بومِ آشپزی 🍛
#دختر‌ِ_آخر #قسمت_هفتادونه به نرگس که با چشمای خیس گوشه ی اتاق نشسته بود و غمگین بهم نگاه می کرد اشاره کردم که نزدیکتر بیاد و آروم بهش گفتم عجله کن نرگس باید از این جا بریم. نرگس با استرسی که توی چشمهاش موج میزد، گفت کجا بریم ؟مگه ما جایی هم داریم که بریم ؟ با حرص لبامو روی هم فشار دادم و گفتم نگران نباش بالاخره توی این همه زمین خدا یه جایی هم برای ما پیدا میشه ، البته من اصلا نمی خوام که به خاطر من مجبور به کاری بشی، اگه دوست داشتی دنبالم بیا و اگر هم نه ،من تنها میرم و تو هم می تونی همین جا بمونی. به محض اینکه از اتاق اومدم بیرون، منصور دستپاچه دنبالم دویید و گفت تاج گل می خوای کجا بری ؟ اینجا روستای خودمون نیست که با دوتا کوچه تموم بشه ها. جوابشو ندادم و به قدمهام سرعت دادم ، خودشو بهم رسوند ،گفت می خوای چیکار کنی ؟ باشه اصلا اگه می خوای بری برو، فقط قبلش یه لحظه وایسا به حرفهام گوش بده و بعد هر جا خواستی برو.از ناراحتی در حالیکه یکی از پاهام رو تند تند تکون میدادم گفتم هر چی می خوای بگی زود بگو چون باید زودتر برم که حداقل بتونم قبل از ظهر، برای خودم جا و مکانی پیدا کنم. منصور صداشو آروم کرد و گفت تاج گل اولا اینجا خونه ی منه و من میگم چه کسی و تا کی میتونه اینجا بمونه ،دوما وقتی خودم آوردمت اینجا یعنی تا هر وقت که بخوای می تونی بمونی.. سوما اینکه وقتی با من اومدی اینجا ، نمی تونی بدون اجازه ی من تصمیم بگیری که از اینجا بری و اگه بدون اجازه ی من میخوای بری اینو بدون که دیگه برای هیچ کاری نمی تونی روی کمک من حساب کنی فهمیدی ؟ با عصبانیت گفتم نه نفهمیدم ، چون اگه یک درصد هم تو برای این خونه تصمیم می گرفتی ، نمی ذاشتی دایه منو از این خونه ای که میگی مال توئه بیرون کنه، در ضمن فکر کنم حداقل تو یکی باید تا الان منو شناخته باشی که هیچ وقت و به خاطر هیچ چیز خودمو به هیچ کس تحمیل نمیکنم که دایه بخواد از وجودم اینطور ترس داشته باشه. گفت تاج گل همه ی اینها که گفتی درسته، ولی هر چقدر تو برای من مهم هستی، دایه هم برام مهمه ،چون اون برام حکم مادری رو داره که همیشه از وجودش محروم بودم ، دایه همیشه به تنهایی برای من هم مادر بوده و هم پدر و هم خانواده، پس نمی تونم به راحتی دلشو بشکونم. لبخند تلخی زدم و گفتم من هیچ وقت ازت نمی‌خوام دل کسی که برات زحمت کشیده رو بشکنی ، برای همین هم دیگه نمی تونم اینجا بمونم منصور خان. اگه من از اینجا برم، دیگه نه تو مجبور میشی توی رودربایستی گیر کنی و نه من مجبور میشم دائما زخم زبون تحمل کنم. دستشو روی در تکیه داد و گفت تاج گل برای بار دوم دارم تکرار می کنم و میگم که حق نداری بدون اجازه ی من پاتو از در این خونه بیرون بذاری ، اما تو دیگه داری عصبانیم میکنی..