بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_اخر #قسمت_صدوشانزده با شنیدن حرف منصور ترس به جونم افتاد ، گفتم والله دیگه نمی‌دونم ، آخر و عاقبتمون قراره چی بشه ، البته می دونم که همش تقصیر منه ، من همه رو ،مخصوصا تو رو توی دردسر انداختم. به چشمام نگله کرد و گفت تا باشه از این دردسرها باشه . خنده ای کرد. منصور گفت راستی به کل یادم رفت چایی بریزم بخوری. وقتی از جاش بلند شد و به سمت سماور رفت ، گفتم منصور ؟ سینی روی کرسی گذاشت و گفت چیه می خوای بقیشو بشنوی ؟ ابروهامو بالا دادمو گفتم چی ؟ مگه بازم چیزی مونده که نگفته باشی؟ خنده ی بلندی کرد که صداش توی زیر زمین پیچید و گفت : آره مونده . سرمو به طرفین تکون دادم و گفتم دیگه چی شده بود؟ نگاهی بهم کرد و گفت حیف تو نیست هنور همچون آدمی رو دوست داری؟ گفتم اشتباه میکنی ، به کی قسم بخورم که باور کنی تمام حرفام عین واقعیته؟دوباره به همون حالت سرمو به طرفین تکون دادم و با تن صدای آرومی گفتم کی قراره بالاخره حرفمو باور کنی نگاهی بهم کرد و گفت خودت می دونی که من باورت دارم ، قندون رو به طرفم گرفت تا قند بردارم و گفت ولی زمانی واقعا باور می کنم که بهم جواب مثبت بدی... قندمو توی نعلبکی گذاشتم و گفتم ای کاش تو ، زمانی توی زندگیم پیدات می شد که نه علیرضایی وجود داشت و نه ناصر، اونوقت مطمئنا همه چی فرق می کرد. گفت الانم دیگه هیچ کدومشون توی زندگیت نیستن. گفتم چرا ...هستن ، هنوز هستن ، چون هنوز آثارشون از زندگیم محو نشده .. سرشو پایین انداخت و با صدای گرفته ای گفت :چاییتو بخور یخ کرد.. یه جرعه از چاییمو خوردم و گفتم دیگه کم کم برگردیم توی خونه .. گفت اگه خوابت گرفته می تونیم برگردیم .. گفتم نه خوابم که نگرفته ، ولی نمی‌دونم چرا استرس دارم ؟ بلند شدم. منصور گفت باشه یه کم دیگه بشین تا با همین بریم . اما به محض اینکه خواستم دوباره سرجام بشینم، حالم بد شد.. منصور گفت چت شد یهو؟ حتی چاییت رو هم نخوردی که بگم شاید مال اونه ، و گفت بشین برات آب بیارم بخوری ، شاید بهتر بشی. دستمو براش تکون دادم و گفتم نه نه نمی‌خواد ، الان خوب میشم ، احتمال داره به خاطر پرخوری امشبم باشه. منصور سریع از جاش بلند شد و هر چند لحظه یه بار هم می گفت بهتری ؟ درد نداری؟ چشامو روی هم گذاشتم و گفتم خوبم ، نمی‌دونم چرا یهو اینجوری شدم. گفت خدارو شکر که حداقل بهتر شدی ، بیا بریم بالا ،استراحت کن ، فردا هم نمی‌خواد از رختخوابت بیرون بیای. با بغض گفتم منصور ، چی میشد اون چند ماه از زندگیم پاک می شد ؟ چشمای منصور از تعجب داشت از حدقه بیرون میزد ،گفت چرا این حرفو زدی ؟ زود از حرفی که زده بودم پشیمون شدمو گفتم هیچی ، منظوری نداشتم و جلوتر از منصور به راه افتادم . به محض اینکه در زیر زمینو باز کردم چشمم به صحنه ی زیبایی توی حیاط افتاد، دوباره داشت برف می بارید و توی اون مدتی حسابی زمین رو سفید پوش کرده بود . سرمو بالا گرفتم و چشمامو بستم ، از دونه های برف که به آرومی روی صورتم می ریختن اونقدر حس خوبی گرفتم که ناخودآگاه لبخند روی لبم اومد . منصور اومد و گفت هوا سرده ،سرما میخوری... گفتم ازت ممنونم که همیشه و همه جا حواست بهم هست ،اگه به من باشه دوست دارم زیر این برف بشینم و تا خود صبح، قصه ی خودمو آدمهای ظالمی که توی زندگیم بودن رو توی ذهنم بسازم و فردا صبح با طلوع آفتاب آب شدنشون رو نگاه کنم ، دیدی داستان برف و خورشید خیلی شبیه داستان منه ،چون هر چقدر هم که برف بباره بالاخره خورشید در میاد و تمام برفها ناگزیر به آب شدنن، مثل همه ی کسائیکه فکر