بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_هشتادوسه آخه می دونی بالاخره ناصر هم هرچند که بابا شدن هیچ جوره به بهش نمیاد، ولی چه میشه کرد حق داره که بدونه داره پدر میشه و عصمت حق داره خبر مادر بزرگ شدنش رو بشنوه . منصور پوزخندی به علیرضا زد و گفت خیلی خب اگه اینطوریه پس الان وقتشه که منم اون رازی که چندین ساله پیش خودم نگه داشتم رو برملا کنم به همه بگم نه؟ از فکر اینکه ممکنه چه راز قدیمی پیش منصور باشه ابروهامو متفکر توی هم کشیدم و به منصور نگاه کردم تا پرده از راز قدیمی برداره، اما علیرضا که با شنیدن حرف منصور انگار دستپاچه شده بود با مِن و مِن گفت من دیگه باید برم و سریع بلند شد و لنگون لنگون از خونه ی دایه بیرون رفت. دایه بهم نزدیک شد و گفت حالت خوبه دختر جان ؟حالا خوبه باز به موقع رسیدیم ، والا همش دو دقیقه رفتیم بیرون تا قبل از اینکه تو بیدار شی چند تیکه لباس برای تو و این دختر بخریم که لباس تمیز برای عوض کردن داشته باشید ، که ای کاش از خونه بیرون نمی ذاشتم . نرگس وسط حرف دایه زینت پرید و گفت والا من خواستم قبل از رفتنمون بیدارت کنم ، ولی اینقدر غرق خواب بودی که دلم نیومد بیدارت کنم. چشمم به منصور افتاد که اخماش حسابی توی هم رفته بود ،همونطور که دستم رو روی گلوم که هنوز درد می کرد می کشیدم به طرف منصور رفتم و گفتم علیرضا چه رازی داره که تو ازش خبر داری ؟ منصور اولش چنان تو فکر غرق شده بود که اصلا صدامو نشنید... گفتم صدامو می‌شنوی ؟ فهمیدی چی گفتم ؟ از فکرش بیرون اومد و گفت هااان ؟ چی گفتی ؟ گفتم خب بگو دیگه؟ با تعجب گفت چیو بگم ؟ گفتم چی از علیرضا می‌دونی ؟ نگاه اخم آلودی بهم کرد و گفت چیزی نیست،حتی اگه چیزی هم باشه لازم نیست تو از همه چی سر در بیاری. از حرف منصور جا خوردم ، سرمو پایین انداختم و گفتم پس فکر کنم دیگه موندن من اینجا جایز نیست ، چون از این به بعد علیرضا نمی ذاره آرامش داشته باشم. منصور با عصبانیت جلوم ایستاد و با صدای بلندی که گوشم سوت کشید گفت برای اولین و آخرین باره دارم بهت میگم اون نمی تونه هیچ کاری کنه ، دیگه هم نمی‌خوام اسم اون رو بشنوم فهمیدی؟ دایه به سمت منصور اومد و گفت آروم باش پسر ، بس کنید دیگه، از وقتی که پاتون رو تو این خونه گذاشتید جز دردسر چیزی ازتون ندیدم، بعد با انگشت اشاره اش منو نشون داد و خطاب به نرگس گفت دختر تو هم بیا دست اینو بگیر و ببر توی اتاق ، که بیشتر از این با اعصاب پسرم بازی نکنه. مظلومانه به منصور نگاه کردم و قبل از اینکه نرگس چیزی بگه خودم راه افتادم به سمت اتاق. احسایس های مختلفی توی مغزم رژه می رفتن ،احساس غریبی ، احساس تنهایی ، احساس ندامت از دوست داشتن آدمی مثل علیرضا و احساس نگرانی از اینکه شناخت کاملی از منصور نداشتم و بهش اطمینان کرده بودم و آیندم رو دستش سپرده بودم. داخل خونه شدم، یه گوشه نشستم و زانوی غم بغل گرفتم ، سرمو روی زانوهام گذاشتم و گفتم آقا جون ببین با سرنوشتم چیکار کردی ؟ خودت الان آرامش داری ؟ ببین چطور با زندگیم بازی کردی ، چطوری می تونی شبا سرتو راحت روی بالشت بذاری؟ با همه ی اینها من نمی‌خوام که بمیری ، اصلا آرزوی هم چین چیزی رو ندارم ،درحال حرف زدن با خودم بودم ، سرمو بالا گرفتم که چشمم به منصور خورد ، گفت نمی‌خواستم سرت داد بزنم تاج گل، ولی اعصابم خورد شد، آخه مگه میشه یه مرد اینقدر بد باشه که بخواد یه زن رو اینجوری اذیت کنه ... پوزخندی زد و گفت بعد ادعای دوست داشتم هم می کنه ، آخه یکی نیست بهش بگه این چه دوست داشتنیه ، به خدا اینجور آدما بوئی از انسانیت نبردن. آه بلندی کشیدم و چند بار گلومو با سرفه صاف کردم و گفتم ، خسته ام ، خیلی خسته ام... منصور گفت اولا تازه اول راهه ،نباید به این زودی خسته بشی و جا بزنی ،تو باید اینقدر قوی باشی که در برابر تمام سختی های سر راهت محکم بیاستی و بگی من از پس همه ی مشکلات سربلند بیرون میام نه اینکه از همین اول راه بگی خسته شدم. سرمو پایین انداختم و گفتم حق داری اینا روبگی ،چون جای من نبودی و نیستی. صداشو آرومتر کرد و گفت می‌دونم ، می فهممت ولی الان جز اینکه قوی باشی راه دیگه ای نداری ، الانم پاشو ، تا قبل از اینکه دایه سفره ی نهار رو پهن کنه ، دست و صورتت رو بشور چند تکه لباس برات گرفتم .. گفتم خیلی ممنون من که لباس داشتم ، چرا خودتو به زحمت انداختی ؟ الانم فکر کنم بهتره لباسایی که برام خریدی رو بدی به نرگس، چون فکر کنم اون بیشتر لازمشون داشته باشه. از چهره ی منصور فهمیدم که از حرفم دلخور شد ، بدون اینکه جوابی به من بده بلند شد و به اتاق کناری رفت... دایه که معلوم بود تمام حرفای ما رو شنیده با دلخوری اومد توی اتاق و گفت مثلا چی میشد می گفتی باشه و دل این بچه رو نمی شکوندی؟ گفتم آخه من لباس دارم ، ادامه دارد بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر #قسمت_هشتادوچهار
بعدشم واقعا نمی تونم بیشتر ازاین زیر دین کسی باشم ، تا همین اینجاش هم خیلی شرمنده اش هستم. دایه با ناخنش صورتشو خاروند و گفت خوشم میاد خیلی دختر فهمیده و جسوری هستی، فقط در عجبم چطور با این زبونی که تو این چند ساعت ازت دیدم نتونستی شوهرتو یه خودت علاقمتد کنی. دایه با صدای نرگس که داد زد و گفت سفره آماده اس، حرفاتون رو بذارید برای بعد که من الان غذای شماها رو هم می خورم ، دیگه حرفاشو ادامه نداد و با لبخندی که از حرفهای نرگس روی لبش اومده بود گفت اومدیم دختر به ما رحم کن و نخور. نرگس خنده ی بلندی کرد که صدای خنده اش تو خونه پیچید. دایه با صدای بلندی گفت ، ننه منصور تو هم پاشو بیا نهار آماده اس ، زود بیا تا از دهن نیافتاده . ولی منصور نه جوابی داد و نه از اتاق بیرون اومد. دایه گفت حتما قهر کرده ، انگار هنوزم این خصلتشو که از بچگیش داشت رو کنار نذاشته، آخه به اون ننه اش رفته ، که تا یه تَقی به توقی می خورد از خان قهر می کرد و بالاخره هم این قهر کردناش کار دستش داد. دایه دستشو روی زانوش گذاشتو سعی کرد که از جاش بلند بشه و همزمان با صدای ضعیفی گفت به خدا از این همه نشستن و بلند شدن خسته شدم ، دیگه سنی از من گذشته مثل شما جوونا تر و فرز نیستم، و قبل از اینکه سر سفره بره به سمت اتاقی که منصور توش بود رفت و با هر قدمی که بر می داشت زیر لب غر میزد و می گفت چه کنم پیریه و هزارو یک درد و مر. ض ، والا منم به خاطر سنم گرفتار شدم .. در اتاق رو باز کرد و گفت منصور ننه پاشو بیا سر سفره ..منصور با لحن ناراحتی که از صداش مشخص بود گفت میل ندارم ، شما بخورید ، نگران منم نباش، یه چرتی می زنم بعد که بیدار شدم می خورم….دایه لحنشو جدی تر کرد و گفت پاشو حالا چه وقت خوابه ، پاشو پاشو یه لقمه دور هم با خوشی بخوریم ، والله بعد از این همه مدت دلمو صابون زده بودم دور هم بشینیم و غذامونو با خوشی بخوریم ،اونم که این شازده پسر داره خراب میکنه ، اگه نمی خوای بخوری نخور، منم نمی خورم ، و از کنار در به سمت کاناپه ای که توی مهمون خونه بود رفت و خودشو روش پرت کرد و گفت آاااا آ ، منم دیگه نمی خورم ، دختر جان تو برو با اون یکی دختر بشینید نهارتون رو بخورید ..