بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_هشتادودو اما با دیدن کسی که اصلا انتظار نداشتم که توی جایی که پنهون شده بودیم و کسی از بودنمون خبر نداشت ، ببینمش سر جام خشکم زد. زبونم سنگین شده بود و به لکنت افتاده بودم ، آروم گفتم توووو؟ اینجاااا چیکار می‌کنی ؟ لبخندی زد و گفت :چیه خشکت زده؟ فکر کردی دیگه پیدات نمی کنم؟۹فکر کردی ولت می کنم که راحت بری و به زندگیت برسی ؟ فکر کردی حالا که تو باعث شدی زندگی و خواب و خوراک ازم گرفته بشه من می ذارم همین طور راحت ول کنی و بری؟ از ترسم پاهام به لرزه افتاده بودن و قادر به ایستادن نبودم، اما کمی خودمو جمع و جور کردم و گفتم چطوری اینجارو پیدا کردی ؟ چرا دست از سرم برنمی داری تو هاااا؟ خواستم درو ببندم که پاشو لای در گذاشت و گفت :اااا نداشتیم دیگه تاج گل ، چی شد پس الان علیرضا بد شد؟ نکنه به اون پسر اتو کشیده ی خان علاقمند شدی ؟ نفس بلندی کشیدم و گفتم من دیگه دور هرچی دوست داشتنه خط کشیدم ، الانم زودتر از این جا برو و دیگه هیچ وقت هم برنگرد، محض رضای خدا بذار منم بدون در دسر زندگیمو کنم و آرامش داشته باشم. گفت خب تاج گل اگه با هم ازدواج کنیم ،میتونیم آرامش داشته باشیم، من از نارین جدا میشم و دور از چشم همه یه زندگی خوب رو شروع میکنیم.... خنده ای کردم و گفتم دور از چشم همه ؟ گفت آره چون خودت هم خوب می دونی که خانواده هامون پشتمون نیستن و نمی خوان که ما به هم برسیم... اشکام ریز ریز روی گونه ام رَوون شدن و گفتم ولی من دیگه نمی خوام با کسی ازدواج کنم، نه با تو و نه با هیچ کس دیگه . خودتم خوب می دونی که اون علاقه ای که داری ازش دَم می زنی دوست داشتن نیست که اگه بود ازش برای انتقام از من استفاده نمی کردی ، الانم اگه هنوز اصرار داری که خیلی منو دوست داری برو و بذار من حداقل برای چند وقت هم که شده قشنگ زندگی کنم .. یهو از دهنم پرید و گفتم من الان باردارم و نمی‌خوام به غیر از بچم به چیز دیگه یا کس دیگه ای فکر کنم. چشای علیرضا از تعجب گرد شد و گفت چی داری میگی برای خودت؟داری بچه گول می زنی ؟ گفتم قصد ندارم گولت بزنم واقعیت محضه ، برامم مهم نیست که باور کنی یا نکنی ، حالا هم دیگه بیشتر از این نمی تونم سرپا وایسم، تو هم بهتره زودتر برگردی پیش زن و مادر زن عزیزت و منم برم به بدبختیلم برسم. علیرضا که خشم رو می شد کاملا توی چهره اش دید ، گفت گفتی بچه؟ درست متوجه نشدم یه بار دیگه تکرار کن ،بگو ببینم چی گفتی ؟ گفتم من رو از مرگ نترسون چون چیزی برای از دست دادن ندارم .. علیرضا با بغضی که از صداش معلوم بود گفت آره این بهترین کاره... با فکر اینکه بالاخره زندگیم داره تموم میشه چشمهامو بستم ، لحظه های آخر یاد تک تک خاطراتم افتادم ، یاد اون لحظه های که صدای خندم تا چند تا خونه اونور تر می‌رفت و خانجون با گیوه هاش دنبالم می دویید ، و من با خنده فرار می کردم و توی دلم گفتم دارم میام پشت خانجون. کم کم نفس کم آوردم ... با شنیدن صدای منصور و آزاد شدن گلوم چشمام رو با سرفه باز کردم . کمی که نفسم بالا اومد، تازه چشمم به علیرضا افتاد که زیر مشت و لگد منصور سعی داشت از خودش دفاع کنه ،ولی منصور هیچ جوره بهش فرصت بلند شدن نمی‌داد و دایه هم از اون طرف با چوبی که توی دستش بود به پا و کمر علیرضا میزد و می‌گفت به چه جراتی پا توی خونم گذاشتی و می خواستی دختر مردمو از بین ببری ؟ نرگس که حسابی رنگش پریده بود لیوان پر آبی به طرفم گرفت و گفت بخور آبجی.. لیوان رو از دست نرگس گرفتم، اما از شدت لرزش دستام لیوان از دستم لیز خورد و روی زمین افتاد. منصور که دیگه خودشم از کتک کاری خسته شده بود روی زمین روبروی علیرضا نشست و گفت تو اینجا رو از کجا پیدا کردی هااااا؟ من آدرس اینجا رو به هیچ کس نداده بودم ، چطوری اینجارو پیدا کردی ؟ علیرضا لبخند تلخی زد و گفت فکر کردی من هم مثل شما روستایی ها سادم ؟ نه داداش من از همون موقع که فهمیدم که تاج گل خانوم به از ما بهترون علاقمند شده، نمی‌دونم از کجا ولی انگار مطمئن بودم به این زودیها یه اتفاقی میوفته... برای همین با ماشین برات کمین گذاشتم ، اون روز تاج و این دختره هراسون از عمارت بیرون اومدن مجبور شدم تعقیبشون کنم و بعدشم تو اومدی و سوار شون کردی . از روستا تعقیبت کردم تا به اینجا رسیدم ، کلی منتظر موندم ،اول تو و بعد این دونفر از خونه بیرون زدین ، لباشو با حرص بهم فشار داد و گفت ولی حیف که سر بزنگاه برگشتید ...علیرضا با وقاحت نگاهی به من انداخت و گفت….. اینو بدون که به اینجا ختم نمیشه تاج گل ، یا با من میای، یا میرم به تک تک روستایی ها جا و مکانتون رو میگم، آها راستی اینم یادم نرفته که حتما به ناصر و خالت هم خبر بچه دار شدنت رو بدم ، ادامه دارد... بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر #قسمت_هشتادوسه
آخه می دونی بالاخره ناصر هم هرچند که بابا شدن هیچ جوره به بهش نمیاد، ولی چه میشه کرد حق داره که بدونه داره پدر میشه و عصمت حق داره خبر مادر بزرگ شدنش رو بشنوه . منصور پوزخندی به علیرضا زد و گفت خیلی خب اگه اینطوریه پس الان وقتشه که منم اون رازی که چندین ساله پیش خودم نگه داشتم رو برملا کنم به همه بگم نه؟از فکر اینکه ممکنه چه راز قدیمی پیش منصور باشه ابروهامو متفکر توی هم کشیدم و به منصور نگاه کردم تا پرده از راز قدیمی برداره، اما علیرضا که با شنیدن حرف منصور انگار دستپاچه شده بود با مِن و مِن گفت من دیگه باید برم و سریع بلند شد و لنگون لنگون از خونه ی دایه بیرون رفت. دایه بهم نزدیک شد و گفت حالت خوبه دختر جان ؟حالا خوبه باز به موقع رسیدیم ، والا همش دو دقیقه رفتیم بیرون تا قبل از اینکه تو بیدار شی چند تیکه لباس برای تو و این دختر بخریم که لباس تمیز برای عوض کردن داشته باشید ، که ای کاش از خونه بیرون نمی ذاشتم .