بومِ آشپزی 🍛
#دختر‌ِ_آخر #قسمت_هشتادویک دهنمو به سختی باز می شد، ولی قادر به خوردن نبودم و شربت از گوشه های لبم روی لباسم سرازیر شد. منصور با ترس گفت دایه چرا تاج گل اینجوری شده ؟ دایه جلو اومد و چند بار محکم به صورتم زد که یهو با صدای بلند شروع به گریه کردم. دایه رو به منصور گفت نترس چیزیش نیست فقط بدنش سست شده ، لیوانو لبم چسبوند و گفت تا اینو نخوری، جون به بدنت برنمی‌گرده ،پس زود بخور. به سختی شربتو قورت دادم که دایه گفت پسرم تو دیگه می تونی بری ، حال این دختر هم دیگه خوبه. منصور با نگرانی گفت خوبی تاج گل ؟ چشامو چند بار بازو بسته کردم و گفتم خوبم .. لبخندی زد و از خونه بیرون رفت ، صدای بسته شدن در رو که شنیدم و مطمئن شدم که رفته ،انگار احساس غریبیم بیشتر شد ، هر چند که دیگه فهمیده بودم دایه بر خلاف اخلاق تندش قلب رئوف و مهربونی داره. دایه اومد کنارم نشست و گفت :از دستم ناراحت نشو ، نمیدونی من برای منصور چقدر عذاب کشیدم ، اونقدر من این بچه رو دوست دارم که همین دوست داشتم منجر به دشمن شدن خان و زن و بچه هاش با من شده ، تا به حال هم چندین بار می خواستن یه بلایی سرم بیارن، ولی موفق نشدن ، حالا وقت زیاده و اگه عمری بود بعدا برات کامل تعریف می کنم ، با دستهای لرزونش که معلوم بود یادآوری گذشته اعصابش رو بهم ریخته ، سیبی برداشت و پوستش رو کند، قاچش کرد و یه تیکه اشو و به طرفم گرفت و گفت بخور معلومه خیلی وقت چیزی تو معده ات نرفته که اینطوری نحیف و لاجونی ، صبحونه هم که نخوردی …قبل از من نرگس گفت آره بنده خدا، آخه مگه آسایشی براش گذاشته بودن که بخواد غذا از گلوش پایین بره. دایه گفت تو نمی‌خواد چیزی بگی ،مگه من با تو حرف زدم که زود جواب میدی، به جای این بلبل زبونی برو نخودی که از دیشب خیس کردم رو با گوشتی که روی صندوقچه گذاشتم و دو تا پیاز بنداز توی قابلمه تا برای ظهر یه آبگوشتی بخوریم، بلکه این دختر هم کمی تقویت بشه. نرگس داشت به طرف مطبخ می‌رفت که دایه صداش زد و گفت یادت نره فلفل سیاه و زرد چوبه بهش بزنی هااا .. نرگس سرشو تکون داد و گفت هر چی هم بلد نباشم دیگه یه آبگوشت بار گذاشتن رو که بلدم دایه. با رفتن نرگس ، دایه از فرصت استفاده کرد و گفت من هم برم تا قبل از ناهار یه چرتی بزنم ، دیشب اونقدر کابوس دیدم که صدبار از خواب پریدمو دوباره با هزار و یک فکر و خیال و کلی صلوات به خواب رفتم. هنوز حرفش تموم نشده بود که خمیازه ای کشید و به طرف اتاق کناری رفت. من هم با دردی که داشتم هی از این پهلو به اون پهلو شدم بلکه خوابم ببره، ولی اینقدر فکرای جور واجور توی سرم بود که خواب رو از چشمام می دزدیدن، به خاطر اینکه از فکر و خیال که واقعا ازش خسته بودم خلاص بشم، چشامو با عصبانیت بستم و بعد از گذشت نیم ساعت یا شایدم یک ساعت بالاخره به خواب رفتم. وقتی چشامو باز کردم کسی تو اتاق پذیرایی نبود ، با تعجب به اطراف نگاه کردم ،ولی نه صدایی شنیدم و نه کسی رو دیدم ، با صدای آرومی گفتم نرگس ؟ صدامو بالاتر بردم و گفتم نرگس دختر کجائی ؟ کجا رفتید؟ چرا کسی تو خونه نیست ؟ وقتی کسی جوابمو نداد اجبارا دستمو روی زمین گذاشتم و به سختی از جام بلند شدم و به طرف حیاط رفتم…. بعد از اینکه دیدم توی حیاط هم نیستن ، خوف برم داشت .با ترس وسط حیاط نشستم و آروم با خودم گفتم یعنی منو تک و تنها توی این غربت ول کردن و کجا رفتن ؟ دوباره با صدای آرومی گفتم نرگس ؟ بعد از اینکه دوباره جوابی نشنیدم، احساس تنهایی و بدبختی تمام وجودم رو گرفت و اشکم روی صورتم سرازیر شد. هم احساس ترس داشتم و هم دلنگران بودم و فکر می کردم حتما اتفاق بدی افتاده که دایه و نرگس منو تنها و گذاشتن و رفتن . توی اون هیرو ویر صدای غرغر شکمم هم کلافه ام کرده بود و مجبورم کرد تا بلند شم و به سمت مطبخ برم، اما به محض اینکه وارد مطبخ شدم صدای قل قل و بوی آبگوشتی که روی اجاق بود توجهم رو به خودش جلب کرد و کمی هم امیدوارم شدم که حتما به خاطر اینکه قراره زود برگردن زیر آبگوشت رو خاموش نکردن و رفتن .با سر انگشت در قابلمه رو برداشتم که از داغیش دستم سوخت و پرتش کردم روی زمین ، سرمو خم کردم و با نفس عمیقی بوی خوب آبگوشت رو توی مشامم کشیدم و با یادآوری آبگوشتهای خانجون، دوباره یاد تنهایی خودم افتادم غم عالم به دلم نشست . اونقدر غم روی دلم سنگینی می کرد که اشتهام کور شد و به کل بی خیال گشنگیم شدم و از مطبخ بیرون اومدم. به تک تک اتاقا سرک کشیدم، ولی نه خبری از دایه بود و نه خبری از نرگس. برای پر کردن شکمم یه سیب بزرگ که رنگ زرد و قرمزش از دور دلمو برد رو برداشتم و با بغض و حرص گاز زدم، هنوز به نصفه ی سیب نرسیده بودم که صدای کوبیده شدن در اومد ، با خوشحالی به طرف در حیاط دوییدم و درو باز کردم، ادامه دارد بومِ آشپزی 
#دختر‌ِ_آخر #قسمت_هشتادودو
اما با دیدن کسی که اصلا انتظار نداشتم که توی جایی که پنهون شده بودیم و کسی از بودنمون خبر نداشت ، ببینمش سر جام خشکم زد. زبونم سنگین شده بود و به لکنت افتاده بودم ، آروم گفتم توووو؟ اینجاااا چیکار می‌کنی ؟ لبخندی زد و گفت :چیه خشکت زده؟ فکر کردی دیگه پیدات نمی کنم؟۹فکر کردی ولت می کنم که راحت بری و به زندگیت برسی ؟ فکر کردی حالا که تو باعث شدی زندگی و خواب و خوراک ازم گرفته بشه من می ذارم همین طور راحت ول کنی و بری؟ از ترسم پاهام به لرزه افتاده بودن و قادر به ایستادن نبودم، اما کمی خودمو جمع و جور کردم و گفتم چطوری اینجارو پیدا کردی ؟ چرا دست از سرم برنمی داری تو هاااا؟ خواستم درو ببندم که پاشو لای در گذاشت و گفت :اااا نداشتیم دیگه تاج گل ، چی شد پس الان علیرضا بد شد؟ نکنه به اون پسر اتو کشیده ی خان علاقمند شدی ؟نفس بلندی کشیدم و گفتم من دیگه دور هرچی دوست داشتنه خط کشیدم ، الانم زودتر از این جا برو و دیگه هیچ وقت هم برنگرد، محض رضای خدا بذار منم بدون در دسر زندگیمو کنم و آرامش داشته باشم. گفت خب تاج گل اگه با هم ازدواج کنیم ،میتونیم آرامش داشته باشیم، من از نارین جدا میشم و دور از چشم همه یه زندگی خوب رو شروع میکنیم....خنده ای کردم و گفتم دور از چشم همه ؟ گفت آره چون خودت هم خوب می دونی که خانواده هامون پشتمون نیستن و نمی خوان که ما به هم برسیم...اشکام ریز ریز روی گونه ام رَوون شدن و گفتم ولی من دیگه نمی خوام با کسی ازدواج کنم، نه با تو و نه با هیچ کس دیگه . خودتم خوب می دونی که اون علاقه ای که داری ازش دَم می زنی دوست داشتن نیست که اگه بود ازش برای انتقام از من استفاده نمی کردی ، الانم اگه هنوز اصرار داری که خیلی منو دوست داری برو و بذار من حداقل برای چند وقت هم که شده قشنگ زندگی کنم .. یهو از دهنم پرید و گفتم من الان باردارم و نمی‌خوام به غیر از بچم به چیز دیگه یا کس دیگه ای فکر کنم.چشای علیرضا از تعجب گرد شد و گفت چی داری میگی برای خودت؟داری بچه گول می زنی ؟ گفتم قصد ندارم گولت بزنم واقعیت محضه ، برامم مهم نیست که باور کنی یا نکنی ، حالا هم دیگه بیشتر از این نمی تونم سرپا وایسم، تو هم بهتره زودتر برگردی پیش زن و مادر زن عزیزت و منم برم به بدبختیلم برسم. علیرضا که خشم رو می شد کاملا توی چهره اش دید ، گفت گفتی بچه؟ درست متوجه نشدم یه بار دیگه تکرار کن ،بگو ببینم چی گفتی ؟ گفتم من رو از مرگ نترسون چون چیزی برای از دست دادن ندارم .. علیرضا با بغضی که از صداش معلوم بود گفت آره این بهترین کاره...با فکر اینکه بالاخره زندگیم داره تموم میشه چشمهامو بستم ، لحظه های آخر یاد تک تک خاطراتم افتادم ، یاد اون لحظه های که صدای خندم تا چند تا خونه اونور تر می‌رفت و خانجون با گیوه هاش دنبالم می دویید ، و من با خنده فرار می کردم و توی دلم گفتم دارم میام پشت خانجون. کم کم نفس کم آوردم ...با شنیدن صدای منصور و آزاد شدن گلوم چشمام رو با سرفه باز کردم . کمی که نفسم بالا اومد، تازه چشمم به علیرضا افتاد که زیر مشت و لگد منصور سعی داشت از خودش دفاع کنه ،ولی منصور هیچ جوره بهش فرصت بلند شدن نمی‌داد و دایه هم از اون طرف با چوبی که توی دستش بود به پا و کمر علیرضا میزد و می‌گفت به چه جراتی پا توی خونم گذاشتی و می خواستی دختر مردمو از بین ببری ؟ نرگس که حسابی رنگش پریده بود لیوان پر آبی به طرفم گرفت و گفت بخور آبجی.. لیوان رو از دست نرگس گرفتم، اما از شدت لرزش دستام لیوان از دستم لیز خورد و روی زمین افتاد. منصور که دیگه خودشم از کتک کاری خسته شده بود روی زمین روبروی علیرضا نشست و گفت تو اینجا رو از کجا پیدا کردی هااااا؟ من آدرس اینجا رو به هیچ کس نداده بودم ، چطوری اینجارو پیدا کردی ؟ علیرضا لبخند تلخی زد و گفت فکر کردی من هم مثل شما روستایی ها سادم ؟ نه داداش من از همون موقع که فهمیدم که تاج گل خانوم به از ما بهترون علاقمند شده، نمی‌دونم از کجا ولی انگار مطمئن بودم به این زودیها یه اتفاقی میوفته...برای همین با ماشین برات کمین گذاشتم ، اون روز تاج و این دختره هراسون از عمارت بیرون اومدن مجبور شدم تعقیبشون کنم و بعدشم تو اومدی و سوار شون کردی . از روستا تعقیبت کردم تا به اینجا رسیدم ، کلی منتظر موندم ،اول تو و بعد این دونفر از خونه بیرون زدین ، لباشو با حرص بهم فشار داد و گفت ولی حیف که سر بزنگاه برگشتید ...علیرضا با وقاحت نگاهی به من انداخت و گفت…..اینو بدون که به اینجا ختم نمیشه تاج گل ، یا با من میای، یا میرم به تک تک روستایی ها جا و مکانتون رو میگم، آها راستی اینم یادم نرفته که حتما به ناصر و خالت هم خبر بچه دار شدنت رو بدم ،
ادامه دارد...
بومِ آشپزی
اما با دیدن کسی که اصلا انتظار نداشتم که توی جایی که پنهون شده بودیم و کسی از بودنمون خبر نداشت ، ببینمش سر جام خشکم زد. زبونم سنگین شده بود و به لکنت افتاده بودم ، آروم گفتم توووو؟ اینجاااا چیکار می‌کنی ؟ لبخندی زد و گفت :چیه خشکت زده؟ فکر کردی دیگه پیدات نمی کنم؟۹فکر کردی ولت می کنم که راحت بری و به زندگیت برسی ؟ فکر کردی حالا که تو باعث شدی زندگی و خواب و خوراک ازم گرفته بشه من می ذارم همین طور راحت ول کنی و بری؟ از ترسم پاهام به لرزه افتاده بودن و قادر به ایستادن نبودم، اما کمی خودمو جمع و جور کردم و گفتم چطوری اینجارو پیدا کردی ؟ چرا دست از سرم برنمی داری تو هاااا؟ خواستم درو ببندم که پاشو لای در گذاشت و گفت :اااا نداشتیم دیگه تاج گل ، چی شد پس الان علیرضا بد شد؟ نکنه به اون پسر اتو کشیده ی خان علاقمند شدی ؟نفس بلندی کشیدم و گفتم من دیگه دور هرچی دوست داشتنه خط کشیدم ، الانم زودتر از این جا برو و دیگه هیچ وقت هم برنگرد، محض رضای خدا بذار منم بدون در دسر زندگیمو کنم و آرامش داشته باشم. گفت خب تاج گل اگه با هم ازدواج کنیم ،میتونیم آرامش داشته باشیم، من از نارین جدا میشم و دور از چشم همه یه زندگی خوب رو شروع میکنیم....