بومِ آشپزی 🍛
#دختر‌ِ_آخر #قسمت_پنجاهوهفت ناصر با تعجب گفت تاج گل مواظب باش ،تا خواستم حرکتی کنم ، یهو ازشدت د.رد در جا خشکم زد .. دستمو روی کمرم کشیدم و بعد بالا گرفتمو نگاهش کردم ، لبخند بی جونی به ناصر زدم، رومو به سمت خاله عصمت کردم و با صدایی که از ترس و درد میلرزید، گفتم خدا ازت نگذره ، که تو اوج جوونی منو سیاه بختم کردی ، خدا ازت نگذره که منو آوردی اینجا، خدا ازت نگذره که با دخترت برای مرگم نقشه کشیدید. علیرضا کمی جلوتر اومد و گفت نارین تو چیکار کردی ؟ مگه این دختر چه کارتون کرده ؟ صداشو آرومتر کرد و گفت آخه چی از جونش می خواید؟ چشامو روی هم گذاشتمو به روزهای قبل از این اتفاقات رفتم، یاد اونروزای خوشی که خانجون برای پخت فَتیر خمیر درست میکرد و جز مهران و بهرام کسی جرات نداشت به طرفش قدم برداره افتادم ، یاد اون شیطنتهایی که می کردم و تنبیه بعدش هم بدون شام خوابیدن بود ... یهو احساس کردم که همه تصاویر پیش چشمم رنگ باخت ، درد امانمو بریده بود و دیگه نتونستم در برابر اون همه درد مقاومت کنم، روی زمین نشستم، چشمام رو بستمو دیگه چیزی نفهمیدم. وقتی چشمامو باز کردم کسی توی اتاق نبود ، برای چند لحظه همه چی رو فراموش کرده بودم ،خمیازه ی بلندی کشیدم،با دردی که توی پهلوم پیچید ،زود کمرمو صاف کردم ، یکی از دستام با یه دستمال بسته شده بود، با اون یکی دستم کمرمو مالیدم و تازه اون لحظه بود که دوباره همه چی رو به یاد آوردم .تو فکر بدبختیهام بودم که در اتاق باز شد و ننه آقام رو توی چارچوب در دیدم. نمی‌دونستم براش اخم کنم یا از دیدنش خوشحال باشم ،ننه آقا بشقاب به دست نزدیکم شد و گفت ننه ات برات بمیره که به این روز افتادی.. اخم کردم و با صراحت گفتم چرا اومدی ؟تازه یادت افتاده یه دختر هم اینجا داری ؟صدامو بالاتر بردم و ادامه دادم ننه آقا شنیدی چی گفتم ،میگم الان یاد افتاده دخترتو زیر دست این قوم انداختی؟ ننه آقا بشقاب برنج رو زمین گذاشت و گفت خوبه خوبه ، فکر نکن شوهر کردی می تونی برای من زبون درازی کنی و هر جور دلت می خواد با من حرف بزنی نه دخترجون ، بهت اجازه نمیدم منو برای اومدن و نیومدنم بازخواست کنی. گفتم آره راست میگی من اجازه ندارم به هیچ کس و هیچ چیز اعتراض کنم.. ننه تو اصلا چرا هر سری که یه بلایی به سرم میاد یه بشقاب غذا دستت می گیری و میای پیشم؟چرا فکر می‌کنی من با یه بشقاب غذا گول میخورم؟ بشقابو به طرفش هول دادم و گفتم نه تورو می‌خوام ببینم، نه غذایی که با منت برام آوردی رو ، ننه من به محبت و آغوشت نیاز داشتم که تو همیشه ازم دریغ کردی ، من به پشتیبانی تو احتیاج داشتم، دلم می خواست مثل خاله عصمت که همیشه پشت دخترشه ، توام پشت من باشی اما هیچ وقت نبودی، الانم اومدی اینجا چیکار کنی مثلا؟ اومدی شکمم رو سیر کنی؟ اینقدر توی این مدت غم و غصه خوردم که سیر سیرم، نمی خواد نگران گرسنگی من باشی. پاشو ، پاشو ننه ، پاشو برو پیش شوهرت ،همونی که این بدبختی رو برام برید و دوخت و تنم کرد، همونی که محکومم کرد به این زندگی ... ننه آقام چینی به پیشونیش انداخت و باحرص گفت تقصیر تو نیست که اینجوری با من حرف میزنی ، تقصیر خودمه که دلم به حال تو سوخت ، والا الان می بینم که عصمت بنده خدا راست میگه، اندازه ی سه تا زن زبون دراز کردی و از اتاق بیرون رفت. دستمو روی دهنم فشار دادم و تو سکوتم فریاد کشیدم، اما هر چقدر تو خفای خودم جیغ می کشیدم کمتر آروم می شدم. بعد از رفتن ننه آقا و گریه های من ، تازه درد کمرم شروع شد و از شدت درد به خودم پیچیدم. خونه سوت و کور بود و هیچ صدایی نمی شنیدم ، با صدای آرومی گفتم ناصر ؟ ناصر کجایی ؟ کجایی پس؟ نه اثری از ناصر بود و نه از کسی دیگه. دستمو به دیوار گرفتمو با دردی که تو کل بدنم پیچید به زور از جام بلند شدم ، به سختی خودمو به حیاط رسوندم، با صدای ضعیفی داد زدم کسی خونه نیست؟کشون کشون خودمو به در حیاط رسوندم و با آخرین زوری که تو بدنم مونده بود خودمو تو کوچه انداختم…. با صدای ضعیفی که هر لحظه هم ضعیف تر میشد داد زدم کمکم کنید ،به خان خبر بدین. تو اون حال و اوضاعی که همه تماشاچی شده بودن و فقط به من نگاه میکردن، چشمم به پسر مسلم بنّا که با مظلومیت خاصی به من نگاه میکرد افتاد ، دستمو براش تکون دادم و گفتم امیر حسین بیا.. طرفم دو یید و گفت آبجی تاج گل لباست کثیف شده ، چه بلایی سرت اومده ؟ آروم و بریده بریده لب باز کردم و گفتم چیزی نیست، تو فقط بدو به خان خبر بده. سرشو پایین انداخت و گفت آبجی من برم چی بگم، حرف منو باور نمی کنن .. بیا با هم بریم پیش خان، راستشو بخوای خیلی دوست دارم عمارت خانو از نزدیک ببینم ، اینقدر پسر مش محمود از عمارت و زیبایش تعریف کرده من هم دلم میخواد به بهونه ی تو برم اونجا رو ببینم. ادامه دارد بومِ آشپزی 
#دختر‌ِ_آخر #قسمت_پنجاهوهشت
از حرف زدنش خنده ای به لبم اومد،ولی درد چنان بهم غلبه کرده بود که زود لبخندمو بلعیدم. تا خواستیم حرکت کنیم ، ناصر با صدای آرومی گفت داری کجا میری تاج گل ؟ چرا اومدی از خونه بیرون و معرکه گرفتی؟ ببین مردم چطور دارن بهت نگاه میکنن ؟ با حرص گفتم منو با این حالم ول کردی معلوم نیست کجا رفتی ، حالا اومدی از خجالت جلوی مردم حرف میزنی؟ گفت بیا بریم تو خونه، برات تعریف کنم چه اتفاقی افتاده .پامو محکم روی زمین فشار دادم و گفتم من دیگه پامو توی اون خونه نمی ذارم ، تو دیگه چه جور آدمی هستی؟جلوی چشمت آبجیت داشت منو از بین میبرد، تو به جای اینکه پشتم باشی ، معلوم نیست رفتی کجا رفتی، برو ناصر ، برو که دیگه نمی‌خوام ببینمت. ناصر نفس بلندی کشید ، چشاشو محکم با بست و بعد باز کردم.. مجبورم کرد به سمت خونه رفتیم... با چشمم به امیر حسین التماس می کردم که که پیش خان بره و تقاضای کمک کنه... ناصر گفت بس کن دیگه چقدر غر میزنی تو. با تعجب بهش نگاه کردم و گفتم غُر میزنم؟ کنارم نشست و گفت آره دیگه ، خیلی حرف میزنی. چشمام هر لحظه کم سو تر میشدن و همه چی رو دوتایی می دید. ناصر گفت ، یه کم آروم باش خبر دادم تا قابله بیاد کمرتو معاینه کنه، برای همین هم مجبور شدم تنهات بذارم ، از صبح در به در از این خونه به اون خونه دنبال قابله بودم،بیارم بالا سرت که از شانس بدت همه ی قابله ها زائو داشتن و نمیتونستن بیان.گفتم اون نامرد کجا رفته ؟ گفت هااا؟ کدوم ؟گفتم ناصر چرا واقعا خودتو به کوچه علی چپ میزنی؟ خوب می‌دونی منظورم کیه، پس بیست سوالی برام بازی نکن. گفت نه به خدا نمی‌دونم منظورت کدومه؟ گفتم منظورم همون نارین.. گفت بعد از اینکه تو بی هوش شدی ، علیرضا تا جایی که تونست به جون نارین افتاد ، من اصلا نمی دونستم باید چیکار کنم، از هولم اولش فقط به این طرف و اون طرف می دوییدم ، تا اینکه کمی به خودم اومدمو رفتم دنبال ننه اقات ،آوردمش اینجا و با هم زخمتو بستیم ،اما وقتی خواستم نارین رو ادب کنم، نه نارین تو خونه بود و نه ننم.گفتم حتما علیرضا فراریشون داده.. سرشو تکون داد و گفت نه نه ،چون علیرضا خودش هم دنبال نارین بود. نفس بلندی کشیدم و با درد شدیدی که هر لحظه حالمو از چند دقیقه پیشش بدتر می کرد، سرمو روی بالشت گذاشتم ، تازه چشامو روی هم گذاشته بودم که صدای کوبیدن در حیاط چشامو مثل باز کردم…ناصر با تردید گفت فکر کنم بالاخره قابله رسید، آره شک ندارم خودشه، یا اینکه .... گفتم یا اینکه چی؟ گفت نارین ...و از اتاق بیرون رفت. درد کل بدنمو احاطه کرده بود و حتی نای تکون خوردن هم نداشتم ،چشمام ناخودآگاه بسته شدن، اما صداهای در هم برهم منصور و خان و چندتا از همراهاشون و همینطور صدای ناصر که سعی داشت با دیونگی همه چی رو عادی جلوه بده تا خیال خان و همراهاش راحت بشه و یه وقت داخل خونه نیان رو می تونستم بشنوم. هر چقدر سعی می کردم که چشمامو باز کنم و داد بزنم که من اینجا هستم، بلکه کسی به کمک بیاد، موفق نمی شدم. با کمتر شدن صداها، لحظه به لحظه نا امیدتر میشدم که یهو در باز شد و صدای ناصر رو شنیدم که خطاب به کسی می‌گفت داری چیکار می‌کنی برای چی اومدی تو اتاق؟ صدای خان و منصور رو شنیدم... خان گفت باید ببریمش عمارت که قابله طلعت یه کم تقویتش کنه، حتما اینقدر این دخترو گشنه و تشنه نگه داشتن و ازش کار کشیدن که از حال رفته. با ریخته شدن آب سرد روی سرو صورتم یهو شوک بهم وارد شد و به جای اینکه چشامو باز کنم نیم خیز نشستم ، اما هنوز ضعف داشتم و زبونم کاملا سِر بود. به محض اینکه نشستم و منصور به طرف ناصر نگاه کرد و با غیض گفت چی به روز این دختر آوردی؟ خان زود خودشو از کنار در به من رسوند و بدون معطلی گفت منصور الان وقت این حرفا نیست ، فعلا باید هر چه زودتر این دختر رو به عمارت ببریم که تا طلعت به دادش برسه. منصور گفت خان ؟