بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_صدوچهارده منصور لحافی برداشت روی کرسی رو پوشوند و گفت زیر کرسی بشین تا روشنش کنم و گرم بشی. منم که حسابی سردم شده بود ، بدون اینکه مخالفتی کنم خودمو تا نیمه زیر کرسی جا دادمو گفتم میشه یه سوالی کنم ؟ منصور گفت چرا که نه، بپرس ؟ گفتم تو کی این خونه هارو خریدی که کسی ازشون خبر نداره؟ نفسشو محکم بیرون داد و گفت :راستشو بخوای با اینکه خان پدرمه، اما همیشه یه جورایی مطمئن بودم که بالاخره یه روزی و یه جایی لطمه ی بزرگی بهم می زنه، برای همین همیشه ازش منتظر یه ضربه بودم ، البته فکر کنم خودت توی این مدت یه سری از حقایق زندگی منو متوجه شده باشی و بدونی که ضربه خوردنم از خان زیاد هم دور از ذهن نبود . برای همین تمام اون سالهایی که توی شهر زندگی می کردم ،در کنار پولی که خان بهم میداد ، همیشه خودمم کار کردمو از روی آینده نگری با پس انداز کردن پولهام، چند وقت یه دفعه یه خونه یا ملکی رو این اطراف خریدم، تا اگه زمانی مجبور شدم به خاطر دسیسه های خان پنهان بشم ، چندتا جا و مکان مخفی داشته باشم. هنوز حرف منصور تموم نشده بود که گفتم کاملا متوجه شدم ، میشه دیگه راجع به خان حرف نزنیم ؟ ساکت شد و گفت چرا ؟ سرمو به طرف سماور ذغالی که در حال جوشیدن بود چرخوندم و گفتم ببخشید می دونم خان پدرته، ولی هر سری که اسمشو می شنوم لرز به تنم می افته. گفت تا من هستم نه خان ، نه هیچ احد دیگه ای نمی‌تونه بهت آسیبی برسونه اینو بهت قول میدم. زود حرفو عوض کردم و گفتم نمی خوای یه چایی دم کنی و بدی بخوریم، سماور بی چاره داره تو سر خودش میزنه. منصور با خنده گفت ااا ، چرا ، چرا ، به کل یادم رفته بود، الان یه چایی با گل محمدی دم می کنم .. بلند شد و همین طور که به طرف سماور می‌رفت گفت راستی تاج گل نمیخوای بدونی چرا برگشتنم به خونه ی حکیم اونقدر طول کشید ؟ بدون اینکه خیلی کنجکاوی کنم گفتم خب خودت چیزی نگفتی و منم نپرسیدم، چون فکر کردم موضوع خاصی پیش نیومده و فقط دلت خواسته یه کم بیشتر پیش دایه بمونی . قوری روی سماور گذاشت دوتا استکان و یه قندون توی سینی کنارش گذاشت و گفت فکر کردی اگه اتفاقی نیوفتاده بود، اون همه روز تو رو اونجا تنها می ذاشتم؟ والا خودم اینجا بودم ،ولی تمام فکر و ذکرم اونجا بود که مبادا یه وقت نازلی اذیتت کنه ، که متاسفانه وقتی برگشتم دیدم دلنگرانیم بی مورد نبوده . گفتم ولش کن بهتره دیگه حرف نازلی رو نزنیم، چون یه جورایی به اون بیچاره هم حق میدم که بخواد حسودی کنه. فعلا بهم بگو تو اون چند روز چه اتفاقی افتاده بود که نگرانم کردی . منصور برگشت همون جای قبلیش نشست و گفت همون روزی که تو رو با اون حالت خونه ی حکیم تنها گذاشتم و اومدم که سری به دایه بزنم، به خاطر اینکه سریعتر برسم و از حال دایه و نرگس با خبر بشم، تمام مسیر از خونه ی