تا الان خیلی خودمو کنترل کردم،ولی اگه بخوای همین طور لجبازی کنی و روی اعصابم راه بری، شک نکن اون رومو هم می بینی. صدامو کمی بالا بردم و گفتم درسته تا الان خیلی کمکم کردی و من مدیونتم، ولی باید بهت یادآوری کنم که تو هیچ نسبتی با من نداری که بخوای برام تصمیم بگیری ، الانم تا صدام بالا نرفته از جلوی در برو کنار تا من هم برم دنبال زندگی و بدبختیهام و دیگه مزاحمتون نباشم. با تهدید گفت روی اعصابی که همین جوری هم بهم ریخته اس راه نرو تاج گل..بعد رو به دایه کرد و با صدای نسبتا بلندی گفت دایه تو هم لطفا دیگه به تاج گل کاری نداشته باش، این دختر کم بدبختی نکشیده که ما هم بخوایم به درداش اضافه کنیم و از اینجا آواره اش کنیم ، تاج گل باید اینجا بمونه ،چون خان همونطور که دنبال توئه ،دنبال تاج گل هم هست….دایه تو که همیشه با همه مهربون بودی، پس چطور الان که می دونی این دختر تنها نیست ، به جای اینکه هواشو بیشتر داشته باشی از خونه بیرونش میکنی؟ تو که همیشه از مهربونی زبونزد همه بودی چرا یهو یه آدم دیگه شدی؟ به محض اینکه دایه گفت آخه … منصور صداشو بالاتر برد و گفت آخه نداره دایه ، تاج گل اینجا می مونه و دیگه هم نمی خوام حرف دیگه ای بشنوم، الانم من باید برم جایی و بعد توی راه برگشتم کمی خرت و پرت برای اینجا بخرم ، ازتون می خوام توی چند روزی که من اینجا نیستم، هیچ کدومتون از خونه بیرون نرید ... دستی به موهاش کشید صداشو آرومتر کرد و گفت تاج گل تو هم برو توی اتاق و استراحت کن ، کل دیشب تو ماشین بودی و خسته ای، رو کرد به دایه و گفت ننه تاج گل رو ببر تو اون اتاقی که من همیشه استراحت می کنم بخوابه، کسی هم بهش کاری نداشته باشه . دایه که انگار اخلاق منصور رو خوب می شناخت با لحن آرومی گفت هر چی تو بگی پسرم . سرمو بالا بردم و به منصور که جز مهربونی چیزی تو چهره اش دیده نمی شد نگاه کردم که اونم گفت پاشو ، پاشو برو همون کاری که بهت گفتم رو انجام بده. ادامه دارد بومِ آشپزی 
#دختر‌ِ_آخر #قسمت_هشتادویک
دهنمو به سختی باز می شد، ولی قادر به خوردن نبودم و شربت از گوشه های لبم روی لباسم سرازیر شد. منصور با ترس گفت دایه چرا تاج گل اینجوری شده ؟ دایه جلو اومد و چند بار محکم به صورتم زد که یهو با صدای بلند شروع به گریه کردم. دایه رو به منصور گفت نترس چیزیش نیست فقط بدنش سست شده ، لیوانو لبم چسبوند و گفت تا اینو نخوری، جون به بدنت برنمی‌گرده ،پس زود بخور. به سختی شربتو قورت دادم که دایه گفت پسرم تو دیگه می تونی بری ، حال این دختر هم دیگه خوبه. منصور با نگرانی گفت خوبی تاج گل ؟ چشامو چند بار بازو بسته کردم و گفتم خوبم ..