بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_هفتادوهشت حالا برو انشالله یه دوایی برات درست میکنه، سه سوته خوبت میکنه .. سرمو تکون دادم و گفتم چاره نیست و پشت سر دایه که اخماش هر لحظه بیشتر در هم می‌رفت به راه افتادم ،داخل اتاقی بزرگ شدیم که یه گوشه پر از کتب که روی هم تلمبار شده و پنجره ایی که با همون تور سفید طاقچه رو ست میکرد و گلیم فرش زرشکی که با گل های درشت سبز و آبی خوشگل شده بود توجه ام را جلب کرد .. دایه گفت به چی داری زُل میزنی ؟ انشالله حدثی که میزنم خدا کنه دروغ باشه... من از ترسی که از دایه داشتم بدون هیچ اعتراضی حرفاش رو گوش کردم.. چشاشو ریز کرد گفت فک کنم بارداری... گفتم نه... گفت دختر جان من موهامو الکی سفید نکردم ، الکی نیست که بهم بگن طبیب شهر،حالا زود بقچه اتو برمی‌داری و از اینجا به هرجا که بودی برمیگردی ... آره پاشو زودتر از اینجا با اون دختری برید بیرون ، من نه حوصله و نه اعصاب تورو دارم .. تا خواستم لب باز کنم گفت هیچ توجیحی ازت نمی‌خوام ، دستشو روی زمین چسبوند و از اتاق بیرون رفت ... گفتم تو دیگه برای چی اومدی ؟آخه فقط تورو کم داشتم... داشتم از اتاق بیرون می اومدم با منصور روبه رو ، جلوی بغضم را نتونستم بگیرم و با صدای بلند به هق هق افتادم ، منصور با تردید گفت دایه چی میگه تاج گل ؟ گفتم به خاک خشک نشده ی خانجون من نمیدونم ،من چه میدونستم قبل از جدایی خبر نداشتم.. گفت می‌دونم ،نمیخواد برای من توضیح بدی ، کاری که شده، ولی باید فکری برای بعدش کنی ، ناصر باید بدونه که تو .... حرفشو قطع کردم و گفتم اصلاااااا ، نباید بفهمه ، هنوز حرفم تموم نشده بود که دایه زینت گفت چرا هنوز اینجا ایستادی ؟ زود همون کاری که گفتم را انجام بده .. منصور گفت چی گفته بودی دایه ؟ گفت باید از اینجا بره ، دنبال دردسر نمی‌گردیم... منصور گفت ننه کجا بره ؟ این دختر به من پناه آورده ، بعد تو با اونوریا چه فرقی با هم دارید ؟ دایه گفت تو نمی‌فهمی ،اگه می‌فهمیدی این حرفارو نمیزدی،فقط یک زن میتونه بفهمه تو سر این دخترا چی میگذره .. منصور عصبی شد و گفت چی میگذره دایه ؟ این دختر شوهر داشت ، میفهمی شوهر داشت .. دایه چشای ریزش را درشت کرد و گفت داشت ؟شوهر داشت دیگه چیه؟ به والله که دیگه نمیشه از کارای شما جوونها سر درآورد ، والا تا اونجایی که من می دونم این دختر یکی دوماهه حاملس ،پس یعنی باید تا همین اواخر شوهری داشته باشه... منصور گفت داشت ،یعنی اینکه تا هفته ی پیش شوهر داشت و الان چند روزه که جدا شدن . دایه گفت دیدی گفتم ؟خب حتما یه عیب و ایرادی داشته که شوهره تحملش نکرده ، اینم پیش خودش گفته کی از پسر خان بهتر .. نه منصور ننه ، من اون همه برات زحمت نکشیدم که بیام دو دستی تقدیمت کنم به یه همچین کسایی ، مطمئن باش حتی اگه شده برم بعد از این همه سال خودمو تحویل خان بدم ، نمی ذارم تو گیر یه همچین کسب بیافتی و خودتو تباه کنی... منصورگفت ننه جون ،وقتی از چیزی خبر نداری ، الکی قضاوت نکن و به این بنده خدا بهتون نزن، بیا بگیر بشین یه لیوان آب بهت بدم بخور، بعدش خودم از سیر تا پیاز زندگی تاج گل رو برات تعریف می کنم. دایه نگاه چپ چپی بهم کرد و رفت بالاترین نقطه ی اتاق نشست. منصور لیوان رو پر از آب کرد به سمتش گرفت و گفت بخور ننه جون ،نوش جونت گوارای وجودت . دایه به زور یه جرعه از آب رو خورد که منصور بدون معطلی شروع کرد به تعریف کردن و یه نفس از روزی اول برای دایه تعریف کرد. وقتی حرفهای منصور تموم شد تازه متوجه شدم که کل صورتم از اشکهام خیس شده و احساس می کردم که با گوش دادن به داستان تلخ زندگیم یک بار دیگه تموم اون لحظه های سخت و اون مصیبتها برام تکرار شده و دوباره از سر گذروندمشون …. دایه که انگار با شنیدن واقعیت زندگیم کمی آرومتر شده بود، گفت اصلا همه ی این چیزها که تعریف کردی درست ،ولی آخرش که چی؟ این دختر دیگه تنها نیست ،یه بچه ی معصوم تو راهه که دو روز دیگه که به دنیا بیاد، پدر می خواد، اون مرد هم ، حتی اگه دیگه شوهر این دختر نباشه بازم حق داره که بدونه یه بچه توی راه داره و به زودی پدر میشه. آب دهنمو به سختی قورت دادم و گفتم ولی من فکر نمی کنم که لزومی داشته باشه اون خبردار بشه ، چون من قرار نیست که این بچه رو بدنیا بیارم .. دایه با عصبانیت گفت خودت می فهمی داری چی میگی دختر جان ؟ مگه الکیه ، تو کجا و تو چه خانواده ای بزرگ شدی ؟اگه می خوای بلایی سر اون طفل معصوم بیاری به خودت مربوطه، فقط قبلش اینو بهت گفته باشم که روی موندن توی این خونه هیچ حسابی نمی کنی، از منصور هم کمک نمی خوای فهمیدی؟ از زور عصبانیت و استیصال چشامو محکم روی هم فشار دادم تا بلکه وقتی چشم باز می کنم ببینم که همه چی خواب بود، ولی خودم هم می دونستم که این فقط یه آرزوی محاله. چشمامو باز کردم و ادامه دارد... بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر #قسمت_هفتادونه
به نرگس که با چشمای خیس گوشه ی اتاق نشسته بود و غمگین بهم نگاه می کرد اشاره کردم که نزدیکتر بیاد و آروم بهش گفتم عجله کن نرگس باید از این جا بریم.نرگس با استرسی که توی چشمهاش موج میزد، گفت کجا بریم ؟مگه ما جایی هم داریم که بریم ؟ با حرص لبامو روی هم فشار دادم و گفتم نگران نباش بالاخره توی این همه زمین خدا یه جایی هم برای ما پیدا میشه ، البته من اصلا نمی خوام که به خاطر من مجبور به کاری بشی، اگه دوست داشتی دنبالم بیا و اگر هم نه ،من تنها میرم و تو هم می تونی همین جا بمونی. به محض اینکه از اتاق اومدم بیرون، منصور دستپاچه دنبالم دویید و گفت تاج گل می خوای کجا بری ؟ اینجا روستای خودمون نیست که با دوتا کوچه تموم بشه ها.جوابشو ندادم و به قدمهام سرعت دادم ، خودشو بهم رسوند ،گفت می خوای چیکار کنی ؟ باشه اصلا اگه می خوای بری برو، فقط قبلش یه لحظه وایسا به حرفهام گوش بده و بعد هر جا خواستی برو.از ناراحتی در حالیکه یکی از پاهام رو تند تند تکون میدادم گفتم هر چی می خوای بگی زود بگو چون باید زودتر برم که حداقل بتونم قبل از ظهر، برای خودم جا و مکانی پیدا کنم.منصور صداشو آروم کرد و گفت تاج گل اولا اینجا خونه ی منه و من میگم چه کسی و تا کی میتونه اینجا بمونه ،دوما وقتی خودم آوردمت اینجا یعنی تا هر وقت که بخوای می تونی بمونی.. سوما اینکه وقتی با من اومدی اینجا ، نمی تونی بدون اجازه ی من تصمیم بگیری که از اینجا بری و اگه بدون اجازه ی من میخوای بری اینو بدون که دیگه برای هیچ کاری نمی تونی روی کمک من حساب کنی فهمیدی ؟با عصبانیت گفتم نه نفهمیدم ، چون اگه یک درصد هم تو برای این خونه تصمیم می گرفتی ، نمی ذاشتی دایه منو از این خونه ای که میگی مال توئه بیرون کنه، در ضمن فکر کنم حداقل تو یکی باید تا الان منو شناخته باشی که هیچ وقت و به خاطر هیچ چیز خودمو به هیچ کس تحمیل نمیکنم که دایه بخواد از وجودم اینطور ترس داشته باشه. گفت تاج گل همه ی اینها که گفتی درسته، ولی هر چقدر تو برای من مهم هستی، دایه هم برام مهمه ،چون اون برام حکم مادری رو داره که همیشه از وجودش محروم بودم ، دایه همیشه به تنهایی برای من هم مادر بوده و هم پدر و هم خانواده، پس نمی تونم به راحتی دلشو بشکونم. لبخند تلخی زدم و گفتم من هیچ وقت ازت نمی‌خوام دل کسی که برات زحمت کشیده رو بشکنی ، برای همین هم دیگه نمی تونم اینجا بمونم منصور خان. اگه من از اینجا برم، دیگه نه تو مجبور میشی توی رودربایستی گیر کنی و نه من مجبور میشم دائما زخم زبون تحمل کنم. دستشو روی در تکیه داد و گفت تاج گل برای بار دوم دارم تکرار می کنم و میگم که حق نداری بدون اجازه ی من پاتو از در این خونه بیرون بذاری ، اما تو دیگه داری عصبانیم میکنی..