بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_اخر #قسمت_صدوپانزده رو به دایه که هول کرده بود و رنگ از رخسارش پریده بود گفتم ، پس مش صابر اینجا نبوده و نیست دیگه ؟ هنوز حرفم تموم نشده بود که صدای باز و بسته شدن در حیاط رو شنیدم . درسته یه جورائی مطمئن شده بودم که مش صابر این چند وقته رو اینجا بوده، ولی نمی دونم چرا بازم دوست نداشتم باور کنم و خدا خدا می کردم که اشتباه کرده باشم. اما زهی خیال باطل ، تا سرمو چرخوندم، چشمم به مش صابر افتاد که با چند تا پاکت توی دستش وارد خونه شد. با حرص به دایه که با دیدن مش صابر حسابی رنگ از رخسارش پریده بود نگاهی کردمو گفتم به به مش صابر ،چشم و دلم روشن، شما کجا و اینجا کجا؟والا تا اونجا که من یادمه زن و بچت بیچاره ها بیست و چهار ساعته داشتن آه و ناله و مریضیه تو رو تحمل می کردن، بنده خداها اگه الان ببیننت به چشماشونم شک می کنن. مش صابر پاکتهای خریدی که تو دستش بود رو بالا گرفتو گفت اگه من اینجا هستم فقط و فقط برای کمک کردنه، الانم چیزایی رو که زینت خانوم لازم داشت خریدم و آوردم بعدشم زحمتمو کم می کنم. گفتم که اینطور پس؟ یعنی این همه مدت اینجا موندی و برنگشتی خونت که اگه دایه یه وقت چیزی لازم داشت بری براش بخری؟ به خاطر همین هم کلید خونه ی منو داری و بدون اینکه یه یالا بگی درو باز می کنی و میای تو خونه؟ اشاره ای به نرگس کردمو گفتم تو چرا اونجا وایسادی ؟ مگه نمی‌بینی مش صابر بنده خدا کلی خرید کرده ، بیا بگیرشون تا دوباره مریضیاش عود نکرده و وبال گردنمون نشده. با نگاه چپ چپی که بهش کردم از ترسش تند تند یه پاش دمپایی کرد و یه پاش بدون دمپایی ، به سمت مش صابر رفت، پاکتهای خرید رو از دستش گرفت و بدون اینکه به من نیم نگاهی کنه با همون سرعتی که اومده بود برگشت . نزدیک مش صابر شدم یقه اشو محکم گرفتمو گفتم با خودت چه فکری کردی هااا؟ حتما با خودت گفتی منصور که رفته و دیگه برنمی‌گرده منم می تونم این جا بمونم ... نکنه یادت رفته چند ماه پیش همسایه ها داشتن چه بلایی سرت میاوردن و با پادرمیونی من ازت گذشتن؟ این بود جواب محبتام؟ مش صابر گفت پسر جان ،یقه امو ول کن ، من همسن آقاتم. سرمو به گوشش چسبوندم و گفتم اگه الان زنده ای فقط و فقط به خاطر همینه که سن و سالی ازت گذشته ،وگرنه می دونستم باهات چیکار کنم . یقه اشو رها کردم و گفتم این درو میبینی ؟ سرشو بالا و پایین کرد و گفت آره.. رو شونه اش زدم و گفتم خوبه ، پس از این در میری بیرون و پشت سرت هم نگاه نمی کنی ، دیگه ام خوش ندارم هیچ وقت دور و بر خونه زندگیم ببینمت فهمیدی؟ راستی قبل از رفتنت یه چیز دیگه ام بهت می گم که سعی کن آویزه ی گوشت کنی ،چون در غیر اینصورت دفعه ی بعد ازت نمی گذرم، الان که از اینجا رفتی بیرون تمام اتفاقهای این چند وقت رو فراموش می کنی و احدی از اینجا موندنت خبردار نمیشه، وگرنه به والله اگه آب بشی زیر زمین هم بری پیدات می کنم و بلایی به سرت میارم که مرغای آسمون به حالت زار بزنن. شونشو گرفتم برگردوندمش و به سمت در هلش دادم. دستشو بالابرد و گفت خودم میرم ،این چند وقت هم نه کسی رو اینجا دیدم، نه اصلا شمارو می شناسم ، از در بیرون رفت و پشت سرش درو محکم بهم کوبید. دایه نزدیکم شد و گفت اینکارا یعنی چی؟ یعنی من بعد از یه عمر تنهایی حق ندارم برای زندگیم تصمیم بگیرم ؟ نفسی کشیدمو گفتم بله حق داری تصمیم بگیری و کسی رو برای خودت انتخاب کنی، ولی نه یکی مثل مش صابر.. اصلا چطور می تونی با یه همچین آدمی حرف بزنی و بهش نگاه کنی ؟ این آدم اونقدر بده که به محض اینکه یکی بهش گوشه چشمی نشون بده پا روی همه چی میذاره ... ولی با همه ی این تفاسیر اگه خودت می‌دونی انتخابت درسته ،منو فراموش کن و تا هنوز مش صابر نرفته برو دنبال انتخابت. دایه قیافه ی حق به جانبی گرفت و گفت اصلا تو از کجا فهمیدی که ما با مش صابر اومدیم اینجا؟تو که خبر نداشتی ، حتما اون تاج گل .... منصور سکوت کرد که گفتم خب ادامه بده ، چرا سکوت کردی؟ من دیگه هیچ چی ناراحتم نمی کنه ، ادامه بده. منصور نفس عمیقی کشید و ادامه داد ، دایه بهم گفت من که می دونم اون تاج گل بهت خبر رسونده ، خلاصه هر چی گفتم تاج گل نگفته و خودم حرف نرگس رو شنیدمو ماشین مش صابر رو دم در دیدم بازم حرف خودشو میزد. اون چند روزی که اینجا موندم هم فقط و فقط به خاطر این بود که نگران بودم نکنه مش صابر از حرصش به علیرضا چیزی از اینجا بگه و اونم راه بیفته و بیاد اینجا. یعنی یه جورایی داشتم اینجا نگهبانی میدادم. با استرس گفتم مگه مش صابر با علیرضا .. حرفمو قطع کرد و گفت نه نه اونو نمی‌شناسه ،ولی الان علیرضا مثل مار زخمیه و احتمال میدادم بره کسی که شما رو توی راه همراهی می کرد رو پیدا کنه و مش صابرم برای تلافی ، آدرس اینجا رو بهش بده. والا از این دو تا هر چیزی برمیاد . ادامه دارد بومِ آشپزی 
#دخترِ_اخر #قسمت_صدوشانزده
با شنیدن حرف منصور ترس به جونم افتاد ، گفتم والله دیگه نمی‌دونم ، آخر و عاقبتمون قراره چی بشه ، البته می دونم که همش تقصیر منه ، من همه رو ،مخصوصا تو رو توی دردسر انداختم.به چشمام نگله کرد و گفت تا باشه از این دردسرها باشه .خنده ای کرد. منصور گفت راستی به کل یادم رفت چایی بریزم بخوری. وقتی از جاش بلند شد و به سمت سماور رفت ، گفتم منصور ؟سینی روی کرسی گذاشت و گفت چیه می خوای بقیشو بشنوی ؟ ابروهامو بالا دادمو گفتم چی ؟ مگه بازم چیزی مونده که نگفته باشی؟ خنده ی بلندی کرد که صداش توی زیر زمین پیچید و گفت : آره مونده .سرمو به طرفین تکون دادم و گفتم دیگه چی شده بود؟ نگاهی بهم کرد و گفت حیف تو نیست هنور همچون آدمی رو دوست داری؟ گفتم اشتباه میکنی ، به کی قسم بخورم که باور کنی تمام حرفام عین واقعیته؟