بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_صدوهفده گفت زود برو توی خونه و یه چیزی برای دفاع از خودت پیدا کن ، تا من برم درو باز کنم و ببینم کی پشت دره... با لرزی که توی صدام بود گفتم منصور تو رو خدا دست خالی نرو .. با صدای گرفته ای گفت تاج گل تو برو توی خونه ، نگران منم نباش ... دددِ برو دیگه چرا وایسادی منو نگاه می کنی ؟ زود باش برو تو خونه درو هم از پشت قفل کن ، فهمیدی چی گفتم ؟ همین جور که منصور داشت به طرف در حیاط که بی وقفه زده میشد می رفت ، منم شلون شلون خودمو به اتاق دایه رسوندم. دایه طبق عادت همیشگیش به پهلو خوابیده بود و بالشتی رو روی گوشش گذاشته بود و دستش روی بالشت . بالشتو برداشتم و تند تند تکونش دادم و گفتم دایه بیدار شو ، پاشو دایه که بدبخت شدیم . دایه با وحشت چشماشو باز کرد و گفت چی شده دختر چرا حرف نمیزنی ، دِ بگو دیگه، نصف جونم کردی.. آب دهنمو قورت دادم و گفتم انگار علیرضا اینجارو هم پیدا کرده .. دایه سر جاش نشست و گفت تو از کجا فهمیدی ؟ گفتم درو دارن از پاشنه درمیارن، منصور هم رفت درو باز کنه. دایه از جاش بلند شد و گفت ، خدا چیکارت کنه که تا پسرمو یه لالایی سرش نیارن ،از سرمون برنمی داری ؟ وبا سرعت از اتاق بیرون رفت ..منم پشت سرش راه افتادم، اما راهم رو به سمت مطبخ کج کردم تا بتونم از پنجره ی مطبخ نگاهی به حیاط بندازم. اما همینکه به مطبخ رسیدم سرجام ایستادمو با خودم گفتم تاج گل این مدل زندگی نه برای تو زندگی میشه، نه برای دیگران، آخه این دیگه چه مدل زندگیه که برای خودت درست کردی؟ هر روزت رو با کلی استرس می گذرونی ، ندیدی دایه چی گفت ؟ گفت خدا چیکارت کنه که آرامش مارو بهم زدی.. خب حقم داره از موقعی که تو توی زندگیشون اومدی یه آب خوش از گلوشون پائین نرفته.شروع به گریه و زاری کردم... صدای نرگس به گوشم خورد که گفت آبجی داری چی شده ؟ رو کردم به نرگس و گفتم به خدا خسته شدم دیگه. نرگس گفت آبجی الان چه وقت این حرفاس؟ به جای این کارای بچه گونه بیا ببین بیرون چه خبره با ترس گفتم علیرضا اینجارو پیدا کرده آره؟ با منصور درگیر شده؟ سرشو تکون داد و گفت حالت خوبه آبجی تاج گل ؟ علیرضا کجا بود؟ مش صابر برگشته...هنوز اشک توی چشامم بود که با تعجب گفتم مش صابر ؟ نرگس دستمو گرفت و منو دنبال خودش کشید و گفت آره ، بیا بریم خودت از نزدیک ببین که باورت بشه. وقتی به حیاط رسیدیم ، مش صابر روی همون سنگی که من چند ساعت پیش نشسته بودم ، نشسته بود و منصور مثل سرباز بالای سرش رژه میرفت . منصور رو کرد به مش صابر و گفت مثل اینکه امشب قصد کردی که یه بلایی سرت بیارم نه؟ آروم آروم به طرف منصور و دایه که از سرما داشت می‌لرزید رفتم. منصور چشمش به من افتاد و گفت تو دیگه داری کجا میای؟ نمی‌بینی هوا چه سوزی داره ؟ برو توی خونه و یه لباس گرم تنت کن ، بی خیال حرفش کنار دایه ایستادم و گفتم دایه برات چیزی بیارم روی خودت بندازی ؟ گفت لازم نکرده تو برای من ادای آدمای دلسوز رو در بیاری ،نمی خواد تو به فکر من باشی و با طعنه گفت تو برو خودت یه چیزی بپوش، یه وقت سردت نشه، مگه ندیدی پسر من به جای اینکه فکر ننه اش باشه دلش شور تو رو میزنه؟ صدای مش صابر که تا اون موقع ساکت بود دراومد و رو به منصور گفت همین الان تکلیف منو روشن کن، بالاخره تصمیمت چیه ؟ یا خودت فردا میای و دایه ات رو به عقد من در میاری ،یا من میرم روستای پدریت و جاتون رو خبر میدم ، حالا دیگه تصمیم با توئه اگر هم میخوای یه بلایی سر من بیاری، من جلوت نشستم ، وگرنه که باید یکی از اون راههایی که گفتم رو انتخاب کنی. از مدل ابراز علاقه مش صابر به دایه خنده ام گرفته بود ،اما در عین حال دلم برای دایه خیلی می سوخت که بعد از سالها تنهایی به خاطر از دست ندادن منصور ، بالاجبار ساکت و مظلوم منتظر بود تا منصور برای زندگیش تصمیم بگیره . به همین خاطر تا منصور خواست حرفی بزنه گفتم منصور؟ دایه تو تمام این سالها خیلی برای تو زحمت کشیده ،الان وقتشه از تنهایی در بیاد ،تورو خدا با ازدواجشون موافقت کن... من و دایه و مش صابر نگاهمون به منصور بود.. منصور یه نگاه به دایه کرد و واقعا خودت موافقی.. دایه سرش و پایین انداخت ..منصور رو به مش باقر گفت هر چند از تو آدم بدم میاد ،ولی بخاطر دایه موافقت میکنم... چند ماه از عقد دایه و مش صابر گذشته بود و توی همه ی اون مدتی که مش صابر به خونه رفت و آمد می کرد سعی کرده بودم که حتی برای یه لحظه هم ، باهاش چشم تو چشم نشم. دیگه بارداریم کاملا از روی لباس هم مشخص بود و زمان زیادی تا زایمانم نمونده بود. یه روز صبح که نرگس و دایه بعد از خوردن ناشتائی، برای خرید به بازار رفته بودن و منصور هم که چند وقتی بود به کار خرید و فروش زمین و ملک مشغول شده بود از صبح زود از خونه بیرون زده بود... ادامه دارد بومِ آشپزی 
#دخترِ_اخر #قسمت_صدوهجده
رفتن به مطبخ یا یه آبگوشتی بار بذارم برای ناهار... قابلمه رو گذاشت تا آبش جوش بیادصدای بسته شدن در حیاط به گوشم خورد . چرا اینقدر زود برگشتن ؟ حتما نرگس دوباره جلوی زبونشو نگرفته و اعصاب دایه رو خراب کرده، دایه هم که چند روزه به خاطر نیومدن مش صابر اعصاب نداره و با هم بگو مگوشون شده ، ولی کمی که صبر کردم از اینکه صدای دایه و نرگس که سابقه نداشت اینجوری بی حرف وارد خونه بشن و با هم کل کل نداشته باشن، نیومد، تعجب کردم. گفتم دایه زینت ؟ نرگس؟ برگشتید؟ منصور تویی؟ ولی بر خلاف انتظارم کسی جوابمو نداد ، گفتم توَهم زدی تاج گل.