لبخندی زد و از خونه بیرون رفت ، صدای بسته شدن در رو که شنیدم و مطمئن شدم که رفته ،انگار احساس غریبیم بیشتر شد ، هر چند که دیگه فهمیده بودم دایه بر خلاف اخلاق تندش قلب رئوف و مهربونی داره. دایه اومد کنارم نشست و گفت :از دستم ناراحت نشو ، نمیدونی من برای منصور چقدر عذاب کشیدم ، اونقدر من این بچه رو دوست دارم که همین دوست داشتم منجر به دشمن شدن خان و زن و بچه هاش با من شده ، تا به حال هم چندین بار می خواستن یه بلایی سرم بیارن، ولی موفق نشدن ، حالا وقت زیاده و اگه عمری بود بعدا برات کامل تعریف می کنم ، با دستهای لرزونش که معلوم بود یادآوری گذشته اعصابش رو بهم ریخته ، سیبی برداشت و پوستش رو کند، قاچش کرد و یه تیکه اشو و به طرفم گرفت و گفت بخور معلومه خیلی وقت چیزی تو معده ات نرفته که اینطوری نحیف و لاجونی ، صبحونه هم که نخوردی …قبل از من نرگس گفت آره بنده خدا، آخه مگه آسایشی براش گذاشته بودن که بخواد غذا از گلوش پایین بره. دایه گفت تو نمی‌خواد چیزی بگی ،مگه من با تو حرف زدم که زود جواب میدی، به جای این بلبل زبونی برو نخودی که از دیشب خیس کردم رو با گوشتی که روی صندوقچه گذاشتم و دو تا پیاز بنداز توی قابلمه تا برای ظهر یه آبگوشتی بخوریم، بلکه این دختر هم کمی تقویت بشه. نرگس داشت به طرف مطبخ می‌رفت که دایه صداش زد و گفت یادت نره فلفل سیاه و زرد چوبه بهش بزنی هااا ..نرگس سرشو تکون داد و گفت هر چی هم بلد نباشم دیگه یه آبگوشت بار گذاشتن رو که بلدم دایه. با رفتن نرگس ، دایه از فرصت استفاده کرد و گفت من هم برم تا قبل از ناهار یه چرتی بزنم ، دیشب اونقدر کابوس دیدم که صدبار از خواب پریدمو دوباره با هزار و یک فکر و خیال و کلی صلوات به خواب رفتم. هنوز حرفش تموم نشده بود که خمیازه ای کشید و به طرف اتاق کناری رفت. من هم با دردی که داشتم هی از این پهلو به اون پهلو شدم بلکه خوابم ببره، ولی اینقدر فکرای جور واجور توی سرم بود که خواب رو از چشمام می دزدیدن، به خاطر اینکه از فکر و خیال که واقعا ازش خسته بودم خلاص بشم، چشامو با عصبانیت بستم و بعد از گذشت نیم ساعت یا شایدم یک ساعت بالاخره به خواب رفتم. وقتی چشامو باز کردم کسی تو اتاق پذیرایی نبود ، با تعجب به اطراف نگاه کردم ،ولی نه صدایی شنیدم و نه کسی رو دیدم ، با صدای آرومی گفتم نرگس ؟ صدامو بالاتر بردم و گفتم نرگس دختر کجائی ؟ کجا رفتید؟ چرا کسی تو خونه نیست ؟ وقتی کسی جوابمو نداد اجبارا دستمو روی زمین گذاشتم و به سختی از جام بلند شدم و به طرف حیاط رفتم….بعد از اینکه دیدم توی حیاط هم نیستن ، خوف برم داشت .با ترس وسط حیاط نشستم و آروم با خودم گفتم یعنی منو تک و تنها توی این غربت ول کردن و کجا رفتن ؟ دوباره با صدای آرومی گفتم نرگس ؟ بعد از اینکه دوباره جوابی نشنیدم، احساس تنهایی و بدبختی تمام وجودم رو گرفت و اشکم روی صورتم سرازیر شد. هم احساس ترس داشتم و هم دلنگران بودم و فکر می کردم حتما اتفاق بدی افتاده که دایه و نرگس منو تنها و گذاشتن و رفتن . توی اون هیرو ویر صدای غرغر شکمم هم کلافه ام کرده بود و مجبورم کرد تا بلند شم و به سمت مطبخ برم، اما به محض اینکه وارد مطبخ شدم صدای قل قل و بوی آبگوشتی که روی اجاق بود توجهم رو به خودش جلب کرد و کمی هم امیدوارم شدم که حتما به خاطر اینکه قراره زود برگردن زیر آبگوشت رو خاموش نکردن و رفتن .