حکیم تا اینجا رو بدون توقف و با نگرانی رانندگی کردم . اما وقتی که رسیدم ، جلوی در چشمم به ماشین قراضه ی مش صابر که توی کوچه پارک شده بود افتاد، پیش خودم گفتم امکان نداره مش صابر از اونروز تا حالا اینجا مونده باشه، حتما دارم اشتباه می کنم و ماشین یکی از همسایه هاس که شبیه ماشین صابره ، یا شایدم اونروزی که دایه رو رسونده ماشینش خراب شده ،برای همین بی خیالش شده و بدون ماشین برگشته پیش زن و بچش. با همین فکرا کلید و توی قفل چرخوندمو در رو باز کردم ، به محض اینکه وارد حیاط شدم ص،دای بلند خنده های نرگس و دایه که از دم در حیاط هم کاملا شنیده می شد به گوشم خورد، اولش به خاطر اینکه فهمیدم سالم و سرحال هستن خوشحال شدمو یه نفس راحت کشیدم اما همینکه آروم وارد خونه شدم تا مثلا دایه رو با اومدنم سورپرایز کنم،چشمم به صحنه ای افتاد که به جای دایه خودم سورپرایز شدم،تا حالا لباسهای به این قشنگی نپوشیده بود،یهو صدای نرگس به گوشم خورد که گفت دایه راستی مش صابر کجا رفت؟ کی سفره رو پهن کنم؟ با شنیدن این حرف نرگس سر جام خشکم زد ،چند بار چشامو باز و بسته کردم که مطمئن بشم خواب نیستمو این چیزا رو دارم توی بیداری می بینم و می شنوم، اما خواب نبود و واقعیت بود که به بدترین شکل ممکن جلوی چشمم قرار گرفته بود.اونقدر بهم برخورده بود که دیگه نتونستم خودمو کنترل کنم و با صدای بلندی داد زدم دایه مش صابر کجاست؟ دایه با شنیدن صدام، سعی کرد خودشو خونسرد نشون بده و گفت ااا کی اومدی پسرم؟ دوباره داد زدمو گفتم جواب منو بده اون مش صابر کجاست ؟ دایه گفت چی میگی تو؟ خواب نما شدی؟ من چه می دونم مش صابر کجاس؟ نرگس که حسابی دستپاچه شده بود از جاش بلند شد و گفت خوش اومدی منصور خان ، پشت سرمو نگاه کرد و گفت پس تاج گل کجاس ؟ چرا تاج گل همرات نیست ؟ با عصبانیت گفتم تو یکی ساکت شو و سر جات بشین ادامه دارد... بومِ آشپزی 
#دخترِ_اخر #قسمت_صدوپانزده
رو به دایه که هول کرده بود و رنگ از رخسارش پریده بود گفتم ، پس مش صابر اینجا نبوده و نیست دیگه ؟هنوز حرفم تموم نشده بود که صدای باز و بسته شدن در حیاط رو شنیدم . درسته یه جورائی مطمئن شده بودم که مش صابر این چند وقته رو اینجا بوده، ولی نمی دونم چرا بازم دوست نداشتم باور کنم و خدا خدا می کردم که اشتباه کرده باشم. اما زهی خیال باطل ، تا سرمو چرخوندم، چشمم به مش صابر افتاد که با چند تا پاکت توی دستش وارد خونه شد. با حرص به دایه که با دیدن مش صابر حسابی رنگ از رخسارش پریده بود نگاهی کردمو گفتم به به مش صابر ،چشم و دلم روشن، شما کجا و اینجا کجا؟والا تا اونجا که من یادمه زن و بچت بیچاره ها بیست و چهار ساعته داشتن آه و ناله و مریضیه تو رو تحمل می کردن، بنده خداها اگه الان ببیننت به چشماشونم شک می کنن. مش صابر پاکتهای خریدی که تو دستش بود رو بالا گرفتو گفت اگه من اینجا هستم فقط و فقط برای کمک کردنه، الانم چیزایی رو که زینت خانوم لازم داشت خریدم و آوردم بعدشم زحمتمو کم می کنم.