بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_اخر #قسمت_صدوسیزده البته من بچه ی روستا بودمو ترسی از این صداها نداشتم . یه لحظه یاد روستای خودمون افتادم و تصور کردم وسط روستامون در حال قدم زدن هستم ، فکرم منو برد به روزهایی نه چندان دور ، روزهایی که خانجون یواشکی و دور از چشم ننه آقام منو صدا میزد که تا خونه ی خاله عصمت همراهیش کنم و من بدون رغبت فقط به خاطر اینکه خانجون ازم خواسته بود قبول می کردم ،وسط راه با شنیدن همین صداها ،خانجون از ترسش دستمو محکم فشار میداد و من با شیطنت هر چند دقیقه یه بار از خودم صدایی در می آوردمو خانجون با ناسزا چندتا پس گردنی بهم میزد ، لبخندی به لبم نشست و آروم گفتم خانجون ، ای کاش عجل اینقدر زود تورو از من نمی‌گرفت. طولانی روی پام ایستاده بودم و هم پام خسته شده بود و هم از سرمای هوا تیر می کشید ،توی نور مهتاب که حیاط رو روشن کرده بود چشمم خورد به سنگ نسبتا بزرگی که گوشه ی حیاط بود ، خودمو بهش رسوندم روش نشستم و به آسمون خیره شدم ، باز هم یاد حرف خانجونم افتادم که می‌گفت هر کسی که می میره میتونی عکسشو توی ماه ببینی ، چشامو ریز کردم و به ماه بیشتر خیره شدم ، اما هر چقدر نگاه کردم جز نوری که چشامو اذیت میکرد چیز دیگه ای ندیدم ، آروم گفتم خانجون گولم زده بودی ؟ پس چرا نمی تونم تو رو توی ماه ببینم؟ عیبی نداره فقط اینو بدون که دلم خیلی برات تنگ شده و جات تو زندگیم خیلی خالیه خانجون مهربونم. خیلی وقت بود توی حیاط بودمو سرما تو بدنم رسوخ کرده بود ،دستامو دور خودم پیچیدم .... سه صدایی شنیدم،با ترس و بدون اینکه به درد پام فکر کنم ، سرپا ایستادمو تا خواستم جیغ بکشم صدای منصور شنیدم نترس منم .. با ترس و لرز به پشت سرم نگاهی انداختم و با دیدن منصور نفس راحتی کشیدم و گفتم چرا اینطوری اومدی بالای سرم ؟ گفت ببخشید قصدم ترسوندنت نبود ،ولی اینقدر غرق فکر و خیال بودی که صدای سرفه کردنمو نشنیدی. با صدایی که همچنان می‌لرزید گفتم از کی فالگوش وایساده بودی و به حرفام گوش میدادی؟ چیا رو شنیدی؟ لبخندی زد و گفت اگه بگم هیچی نشنیدم باور می کنی ؟ سرمو تکون دادم و گفتم پس جای شکرش باقیه، البته چیز خاصی هم نمی گفتم داشتم با خانجونم درد و دل می کردم. ژاکتی بهم داد و گفت خودتو گرم نگه دار اینجا هواش سوز داره و به استخون میزنه ، خدایی نکرده مریض میشی.. گفتم منصور؟ چشاشو روی هم گذاشت و گفت بله؟ سکوت کردم سرمو پایین انداختم و شروع کردم با نوک گیوه هام روی برفا شکل کشیدن . با صدای منصور که گفت خب بگو چی می خواستی بگی؟ سرمو بالا آوردم و گفتم اگه یه زمانی ، دایه از احساسی که به من داری، خبر دار بشه و ازت بخواد بین من و اون یکیو انتخاب کنی چیکار می‌کنی ؟ نفسشو محکم بیرون داد و قبل از اینکه جوابمو بده سکوتی کرد گفت بیا بریم اونور حرف بزنیم ،چون اگه اینجا وایسیم یهو سر می چرخونیم می بینیم دایه زینت بالای سرمون وایساده و داره به حرفامون گوش می کنه. حتی از تصور اینکه دایه منو با منصور باهم ببینه هم لرزه به جونم افتاد ،چه می رسید به اینکه توی واقعیت یه همچین چیزی پیش میومد. منصور قدم برداشت و جلوتر از من به سمت پشت ساختمون حرکت کرد و گهگاهی هم سرشو برمی گردوند و به من که لنگون لنگون