نمیشه این دختر رو با این وضعیتش جلوی چشم عالم و آدم ببریم عمارت ، یکی بره قابله رو صدا بزنه و برای مداوا بیاره همینجا. من که متوجه شدم خان و منصور از اصل قضیه بی خبرن و موضوع رو بد متوجه شدن ،دستمو روی کمرم چسبوندم و گفتم میشه یه تیکه از این ملافه پاره کنی و بدی بهم؟منصور با تعجب گفت برای چی میخوای ؟ الان قابله میاد اصلا نگران نباش. گفتم باید زخمم رو ببندم ، منصور یه بار به ناصر که با استرس بالای سرمون ایستاده بود و یه بار به من نگاه کرد و گفت زخم ؟ چه زخمی تاج گل ؟ چشامو به چشمای پراز استرس ناصر دوختم و گفتم نارین و خاله عصمت می خواستن منو از بین ببرن... منصور که چهره اش هر لحظه برافروخته تر میشد دستشو روی سرش گذاشتو و گفت خدا ازشون نگذره...حرفشو قطع کرد و سراسیمه به سمت در حیاط رفت. ناصر روبروم نشست ،
ادامه دارد...
بومِ آشپزی
از حرف زدنش خنده ای به لبم اومد،ولی درد چنان بهم غلبه کرده بود که زود لبخندمو بلعیدم. تا خواستیم حرکت کنیم ، ناصر با صدای آرومی گفت داری کجا میری تاج گل ؟ چرا اومدی از خونه بیرون و معرکه گرفتی؟ ببین مردم چطور دارن بهت نگاه میکنن ؟ با حرص گفتم منو با این حالم ول کردی معلوم نیست کجا رفتی ، حالا اومدی از خجالت جلوی مردم حرف میزنی؟ گفت بیا بریم تو خونه، برات تعریف کنم چه اتفاقی افتاده .پامو محکم روی زمین فشار دادم و گفتم من دیگه پامو توی اون خونه نمی ذارم ، تو دیگه چه جور آدمی هستی؟جلوی چشمت آبجیت داشت منو از بین میبرد، تو به جای اینکه پشتم باشی ، معلوم نیست رفتی کجا رفتی، برو ناصر ، برو که دیگه نمی‌خوام ببینمت. ناصر نفس بلندی کشید ، چشاشو محکم با بست و بعد باز کردم.. مجبورم کرد به سمت خونه رفتیم... با چشمم به امیر حسین التماس می کردم که که پیش خان بره و تقاضای کمک کنه... ناصر گفت بس کن دیگه چقدر غر میزنی تو. با تعجب بهش نگاه کردم و گفتم غُر میزنم؟ کنارم نشست و گفت آره دیگه ، خیلی حرف میزنی. چشمام هر لحظه کم سو تر میشدن و همه چی رو دوتایی می دید. ناصر گفت ، یه کم آروم باش خبر دادم تا قابله بیاد کمرتو معاینه کنه، برای همین هم مجبور شدم تنهات بذارم ، از صبح در به در از این خونه به اون خونه دنبال قابله بودم،بیارم بالا سرت که از شانس بدت همه ی قابله ها زائو داشتن و نمیتونستن بیان.گفتم اون نامرد کجا رفته ؟ گفت هااا؟ کدوم ؟گفتم ناصر چرا واقعا خودتو به کوچه علی چپ میزنی؟ خوب می‌دونی منظورم کیه، پس بیست سوالی برام بازی نکن. گفت نه به خدا نمی‌دونم منظورت کدومه؟ گفتم منظورم همون نارین.. گفت بعد از اینکه تو بی هوش شدی ، علیرضا تا جایی که تونست به جون نارین افتاد ، من اصلا نمی دونستم باید چیکار کنم، از هولم اولش فقط به این طرف و اون طرف می دوییدم ، تا اینکه کمی به خودم اومدمو رفتم دنبال ننه اقات ،آوردمش اینجا و با هم زخمتو بستیم ،اما وقتی خواستم نارین رو ادب کنم، نه نارین تو خونه بود و نه ننم.