی ، معلوم نیست رفتی کجا رفتی، برو ناصر ، برو که دیگه نمی‌خوام ببینمت. ناصر نفس بلندی کشید ، چشاشو محکم با بست و بعد باز کردم.. مجبورم کرد به سمت خونه رفتیم... با چشمم به امیر حسین التماس می کردم که که پیش خان بره و تقاضای کمک کنه... ناصر گفت بس کن دیگه چقدر غر میزنی تو. با تعجب بهش نگاه کردم و گفتم غُر میزنم؟ کنارم نشست و گفت آره دیگه ، خیلی حرف میزنی. چشمام هر لحظه کم سو تر میشدن و همه چی رو دوتایی می دید. ناصر گفت ، یه کم آروم باش خبر دادم تا قابله بیاد کمرتو معاینه کنه، برای همین هم مجبور شدم تنهات بذارم ، از صبح در به در از این خونه به اون خونه دنبال قابله بودم،بیارم بالا سرت که از شانس بدت همه ی قابله ها زائو داشتن و نمیتونستن بیان. گفتم اون نامرد کجا رفته ؟ گفت هااا؟ کدوم ؟ گفتم ناصر چرا واقعا خودتو به کوچه علی چپ میزنی؟ خوب میدونی منظورم کیه، پس بیست سوالی برام بازی نکن. گفت نه به خدا نمی‌دونم منظورت کدومه؟ گفتم منظورم همون نارین.. گفت بعد از اینکه تو بی هوش شدی ، علیرضا تا جایی که تونست به جون نارین افتاد ، من اصلا نمی دونستم باید چیکار کنم، از هولم اولش فقط به این طرف و اون طرف می دوییدم ، تا اینکه کمی به خودم اومدمو رفتم دنبال ننه اقات ،آوردمش اینجا و با هم زخمتو بستیم ،اما وقتی خواستم نارین رو ادب کنم، نه نارین تو خونه بود و نه ننم. گفتم حتما علیرضا فراریشون داده.. سرشو تکون داد و گفت نه نه ،چون علیرضا خودش هم دنبال نارین بود. نفس بلندی کشیدم و با درد شدیدی که هر لحظه حالمو از چند دقیقه پیشش بدتر می کرد، سرمو روی بالشت گذاشتم ، تازه چشامو روی هم گذاشته بودم که صدای کوبیدن در حیاط چشامو مثل باز کردم… ناصر با تردید گفت فکر کنم بالاخره قابله رسید، آره شک ندارم خودشه، یا اینکه .... گفتم یا اینکه چی؟ گفت نارین ...و از اتاق بیرون رفت. درد کل بدنمو احاطه کرده بود و حتی نای تکون خوردن هم نداشتم ،چشمام ناخودآگاه بسته شدن، اما صداهای در هم برهم منصور و خان و چندتا از همراهاشون و همینطور صدای ناصر که سعی داشت با دیونگی همه چی رو عادی جلوه بده تا خیال خان و همراهاش راحت بشه و یه وقت داخل خونه نیان رو می تونستم بشنوم. هر چقدر سعی می کردم که چشمامو باز کنم و داد بزنم که من اینجا هستم، بلکه کسی به کمک بیاد، موفق نمی شدم. با کمتر شدن صداها، لحظه به لحظه نا امیدتر میشدم که یهو در باز شد و صدای ناصر رو شنیدم که خطاب به کسی می‌گفت داری چیکار میکنی برای چی اومدی تو اتاق؟ صدای خان و منصور رو شنیدم... خان گفت باید ببریمش عمارت که قابله طلعت یه کم تقویتش کنه، حتما اینقدر این دخترو گشنه و تشنه نگه داشتن و ازش کار کشیدن که از حال رفته. با ریخته شدن آب سرد روی سرو صورتم یهو شوک بهم وارد شد و به جای اینکه چشامو باز کنم نیم خیز نشستم ، اما هنوز ضعف داشتم و زبونم کاملا سِر بود. به محض اینکه نشستم و منصور به طرف ناصر نگاه کرد و با غیض گفت چی به روز این دختر آوردی؟ خان زود خودشو از کنار در به من رسوند و بدون معطلی گفت منصور الان وقت این حرفا نیست ، فعلا باید هر چه زودتر این دختر رو به عمارت ببریم که تا طلعت به دادش برسه. منصور گفت خان ؟ نمیشه این دختر رو با این وضعیتش جلوی چشم عالم و آدم ببریم عمارت ، یکی بره قابله رو صدا بزنه و برای مداوا بیاره همینجا. من که متوجه شدم خان و منصور از اصل قضیه بی خبرن و موضوع رو بد متوجه شدن ،دستمو روی کمرم چسبوندم و گفتم میشه یه تیکه از این ملافه پاره کنی و بدی بهم؟ منصور با تعجب گفت برای چی میخوای ؟ الان قابله میاد اصلا نگران نباش. گفتم باید زخمم رو ببندم ، منصور یه بار به ناصر که با استرس بالای سرمون ایستاده بود و یه بار به من نگاه کرد و گفت زخم ؟ چه زخمی تاج گل ؟ چشامو به چشمای پراز استرس ناصر دوختم و گفتم نارین و خاله عصمت می خواستن منو از بین ببرن... منصور که چهره اش هر لحظه برافروخته تر میشد دستشو روی سرش گذاشتو و گفت خدا ازشون نگذره...حرفشو قطع کرد و سراسیمه به سمت در حیاط رفت. ناصر روبروم نشست ، ادامه دارد... بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر#قسمت_پنجاهونه
انگشت اشاره اشو روبروم گرفت و گفت زود حرفتو پس می گیری و بهشون میگی که دروغ گفتی ، من خودم نارینو ادب می کنم .گفتم من نه حرفمو پس می گیرم و نه منتظر می مونم تو حقمو بگیری. گفت تاج گل خودت خوب میدونی که من به هر قیمتی که شده، نمی ذارم چیزی بر خلاف میلم به گوش خان برسه، پس تا اون رومو بالا نیاوردی، سریع همون حرفی که بهت گفتمو بهشون میگی، فهمیدی چی گفتم ؟ خدا خدا می کردم منصور زودتر برسه و منو از دست ناصر نجات بده ..بهش گفتم بی خودی هم تهدیدم نکن اگر میخوای بلایی سرم بیاری ،خوب بیار..آره همین الان یه بلایی سرت میارم..تا نتونی از من جداشی ….که بلاخره منصور وارد اتاق شد.. منصور به طرف ناصر نگاه کرد و با غیض گفت چیکار میکنی؟ خان زود خودشو از کنار در به من رسوند و بدون معطلی گفت منصور الان وقت این حرفا نیست ، فعلا باید هر چه زودتر این دختر رو به عمارت ببریم که تا طلعت به دادش برسه.با وجود مخالفت ناصر منو به عمارت بردند ..اونجا خدمه بهم رسیدند و برام قابله آوردن، آخه اونزمان قابله کار دکتر رو انجام داد...حالم بهتر شده بود...با تق تق در به بالشت تکیه دادم ، هونوز جای زخمم می‌سوخت و گهگاهی از شدت درد صورتم جمع میشد. خان و پشت سرش منصور داخل اتاق شدن ، با شرمندگی ،آروم سلام کردم ، خواستم جلوی پاشون بلند بشم که خان با دستش اشاره کرد و گفت بشین بشین، نمی‌خواد بلند شی ، راحت باش دختر جان. منصور گفت بهتری ؟ قابله که خبرای خوبی داد و گفت خدارو شکر زخمت عمیق نبوده و انشالله تا چند روز دیگه هم بهتر میشی. سرمو پایین انداختم و با صدای آرومی گفتم انشالله.خان کنارم نشست و گفت تاج گل خوب به حرفم گوش کن ببین بهت چی میگم، تا نیم ساعت دیگه همون عاقدی که عقدت کرد ،برای طلاقت میاد اینجا، دیگه مِنو من راه ننداز و این دندون لق رو بکن و بنداز دور، این زندگی برای تو زندگی بشو نیست دختر جان.گفتم والا اونکه منو عقد نکرد ،خاله عصمت بله رو گفت...منصور و خان هر دو با تعجب به هم نگاه کردن و منصور گفت چی داری میگی تاج گل؟ دفعه ی قبل هم اونروزی که تو عمارت بودی همینو گفتی، ولی بعدش گفتی که ما درست متوجه منظورت نشده بودیمو،خودتم بعد از خالت بله رو گفتی. اصلا چرا دفعه ی قبل یهو حرفتو عوض کردی هاااا؟ گفتم اون دفعه هم خواستم بهتون راستشو بگم،ولی از ناصر که اونجا نشسته بود و با چشماش داشت برام خط و نشون می کشید و از اینکه حرفم توی دهن اهالی روستا ، ترسیدمو حرفمو عوض کردم ،ولی واقعیتش اینه که من موقع خوندن خطبه ی عقد اصلا بله نگفتم و خاله عصمت بجای من گفت بله . منصور دوباره خواست چیزی بگه که خان دستشو برای منصور تکون داد و گفت وایسا ببینم یه لحظه چیزی نگو ..