دوباره به همون حالت سرمو به طرفین تکون دادم و با تن صدای آرومی گفتم کی قراره بالاخره حرفمو باور کنی نگاهی بهم کرد و گفت خودت می دونی که من باورت دارم ، قندون رو به طرفم گرفت تا قند بردارم و گفت ولی زمانی واقعا باور می کنم که بهم جواب مثبت بدی... قندمو توی نعلبکی گذاشتم و گفتم ای کاش تو ، زمانی توی زندگیم پیدات می شد که نه علیرضایی وجود داشت و نه ناصر، اونوقت مطمئنا همه چی فرق می کرد. گفت الانم دیگه هیچ کدومشون توی زندگیت نیستن. گفتم چرا ...هستن ، هنوز هستن ، چون هنوز آثارشون از زندگیم محو نشده .. سرشو پایین انداخت و با صدای گرفته ای گفت :چاییتو بخور یخ کرد.. یه جرعه از چاییمو خوردم و گفتم دیگه کم کم برگردیم توی خونه .. گفت اگه خوابت گرفته می تونیم برگردیم ..گفتم نه خوابم که نگرفته ، ولی نمی‌دونم چرا استرس دارم ؟ بلند شدم. منصور گفت باشه یه کم دیگه بشین تا با همین بریم . اما به محض اینکه خواستم دوباره سرجام بشینم، حالم بد شد..منصور گفت چت شد یهو؟ حتی چاییت رو هم نخوردی که بگم شاید مال اونه ، و گفت بشین برات آب بیارم بخوری ، شاید بهتر بشی. دستمو براش تکون دادم و گفتم نه نه نمی‌خواد ، الان خوب میشم ، احتمال داره به خاطر پرخوری امشبم باشه. منصور سریع از جاش بلند شد و هر چند لحظه یه بار هم می گفت بهتری ؟ درد نداری؟ چشامو روی هم گذاشتم و گفتم خوبم ، نمی‌دونم چرا یهو اینجوری شدم. گفت خدارو شکر که حداقل بهتر شدی ، بیا بریم بالا ،استراحت کن ، فردا هم نمی‌خواد از رختخوابت بیرون بیای. با بغض گفتم منصور ، چی میشد اون چند ماه از زندگیم پاک می شد ؟چشمای منصور از تعجب داشت از حدقه بیرون میزد ،گفت چرا این حرفو زدی ؟ زود از حرفی که زده بودم پشیمون شدمو گفتم هیچی ، منظوری نداشتم و جلوتر از منصور به راه افتادم . به محض اینکه در زیر زمینو باز کردم چشمم به صحنه ی زیبایی توی حیاط افتاد، دوباره داشت برف می بارید و توی اون مدتی حسابی زمین رو سفید پوش کرده بود . سرمو بالا گرفتم و چشمامو بستم ، از دونه های برف که به آرومی روی صورتم می ریختن اونقدر حس خوبی گرفتم که ناخودآگاه لبخند روی لبم اومد .منصور اومد و گفت هوا سرده ،سرما میخوری...گفتم ازت ممنونم که همیشه و همه جا حواست بهم هست ،اگه به من باشه دوست دارم زیر این برف بشینم و تا خود صبح، قصه ی خودمو آدمهای ظالمی که توی زندگیم بودن رو توی ذهنم بسازم و فردا صبح با طلوع آفتاب آب شدنشون رو نگاه کنم ، دیدی داستان برف و خورشید خیلی شبیه داستان منه ،چون هر چقدر هم که برف بباره بالاخره خورشید در میاد و تمام برفها ناگزیر به آب شدنن، مثل همه ی کسائیکه فکر می کردن هیچ کس جلودارشون نیست و هر چقدر که دلشون خواست بهم ظلم کردن ،ولی بالاخره یه روزی خورشید زندگیه منم می تابه و همشون تاوان کاراشون رو میدن. منصور گفت می‌دونم دل پری از آدما داری ، ولی چه کنیم که نمیشه تقدیر و گذشته رو به آسونیه آب شدن این برفا پاک کرد ، اما منم مطمئنم روزی میرسه که تموم کسائیکه بهت بدی کردن چوب تک تک کارشون رو می خورن. اشکم روی صورت سردم سُر خورد و گفتم کاش می شد الان چوب خوردنشون رو ببینم ، شاید فردا روز نبودم که تاوان دادنشون رو ببینم و آروم بشم..