بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_اخر #قسمت_صدوهجده رفتن به مطبخ یا یه آبگوشتی بار بذارم برای ناهار... قابلمه رو گذاشت تا آبش جوش بیاد صدای بسته شدن در حیاط به گوشم خورد . چرا اینقدر زود برگشتن ؟ حتما نرگس دوباره جلوی زبونشو نگرفته و اعصاب دایه رو خراب کرده، دایه هم که چند روزه به خاطر نیومدن مش صابر اعصاب نداره و با هم بگو مگوشون شده ، ولی کمی که صبر کردم از اینکه صدای دایه و نرگس که سابقه نداشت اینجوری بی حرف وارد خونه بشن و با هم کل کل نداشته باشن، نیومد، تعجب کردم. گفتم دایه زینت ؟ نرگس؟ برگشتید؟ منصور تویی؟ ولی بر خلاف انتظارم کسی جوابمو نداد ، گفتم توَهم زدی تاج گل. مشغول آشپزی شدم که مش صابر و جلوی در دیدم ،بدون سرو صدا اومده بود ..قبلا متوجه نگاه‌های بدش شده بودم و هیچوقت جلوش نمیومدم.. اومد جلو و گفت تنهایی؟و شروع کرد به زدن حرفهایی که دوست نداشتم بشنوم.. بهش گفتم من که همه میگم که چجور آدمی و هستی و قابلمه پر از آب داغ رو از اجاق برداشتم.. مش صایپبر گفت بقیه مخصوصا دایه حرفهای تو رو باور نمیکنن.. گفتم عیبی نداره باورم نکنن ، بهتر از اینکه چشمم به تو بیفته ... قابلمه ی توی دستم سنگین و داغ بود و هر لحظه ممکن بود از دستم روی زمین بیفته . توی یه لحظه تصمیم خودمو گرفتمو تا خواستم آب توی قابلمه روی مش صابر خالی کنم،حالم بد شد و قابلمه از دستم سُر خورد و روی زمین افتاد . سوزشی که از ریختن آب جوش روی پاهام حس کردم در مقابل دردی که داشتم چیزی نبود ، گفتم خدا چیکارت کنه ... مش صابر که معلوم بود با دیدن وضعیت من حسابی هُل کرده با ترس از خونه رفت . با درد عجیبی که داشتم دولا دولا با وحشت خودمو به اتاق رسوندم. پشت در اتاق نشستم و شروع کردم به جیغ زدن و گریه کردن، اما خودم هم نمی‌دونستم برای کدوم در دم دارم گریه می کنم ، از درد بی کسی ، یا از درد اینکه به خاطر حرف زور نشنیدن یا از درد سوختن پام و دردی که هر لحظه بیشتر و بیشتر میشد. با صدای کوبیدن در اتاق ، وحشتزده و با صدای گرفته ای گفتم برو، چی از جونم میخوای ؟ اما با شنیدن صدای منصور که از پشت در می‌گفت چی شده تاج گل ؟ چرا داری جیغ و داد می کنی؟ درو باز کن ، ببینم چت شده .. سریع خودمو از پشت در کنار کشیدم و با دیدن منصور به هق هق افتادم که نگران گفت چی شده تاج گل ؟ به کی داشتی ناسزا دادی ؟ تا خواستم حرفی بزنم احساس کردم حالم داره بد وبدتر میشه ، وحشتزده گفتم منصور فکر کنم دارم می میرم. منصور گفت نترس ،با صدای بلندی داد زد دایه ؟ نرگس ؟ وقتی جوابی نشنید رو کرد به منو گفت پس اینا کجا هستن؟ مگه نمی دونن زن پا به ماه رو نباید توی خونه تنها بذارن ؟ اگه من برنمی گشتم چی؟ خدا می دونه تنهایی چی می کشیدی؟صداشو آرومتر کرد و گفت تاج گل ؟ به کی داشتی ناساز میدادی ؟ توی خونه که جز تو کسی نبود.. گفت نکنه با بخاری خودتو سوزوندی ؟ با صدای باز و بسته شدن در حیاط و صدای یکی به دو کردن همیشگیه دایه و نرگس ، منصور از جاش بلند شد و با شتاب از اتاق بیرون رفت ، طولی نکشید دایه زینت و نرگس و پشت سرشون منصور داخل اتاق شدن ، با دیدن دایه دوباره یاد مش صابر افتادم و تنم به لرزه افتاد. دایه گفت وقتشه .. منصور سرشو پایین انداخت و گفت تاج گل به دایه بگو چی شده؟ منظورشو فهمیدم.. قبل از اینکه چشمش به پام افتاد و گفت پاهات چرا اینجوری قرمز شدن؟ منصور گفت ننه پاشو ول کن .. دایه با اخم به منصور نگاهی کرد و گفت خوبه خوبه من خودم کارمو بلدم ...دایه همچنان در حال غر و لُند بود که با احساس درد شدیدتری چنان جیغ بلندی کشیدم که دایه همزمان با قطع شدن غرغرش ، یه متر از جاش پرید و گفت اااا ترسوندی منو دختر جون. منصور تا من میرم وسایلامو آماده کنم ، تو هم از اینجا برو بیرون ، منصور نگاهی به من کرد و با نگرانی از اتاق بیرون رفت. دایه داد زد و گفت نرگس بیا کمکم کن. نرگس اومد توی اتاق و به دایه کمک کرد وجامو درست کردن، به محض اینکه توی جایی که برام درست کرده بودن دراز کشیدم ، دردم کمی قابل تحمل تر شد و احساس کردم سالهای ساله که نخوابیدم، همین که چشمامو بستم به خواب رفتم و نمی دونم چقدر گذشته بود که با صدای دایه که می گفت خوبه درد زایمان داری و اینجوری به خواب میری ، چشمامو باز کردم ، دایه ادامه داد و گفت والا اولین زائویی هستی که می بینم وسط این همه درد خوابش میبره، بیدار شو دختر جون ، پاشو خودتم به کمکی بکن که بچه زودتر به دنیا بیاد آخه من که با این سنم نمی تونم بدون کمک تو کاری کنم …. با درد شدیدی که توی شکمم پیچید، بی خیال خواب و حرفهای دایه شدم و با صدای بلند گفتم واااای خدایاااااا دارم می میرم، خدایا نجاتم بده دیگه تحمل ندارم. اما دردم کم که نشد هیچ ، ادامه دارد.... بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر #قسمت_صدونوزده
بیشتر و فشرده تر هم شد ، دست دایه رو گرفتم تند تند بوسیدم و گفتم دایه تورو خدا کمکم کن ،نمی تونم این در دو تحمل کنم .دایه با کمی مهربونی دستشو از توی دستم عقب کشید و گفت ، میگن صدای زن زائو به عرش میرسه ، پس به جای اینکارا برای خوشبختی و آینده ی بچت دعا کن ، خدا الان حرفاتو می‌شنوه ، تو الان مثل یه فرشته پاک هستی و هیچ گناهی نداری ، برای ما هم دعا کن ...با صدای بلند داد زد نرگس ؟ نرگس سفید کجا رفتی ؟ دستشو بالا گرفت و گفت ، من پاشم برم هم دستامو بشورم هم ببینم این دختر داره چیکار می‌کنه که صدامو نمی شنوه، و با همون حالتی که دستاش رو بالا گرفته بود با پنجه ی پاش درو باز کرد و از اتاق بیرون رفت….