مشغول آشپزی شدم که مش صابر و جلوی در دیدم ،بدون سرو صدا اومده بود ..قبلا متوجه نگاه‌های بدش شده بودم و هیچوقت جلوش نمیومدم..اومد جلو و گفت تنهایی؟و شروع کرد به زدن حرفهایی که دوست نداشتم بشنوم..بهش گفتم من که همه میگم که چجور آدمی و هستی و قابلمه پر از آب داغ رو از اجاق برداشتم..مش صایپبر گفت بقیه مخصوصا دایه حرفهای تو رو باور نمیکنن..گفتم عیبی نداره باورم نکنن ، بهتر از اینکه چشمم به تو بیفته ... قابلمه ی توی دستم سنگین و داغ بود و هر لحظه ممکن بود از دستم روی زمین بیفته . توی یه لحظه تصمیم خودمو گرفتمو تا خواستم آب توی قابلمه روی مش صابر خالی کنم،حالم بد شد و قابلمه از دستم سُر خورد و روی زمین افتاد . سوزشی که از ریختن آب جوش روی پاهام حس کردم در مقابل دردی که داشتم چیزی نبود ، گفتم خدا چیکارت کنه ... مش صابر که معلوم بود با دیدن وضعیت من حسابی هُل کرده با ترس از خونه رفت . با درد عجیبی که داشتم دولا دولا با وحشت خودمو به اتاق رسوندم. پشت در اتاق نشستم و شروع کردم به جیغ زدن و گریه کردن، اما خودم هم نمی‌دونستم برای کدوم در دم دارم گریه می کنم ، از درد بی کسی ، یا از درد اینکه به خاطر حرف زور نشنیدن یا از درد سوختن پام و دردی که هر لحظه بیشتر و بیشتر میشد. با صدای کوبیدن در اتاق ، وحشتزده و با صدای گرفته ای گفتم برو، چی از جونم میخوای ؟ اما با شنیدن صدای منصور که از پشت در می‌گفت چی شده تاج گل ؟ چرا داری جیغ و داد می کنی؟ درو باز کن ، ببینم چت شده ..سریع خودمو از پشت در کنار کشیدم و با دیدن منصور به هق هق افتادم که نگران گفت چی شده تاج گل ؟ به کی داشتی ناسزا دادی ؟ تا خواستم حرفی بزنم احساس کردم حالم داره بد وبدتر میشه ، وحشتزده گفتم منصور فکر کنم دارم می میرم. منصور گفت نترس ،با صدای بلندی داد زد دایه ؟ نرگس ؟ وقتی جوابی نشنید رو کرد به منو گفت پس اینا کجا هستن؟ مگه نمی دونن زن پا به ماه رو نباید توی خونه تنها بذارن ؟ اگه من برنمی گشتم چی؟ خدا می دونه تنهایی چی می کشیدی؟صداشو آرومتر کرد و گفت تاج گل ؟ به کی داشتی ناساز میدادی ؟ توی خونه که جز تو کسی نبود..گفت نکنه با بخاری خودتو سوزوندی ؟ با صدای باز و بسته شدن در حیاط و صدای یکی به دو کردن همیشگیه دایه و نرگس ، منصور از جاش بلند شد و با شتاب از اتاق بیرون رفت ، طولی نکشید دایه زینت و نرگس و پشت سرشون منصور داخل اتاق شدن ، با دیدن دایه دوباره یاد مش صابر افتادم و تنم به لرزه افتاد. دایه گفت وقتشه ..منصور سرشو پایین انداخت و گفت تاج گل به دایه بگو چی شده؟ منظورشو فهمیدم.. قبل از اینکه چشمش به پام افتاد و گفت پاهات چرا اینجوری قرمز شدن؟ منصور گفت ننه پاشو ول کن ..