با سر انگشت در قابلمه رو برداشتم که از داغیش دستم سوخت و پرتش کردم روی زمین ، سرمو خم کردم و با نفس عمیقی بوی خوب آبگوشت رو توی مشامم کشیدم و با یادآوری آبگوشتهای خانجون، دوباره یاد تنهایی خودم افتادم غم عالم به دلم نشست . اونقدر غم روی دلم سنگینی می کرد که اشتهام کور شد و به کل بی خیال گشنگیم شدم و از مطبخ بیرون اومدم. به تک تک اتاقا سرک کشیدم، ولی نه خبری از دایه بود و نه خبری از نرگس. برای پر کردن شکمم یه سیب بزرگ که رنگ زرد و قرمزش از دور دلمو برد رو برداشتم و با بغض و حرص گاز زدم، هنوز به نصفه ی سیب نرسیده بودم که صدای کوبیده شدن در اومد ، با خوشحالی به طرف در حیاط دوییدم و درو باز کردم،
ادامه دارد
بومِ آشپزی
دهنمو به سختی باز می شد، ولی قادر به خوردن نبودم و شربت از گوشه های لبم روی لباسم سرازیر شد. منصور با ترس گفت دایه چرا تاج گل اینجوری شده ؟ دایه جلو اومد و چند بار محکم به صورتم زد که یهو با صدای بلند شروع به گریه کردم. دایه رو به منصور گفت نترس چیزیش نیست فقط بدنش سست شده ، لیوانو لبم چسبوند و گفت تا اینو نخوری، جون به بدنت برنمی‌گرده ،پس زود بخور. به سختی شربتو قورت دادم که دایه گفت پسرم تو دیگه می تونی بری ، حال این دختر هم دیگه خوبه. منصور با نگرانی گفت خوبی تاج گل ؟ چشامو چند بار بازو بسته کردم و گفتم خوبم ..لبخندی زد و از خونه بیرون رفت ، صدای بسته شدن در رو که شنیدم و مطمئن شدم که رفته ،انگار احساس غریبیم بیشتر شد ، هر چند که دیگه فهمیده بودم دایه بر خلاف اخلاق تندش قلب رئوف و مهربونی داره. دایه اومد کنارم نشست و گفت :از دستم ناراحت نشو ، نمیدونی من برای منصور چقدر عذاب کشیدم ، اونقدر من این بچه رو دوست دارم که همین دوست داشتم منجر به دشمن شدن خان و زن و بچه هاش با من شده ، تا به حال هم چندین بار می خواستن یه بلایی سرم بیارن، ولی موفق نشدن ، حالا وقت زیاده و اگه عمری بود بعدا برات کامل تعریف می کنم ، با دستهای لرزونش که معلوم بود یادآوری گذشته اعصابش رو بهم ریخته ، سیبی برداشت و پوستش رو کند، قاچش کرد و یه تیکه اشو و به طرفم گرفت و گفت بخور معلومه خیلی وقت چیزی تو معده ات نرفته که اینطوری نحیف و لاجونی ، صبحونه هم که نخوردی …قبل از من نرگس گفت آره بنده خدا، آخه مگه آسایشی براش گذاشته بودن که بخواد غذا از گلوش پایین بره. دایه گفت تو نمی‌خواد چیزی بگی ،مگه من با تو حرف زدم که زود جواب میدی، به جای این بلبل زبونی برو نخودی که از دیشب خیس کردم رو با گوشتی که روی صندوقچه گذاشتم و دو تا پیاز بنداز توی قابلمه تا برای ظهر یه آبگوشتی بخوریم، بلکه این دختر هم کمی تقویت بشه. نرگس داشت به طرف مطبخ می‌رفت که دایه صداش زد و گفت یادت نره فلفل سیاه و زرد چوبه بهش بزنی هااا ..