گفتم حتما علیرضا فراریشون داده.. سرشو تکون داد و گفت نه نه ،چون علیرضا خودش هم دنبال نارین بود. نفس بلندی کشیدم و با درد شدیدی که هر لحظه حالمو از چند دقیقه پیشش بدتر می کرد، سرمو روی بالشت گذاشتم ، تازه چشامو روی هم گذاشته بودم که صدای کوبیدن در حیاط چشامو مثل باز کردم…ناصر با تردید گفت فکر کنم بالاخره قابله رسید، آره شک ندارم خودشه، یا اینکه .... گفتم یا اینکه چی؟ گفت نارین ...و از اتاق بیرون رفت. درد کل بدنمو احاطه کرده بود و حتی نای تکون خوردن هم نداشتم ،چشمام ناخودآگاه بسته شدن، اما صداهای در هم برهم منصور و خان و چندتا از همراهاشون و همینطور صدای ناصر که سعی داشت با دیونگی همه چی رو عادی جلوه بده تا خیال خان و همراهاش راحت بشه و یه وقت داخل خونه نیان رو می تونستم بشنوم. هر چقدر سعی می کردم که چشمامو باز کنم و داد بزنم که من اینجا هستم، بلکه کسی به کمک بیاد، موفق نمی شدم. با کمتر شدن صداها، لحظه به لحظه نا امیدتر میشدم که یهو در باز شد و صدای ناصر رو شنیدم که خطاب به کسی می‌گفت داری چیکار می‌کنی برای چی اومدی تو اتاق؟ صدای خان و منصور رو شنیدم... خان گفت باید ببریمش عمارت که قابله طلعت یه کم تقویتش کنه، حتما اینقدر این دخترو گشنه و تشنه نگه داشتن و ازش کار کشیدن که از حال رفته. با ریخته شدن آب سرد روی سرو صورتم یهو شوک بهم وارد شد و به جای اینکه چشامو باز کنم نیم خیز نشستم ، اما هنوز ضعف داشتم و زبونم کاملا سِر بود. به محض اینکه نشستم و منصور به طرف ناصر نگاه کرد و با غیض گفت چی به روز این دختر آوردی؟ خان زود خودشو از کنار در به من رسوند و بدون معطلی گفت منصور الان وقت این حرفا نیست ، فعلا باید هر چه زودتر این دختر رو به عمارت ببریم که تا طلعت به دادش برسه. منصور گفت خان ؟نمیشه این دختر رو با این وضعیتش جلوی چشم عالم و آدم ببریم عمارت ، یکی بره قابله رو صدا بزنه و برای مداوا بیاره همینجا. من که متوجه شدم خان و منصور از اصل قضیه بی خبرن و موضوع رو بد متوجه شدن ،دستمو روی کمرم چسبوندم و گفتم میشه یه تیکه از این ملافه پاره کنی و بدی بهم؟منصور با تعجب گفت برای چی میخوای ؟ الان قابله میاد اصلا نگران نباش. گفتم باید زخمم رو ببندم ، منصور یه بار به ناصر که با استرس بالای سرمون ایستاده بود و یه بار به من نگاه کرد و گفت زخم ؟ چه زخمی تاج گل ؟ چشامو به چشمای پراز استرس ناصر دوختم و گفتم نارین و خاله عصمت می خواستن منو از بین ببرن... منصور که چهره اش هر لحظه برافروخته تر میشد دستشو روی سرش گذاشتو و گفت خدا ازشون نگذره...حرفشو قطع کرد و سراسیمه به سمت در حیاط رفت. ناصر روبروم نشست ،
ادامه دارد...
بومِ آشپزی
۱۷