تا الان خیلی خودمو کنترل کردم،ولی اگه بخوای همین طور لجبازی کنی و روی اعصابم راه بری، شک نکن اون رومو هم می بینی.صدامو کمی بالا بردم و گفتم درسته تا الان خیلی کمکم کردی و من مدیونتم، ولی باید بهت یادآوری کنم که تو هیچ نسبتی با من نداری که بخوای برام تصمیم بگیری ، الانم تا صدام بالا نرفته از جلوی در برو کنار تا من هم برم دنبال زندگی و بدبختیهام و دیگه مزاحمتون نباشم. با تهدید گفت روی اعصابی که همین جوری هم بهم ریخته اس راه نرو تاج گل..بعد رو به دایه کرد و با صدای نسبتا بلندی گفت دایه تو هم لطفا دیگه به تاج گل کاری نداشته باش، این دختر کم بدبختی نکشیده که ما هم بخوایم به درداش اضافه کنیم و از اینجا آواره اش کنیم ، تاج گل باید اینجا بمونه ،چون خان همونطور که دنبال توئه ،دنبال تاج گل هم هست….دایه تو که همیشه با همه مهربون بودی، پس چطور الان که می دونی این دختر تنها نیست ، به جای اینکه هواشو بیشتر داشته باشی از خونه بیرونش میکنی؟ تو که همیشه از مهربونی زبونزد همه بودی چرا یهو یه آدم دیگه شدی؟ به محض اینکه دایه گفت آخه …منصور صداشو بالاتر برد و گفت آخه نداره دایه ، تاج گل اینجا می مونه و دیگه هم نمی خوام حرف دیگه ای بشنوم، الانم من باید برم جایی و بعد توی راه برگشتم کمی خرت و پرت برای اینجا بخرم ، ازتون می خوام توی چند روزی که من اینجا نیستم، هیچ کدومتون از خونه بیرون نرید ... دستی به موهاش کشید صداشو آرومتر کرد و گفت تاج گل تو هم برو توی اتاق و استراحت کن ، کل دیشب تو ماشین بودی و خسته ای، رو کرد به دایه و گفت ننه تاج گل رو ببر تو اون اتاقی که من همیشه استراحت می کنم بخوابه، کسی هم بهش کاری نداشته باشه . دایه که انگار اخلاق منصور رو خوب می شناخت با لحن آرومی گفت هر چی تو بگی پسرم . سرمو بالا بردم و به منصور که جز مهربونی چیزی تو چهره اش دیده نمی شد نگاه کردم که اونم گفت پاشو ، پاشو برو همون کاری که بهت گفتم رو انجام بده.
ادامه دارد
بومِ آشپزی
به نرگس که با چشمای خیس گوشه ی اتاق نشسته بود و غمگین بهم نگاه می کرد اشاره کردم که نزدیکتر بیاد و آروم بهش گفتم عجله کن نرگس باید از این جا بریم.نرگس با استرسی که توی چشمهاش موج میزد، گفت کجا بریم ؟مگه ما جایی هم داریم که بریم ؟ با حرص لبامو روی هم فشار دادم و گفتم نگران نباش بالاخره توی این همه زمین خدا یه جایی هم برای ما پیدا میشه ، البته من اصلا نمی خوام که به خاطر من مجبور به کاری بشی، اگه دوست داشتی دنبالم بیا و اگر هم نه ،من تنها میرم و تو هم می تونی همین جا بمونی. به محض اینکه از اتاق اومدم بیرون، منصور دستپاچه دنبالم دویید و گفت تاج گل می خوای کجا بری ؟ اینجا روستای خودمون نیست که با دوتا کوچه تموم بشه ها.جوابشو ندادم و به قدمهام سرعت دادم ، خودشو بهم رسوند ،گفت می خوای چیکار کنی ؟ باشه اصلا اگه می خوای بری برو، فقط قبلش یه لحظه وایسا به حرفهام گوش بده و بعد هر جا خواستی برو.از ناراحتی در حالیکه یکی از پاهام رو تند تند تکون میدادم گفتم هر چی می خوای بگی زود بگو چون باید زودتر برم که حداقل بتونم قبل از ظهر، برای خودم جا و مکانی پیدا کنم.