گفتم که اینطور پس؟ یعنی این همه مدت اینجا موندی و برنگشتی خونت که اگه دایه یه وقت چیزی لازم داشت بری براش بخری؟ به خاطر همین هم کلید خونه ی منو داری و بدون اینکه یه یالا بگی درو باز می کنی و میای تو خونه؟ اشاره ای به نرگس کردمو گفتم تو چرا اونجا وایسادی ؟ مگه نمی‌بینی مش صابر بنده خدا کلی خرید کرده ، بیا بگیرشون تا دوباره مریضیاش عود نکرده و وبال گردنمون نشده.با نگاه چپ چپی که بهش کردم از ترسش تند تند یه پاش دمپایی کرد و یه پاش بدون دمپایی ، به سمت مش صابر رفت، پاکتهای خرید رو از دستش گرفت و بدون اینکه به من نیم نگاهی کنه با همون سرعتی که اومده بود برگشت . نزدیک مش صابر شدم یقه اشو محکم گرفتمو گفتم با خودت چه فکری کردی هااا؟ حتما با خودت گفتی منصور که رفته و دیگه برنمی‌گرده منم می تونم این جا بمونم ... نکنه یادت رفته چند ماه پیش همسایه ها داشتن چه بلایی سرت میاوردن و با پادرمیونی من ازت گذشتن؟ این بود جواب محبتام؟ مش صابر گفت پسر جان ،یقه امو ول کن ، من همسن آقاتم. سرمو به گوشش چسبوندم و گفتم اگه الان زنده ای فقط و فقط به خاطر همینه که سن و سالی ازت گذشته ،وگرنه می دونستم باهات چیکار کنم . یقه اشو رها کردم و گفتم این درو میبینی ؟ سرشو بالا و پایین کرد و گفت آره.. رو شونه اش زدم و گفتم خوبه ، پس از این در میری بیرون و پشت سرت هم نگاه نمی کنی ، دیگه ام خوش ندارم هیچ وقت دور و بر خونه زندگیم ببینمت فهمیدی؟ راستی قبل از رفتنت یه چیز دیگه ام بهت می گم که سعی کن آویزه ی گوشت کنی ،چون در غیر اینصورت دفعه ی بعد ازت نمی گذرم، الان که از اینجا رفتی بیرون تمام اتفاقهای این چند وقت رو فراموش می کنی و احدی از اینجا موندنت خبردار نمیشه، وگرنه به والله اگه آب بشی زیر زمین هم بری پیدات می کنم و بلایی به سرت میارم که مرغای آسمون به حالت زار بزنن. شونشو گرفتم برگردوندمش و به سمت در هلش دادم. دستشو بالابرد و گفت خودم میرم ،این چند وقت هم نه کسی رو اینجا دیدم، نه اصلا شمارو می شناسم ، از در بیرون رفت و پشت سرش درو محکم بهم کوبید. دایه نزدیکم شد و گفت اینکارا یعنی چی؟ یعنی من بعد از یه عمر تنهایی حق ندارم برای زندگیم تصمیم بگیرم ؟نفسی کشیدمو گفتم بله حق داری تصمیم بگیری و کسی رو برای خودت انتخاب کنی، ولی نه یکی مثل مش صابر.. اصلا چطور می تونی با یه همچین آدمی حرف بزنی و بهش نگاه کنی ؟ این آدم اونقدر بده که به محض اینکه یکی بهش گوشه چشمی نشون بده پا روی همه چی میذاره ... ولی با همه ی این تفاسیر اگه خودت می‌دونی انتخابت درسته ،منو فراموش کن و تا هنوز مش صابر نرفته برو دنبال انتخابت. دایه قیافه ی حق به جانبی گرفت و گفت اصلا تو از کجا فهمیدی که ما با مش صابر اومدیم اینجا؟