دایه با اخم به منصور نگاهی کرد و گفت خوبه خوبه من خودم کارمو بلدم ...دایه همچنان در حال غر و لُند بود که با احساس درد شدیدتری چنان جیغ بلندی کشیدم که دایه همزمان با قطع شدن غرغرش ، یه متر از جاش پرید و گفت اااا ترسوندی منو دختر جون. منصور تا من میرم وسایلامو آماده کنم ، تو هم از اینجا برو بیرون ، منصور نگاهی به من کرد و با نگرانی از اتاق بیرون رفت. دایه داد زد و گفت نرگس بیا کمکم کن. نرگس اومد توی اتاق و به دایه کمک کرد وجامو درست کردن، به محض اینکه توی جایی که برام درست کرده بودن دراز کشیدم ، دردم کمی قابل تحمل تر شد و احساس کردم سالهای ساله که نخوابیدم، همین که چشمامو بستم به خواب رفتم و نمی دونم چقدر گذشته بود که با صدای دایه که می گفت خوبه درد زایمان داری و اینجوری به خواب میری ، چشمامو باز کردم ، دایه ادامه داد و گفت والا اولین زائویی هستی که می بینم وسط این همه درد خوابش میبره، بیدار شو دختر جون ، پاشو خودتم به کمکی بکن که بچه زودتر به دنیا بیاد آخه من که با این سنم نمی تونم بدون کمک تو کاری کنم ….با درد شدیدی که توی شکمم پیچید، بی خیال خواب و حرفهای دایه شدم و با صدای بلند گفتم واااای خدایاااااا دارم می میرم، خدایا نجاتم بده دیگه تحمل ندارم. اما دردم کم که نشد هیچ ،
ادامه دارد....
بومِ آشپزی
رفتن به مطبخ یا یه آبگوشتی بار بذارم برای ناهار... قابلمه رو گذاشت تا آبش جوش بیادصدای بسته شدن در حیاط به گوشم خورد . چرا اینقدر زود برگشتن ؟ حتما نرگس دوباره جلوی زبونشو نگرفته و اعصاب دایه رو خراب کرده، دایه هم که چند روزه به خاطر نیومدن مش صابر اعصاب نداره و با هم بگو مگوشون شده ، ولی کمی که صبر کردم از اینکه صدای دایه و نرگس که سابقه نداشت اینجوری بی حرف وارد خونه بشن و با هم کل کل نداشته باشن، نیومد، تعجب کردم. گفتم دایه زینت ؟ نرگس؟ برگشتید؟ منصور تویی؟ ولی بر خلاف انتظارم کسی جوابمو نداد ، گفتم توَهم زدی تاج گل.مشغول آشپزی شدم که مش صابر و جلوی در دیدم ،بدون سرو صدا اومده بود ..قبلا متوجه نگاه‌های بدش شده بودم و هیچوقت جلوش نمیومدم..اومد جلو و گفت تنهایی؟و شروع کرد به زدن حرفهایی که دوست نداشتم بشنوم..بهش گفتم من که همه میگم که چجور آدمی و هستی و قابلمه پر از آب داغ رو از اجاق برداشتم..مش صایپبر گفت بقیه مخصوصا دایه حرفهای تو رو باور نمیکنن..گفتم عیبی نداره باورم نکنن ، بهتر از اینکه چشمم به تو بیفته ... قابلمه ی توی دستم سنگین و داغ بود و هر لحظه ممکن بود از دستم روی زمین بیفته . توی یه لحظه تصمیم خودمو گرفتمو تا خواستم آب توی قابلمه روی مش صابر خالی کنم،حالم بد شد و قابلمه از دستم سُر خورد و روی زمین افتاد . سوزشی که از ریختن آب جوش روی پاهام حس کردم در مقابل دردی که داشتم چیزی نبود ، گفتم خدا چیکارت کنه ... مش صابر که معلوم بود با دیدن وضعیت من حسابی هُل کرده با ترس از خونه رفت . با درد عجیبی که داشتم دولا دولا با وحشت خودمو به اتاق رسوندم. پشت در اتاق نشستم و شروع کردم به جیغ زدن و گریه کردن، اما خودم هم نمی‌دونستم برای کدوم در دم دارم گریه می کنم ، از درد بی کسی ، یا از درد اینکه به خاطر حرف زور نشنیدن یا از درد سوختن پام و دردی که هر لحظه بیشتر و بیشتر میشد. با صدای کوبیدن در اتاق ، وحشتزده و با صدای گرفته ای گفتم برو، چی از جونم میخوای ؟ اما با شنیدن صدای منصور که از پشت در می‌گفت چی شده تاج گل ؟ چرا داری جیغ و داد می کنی؟ درو باز کن ، ببینم چت شده ..سریع خودمو از پشت در کنار کشیدم و با دیدن منصور به هق هق افتادم که نگران گفت چی شده تاج گل ؟ به کی داشتی ناسزا دادی ؟ تا خواستم حرفی بزنم احساس کردم حالم داره بد وبدتر میشه ، وحشتزده گفتم منصور فکر کنم دارم می میرم. منصور گفت نترس ،با صدای بلندی داد زد دایه ؟ نرگس ؟ وقتی جوابی نشنید رو کرد به منو گفت پس اینا کجا هستن؟ مگه نمی دونن زن پا به ماه رو نباید توی خونه تنها بذارن ؟ اگه من برنمی گشتم چی؟ خدا می دونه تنهایی چی می کشیدی؟صداشو آرومتر کرد و گفت تاج گل ؟ به کی داشتی ناساز میدادی ؟ توی خونه که جز تو کسی نبود..گفت نکنه با بخاری خودتو سوزوندی ؟ با صدای باز و بسته شدن در حیاط و صدای یکی به دو کردن همیشگیه دایه و نرگس ، منصور از جاش بلند شد و با شتاب از اتاق بیرون رفت ، طولی نکشید دایه زینت و نرگس و پشت سرشون منصور داخل اتاق شدن ، با دیدن دایه دوباره یاد مش صابر افتادم و تنم به لرزه افتاد. دایه گفت وقتشه ..منصور سرشو پایین انداخت و گفت تاج گل به دایه بگو چی شده؟ منظورشو فهمیدم.. قبل از اینکه چشمش به پام افتاد و گفت پاهات چرا اینجوری قرمز شدن؟ منصور گفت ننه پاشو ول کن ..
دایه با اخم به منصور نگاهی کرد و گفت خوبه خوبه من خودم کارمو بلدم ...دایه همچنان در حال غر و لُند بود که با احساس درد شدیدتری چنان جیغ بلندی کشیدم که دایه همزمان با قطع شدن غرغرش ، یه متر از جاش پرید و گفت اااا ترسوندی منو دختر جون. منصور تا من میرم وسایلامو آماده کنم ، تو هم از اینجا برو بیرون ، منصور نگاهی به من کرد و با نگرانی از اتاق بیرون رفت. دایه داد زد و گفت نرگس بیا کمکم کن. نرگس اومد توی اتاق و به دایه کمک کرد وجامو درست کردن، به محض اینکه توی جایی که برام درست کرده بودن دراز کشیدم ، دردم کمی قابل تحمل تر شد و احساس کردم سالهای ساله که نخوابیدم، همین که چشمامو بستم به خواب رفتم و نمی دونم چقدر گذشته بود که با صدای دایه که می گفت خوبه درد زایمان داری و اینجوری به خواب میری ، چشمامو باز کردم ، دایه ادامه داد و گفت والا اولین زائویی هستی که می بینم وسط این همه درد خوابش میبره، بیدار شو دختر جون ، پاشو خودتم به کمکی بکن که بچه زودتر به دنیا بیاد آخه من که با این سنم نمی تونم بدون کمک تو کاری کنم ….با درد شدیدی که توی شکمم پیچید، بی خیال خواب و حرفهای دایه شدم و با صدای بلند گفتم واااای خدایاااااا دارم می میرم، خدایا نجاتم بده دیگه تحمل ندارم. اما دردم کم که نشد هیچ ،
ادامه دارد....
بومِ آشپزی
۱۳