نرگس سرشو تکون داد و گفت هر چی هم بلد نباشم دیگه یه آبگوشت بار گذاشتن رو که بلدم دایه. با رفتن نرگس ، دایه از فرصت استفاده کرد و گفت من هم برم تا قبل از ناهار یه چرتی بزنم ، دیشب اونقدر کابوس دیدم که صدبار از خواب پریدمو دوباره با هزار و یک فکر و خیال و کلی صلوات به خواب رفتم. هنوز حرفش تموم نشده بود که خمیازه ای کشید و به طرف اتاق کناری رفت. من هم با دردی که داشتم هی از این پهلو به اون پهلو شدم بلکه خوابم ببره، ولی اینقدر فکرای جور واجور توی سرم بود که خواب رو از چشمام می دزدیدن، به خاطر اینکه از فکر و خیال که واقعا ازش خسته بودم خلاص بشم، چشامو با عصبانیت بستم و بعد از گذشت نیم ساعت یا شایدم یک ساعت بالاخره به خواب رفتم. وقتی چشامو باز کردم کسی تو اتاق پذیرایی نبود ، با تعجب به اطراف نگاه کردم ،ولی نه صدایی شنیدم و نه کسی رو دیدم ، با صدای آرومی گفتم نرگس ؟ صدامو بالاتر بردم و گفتم نرگس دختر کجائی ؟ کجا رفتید؟ چرا کسی تو خونه نیست ؟ وقتی کسی جوابمو نداد اجبارا دستمو روی زمین گذاشتم و به سختی از جام بلند شدم و به طرف حیاط رفتم….بعد از اینکه دیدم توی حیاط هم نیستن ، خوف برم داشت .با ترس وسط حیاط نشستم و آروم با خودم گفتم یعنی منو تک و تنها توی این غربت ول کردن و کجا رفتن ؟ دوباره با صدای آرومی گفتم نرگس ؟ بعد از اینکه دوباره جوابی نشنیدم، احساس تنهایی و بدبختی تمام وجودم رو گرفت و اشکم روی صورتم سرازیر شد. هم احساس ترس داشتم و هم دلنگران بودم و فکر می کردم حتما اتفاق بدی افتاده که دایه و نرگس منو تنها و گذاشتن و رفتن . توی اون هیرو ویر صدای غرغر شکمم هم کلافه ام کرده بود و مجبورم کرد تا بلند شم و به سمت مطبخ برم، اما به محض اینکه وارد مطبخ شدم صدای قل قل و بوی آبگوشتی که روی اجاق بود توجهم رو به خودش جلب کرد و کمی هم امیدوارم شدم که حتما به خاطر اینکه قراره زود برگردن زیر آبگوشت رو خاموش نکردن و رفتن .با سر انگشت در قابلمه رو برداشتم که از داغیش دستم سوخت و پرتش کردم روی زمین ، سرمو خم کردم و با نفس عمیقی بوی خوب آبگوشت رو توی مشامم کشیدم و با یادآوری آبگوشتهای خانجون، دوباره یاد تنهایی خودم افتادم غم عالم به دلم نشست . اونقدر غم روی دلم سنگینی می کرد که اشتهام کور شد و به کل بی خیال گشنگیم شدم و از مطبخ بیرون اومدم. به تک تک اتاقا سرک کشیدم، ولی نه خبری از دایه بود و نه خبری از نرگس. برای پر کردن شکمم یه سیب بزرگ که رنگ زرد و قرمزش از دور دلمو برد رو برداشتم و با بغض و حرص گاز زدم، هنوز به نصفه ی سیب نرسیده بودم که صدای کوبیده شدن در اومد ، با خوشحالی به طرف در حیاط دوییدم و درو باز کردم،
ادامه دارد
بومِ آشپزی
۱۵