و آروم پشت سرش راه می رفتم ، نگاهی میکرد. به پشت ساختمون که رسیدیم چشمم به دری خورد که به نظر میومد در زیر زمین باشه، منصور در رو باز کرد .. گفتم داریم با هم صحبت می کنیم، چرا باید از این که کسی ببیندتمون بترسیم . منصور که انگار متوجه تعللم برای رفتن به داخل زیر زمین شده بود یه لحظه سکوت کرد و بعدش گفت حرفت کاملا درسته، اگر هم من گفتم که بریم داخل زیر زمین فقط و فقط به خاطر این بود که یه وقت دایه با هم نبینتمون ، وگرنه، نه برام مهمه که کس دیگه ای ما رو با هم ببینه .. این زیر زمین رو خیلی دوست دار،م همیشه وقتایی که تنها هستمو دلم می خواد آرامش داشته باشم میام اینجا. ابرومو بالا دادمو گفتم باشه باشه حالا نمی‌خواد برام اینقدر صغری کبری بچینی ، بیا زودتر بریم داخل.. جلوتر از اون دو سه تا پله رو پایین رفتم ، اما مثل همیشه تاریکی خوف به دلم انداخت و آروم گفتم منصور خان خودت نمیخوای بیای پائین ؟ درو پشت سرش بست و گفت چرا ، چرا اومدم . منصور که انگار متوجه ترسم شده بود از کنار رد شد و قبل از اینکه پائین تر برم، سریع چراغ گردسوزی که داخل زیر زمین بود رو روشن کرد. روشنایی که به زیر زمین برگشت تازه توجهم جلب شد و نگاهی به اطراف انداختم ، واقعا جای دنجی بود، از گلیم و ظرف و ظروف و پشتی هایی که دور تا دور چیده شده بودن تا کتابخونه ی چوبی کوچکی که پر از کتاب بود و مهم تر از همه یه کرسی نقلی که وسط زیر زمین قرار داشت ،واقعا حس خوبی به اون فضا داده بودن. ادامه دارد بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر #قسمت_صدوچهارده
منصور لحافی برداشت روی کرسی رو پوشوند و گفت زیر کرسی بشین تا روشنش کنم و گرم بشی.منم که حسابی سردم شده بود ، بدون اینکه مخالفتی کنم خودمو تا نیمه زیر کرسی جا دادمو گفتم میشه یه سوالی کنم ؟ منصور گفت چرا که نه، بپرس ؟گفتم تو کی این خونه هارو خریدی که کسی ازشون خبر نداره؟ نفسشو محکم بیرون داد و گفت :راستشو بخوای با اینکه خان پدرمه، اما همیشه یه جورایی مطمئن بودم که بالاخره یه روزی و یه جایی لطمه ی بزرگی بهم می زنه، برای همین همیشه ازش منتظر یه ضربه بودم ، البته فکر کنم خودت توی این مدت یه سری از حقایق زندگی منو متوجه شده باشی و بدونی که ضربه خوردنم از خان زیاد هم دور از ذهن نبود . برای همین تمام اون سالهایی که توی شهر زندگی می کردم ،در کنار پولی که خان بهم میداد ، همیشه خودمم کار کردمو از روی آینده نگری با پس انداز کردن پولهام، چند وقت یه دفعه یه خونه یا ملکی رو این اطراف خریدم، تا اگه زمانی مجبور شدم به خاطر دسیسه های خان پنهان بشم ، چندتا جا و مکان مخفی داشته باشم. هنوز حرف منصور تموم نشده بود که گفتم کاملا متوجه شدم ، میشه دیگه راجع به خان حرف نزنیم ؟ ساکت شد و گفت چرا ؟ سرمو به طرف سماور ذغالی که در حال جوشیدن بود چرخوندم و گفتم ببخشید می دونم خان پدرته، ولی هر سری که اسمشو می شنوم لرز به تنم می افته. گفت تا من هستم نه خان ، نه هیچ احد دیگه ای نمی‌تونه بهت آسیبی برسونه اینو بهت قول میدم. زود حرفو عوض کردم و گفتم نمی خوای یه چایی دم کنی و بدی بخوریم، سماور بی چاره داره تو سر خودش میزنه.