قطره های اشکی که بدون هیچ خجالتی روی صورتم می چکیدن رو پاک کردم و گفت مطمئن باش اون روز رو هم می بینی ،تو راه درازی پیش روت داری و حالا حالاها باید زندگی کنی، تازه قراره مادر بشی و باید به خاطر بچت هم که شده در برابر سختیهای زندگی محکم وایسی و پشت و پناهش بشی .حسابی سردم شده بود، اما قبل از اینکه حرفی بزنم صدای کوبیده شدن محکم در حیاط ، سر جام میخکوبم کرد، با ترس گفتم یا خداا علیرضا اینجارو هم پیدا کرد ، حالا چه باید بکنم ؟و گفت اصلا نترس... صدای ضربه هایی که به در می خورد هر لحظه بیشتر و بیشتر میشد ..
ادامه دارد...
بومِ آشپزی
با شنیدن حرف منصور ترس به جونم افتاد ، گفتم والله دیگه نمی‌دونم ، آخر و عاقبتمون قراره چی بشه ، البته می دونم که همش تقصیر منه ، من همه رو ،مخصوصا تو رو توی دردسر انداختم.به چشمام نگله کرد و گفت تا باشه از این دردسرها باشه .خنده ای کرد. منصور گفت راستی به کل یادم رفت چایی بریزم بخوری. وقتی از جاش بلند شد و به سمت سماور رفت ، گفتم منصور ؟سینی روی کرسی گذاشت و گفت چیه می خوای بقیشو بشنوی ؟ ابروهامو بالا دادمو گفتم چی ؟ مگه بازم چیزی مونده که نگفته باشی؟ خنده ی بلندی کرد که صداش توی زیر زمین پیچید و گفت : آره مونده .سرمو به طرفین تکون دادم و گفتم دیگه چی شده بود؟ نگاهی بهم کرد و گفت حیف تو نیست هنور همچون آدمی رو دوست داری؟ گفتم اشتباه میکنی ، به کی قسم بخورم که باور کنی تمام حرفام عین واقعیته؟دوباره به همون حالت سرمو به طرفین تکون دادم و با تن صدای آرومی گفتم کی قراره بالاخره حرفمو باور کنی نگاهی بهم کرد و گفت خودت می دونی که من باورت دارم ، قندون رو به طرفم گرفت تا قند بردارم و گفت ولی زمانی واقعا باور می کنم که بهم جواب مثبت بدی... قندمو توی نعلبکی گذاشتم و گفتم ای کاش تو ، زمانی توی زندگیم پیدات می شد که نه علیرضایی وجود داشت و نه ناصر، اونوقت مطمئنا همه چی فرق می کرد. گفت الانم دیگه هیچ کدومشون توی زندگیت نیستن. گفتم چرا ...هستن ، هنوز هستن ، چون هنوز آثارشون از زندگیم محو نشده .. سرشو پایین انداخت و با صدای گرفته ای گفت :چاییتو بخور یخ کرد.. یه جرعه از چاییمو خوردم و گفتم دیگه کم کم برگردیم توی خونه .. گفت اگه خوابت گرفته می تونیم برگردیم ..گفتم نه خوابم که نگرفته ، ولی نمی‌دونم چرا استرس دارم ؟ بلند شدم. منصور گفت باشه یه کم دیگه بشین تا با همین بریم . اما به محض اینکه خواستم دوباره سرجام بشینم، حالم بد شد..