کمی دردم آروم شده بود ، دردم دوباره زیاد شده بود اما همچنان از دایه و نرگس خبری نبود، غیبت طولانیشون کم کم نگرانم کرد و آخر سر دلم طاقت نیورد و به سختی از جام بلند شدم و به طرف اتاق پذیرایی راه افتادم، هر جا دردم می‌گرفت می ایستادم و چند تا نفس عمیق می کشیدمو دوباره چند قدمی جلو می رفتم ،جوریکه یک ربع طول کشید تا مسیر کوتاه اتاق تا پذیرایی رو طی کنم. نزدیک پذیرایی که شدم صدای گریه ی نرگس و غرغر دایه به گوشم خورد. با تعجب و ترس از اینکه نکنه یه وقت اتفاق بدی براش افتاده باش جلوی در میخکوب شدم و با صدایی گرفته با ترس ، گفتم نرگس چی شده ؟ چرا داری گر یه می‌کنی ؟ دایه به من نگاهی کرد و گفت کی به تو گفت از جات بلند شی ؟ درد زایمان گرفتی، اما هنوزم نمیتونی یه جا بند بشی؟ زود برگرد سر جات ، نه نه برنگرد ، حالا که تا اینجا اومدی برو تو حیاط یه کم راه برو .. گفتم چرا جواب سوالمو نمیدین ؟ نرگس چی شده ؟ دایه دستشو به کمرش چسبوند و گفت ، این خانم ، رفته تو اتاق منصور و بی اجازه دست به کِتاباش زده ، آخه من چند بار باید بهش بگم دور منصور و وسایلاش رو خط قرمز چه عرض کنم ، اصلا خط سیاه بکشه ؟ از شنیدن این حرف و با تصوراتی که به مغزم خطور کرده بود ، نفس راحتی کشیدم و زیر لب گفتم خدایا شکرت، گفتم حالا چی شده داره اینجوری گریه می کنه . دایه با تعجب به من نگاهی کرد و گفت چی میگی تو ؟ بلندتر بگو ما هم بشنوفیم. همون موقع دوباره دردم گرفت و با صدای بلندی گفتم دایه دایه کمکم کن دارم میمیرم. نرگس به سمتم دویید و گفت خدا نکنه آبجی ، دستتو بده به من تا ببرمت توی اتاق. دایه با یه لگن و چند تیکه پارچه به اتاق برگشت و گفت نرگس برو آبی که روی بخاری گذاشتم رو هم بردار بیار ، گویا بچه خیلی عجله داره که به دنیا بیاد….دایه پنجره رو باز کرد و پرده توری رو کاملا کشید ، بادی که می وزید پرده رو تکون میداد و گاهی هم نسیم خنکی به صورت من می خورد. دایه اومد روبروم نشست و گفت به جای جز و ولز کمکم کن ، زود باش ،وگرنه بچه ات از بین میره... هر لحظه احساس می کردم الانه که بمیرم ، که یک دفعه اونقدر آروم شده بودم که انگار سنگینیه یه کوه از رو دوشم برداشته شده بود، بدون اینکه کنجکاوی کنم که بچم دختره یا پسر، یه نفس راحت کشیدم و چشمامو بستم. تازه احساس آرامش تمام وجودمو گرفته بود که یهو نرگس گفت دایه چرا بچه گریه نمی کنه؟ با شنیدن حرف نرگس ، سریع سرمو از روی بالشت بلند کردمو چشمم به دایه افتاد که بچه رو سرو ته از پاهاش آویزون کرده بود و به باسنش ضربه میزد بلکه صداش دربیاد، اما بچه ام همچنان ساکت بود و هیچ تکونی نمی خورد. لبمو که از خشکی ترک خورده بود ، کمی با زبونم خیس کردم و با اضطراب گفتم دایه ، چش شده ؟ چرا صداش درنمیاد؟ زندس؟