می کردن هیچ کس جلودارشون نیست و هر چقدر که دلشون خواست بهم ظلم کردن ،ولی بالاخره یه روزی خورشید زندگیه منم می تابه و همشون تاوان کاراشون رو میدن. منصور گفت می‌دونم دل پری از آدما داری ، ولی چه کنیم که نمیشه تقدیر و گذشته رو به آسونیه آب شدن این برفا پاک کرد ، اما منم مطمئنم روزی میرسه که تموم کسائیکه بهت بدی کردن چوب تک تک کارشون رو می خورن. اشکم روی صورت سردم سُر خورد و گفتم کاش می شد الان چوب خوردنشون رو ببینم ، شاید فردا روز نبودم که تاوان دادنشون رو ببینم و آروم بشم.. قطره های اشکی که بدون هیچ خجالتی روی صورتم می چکیدن رو پاک کردم و گفت مطمئن باش اون روز رو هم می بینی ،تو راه درازی پیش روت داری و حالا حالاها باید زندگی کنی، تازه قراره مادر بشی و باید به خاطر بچت هم که شده در برابر سختیهای زندگی محکم وایسی و پشت و پناهش بشی . حسابی سردم شده بود، اما قبل از اینکه حرفی بزنم صدای کوبیده شدن محکم در حیاط ، سر جام میخکوبم کرد، با ترس گفتم یا خداا علیرضا اینجارو هم پیدا کرد ، حالا چه باید بکنم ؟و گفت اصلا نترس... صدای ضربه هایی که به در می خورد هر لحظه بیشتر و بیشتر میشد .. ادامه دارد... بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر #قسمت_صدوهفده
گفت زود برو توی خونه و یه چیزی برای دفاع از خودت پیدا کن ، تا من برم درو باز کنم و ببینم کی پشت دره...با لرزی که توی صدام بود گفتم منصور تو رو خدا دست خالی نرو ..با صدای گرفته ای گفت تاج گل تو برو توی خونه ، نگران منم نباش ... دددِ برو دیگه چرا وایسادی منو نگاه می کنی ؟ زود باش برو تو خونه درو هم از پشت قفل کن ، فهمیدی چی گفتم ؟ همین جور که منصور داشت به طرف در حیاط که بی وقفه زده میشد می رفت ، منم شلون شلون خودمو به اتاق دایه رسوندم. دایه طبق عادت همیشگیش به پهلو خوابیده بود و بالشتی رو روی گوشش گذاشته بود و دستش روی بالشت . بالشتو برداشتم و تند تند تکونش دادم و گفتم دایه بیدار شو ، پاشو دایه که بدبخت شدیم . دایه با وحشت چشماشو باز کرد و گفت چی شده دختر چرا حرف نمیزنی ، دِ بگو دیگه، نصف جونم کردی.. آب دهنمو قورت دادم و گفتم انگار علیرضا اینجارو هم پیدا کرده .. دایه سر جاش نشست و گفت تو از کجا فهمیدی ؟ گفتم درو دارن از پاشنه درمیارن، منصور هم رفت درو باز کنه. دایه از جاش بلند شد و گفت ، خدا چیکارت کنه که تا پسرمو یه لالایی سرش نیارن ،از سرمون برنمی داری ؟ وبا سرعت از اتاق بیرون رفت ..منم پشت سرش راه افتادم، اما راهم رو به سمت مطبخ کج کردم تا بتونم از پنجره ی مطبخ نگاهی به حیاط بندازم. اما همینکه به مطبخ رسیدم سرجام ایستادمو با خودم گفتم تاج گل این مدل زندگی نه برای تو زندگی میشه، نه برای دیگران، آخه این دیگه چه مدل زندگیه که برای خودت درست کردی؟ هر روزت رو با کلی استرس می گذرونی ، ندیدی دایه چی گفت ؟ گفت خدا چیکارت کنه که آرامش مارو بهم زدی.. خب حقم داره از موقعی که تو توی زندگیشون اومدی یه آب خوش از گلوشون پائین نرفته.شروع به گریه و زاری کردم...صدای نرگس به گوشم خورد که گفت آبجی داری چی شده ؟ رو کردم به نرگس و گفتم به خدا خسته شدم دیگه. نرگس گفت آبجی الان چه وقت این حرفاس؟ به جای این کارای بچه گونه بیا ببین بیرون چه خبره با ترس گفتم علیرضا اینجارو پیدا کرده آره؟ با منصور درگیر شده؟ سرشو تکون داد و گفت حالت خوبه آبجی تاج گل ؟ علیرضا کجا بود؟ مش صابر برگشته...هنوز اشک توی چشامم بود که با تعجب گفتم مش صابر ؟ نرگس دستمو گرفت و منو دنبال خودش کشید و گفت آره ، بیا بریم خودت از نزدیک ببین که باورت بشه. وقتی به حیاط رسیدیم ، مش صابر روی همون سنگی که من چند ساعت پیش نشسته بودم ، نشسته بود و منصور مثل سرباز بالای سرش رژه میرفت . منصور رو کرد به مش صابر و گفت مثل اینکه امشب قصد کردی که یه بلایی سرت بیارم نه؟ آروم آروم به طرف منصور و دایه که از سرما داشت می‌لرزید رفتم. منصور چشمش به من افتاد و گفت تو دیگه داری کجا میای؟ نمی‌بینی هوا چه سوزی داره ؟ برو توی خونه و یه لباس گرم تنت کن ، بی خیال حرفش کنار دایه ایستادم و گفتم دایه برات چیزی بیارم روی خودت بندازی ؟ گفت لازم نکرده تو برای من ادای آدمای دلسوز رو در بیاری ،نمی خواد تو به فکر من باشی و با طعنه گفت تو برو خودت یه چیزی بپوش، یه وقت سردت نشه، مگه ندیدی پسر من به جای اینکه فکر ننه اش باشه دلش شور تو رو میزنه؟ صدای مش صابر که تا اون موقع ساکت بود دراومد و رو به منصور گفت همین الان تکلیف منو روشن کن، بالاخره تصمیمت چیه ؟ یا خودت فردا میای و دایه ات رو به عقد من در میاری ،یا من میرم روستای پدریت و جاتون رو خبر میدم ، حالا دیگه تصمیم با توئه اگر هم میخوای یه بلایی سر من بیاری، من جلوت نشستم ، وگرنه که باید یکی از اون راههایی که گفتم رو انتخاب کنی. از مدل ابراز علاقه مش صابر به دایه خنده ام گرفته بود ،اما در عین حال دلم برای دایه خیلی می سوخت که بعد از سالها تنهایی به خاطر از دست ندادن منصور ، بالاجبار ساکت و مظلوم منتظر بود تا منصور برای زندگیش تصمیم بگیره . به همین خاطر تا منصور خواست حرفی بزنه گفتم منصور؟دایه تو تمام این سالها خیلی برای تو زحمت کشیده ،الان وقتشه از تنهایی در بیاد ،تورو خدا با ازدواجشون موافقت کن...من و دایه و مش صابر نگاهمون به منصور بود..منصور یه نگاه به دایه کرد و واقعا خودت موافقی..دایه سرش و پایین انداخت ..منصور رو به مش باقر گفت هر چند از تو آدم بدم میاد ،ولی بخاطر دایه موافقت میکنم...چند ماه از عقد دایه و مش صابر گذشته بود و توی همه ی اون مدتی که مش صابر به خونه رفت و آمد می کرد سعی کرده بودم که حتی برای یه لحظه هم ، باهاش چشم تو چشم نشم. دیگه بارداریم کاملا از روی لباس هم مشخص بود و زمان زیادی تا زایمانم نمونده بود. یه روز صبح که نرگس و دایه بعد از خوردن ناشتائی، برای خرید به بازار رفته بودن و منصور هم که چند وقتی بود به کار خرید و فروش زمین و ملک مشغول شده بود از صبح زود از خونه بیرون زده بود...
ادامه دارد
بومِ آشپزی
گفت زود برو توی خونه و یه چیزی برای دفاع از خودت پیدا کن ، تا من برم درو باز کنم و ببینم کی پشت دره...با لرزی که توی صدام بود گفتم منصور تو رو خدا دست خالی نرو ..با صدای گرفته ای گفت تاج گل تو برو توی خونه ، نگران منم نباش ... دددِ برو دیگه چرا وایسادی منو نگاه می کنی ؟ زود باش برو تو خونه درو هم از پشت قفل کن ، فهمیدی چی گفتم ؟ همین جور که منصور داشت به طرف در حیاط که بی وقفه زده میشد می رفت ، منم شلون شلون خودمو به اتاق دایه رسوندم. دایه طبق عادت همیشگیش به پهلو خوابیده بود و بالشتی رو روی گوشش گذاشته بود و دستش روی بالشت . بالشتو برداشتم و تند تند تکونش دادم و گفتم دایه بیدار شو ، پاشو دایه که بدبخت شدیم . دایه با وحشت چشماشو باز کرد و گفت چی شده دختر چرا حرف نمیزنی ، دِ بگو دیگه، نصف جونم کردی.. آب دهنمو قورت دادم و گفتم انگار علیرضا اینجارو هم پیدا کرده .. دایه سر جاش نشست و گفت تو از کجا فهمیدی ؟ گفتم درو دارن از پاشنه درمیارن، منصور هم رفت درو باز کنه. دایه از جاش بلند شد و گفت ، خدا چیکارت کنه که تا پسرمو یه لالایی سرش نیارن ،از سرمون برنمی داری ؟ وبا سرعت از اتاق بیرون رفت ..منم پشت سرش راه افتادم، اما راهم رو به سمت مطبخ کج کردم تا بتونم از پنجره ی مطبخ نگاهی به حیاط بندازم. اما همینکه به مطبخ رسیدم سرجام ایستادمو با خودم گفتم تاج گل این مدل زندگی نه برای تو زندگی میشه، نه برای دیگران، آخه این دیگه چه مدل زندگیه که برای خودت درست کردی؟ هر روزت رو با کلی استرس می گذرونی ، ندیدی دایه چی گفت ؟ گفت خدا چیکارت کنه که آرامش مارو بهم زدی.. خب حقم داره از موقعی که تو توی زندگیشون اومدی یه آب خوش از گلوشون پائین نرفته.شروع به گریه و زاری کردم...صدای نرگس به گوشم خورد که گفت آبجی داری چی شده ؟ رو کردم به نرگس و گفتم به خدا خسته شدم دیگه. نرگس گفت آبجی الان چه وقت این حرفاس؟ به جای این کارای بچه گونه بیا ببین بیرون چه خبره با ترس گفتم علیرضا اینجارو پیدا کرده آره؟ با منصور درگیر شده؟ سرشو تکون داد و گفت حالت خوبه آبجی تاج گل ؟ علیرضا کجا بود؟ مش صابر برگشته...هنوز اشک توی چشامم بود که با تعجب گفتم مش صابر ؟ نرگس دستمو گرفت و منو دنبال خودش کشید و گفت آره ، بیا بریم خودت از نزدیک ببین که باورت بشه. وقتی به حیاط رسیدیم ، مش صابر روی همون سنگی که من چند ساعت پیش نشسته بودم ، نشسته بود و منصور مثل سرباز بالای سرش رژه میرفت . منصور رو کرد به مش صابر و گفت مثل اینکه امشب قصد کردی که یه بلایی سرت بیارم نه؟ آروم آروم به طرف منصور و دایه که از سرما داشت می‌لرزید رفتم. منصور چشمش به من افتاد و گفت تو دیگه داری کجا میای؟ نمی‌بینی هوا چه سوزی داره ؟ برو توی خونه و یه لباس گرم تنت کن ، بی خیال حرفش کنار دایه ایستادم و گفتم دایه برات چیزی بیارم روی خودت بندازی ؟ گفت لازم نکرده تو برای من ادای آدمای دلسوز رو در بیاری ،نمی خواد تو به فکر من باشی و با طعنه گفت تو برو خودت یه چیزی بپوش، یه وقت سردت نشه، مگه ندیدی پسر من به جای اینکه فکر ننه اش باشه دلش شور تو رو میزنه؟ صدای مش صابر که تا اون موقع ساکت بود دراومد و رو به منصور گفت همین الان تکلیف منو روشن کن، بالاخره تصمیمت چیه ؟ یا خودت فردا میای و دایه ات رو به عقد من در میاری ،یا من میرم روستای پدریت و جاتون رو خبر میدم ، حالا دیگه تصمیم با توئه اگر هم میخوای یه بلایی سر من بیاری، من جلوت نشستم ، وگرنه که باید یکی از اون راههایی که گفتم رو انتخاب کنی. از مدل ابراز علاقه مش صابر به دایه خنده ام گرفته بود ،اما در عین حال دلم برای دایه خیلی می سوخت که بعد از سالها تنهایی به خاطر از دست ندادن منصور ، بالاجبار ساکت و مظلوم منتظر بود تا منصور برای زندگیش تصمیم بگیره . به همین خاطر تا منصور خواست حرفی بزنه گفتم منصور؟دایه تو تمام این سالها خیلی برای تو زحمت کشیده ،الان وقتشه از تنهایی در بیاد ،تورو خدا با ازدواجشون موافقت کن...من و دایه و مش صابر نگاهمون به منصور بود..منصور یه نگاه به دایه کرد و واقعا خودت موافقی..دایه سرش و پایین انداخت ..منصور رو به مش باقر گفت هر چند از تو آدم بدم میاد ،ولی بخاطر دایه موافقت میکنم...چند ماه از عقد دایه و مش صابر گذشته بود و توی همه ی اون مدتی که مش صابر به خونه رفت و آمد می کرد سعی کرده بودم که حتی برای یه لحظه هم ، باهاش چشم تو چشم نشم. دیگه بارداریم کاملا از روی لباس هم مشخص بود و زمان زیادی تا زایمانم نمونده بود. یه روز صبح که نرگس و دایه بعد از خوردن ناشتائی، برای خرید به بازار رفته بودن و منصور هم که چند وقتی بود به کار خرید و فروش زمین و ملک مشغول شده بود از صبح زود از خونه بیرون زده بود...
ادامه دارد
بومِ آشپزی
۱۲