منصور گفت چت شد یهو؟ حتی چاییت رو هم نخوردی که بگم شاید مال اونه ، و گفت بشین برات آب بیارم بخوری ، شاید بهتر بشی. دستمو براش تکون دادم و گفتم نه نه نمی‌خواد ، الان خوب میشم ، احتمال داره به خاطر پرخوری امشبم باشه. منصور سریع از جاش بلند شد و هر چند لحظه یه بار هم می گفت بهتری ؟ درد نداری؟ چشامو روی هم گذاشتم و گفتم خوبم ، نمی‌دونم چرا یهو اینجوری شدم. گفت خدارو شکر که حداقل بهتر شدی ، بیا بریم بالا ،استراحت کن ، فردا هم نمی‌خواد از رختخوابت بیرون بیای. با بغض گفتم منصور ، چی میشد اون چند ماه از زندگیم پاک می شد ؟چشمای منصور از تعجب داشت از حدقه بیرون میزد ،گفت چرا این حرفو زدی ؟ زود از حرفی که زده بودم پشیمون شدمو گفتم هیچی ، منظوری نداشتم و جلوتر از منصور به راه افتادم . به محض اینکه در زیر زمینو باز کردم چشمم به صحنه ی زیبایی توی حیاط افتاد، دوباره داشت برف می بارید و توی اون مدتی حسابی زمین رو سفید پوش کرده بود . سرمو بالا گرفتم و چشمامو بستم ، از دونه های برف که به آرومی روی صورتم می ریختن اونقدر حس خوبی گرفتم که ناخودآگاه لبخند روی لبم اومد .منصور اومد و گفت هوا سرده ،سرما میخوری...گفتم ازت ممنونم که همیشه و همه جا حواست بهم هست ،اگه به من باشه دوست دارم زیر این برف بشینم و تا خود صبح، قصه ی خودمو آدمهای ظالمی که توی زندگیم بودن رو توی ذهنم بسازم و فردا صبح با طلوع آفتاب آب شدنشون رو نگاه کنم ، دیدی داستان برف و خورشید خیلی شبیه داستان منه ،چون هر چقدر هم که برف بباره بالاخره خورشید در میاد و تمام برفها ناگزیر به آب شدنن، مثل همه ی کسائیکه فکر می کردن هیچ کس جلودارشون نیست و هر چقدر که دلشون خواست بهم ظلم کردن ،ولی بالاخره یه روزی خورشید زندگیه منم می تابه و همشون تاوان کاراشون رو میدن. منصور گفت می‌دونم دل پری از آدما داری ، ولی چه کنیم که نمیشه تقدیر و گذشته رو به آسونیه آب شدن این برفا پاک کرد ، اما منم مطمئنم روزی میرسه که تموم کسائیکه بهت بدی کردن چوب تک تک کارشون رو می خورن. اشکم روی صورت سردم سُر خورد و گفتم کاش می شد الان چوب خوردنشون رو ببینم ، شاید فردا روز نبودم که تاوان دادنشون رو ببینم و آروم بشم..قطره های اشکی که بدون هیچ خجالتی روی صورتم می چکیدن رو پاک کردم و گفت مطمئن باش اون روز رو هم می بینی ،تو راه درازی پیش روت داری و حالا حالاها باید زندگی کنی، تازه قراره مادر بشی و باید به خاطر بچت هم که شده در برابر سختیهای زندگی محکم وایسی و پشت و پناهش بشی .حسابی سردم شده بود، اما قبل از اینکه حرفی بزنم صدای کوبیده شدن محکم در حیاط ، سر جام میخکوبم کرد، با ترس گفتم یا خداا علیرضا اینجارو هم پیدا کرد ، حالا چه باید بکنم ؟و گفت اصلا نترس... صدای ضربه هایی که به در می خورد هر لحظه بیشتر و بیشتر میشد ..
ادامه دارد...
بومِ آشپزی
۱۴۲