دایه بدون اینکه جوابمو بده ، همچنان به ضربه زدن به پشت نوزادی که هنوز جنسیتش رو نمی‌دونستم ادامه داد تا بالاخره صدای ضعیفی از خودش در آورد و شروع به گریه کرد. با شنیدن صدای گریه ی بچم ، نفس راحتی کشیدمو سرمو روی بالشت گذاشتم و تو کسری از ثانیه مهر مادری تمام وجودمو احاطه کرد،احساسی غریب، که برای اولین بار بود که بهم دست میداد ، آروم چشمامو باز کردم نگاهی به بچم انداختمو گفتم عزیزم گریه نکن ، مادرت اینجاس. دایه بچه رو تو بغلم گذاشت و گفت دخترت مثل ماه شب چهارده خوشگله تاج گل ، امیدوارم قدمش برای هممون خوب باشه و خدایی نکرده مثل پدرش شیرین عقل نشه. از حرف دوم دایه دلخور شدم و نتونستم حرفشو بی جواب بزارم و گفتم ناصر دیونه نبو،د فقط بازیچه ی اون ننش شده بود ..دایه گفت حالا برفرض مثال منم حرفتو باور کنم، ولی بالاخره الان همه به چشم یه ناقص العقل به پدر این بچه نگاه می کنن دیگه. دایه بچه رو برداشت و گفت نرگس اون پنجره رو ببند و بیا روی دستم آب بریز تا بچه رو بشورم ، شکمو هنوز نیومده دستاشو تا ته حلقش برده ، والا همه چیه این دور و زمونه فرق کرده، تا جایی که من یادمه بچه های قدیم تا چهل روز چشماشونو باز نمی کردن،
ادامه دارد
بومِ آشپزی
بیشتر و فشرده تر هم شد ، دست دایه رو گرفتم تند تند بوسیدم و گفتم دایه تورو خدا کمکم کن ،نمی تونم این در دو تحمل کنم .دایه با کمی مهربونی دستشو از توی دستم عقب کشید و گفت ، میگن صدای زن زائو به عرش میرسه ، پس به جای اینکارا برای خوشبختی و آینده ی بچت دعا کن ، خدا الان حرفاتو می‌شنوه ، تو الان مثل یه فرشته پاک هستی و هیچ گناهی نداری ، برای ما هم دعا کن ...با صدای بلند داد زد نرگس ؟ نرگس سفید کجا رفتی ؟ دستشو بالا گرفت و گفت ، من پاشم برم هم دستامو بشورم هم ببینم این دختر داره چیکار می‌کنه که صدامو نمی شنوه، و با همون حالتی که دستاش رو بالا گرفته بود با پنجه ی پاش درو باز کرد و از اتاق بیرون رفت….کمی دردم آروم شده بود ، دردم دوباره زیاد شده بود اما همچنان از دایه و نرگس خبری نبود، غیبت طولانیشون کم کم نگرانم کرد و آخر سر دلم طاقت نیورد و به سختی از جام بلند شدم و به طرف اتاق پذیرایی راه افتادم، هر جا دردم می‌گرفت می ایستادم و چند تا نفس عمیق می کشیدمو دوباره چند قدمی جلو می رفتم ،جوریکه یک ربع طول کشید تا مسیر کوتاه اتاق تا پذیرایی رو طی کنم. نزدیک پذیرایی که شدم صدای گریه ی نرگس و غرغر دایه به گوشم خورد. با تعجب و ترس از اینکه نکنه یه وقت اتفاق بدی براش افتاده باش جلوی در میخکوب شدم و با صدایی گرفته با ترس ، گفتم نرگس چی شده ؟ چرا داری گر یه می‌کنی ؟ دایه به من نگاهی کرد و گفت کی به تو گفت از جات بلند شی ؟ درد زایمان گرفتی، اما هنوزم نمیتونی یه جا بند بشی؟ زود برگرد سر جات ، نه نه برنگرد ، حالا که تا اینجا اومدی برو تو حیاط یه کم راه برو .. گفتم چرا جواب سوالمو نمیدین ؟ نرگس چی شده ؟ دایه دستشو به کمرش چسبوند و گفت ، این خانم ، رفته تو اتاق منصور و بی اجازه دست به کِتاباش زده ، آخه من چند بار باید بهش بگم دور منصور و وسایلاش رو خط قرمز چه عرض کنم ، اصلا خط سیاه بکشه ؟ از شنیدن این حرف و با تصوراتی که به مغزم خطور کرده بود ، نفس راحتی کشیدم و زیر لب گفتم خدایا شکرت، گفتم حالا چی شده داره اینجوری گریه می کنه . دایه با تعجب به من نگاهی کرد و گفت چی میگی تو ؟ بلندتر بگو ما هم بشنوفیم. همون موقع دوباره دردم گرفت و با صدای بلندی گفتم دایه دایه کمکم کن دارم میمیرم. نرگس به سمتم دویید و گفت خدا نکنه آبجی ، دستتو بده به من تا ببرمت توی اتاق. دایه با یه لگن و چند تیکه پارچه به اتاق برگشت و گفت نرگس برو آبی که روی بخاری گذاشتم رو هم بردار بیار ، گویا بچه خیلی عجله داره که به دنیا بیاد….دایه پنجره رو باز کرد و پرده توری رو کاملا کشید ، بادی که می وزید پرده رو تکون میداد و گاهی هم نسیم خنکی به صورت من می خورد. دایه اومد روبروم نشست و گفت به جای جز و ولز کمکم کن ، زود باش ،وگرنه بچه ات از بین میره... هر لحظه احساس می کردم الانه که بمیرم ، که یک دفعه اونقدر آروم شده بودم که انگار سنگینیه یه کوه از رو دوشم برداشته شده بود، بدون اینکه کنجکاوی کنم که بچم دختره یا پسر، یه نفس راحت کشیدم و چشمامو بستم. تازه احساس آرامش تمام وجودمو گرفته بود که یهو نرگس گفت دایه چرا بچه گریه نمی کنه؟ با شنیدن حرف نرگس ، سریع سرمو از روی بالشت بلند کردمو چشمم به دایه افتاد که بچه رو سرو ته از پاهاش آویزون کرده بود و به باسنش ضربه میزد بلکه صداش دربیاد، اما بچه ام همچنان ساکت بود و هیچ تکونی نمی خورد. لبمو که از خشکی ترک خورده بود ، کمی با زبونم خیس کردم و با اضطراب گفتم دایه ، چش شده ؟ چرا صداش درنمیاد؟ زندس؟دایه بدون اینکه جوابمو بده ، همچنان به ضربه زدن به پشت نوزادی که هنوز جنسیتش رو نمی‌دونستم ادامه داد تا بالاخره صدای ضعیفی از خودش در آورد و شروع به گریه کرد. با شنیدن صدای گریه ی بچم ، نفس راحتی کشیدمو سرمو روی بالشت گذاشتم و تو کسری از ثانیه مهر مادری تمام وجودمو احاطه کرد،احساسی غریب، که برای اولین بار بود که بهم دست میداد ، آروم چشمامو باز کردم نگاهی به بچم انداختمو گفتم عزیزم گریه نکن ، مادرت اینجاس. دایه بچه رو تو بغلم گذاشت و گفت دخترت مثل ماه شب چهارده خوشگله تاج گل ، امیدوارم قدمش برای هممون خوب باشه و خدایی نکرده مثل پدرش شیرین عقل نشه. از حرف دوم دایه دلخور شدم و نتونستم حرفشو بی جواب بزارم و گفتم ناصر دیونه نبو،د فقط بازیچه ی اون ننش شده بود ..دایه گفت حالا برفرض مثال منم حرفتو باور کنم، ولی بالاخره الان همه به چشم یه ناقص العقل به پدر این بچه نگاه می کنن دیگه. دایه بچه رو برداشت و گفت نرگس اون پنجره رو ببند و بیا روی دستم آب بریز تا بچه رو بشورم ، شکمو هنوز نیومده دستاشو تا ته حلقش برده ، والا همه چیه این دور و زمونه فرق کرده، تا جایی که من یادمه بچه های قدیم تا چهل روز چشماشونو باز نمی کردن،
ادامه دارد
بومِ آشپزی
۱۴