خنده ای کردم و گفتم دور از چشم همه ؟ گفت آره چون خودت هم خوب می دونی که خانواده هامون پشتمون نیستن و نمی خوان که ما به هم برسیم...اشکام ریز ریز روی گونه ام رَوون شدن و گفتم ولی من دیگه نمی خوام با کسی ازدواج کنم، نه با تو و نه با هیچ کس دیگه . خودتم خوب می دونی که اون علاقه ای که داری ازش دَم می زنی دوست داشتن نیست که اگه بود ازش برای انتقام از من استفاده نمی کردی ، الانم اگه هنوز اصرار داری که خیلی منو دوست داری برو و بذار من حداقل برای چند وقت هم که شده قشنگ زندگی کنم .. یهو از دهنم پرید و گفتم من الان باردارم و نمی‌خوام به غیر از بچم به چیز دیگه یا کس دیگه ای فکر کنم.چشای علیرضا از تعجب گرد شد و گفت چی داری میگی برای خودت؟داری بچه گول می زنی ؟ گفتم قصد ندارم گولت بزنم واقعیت محضه ، برامم مهم نیست که باور کنی یا نکنی ، حالا هم دیگه بیشتر از این نمی تونم سرپا وایسم، تو هم بهتره زودتر برگردی پیش زن و مادر زن عزیزت و منم برم به بدبختیلم برسم. علیرضا که خشم رو می شد کاملا توی چهره اش دید ، گفت گفتی بچه؟ درست متوجه نشدم یه بار دیگه تکرار کن ،بگو ببینم چی گفتی ؟ گفتم من رو از مرگ نترسون چون چیزی برای از دست دادن ندارم .. علیرضا با بغضی که از صداش معلوم بود گفت آره این بهترین کاره...با فکر اینکه بالاخره زندگیم داره تموم میشه چشمهامو بستم ، لحظه های آخر یاد تک تک خاطراتم افتادم ، یاد اون لحظه های که صدای خندم تا چند تا خونه اونور تر می‌رفت و خانجون با گیوه هاش دنبالم می دویید ، و من با خنده فرار می کردم و توی دلم گفتم دارم میام پشت خانجون. کم کم نفس کم آوردم ...با شنیدن صدای منصور و آزاد شدن گلوم چشمام رو با سرفه باز کردم . کمی که نفسم بالا اومد، تازه چشمم به علیرضا افتاد که زیر مشت و لگد منصور سعی داشت از خودش دفاع کنه ،ولی منصور هیچ جوره بهش فرصت بلند شدن نمی‌داد و دایه هم از اون طرف با چوبی که توی دستش بود به پا و کمر علیرضا میزد و می‌گفت به چه جراتی پا توی خونم گذاشتی و می خواستی دختر مردمو از بین ببری ؟ نرگس که حسابی رنگش پریده بود لیوان پر آبی به طرفم گرفت و گفت بخور آبجی.. لیوان رو از دست نرگس گرفتم، اما از شدت لرزش دستام لیوان از دستم لیز خورد و روی زمین افتاد. منصور که دیگه خودشم از کتک کاری خسته شده بود روی زمین روبروی علیرضا نشست و گفت تو اینجا رو از کجا پیدا کردی هااااا؟ من آدرس اینجا رو به هیچ کس نداده بودم ، چطوری اینجارو پیدا کردی ؟ علیرضا لبخند تلخی زد و گفت فکر کردی من هم مثل شما روستایی ها سادم ؟ نه داداش من از همون موقع که فهمیدم که تاج گل خانوم به از ما بهترون علاقمند شده، نمی‌دونم از کجا ولی انگار مطمئن بودم به این زودیها یه اتفاقی میوفته...برای همین با ماشین برات کمین گذاشتم ، اون روز تاج و این دختره هراسون از عمارت بیرون اومدن مجبور شدم تعقیبشون کنم و بعدشم تو اومدی و سوار شون کردی . از روستا تعقیبت کردم تا به اینجا رسیدم ، کلی منتظر موندم ،اول تو و بعد این دونفر از خونه بیرون زدین ، لباشو با حرص بهم فشار داد و گفت ولی حیف که سر بزنگاه برگشتید ...علیرضا با وقاحت نگاهی به من انداخت و گفت…..اینو بدون که به اینجا ختم نمیشه تاج گل ، یا با من میای، یا میرم به تک تک روستایی ها جا و مکانتون رو میگم، آها راستی اینم یادم نرفته که حتما به ناصر و خالت هم خبر بچه دار شدنت رو بدم ،
ادامه دارد...
بومِ آشپزی
۱۲۱