منصور صداشو آروم کرد و گفت تاج گل اولا اینجا خونه ی منه و من میگم چه کسی و تا کی میتونه اینجا بمونه ،دوما وقتی خودم آوردمت اینجا یعنی تا هر وقت که بخوای می تونی بمونی.. سوما اینکه وقتی با من اومدی اینجا ، نمی تونی بدون اجازه ی من تصمیم بگیری که از اینجا بری و اگه بدون اجازه ی من میخوای بری اینو بدون که دیگه برای هیچ کاری نمی تونی روی کمک من حساب کنی فهمیدی ؟با عصبانیت گفتم نه نفهمیدم ، چون اگه یک درصد هم تو برای این خونه تصمیم می گرفتی ، نمی ذاشتی دایه منو از این خونه ای که میگی مال توئه بیرون کنه، در ضمن فکر کنم حداقل تو یکی باید تا الان منو شناخته باشی که هیچ وقت و به خاطر هیچ چیز خودمو به هیچ کس تحمیل نمیکنم که دایه بخواد از وجودم اینطور ترس داشته باشه. گفت تاج گل همه ی اینها که گفتی درسته، ولی هر چقدر تو برای من مهم هستی، دایه هم برام مهمه ،چون اون برام حکم مادری رو داره که همیشه از وجودش محروم بودم ، دایه همیشه به تنهایی برای من هم مادر بوده و هم پدر و هم خانواده، پس نمی تونم به راحتی دلشو بشکونم. لبخند تلخی زدم و گفتم من هیچ وقت ازت نمی‌خوام دل کسی که برات زحمت کشیده رو بشکنی ، برای همین هم دیگه نمی تونم اینجا بمونم منصور خان. اگه من از اینجا برم، دیگه نه تو مجبور میشی توی رودربایستی گیر کنی و نه من مجبور میشم دائما زخم زبون تحمل کنم. دستشو روی در تکیه داد و گفت تاج گل برای بار دوم دارم تکرار می کنم و میگم که حق نداری بدون اجازه ی من پاتو از در این خونه بیرون بذاری ، اما تو دیگه داری عصبانیم میکنی..تا الان خیلی خودمو کنترل کردم،ولی اگه بخوای همین طور لجبازی کنی و روی اعصابم راه بری، شک نکن اون رومو هم می بینی.صدامو کمی بالا بردم و گفتم درسته تا الان خیلی کمکم کردی و من مدیونتم، ولی باید بهت یادآوری کنم که تو هیچ نسبتی با من نداری که بخوای برام تصمیم بگیری ، الانم تا صدام بالا نرفته از جلوی در برو کنار تا من هم برم دنبال زندگی و بدبختیهام و دیگه مزاحمتون نباشم. با تهدید گفت روی اعصابی که همین جوری هم بهم ریخته اس راه نرو تاج گل..بعد رو به دایه کرد و با صدای نسبتا بلندی گفت دایه تو هم لطفا دیگه به تاج گل کاری نداشته باش، این دختر کم بدبختی نکشیده که ما هم بخوایم به درداش اضافه کنیم و از اینجا آواره اش کنیم ، تاج گل باید اینجا بمونه ،چون خان همونطور که دنبال توئه ،دنبال تاج گل هم هست….دایه تو که همیشه با همه مهربون بودی، پس چطور الان که می دونی این دختر تنها نیست ، به جای اینکه هواشو بیشتر داشته باشی از خونه بیرونش میکنی؟ تو که همیشه از مهربونی زبونزد همه بودی چرا یهو یه آدم دیگه شدی؟ به محض اینکه دایه گفت آخه …منصور صداشو بالاتر برد و گفت آخه نداره دایه ، تاج گل اینجا می مونه و دیگه هم نمی خوام حرف دیگه ای بشنوم، الانم من باید برم جایی و بعد توی راه برگشتم کمی خرت و پرت برای اینجا بخرم ، ازتون می خوام توی چند روزی که من اینجا نیستم، هیچ کدومتون از خونه بیرون نرید ... دستی به موهاش کشید صداشو آرومتر کرد و گفت تاج گل تو هم برو توی اتاق و استراحت کن ، کل دیشب تو ماشین بودی و خسته ای، رو کرد به دایه و گفت ننه تاج گل رو ببر تو اون اتاقی که من همیشه استراحت می کنم بخوابه، کسی هم بهش کاری نداشته باشه . دایه که انگار اخلاق منصور رو خوب می شناخت با لحن آرومی گفت هر چی تو بگی پسرم . سرمو بالا بردم و به منصور که جز مهربونی چیزی تو چهره اش دیده نمی شد نگاه کردم که اونم گفت پاشو ، پاشو برو همون کاری که بهت گفتم رو انجام بده.
ادامه دارد
بومِ آشپزی
۱۴