تا خواستم اعتراض کنم منصور دستشو روی چهار چوب در گذاشت و گفت پاشو ننه بریم زود غذامونو بخوریم که می‌خوام زودتر راه بیافتم و به روستا برگردم ..با شنیدن رفتنش غم بزرگی به دلم نشست ، گفتم چرا می خوای برگردی؟ اونا که دنبالمون هستن ، چطور میخوای به اون خونه برگردی؟ بی اعتنا به حرفم گفت دایه شنیدی چی گفتم ؟ دایه صورتش در هم شد و گفت آره شنیدم ، نهار آماده اس ، قبل از همه منصور سر سفره نشست و کاسه رو روبروی دایه گرفت و گفت خیلی کم بریز ، زیاد اشتها ندارم .. دایه هیچی نمی گفت ،ولی از چهره اش معلوم بود چه استرسی توی دلش نقش بسته ، کاسه ی رویی رو از دست منصور گرفت و یه ملاقه از آبگوشت رو توش ریخت و گفت پسرم رفتنت درست نیست ، میخوای منو داغ دار کنی ؟ خودت می‌دونی که خان با کسی شوخی نداره، یادته با بقیه چیکار کرد ؟ اگه یادت نیست من یادت بندازم ؟ منصور با عصبانیت کاسه ی آبگوشت رو به طرف دیوار پرت کرد و گفت بس کنید دیگه، دارید منو از کی می ترسونید؟ اونی که می گید باید ازش بترسم آقامه ،آقام، منو که از بین نمیبره. دایه از سر سفره بلند شد و گفت مصطفی و مسلم رو که یادت نرفته، اونا هم پسراش بودن ،مگه نبودن؟تو از کدوم آقا حرف میزنی ؟ اینی که تو میگی مال وقتیه که یه پدر عاطفه ی پدری داشته باشه، نه اون آقات که یه ذره رحم و مروت نسبت به هیچکی تو دلش نیست، الانم گفته باشم من نمی ذارم پیش اون برگردی، من از دار دنیا فقط تو رو دارم و تنها دلخوشیم تو هستی و تا وقتی که زنده ام نمی ذارم الکی الکی بری و خودتو از بین ببری.. هر وقت من سرمو گذاشتم زمین اونوقت برو و هر کاری خواستی بکن. منصور گفت نترس دایه من هیچیم نمیشه ، پسری که تو بزرگ کردی یه قهرمانه که می خواد بره و حقت رو بگیره. دایه گفت من با وجود تو ،حقمو از اونا گرفتم و هیچ حق دیگه ای به گردنشون ندارم.
منصور گفت خودتم می دونی که من هر جا هم که برم دوباره بر میگردم پیش خودت ،پس الان بذار برم و چند روز دیگه برگردم ، فقط تو این چند روزی که نیستم حواست حسابی به تاج گل باشه ننه ، چون اونو اول به خدا و بعد به تو می سپارم.دایه که گریه اش به هق هق تبدیل شده بود، با التماس بهش گفت منصور نرو ننه به حرفم گوش کن. منصور که تصمیم خودشو گرفته بود و عزم رفتن کرده بود ، اشکاشو با پشت دستش پاک کرد و گفت دایه اینجوری نکن .. من حقتو ازشون می گیرم ننه بهت قول میدم ، و بعد بلند شد و به طرف من که چشمام از فرط گریه تار می دیدن اومد و گفت ....
ادامه دارد....
بومِ آشپزی
بعدشم واقعا نمی تونم بیشتر ازاین زیر دین کسی باشم ، تا همین اینجاش هم خیلی شرمنده اش هستم. دایه با ناخنش صورتشو خاروند و گفت خوشم میاد خیلی دختر فهمیده و جسوری هستی، فقط در عجبم چطور با این زبونی که تو این چند ساعت ازت دیدم نتونستی شوهرتو یه خودت علاقمتد کنی. دایه با صدای نرگس که داد زد و گفت سفره آماده اس، حرفاتون رو بذارید برای بعد که من الان غذای شماها رو هم می خورم ، دیگه حرفاشو ادامه نداد و با لبخندی که از حرفهای نرگس روی لبش اومده بود گفت اومدیم دختر به ما رحم کن و نخور. نرگس خنده ی بلندی کرد که صدای خنده اش تو خونه پیچید. دایه با صدای بلندی گفت ، ننه منصور تو هم پاشو بیا نهار آماده اس ، زود بیا تا از دهن نیافتاده . ولی منصور نه جوابی داد و نه از اتاق بیرون اومد. دایه گفت حتما قهر کرده ، انگار هنوزم این خصلتشو که از بچگیش داشت رو کنار نذاشته، آخه به اون ننه اش رفته ، که تا یه تَقی به توقی می خورد از خان قهر می کرد و بالاخره هم این قهر کردناش کار دستش داد. دایه دستشو روی زانوش گذاشتو سعی کرد که از جاش بلند بشه و همزمان با صدای ضعیفی گفت به خدا از این همه نشستن و بلند شدن خسته شدم ، دیگه سنی از من گذشته مثل شما جوونا تر و فرز نیستم، و قبل از اینکه سر سفره بره به سمت اتاقی که منصور توش بود رفت و با هر قدمی که بر می داشت زیر لب غر میزد و می گفت چه کنم پیریه و هزارو یک درد و مر. ض ، والا منم به خاطر سنم گرفتار شدم .. در اتاق رو باز کرد و گفت منصور ننه پاشو بیا سر سفره ..