تو که خبر نداشتی ، حتما اون تاج گل .... منصور سکوت کرد که گفتم خب ادامه بده ، چرا سکوت کردی؟ من دیگه هیچ چی ناراحتم نمی کنه ، ادامه بده. منصور نفس عمیقی کشید و ادامه داد ، دایه بهم گفت من که می دونم اون تاج گل بهت خبر رسونده ، خلاصه هر چی گفتم تاج گل نگفته و خودم حرف نرگس رو شنیدمو ماشین مش صابر رو دم در دیدم بازم حرف خودشو میزد. اون چند روزی که اینجا موندم هم فقط و فقط به خاطر این بود که نگران بودم نکنه مش صابر از حرصش به علیرضا چیزی از اینجا بگه و اونم راه بیفته و بیاد اینجا. یعنی یه جورایی داشتم اینجا نگهبانی میدادم.با استرس گفتم مگه مش صابر با علیرضا ..حرفمو قطع کرد و گفت نه نه اونو نمی‌شناسه ،ولی الان علیرضا مثل مار زخمیه و احتمال میدادم بره کسی که شما رو توی راه همراهی می کرد رو پیدا کنه و مش صابرم برای تلافی ، آدرس اینجا رو بهش بده. والا از این دو تا هر چیزی برمیاد .
ادامه دارد
بومِ آشپزی
رو به دایه که هول کرده بود و رنگ از رخسارش پریده بود گفتم ، پس مش صابر اینجا نبوده و نیست دیگه ؟هنوز حرفم تموم نشده بود که صدای باز و بسته شدن در حیاط رو شنیدم . درسته یه جورائی مطمئن شده بودم که مش صابر این چند وقته رو اینجا بوده، ولی نمی دونم چرا بازم دوست نداشتم باور کنم و خدا خدا می کردم که اشتباه کرده باشم. اما زهی خیال باطل ، تا سرمو چرخوندم، چشمم به مش صابر افتاد که با چند تا پاکت توی دستش وارد خونه شد. با حرص به دایه که با دیدن مش صابر حسابی رنگ از رخسارش پریده بود نگاهی کردمو گفتم به به مش صابر ،چشم و دلم روشن، شما کجا و اینجا کجا؟والا تا اونجا که من یادمه زن و بچت بیچاره ها بیست و چهار ساعته داشتن آه و ناله و مریضیه تو رو تحمل می کردن، بنده خداها اگه الان ببیننت به چشماشونم شک می کنن. مش صابر پاکتهای خریدی که تو دستش بود رو بالا گرفتو گفت اگه من اینجا هستم فقط و فقط برای کمک کردنه، الانم چیزایی رو که زینت خانوم لازم داشت خریدم و آوردم بعدشم زحمتمو کم می کنم.گفتم که اینطور پس؟ یعنی این همه مدت اینجا موندی و برنگشتی خونت که اگه دایه یه وقت چیزی لازم داشت بری براش بخری؟ به خاطر همین هم کلید خونه ی منو داری و بدون اینکه یه یالا بگی درو باز می کنی و میای تو خونه؟ اشاره ای به نرگس کردمو گفتم تو چرا اونجا وایسادی ؟ مگه نمی‌بینی مش صابر بنده خدا کلی خرید کرده ، بیا بگیرشون تا دوباره مریضیاش عود نکرده و وبال گردنمون نشده.با نگاه چپ چپی که بهش کردم از ترسش تند تند یه پاش دمپایی کرد و یه پاش بدون دمپایی ، به سمت مش صابر رفت، پاکتهای خرید رو از دستش گرفت و بدون اینکه به من نیم نگاهی کنه با همون سرعتی که اومده بود برگشت . نزدیک مش صابر شدم یقه اشو محکم گرفتمو گفتم با خودت چه فکری کردی هااا؟ حتما با خودت گفتی منصور که رفته و دیگه برنمی‌گرده منم می تونم این جا بمونم ... نکنه یادت رفته چند ماه پیش همسایه ها داشتن چه بلایی سرت میاوردن و با پادرمیونی من ازت گذشتن؟ این بود جواب محبتام؟ مش صابر گفت پسر جان ،یقه امو ول کن ، من همسن آقاتم. سرمو به گوشش چسبوندم و گفتم اگه الان زنده ای فقط و فقط به خاطر همینه که سن و سالی ازت گذشته ،وگرنه می دونستم باهات چیکار کنم . یقه اشو رها کردم و گفتم این درو میبینی ؟ سرشو بالا و پایین کرد و گفت آره.. رو شونه اش زدم و گفتم خوبه ، پس از این در میری بیرون و پشت سرت هم نگاه نمی کنی ، دیگه ام خوش ندارم هیچ وقت دور و بر خونه زندگیم ببینمت فهمیدی؟ راستی قبل از رفتنت یه چیز دیگه ام بهت می گم که سعی کن آویزه ی گوشت کنی ،چون در غیر اینصورت دفعه ی بعد ازت نمی گذرم، الان که از اینجا رفتی بیرون تمام اتفاقهای این چند وقت رو فراموش می کنی و احدی از اینجا موندنت خبردار نمیشه، وگرنه به والله اگه آب بشی زیر زمین هم بری پیدات می کنم و بلایی به سرت میارم که مرغای آسمون به حالت زار بزنن. شونشو گرفتم برگردوندمش و به سمت در هلش دادم. دستشو بالابرد و گفت خودم میرم ،این چند وقت هم نه کسی رو اینجا دیدم، نه اصلا شمارو می شناسم ، از در بیرون رفت و پشت سرش درو محکم بهم کوبید. دایه نزدیکم شد و گفت اینکارا یعنی چی؟ یعنی من بعد از یه عمر تنهایی حق ندارم برای زندگیم تصمیم بگیرم ؟نفسی کشیدمو گفتم بله حق داری تصمیم بگیری و کسی رو برای خودت انتخاب کنی، ولی نه یکی مثل مش صابر.. اصلا چطور می تونی با یه همچین آدمی حرف بزنی و بهش نگاه کنی ؟ این آدم اونقدر بده که به محض اینکه یکی بهش گوشه چشمی نشون بده پا روی همه چی میذاره ... ولی با همه ی این تفاسیر اگه خودت می‌دونی انتخابت درسته ،منو فراموش کن و تا هنوز مش صابر نرفته برو دنبال انتخابت. دایه قیافه ی حق به جانبی گرفت و گفت اصلا تو از کجا فهمیدی که ما با مش صابر اومدیم اینجا؟تو که خبر نداشتی ، حتما اون تاج گل .... منصور سکوت کرد که گفتم خب ادامه بده ، چرا سکوت کردی؟ من دیگه هیچ چی ناراحتم نمی کنه ، ادامه بده. منصور نفس عمیقی کشید و ادامه داد ، دایه بهم گفت من که می دونم اون تاج گل بهت خبر رسونده ، خلاصه هر چی گفتم تاج گل نگفته و خودم حرف نرگس رو شنیدمو ماشین مش صابر رو دم در دیدم بازم حرف خودشو میزد. اون چند روزی که اینجا موندم هم فقط و فقط به خاطر این بود که نگران بودم نکنه مش صابر از حرصش به علیرضا چیزی از اینجا بگه و اونم راه بیفته و بیاد اینجا. یعنی یه جورایی داشتم اینجا نگهبانی میدادم.با استرس گفتم مگه مش صابر با علیرضا ..حرفمو قطع کرد و گفت نه نه اونو نمی‌شناسه ،ولی الان علیرضا مثل مار زخمیه و احتمال میدادم بره کسی که شما رو توی راه همراهی می کرد رو پیدا کنه و مش صابرم برای تلافی ، آدرس اینجا رو بهش بده. والا از این دو تا هر چیزی برمیاد .
ادامه دارد
بومِ آشپزی
۱۱