منصور اوفی کرد و ساکت شد. خان گفت یه بار از اول درستشو تعریف کن ببینم قضیه چی بوده. برای چند لحظه سکوتی اتاقو فرا گرفت ، سکوت رو شکوندمو گفتم روز عقد، منو که از اول هم به این وصلت راضی نبودم، به اجبار به مهمونخونه فرستادن ، وقتی عاقد خطبه رو خوند می خواستم همه ی مکافات بعدشو به جون بخرمو جلوی همه بگم که راضی نیستم، اما خاله عصمت پیش دستی کرد و به جای من بله رو گفت، عاقد هم که فکر کرده بود من بله رو گفتم، بقیه ی خطبه رو خوند و تموم کرد. منصور گفت این یعنی چی؟ خان که حسابی فکرش مشغول شده بود، کمی فکر کرد و گفت فعلا که کار از کار گذشته و الان فقط باید دنبال راه چاره ای باشیم که این قضیه بی سر و صدا حل و فصل بشه.. باید سریع طلاقشو از این پسریه بی عقل بگیریم. با بغض گفتم خان، ولی من نمی خوام طلاق بگیرم…خان اخمهاشو در هم کشید و با صدای بلند داد زد و گفت خب پس اینقدر توی اون خونه بمون تا هر بلایی بخوان سرت بیارن..بلند شد و به منصور اشاره کرد و گفت پاشو بریم، انگار این دختر از این همه عذاب کشیدن خسته نشده...گفتم به خدا خسته شدم، آخه کی دوست داره تو زدگیش عذاب بکشه که من دومیش باشم .سرمو پایین انداختم و با شرمندگی گفتم من از خدامه که همین الان از شر این زندگیه راحت بشم، ولی چه کنم که خانواده ای ندارم که پشتم بهشون گرم باشه و اگه از ناصر جدا بشم، جایی برای موندن ندارم.خان دوباره سر جای اولش نشست و گفت چرا نداری ؟تو پدر داری. بغض امونمو برید ، همراه با اشکایی که هر لحظه تند تر میبارید گفتم آخه آقام هم منو نمی‌خواد ، دستامو جلوی صورتم گرفتمو به هق هق افتادم . منصور صداشو صاف کرد و گفت کسی رو جز آقات نداری که بتونی بری پیشش بمونی ؟ سری تکون دادم و گفتم وقتی آقام منو نمی خواد ،حتما بقیه هم بهم جا و مکان نمیدن دیگه، اصلا کجا می تونم بمونم، مگه شما فراموش کردین که ما کجا زندگی می کنیم ؟خان گفت نه فراموش نکردیم ، اینم می دونیم که بعد طلاقت ممکنه زندگیت از اینی که هست هم سخت تر بشه.
ادامه دارد
بومِ آشپزی
انگشت اشاره اشو روبروم گرفت و گفت زود حرفتو پس می گیری و بهشون میگی که دروغ گفتی ، من خودم نارینو ادب می کنم .گفتم من نه حرفمو پس می گیرم و نه منتظر می مونم تو حقمو بگیری. گفت تاج گل خودت خوب میدونی که من به هر قیمتی که شده، نمی ذارم چیزی بر خلاف میلم به گوش خان برسه، پس تا اون رومو بالا نیاوردی، سریع همون حرفی که بهت گفتمو بهشون میگی، فهمیدی چی گفتم ؟ خدا خدا می کردم منصور زودتر برسه و منو از دست ناصر نجات بده ..بهش گفتم بی خودی هم تهدیدم نکن اگر میخوای بلایی سرم بیاری ،خوب بیار..آره همین الان یه بلایی سرت میارم..تا نتونی از من جداشی ….که بلاخره منصور وارد اتاق شد.. منصور به طرف ناصر نگاه کرد و با غیض گفت چیکار میکنی؟ خان زود خودشو از کنار در به من رسوند و بدون معطلی گفت منصور الان وقت این حرفا نیست ، فعلا باید هر چه زودتر این دختر رو به عمارت ببریم که تا طلعت به دادش برسه.با وجود مخالفت ناصر منو به عمارت بردند ..اونجا خدمه بهم رسیدند و برام قابله آوردن، آخه اونزمان قابله کار دکتر رو انجام داد...حالم بهتر شده بود...با تق تق در به بالشت تکیه دادم ، هونوز جای زخمم می‌سوخت و گهگاهی از شدت درد صورتم جمع میشد. خان و پشت سرش منصور داخل اتاق شدن ، با شرمندگی ،آروم سلام کردم ، خواستم جلوی پاشون بلند بشم که خان با دستش اشاره کرد و گفت بشین بشین، نمی‌خواد بلند شی ، راحت باش دختر جان. منصور گفت بهتری ؟ قابله که خبرای خوبی داد و گفت خدارو شکر زخمت عمیق نبوده و انشالله تا چند روز دیگه هم بهتر میشی. سرمو پایین انداختم و با صدای آرومی گفتم انشالله.خان کنارم نشست و گفت تاج گل خوب به حرفم گوش کن ببین بهت چی میگم، تا نیم ساعت دیگه همون عاقدی که عقدت کرد ،برای طلاقت میاد اینجا، دیگه مِنو من راه ننداز و این دندون لق رو بکن و بنداز دور، این زندگی برای تو زندگی بشو نیست دختر جان.گفتم والا اونکه منو عقد نکرد ،خاله عصمت بله رو گفت...منصور و خان هر دو با تعجب به هم نگاه کردن و منصور گفت چی داری میگی تاج گل؟ دفعه ی قبل هم اونروزی که تو عمارت بودی همینو گفتی، ولی بعدش گفتی که ما درست متوجه منظورت نشده بودیمو،خودتم بعد از خالت بله رو گفتی. اصلا چرا دفعه ی قبل یهو حرفتو عوض کردی هاااا؟ گفتم اون دفعه هم خواستم بهتون راستشو بگم،ولی از ناصر که اونجا نشسته بود و با چشماش داشت برام خط و نشون می کشید و از اینکه حرفم توی دهن اهالی روستا ، ترسیدمو حرفمو عوض کردم ،ولی واقعیتش اینه که من موقع خوندن خطبه ی عقد اصلا بله نگفتم و خاله عصمت بجای من گفت بله . منصور دوباره خواست چیزی بگه که خان دستشو برای منصور تکون داد و گفت وایسا ببینم یه لحظه چیزی نگو ..منصور اوفی کرد و ساکت شد. خان گفت یه بار از اول درستشو تعریف کن ببینم قضیه چی بوده. برای چند لحظه سکوتی اتاقو فرا گرفت ، سکوت رو شکوندمو گفتم روز عقد، منو که از اول هم به این وصلت راضی نبودم، به اجبار به مهمونخونه فرستادن ، وقتی عاقد خطبه رو خوند می خواستم همه ی مکافات بعدشو به جون بخرمو جلوی همه بگم که راضی نیستم، اما خاله عصمت پیش دستی کرد و به جای من بله رو گفت، عاقد هم که فکر کرده بود من بله رو گفتم، بقیه ی خطبه رو خوند و تموم کرد. منصور گفت این یعنی چی؟ خان که حسابی فکرش مشغول شده بود، کمی فکر کرد و گفت فعلا که کار از کار گذشته و الان فقط باید دنبال راه چاره ای باشیم که این قضیه بی سر و صدا حل و فصل بشه.. باید سریع طلاقشو از این پسریه بی عقل بگیریم. با بغض گفتم خان، ولی من نمی خوام طلاق بگیرم…خان اخمهاشو در هم کشید و با صدای بلند داد زد و گفت خب پس اینقدر توی اون خونه بمون تا هر بلایی بخوان سرت بیارن..بلند شد و به منصور اشاره کرد و گفت پاشو بریم، انگار این دختر از این همه عذاب کشیدن خسته نشده...گفتم به خدا خسته شدم، آخه کی دوست داره تو زدگیش عذاب بکشه که من دومیش باشم .سرمو پایین انداختم و با شرمندگی گفتم من از خدامه که همین الان از شر این زندگیه راحت بشم، ولی چه کنم که خانواده ای ندارم که پشتم بهشون گرم باشه و اگه از ناصر جدا بشم، جایی برای موندن ندارم.خان دوباره سر جای اولش نشست و گفت چرا نداری ؟تو پدر داری. بغض امونمو برید ، همراه با اشکایی که هر لحظه تند تر میبارید گفتم آخه آقام هم منو نمی‌خواد ، دستامو جلوی صورتم گرفتمو به هق هق افتادم . منصور صداشو صاف کرد و گفت کسی رو جز آقات نداری که بتونی بری پیشش بمونی ؟ سری تکون دادم و گفتم وقتی آقام منو نمی خواد ،حتما بقیه هم بهم جا و مکان نمیدن دیگه، اصلا کجا می تونم بمونم، مگه شما فراموش کردین که ما کجا زندگی می کنیم ؟خان گفت نه فراموش نکردیم ، اینم می دونیم که بعد طلاقت ممکنه زندگیت از اینی که هست هم سخت تر بشه.
ادامه دارد
بومِ آشپزی
۱۳