منصور با لحن ناراحتی که از صداش مشخص بود گفت میل ندارم ، شما بخورید ، نگران منم نباش، یه چرتی می زنم بعد که بیدار شدم می خورم….دایه لحنشو جدی تر کرد و گفت پاشو حالا چه وقت خوابه ، پاشو پاشو یه لقمه دور هم با خوشی بخوریم ، والله بعد از این همه مدت دلمو صابون زده بودم دور هم بشینیم و غذامونو با خوشی بخوریم ،اونم که این شازده پسر داره خراب میکنه ، اگه نمی خوای بخوری نخور، منم نمی خورم ، و از کنار در به سمت کاناپه ای که توی مهمون خونه بود رفت و خودشو روش پرت کرد و گفت آاااا آ ، منم دیگه نمی خورم ، دختر جان تو برو با اون یکی دختر بشینید نهارتون رو بخورید ..تا خواستم اعتراض کنم منصور دستشو روی چهار چوب در گذاشت و گفت پاشو ننه بریم زود غذامونو بخوریم که می‌خوام زودتر راه بیافتم و به روستا برگردم ..با شنیدن رفتنش غم بزرگی به دلم نشست ، گفتم چرا می خوای برگردی؟ اونا که دنبالمون هستن ، چطور میخوای به اون خونه برگردی؟ بی اعتنا به حرفم گفت دایه شنیدی چی گفتم ؟ دایه صورتش در هم شد و گفت آره شنیدم ، نهار آماده اس ، قبل از همه منصور سر سفره نشست و کاسه رو روبروی دایه گرفت و گفت خیلی کم بریز ، زیاد اشتها ندارم .. دایه هیچی نمی گفت ،ولی از چهره اش معلوم بود چه استرسی توی دلش نقش بسته ، کاسه ی رویی رو از دست منصور گرفت و یه ملاقه از آبگوشت رو توش ریخت و گفت پسرم رفتنت درست نیست ، میخوای منو داغ دار کنی ؟ خودت می‌دونی که خان با کسی شوخی نداره، یادته با بقیه چیکار کرد ؟ اگه یادت نیست من یادت بندازم ؟ منصور با عصبانیت کاسه ی آبگوشت رو به طرف دیوار پرت کرد و گفت بس کنید دیگه، دارید منو از کی می ترسونید؟ اونی که می گید باید ازش بترسم آقامه ،آقام، منو که از بین نمیبره. دایه از سر سفره بلند شد و گفت مصطفی و مسلم رو که یادت نرفته، اونا هم پسراش بودن ،مگه نبودن؟تو از کدوم آقا حرف میزنی ؟ اینی که تو میگی مال وقتیه که یه پدر عاطفه ی پدری داشته باشه، نه اون آقات که یه ذره رحم و مروت نسبت به هیچکی تو دلش نیست، الانم گفته باشم من نمی ذارم پیش اون برگردی، من از دار دنیا فقط تو رو دارم و تنها دلخوشیم تو هستی و تا وقتی که زنده ام نمی ذارم الکی الکی بری و خودتو از بین ببری.. هر وقت من سرمو گذاشتم زمین اونوقت برو و هر کاری خواستی بکن. منصور گفت نترس دایه من هیچیم نمیشه ، پسری که تو بزرگ کردی یه قهرمانه که می خواد بره و حقت رو بگیره. دایه گفت من با وجود تو ،حقمو از اونا گرفتم و هیچ حق دیگه ای به گردنشون ندارم.
منصور گفت خودتم می دونی که من هر جا هم که برم دوباره بر میگردم پیش خودت ،پس الان بذار برم و چند روز دیگه برگردم ، فقط تو این چند روزی که نیستم حواست حسابی به تاج گل باشه ننه ، چون اونو اول به خدا و بعد به تو می سپارم.دایه که گریه اش به هق هق تبدیل شده بود، با التماس بهش گفت منصور نرو ننه به حرفم گوش کن. منصور که تصمیم خودشو گرفته بود و عزم رفتن کرده بود ، اشکاشو با پشت دستش پاک کرد و گفت دایه اینجوری نکن .. من حقتو ازشون می گیرم ننه بهت قول میدم ، و بعد بلند شد و به طرف من که چشمام از فرط گریه تار می دیدن اومد و گفت ....
ادامه دارد....
بومِ آشپزی
۱۵