نرگس وسط حرف دایه زینت پرید و گفت والا من خواستم قبل از رفتنمون بیدارت کنم ، ولی اینقدر غرق خواب بودی که دلم نیومد بیدارت کنم. چشمم به منصور افتاد که اخماش حسابی توی هم رفته بود ،همونطور که دستم رو روی گلوم که هنوز درد می کرد می کشیدم به طرف منصور رفتم و گفتم علیرضا چه رازی داره که تو ازش خبر داری ؟ منصور اولش چنان تو فکر غرق شده بود که اصلا صدامو نشنید...گفتم صدامو می‌شنوی ؟ فهمیدی چی گفتم ؟ از فکرش بیرون اومد و گفت هااان ؟ چی گفتی ؟گفتم خب بگو دیگه؟ با تعجب گفت چیو بگم ؟ گفتم چی از علیرضا می‌دونی ؟ نگاه اخم آلودی بهم کرد و گفت چیزی نیست،حتی اگه چیزی هم باشه لازم نیست تو از همه چی سر در بیاری. از حرف منصور جا خوردم ، سرمو پایین انداختم و گفتم پس فکر کنم دیگه موندن من اینجا جایز نیست ، چون از این به بعد علیرضا نمی ذاره آرامش داشته باشم. منصور با عصبانیت جلوم ایستاد و با صدای بلندی که گوشم سوت کشید گفت برای اولین و آخرین باره دارم بهت میگم اون نمی تونه هیچ کاری کنه ، دیگه هم نمی‌خوام اسم اون رو بشنوم فهمیدی؟ دایه به سمت منصور اومد و گفت آروم باش پسر ، بس کنید دیگه، از وقتی که پاتون رو تو این خونه گذاشتید جز دردسر چیزی ازتون ندیدم، بعد با انگشت اشاره اش منو نشون داد و خطاب به نرگس گفت دختر تو هم بیا دست اینو بگیر و ببر توی اتاق ، که بیشتر از این با اعصاب پسرم بازی نکنه. مظلومانه به منصور نگاه کردم و قبل از اینکه نرگس چیزی بگه خودم راه افتادم به سمت اتاق. احسایس های مختلفی توی مغزم رژه می رفتن ،احساس غریبی ، احساس تنهایی ، احساس ندامت از دوست داشتن آدمی مثل علیرضا و احساس نگرانی از اینکه شناخت کاملی از منصور نداشتم و بهش اطمینان کرده بودم و آیندم رو دستش سپرده بودم. داخل خونه شدم، یه گوشه نشستم و زانوی غم بغل گرفتم ، سرمو روی زانوهام گذاشتم و گفتم آقا جون ببین با سرنوشتم چیکار کردی ؟ خودت الان آرامش داری ؟ ببین چطور با زندگیم بازی کردی ، چطوری می تونی شبا سرتو راحت روی بالشت بذاری؟ با همه ی اینها من نمی‌خوام که بمیری ، اصلا آرزوی هم چین چیزی رو ندارم ،درحال حرف زدن با خودم بودم ، سرمو بالا گرفتم که چشمم به منصور خورد ، گفت نمی‌خواستم سرت داد بزنم تاج گل، ولی اعصابم خورد شد، آخه مگه میشه یه مرد اینقدر بد باشه که بخواد یه زن رو اینجوری اذیت کنه ...پوزخندی زد و گفت بعد ادعای دوست داشتم هم می کنه ، آخه یکی نیست بهش بگه این چه دوست داشتنیه ، به خدا اینجور آدما بوئی از انسانیت نبردن. آه بلندی کشیدم و چند بار گلومو با سرفه صاف کردم و گفتم ، خسته ام ، خیلی خسته ام...منصور گفت اولا تازه اول راهه ،نباید به این زودی خسته بشی و جا بزنی ،تو باید اینقدر قوی باشی که در برابر تمام سختی های سر راهت محکم بیاستی و بگی من از پس همه ی مشکلات سربلند بیرون میام نه اینکه از همین اول راه بگی خسته شدم. سرمو پایین انداختم و گفتم حق داری اینا روبگی ،چون جای من نبودی و نیستی. صداشو آرومتر کرد و گفت می‌دونم ، می فهممت ولی الان جز اینکه قوی باشی راه دیگه ای نداری ، الانم پاشو ، تا قبل از اینکه دایه سفره ی نهار رو پهن کنه ، دست و صورتت رو بشور چند تکه لباس برات گرفتم .. گفتم خیلی ممنون من که لباس داشتم ، چرا خودتو به زحمت انداختی ؟ الانم فکر کنم بهتره لباسایی که برام خریدی رو بدی به نرگس، چون فکر کنم اون بیشتر لازمشون داشته باشه. از چهره ی منصور فهمیدم که از حرفم دلخور شد ، بدون اینکه جوابی به من بده بلند شد و به اتاق کناری رفت...دایه که معلوم بود تمام حرفای ما رو شنیده با دلخوری اومد توی اتاق و گفت مثلا چی میشد می گفتی باشه و دل این بچه رو نمی شکوندی؟ گفتم آخه من لباس دارم ،
ادامه دارد
بومِ آشپزی
آخه می دونی بالاخره ناصر هم هرچند که بابا شدن هیچ جوره به بهش نمیاد، ولی چه میشه کرد حق داره که بدونه داره پدر میشه و عصمت حق داره خبر مادر بزرگ شدنش رو بشنوه . منصور پوزخندی به علیرضا زد و گفت خیلی خب اگه اینطوریه پس الان وقتشه که منم اون رازی که چندین ساله پیش خودم نگه داشتم رو برملا کنم به همه بگم نه؟از فکر اینکه ممکنه چه راز قدیمی پیش منصور باشه ابروهامو متفکر توی هم کشیدم و به منصور نگاه کردم تا پرده از راز قدیمی برداره، اما علیرضا که با شنیدن حرف منصور انگار دستپاچه شده بود با مِن و مِن گفت من دیگه باید برم و سریع بلند شد و لنگون لنگون از خونه ی دایه بیرون رفت. دایه بهم نزدیک شد و گفت حالت خوبه دختر جان ؟حالا خوبه باز به موقع رسیدیم ، والا همش دو دقیقه رفتیم بیرون تا قبل از اینکه تو بیدار شی چند تیکه لباس برای تو و این دختر بخریم که لباس تمیز برای عوض کردن داشته باشید ، که ای کاش از خونه بیرون نمی ذاشتم .نرگس وسط حرف دایه زینت پرید و گفت والا من خواستم قبل از رفتنمون بیدارت کنم ، ولی اینقدر غرق خواب بودی که دلم نیومد بیدارت کنم. چشمم به منصور افتاد که اخماش حسابی توی هم رفته بود ،همونطور که دستم رو روی گلوم که هنوز درد می کرد می کشیدم به طرف منصور رفتم و گفتم علیرضا چه رازی داره که تو ازش خبر داری ؟ منصور اولش چنان تو فکر غرق شده بود که اصلا صدامو نشنید...گفتم صدامو می‌شنوی ؟ فهمیدی چی گفتم ؟ از فکرش بیرون اومد و گفت هااان ؟ چی گفتی ؟گفتم خب بگو دیگه؟ با تعجب گفت چیو بگم ؟ گفتم چی از علیرضا می‌دونی ؟ نگاه اخم آلودی بهم کرد و گفت چیزی نیست،حتی اگه چیزی هم باشه لازم نیست تو از همه چی سر در بیاری. از حرف منصور جا خوردم ، سرمو پایین انداختم و گفتم پس فکر کنم دیگه موندن من اینجا جایز نیست ، چون از این به بعد علیرضا نمی ذاره آرامش داشته باشم. منصور با عصبانیت جلوم ایستاد و با صدای بلندی که گوشم سوت کشید گفت برای اولین و آخرین باره دارم بهت میگم اون نمی تونه هیچ کاری کنه ، دیگه هم نمی‌خوام اسم اون رو بشنوم فهمیدی؟ دایه به سمت منصور اومد و گفت آروم باش پسر ، بس کنید دیگه، از وقتی که پاتون رو تو این خونه گذاشتید جز دردسر چیزی ازتون ندیدم، بعد با انگشت اشاره اش منو نشون داد و خطاب به نرگس گفت دختر تو هم بیا دست اینو بگیر و ببر توی اتاق ، که بیشتر از این با اعصاب پسرم بازی نکنه. مظلومانه به منصور نگاه کردم و قبل از اینکه نرگس چیزی بگه خودم راه افتادم به سمت اتاق. احسایس های مختلفی توی مغزم رژه می رفتن ،احساس غریبی ، احساس تنهایی ، احساس ندامت از دوست داشتن آدمی مثل علیرضا و احساس نگرانی از اینکه شناخت کاملی از منصور نداشتم و بهش اطمینان کرده بودم و آیندم رو دستش سپرده بودم. داخل خونه شدم، یه گوشه نشستم و زانوی غم بغل گرفتم ، سرمو روی زانوهام گذاشتم و گفتم آقا جون ببین با سرنوشتم چیکار کردی ؟ خودت الان آرامش داری ؟ ببین چطور با زندگیم بازی کردی ، چطوری می تونی شبا سرتو راحت روی بالشت بذاری؟ با همه ی اینها من نمی‌خوام که بمیری ، اصلا آرزوی هم چین چیزی رو ندارم ،درحال حرف زدن با خودم بودم ، سرمو بالا گرفتم که چشمم به منصور خورد ، گفت نمی‌خواستم سرت داد بزنم تاج گل، ولی اعصابم خورد شد، آخه مگه میشه یه مرد اینقدر بد باشه که بخواد یه زن رو اینجوری اذیت کنه ...پوزخندی زد و گفت بعد ادعای دوست داشتم هم می کنه ، آخه یکی نیست بهش بگه این چه دوست داشتنیه ، به خدا اینجور آدما بوئی از انسانیت نبردن. آه بلندی کشیدم و چند بار گلومو با سرفه صاف کردم و گفتم ، خسته ام ، خیلی خسته ام...منصور گفت اولا تازه اول راهه ،نباید به این زودی خسته بشی و جا بزنی ،تو باید اینقدر قوی باشی که در برابر تمام سختی های سر راهت محکم بیاستی و بگی من از پس همه ی مشکلات سربلند بیرون میام نه اینکه از همین اول راه بگی خسته شدم. سرمو پایین انداختم و گفتم حق داری اینا روبگی ،چون جای من نبودی و نیستی. صداشو آرومتر کرد و گفت می‌دونم ، می فهممت ولی الان جز اینکه قوی باشی راه دیگه ای نداری ، الانم پاشو ، تا قبل از اینکه دایه سفره ی نهار رو پهن کنه ، دست و صورتت رو بشور چند تکه لباس برات گرفتم .. گفتم خیلی ممنون من که لباس داشتم ، چرا خودتو به زحمت انداختی ؟ الانم فکر کنم بهتره لباسایی که برام خریدی رو بدی به نرگس، چون فکر کنم اون بیشتر لازمشون داشته باشه. از چهره ی منصور فهمیدم که از حرفم دلخور شد ، بدون اینکه جوابی به من بده بلند شد و به اتاق کناری رفت...دایه که معلوم بود تمام حرفای ما رو شنیده با دلخوری اومد توی اتاق و گفت مثلا چی میشد می گفتی باشه و دل این بچه رو نمی شکوندی؟ گفتم آخه من لباس دارم ،
ادامه دارد
بومِ آشپزی
۱۳