منصور با خنده گفت ااا ، چرا ، چرا ، به کل یادم رفته بود، الان یه چایی با گل محمدی دم می کنم .. بلند شد و همین طور که به طرف سماور می‌رفت گفت راستی تاج گل نمیخوای بدونی چرا برگشتنم به خونه ی حکیم اونقدر طول کشید ؟ بدون اینکه خیلی کنجکاوی کنم گفتم خب خودت چیزی نگفتی و منم نپرسیدم، چون فکر کردم موضوع خاصی پیش نیومده و فقط دلت خواسته یه کم بیشتر پیش دایه بمونی . قوری روی سماور گذاشت دوتا استکان و یه قندون توی سینی کنارش گذاشت و گفت فکر کردی اگه اتفاقی نیوفتاده بود، اون همه روز تو رو اونجا تنها می ذاشتم؟ والا خودم اینجا بودم ،ولی تمام فکر و ذکرم اونجا بود که مبادا یه وقت نازلی اذیتت کنه ، که متاسفانه وقتی برگشتم دیدم دلنگرانیم بی مورد نبوده . گفتم ولش کن بهتره دیگه حرف نازلی رو نزنیم، چون یه جورایی به اون بیچاره هم حق میدم که بخواد حسودی کنه. فعلا بهم بگو تو اون چند روز چه اتفاقی افتاده بود که نگرانم کردی . منصور برگشت همون جای قبلیش نشست و گفت همون روزی که تو رو با اون حالت خونه ی حکیم تنها گذاشتم و اومدم که سری به دایه بزنم، به خاطر اینکه سریعتر برسم و از حال دایه و نرگس با خبر بشم، تمام مسیر از خونه ی حکیم تا اینجا رو بدون توقف و با نگرانی رانندگی کردم . اما وقتی که رسیدم ، جلوی در چشمم به ماشین قراضه ی مش صابر که توی کوچه پارک شده بود افتاد، پیش خودم گفتم امکان نداره مش صابر از اونروز تا حالا اینجا مونده باشه، حتما دارم اشتباه می کنم و ماشین یکی از همسایه هاس که شبیه ماشین صابره ، یا شایدم اونروزی که دایه رو رسونده ماشینش خراب شده ،برای همین بی خیالش شده و بدون ماشین برگشته پیش زن و بچش. با همین فکرا کلید و توی قفل چرخوندمو در رو باز کردم ، به محض اینکه وارد حیاط شدم ص،دای بلند خنده های نرگس و دایه که از دم در حیاط هم کاملا شنیده می شد به گوشم خورد، اولش به خاطر اینکه فهمیدم سالم و سرحال هستن خوشحال شدمو یه نفس راحت کشیدم اما همینکه آروم وارد خونه شدم تا مثلا دایه رو با اومدنم سورپرایز کنم،چشمم به صحنه ای افتاد که به جای دایه خودم سورپرایز شدم،تا حالا لباسهای به این قشنگی نپوشیده بود،یهو صدای نرگس به گوشم خورد که گفت دایه راستی مش صابر کجا رفت؟ کی سفره رو پهن کنم؟ با شنیدن این حرف نرگس سر جام خشکم زد ،چند بار چشامو باز و بسته کردم که مطمئن بشم خواب نیستمو این چیزا رو دارم توی بیداری می بینم و می شنوم، اما خواب نبود و واقعیت بود که به بدترین شکل ممکن جلوی چشمم قرار گرفته بود.اونقدر بهم برخورده بود که دیگه نتونستم خودمو کنترل کنم و با صدای بلندی داد زدم دایه مش صابر کجاست؟ دایه با شنیدن صدام، سعی کرد خودشو خونسرد نشون بده و گفت ااا کی اومدی پسرم؟ دوباره داد زدمو گفتم جواب منو بده اون مش صابر کجاست ؟ دایه گفت چی میگی تو؟ خواب نما شدی؟ من چه می دونم مش صابر کجاس؟ نرگس که حسابی دستپاچه شده بود از جاش بلند شد و گفت خوش اومدی منصور خان ، پشت سرمو نگاه کرد و گفت پس تاج گل کجاس ؟ چرا تاج گل همرات نیست ؟ با عصبانیت گفتم تو یکی ساکت شو و سر جات بشین
ادامه دارد...
بومِ آشپزی
منصور لحافی برداشت روی کرسی رو پوشوند و گفت زیر کرسی بشین تا روشنش کنم و گرم بشی.منم که حسابی سردم شده بود ، بدون اینکه مخالفتی کنم خودمو تا نیمه زیر کرسی جا دادمو گفتم میشه یه سوالی کنم ؟ منصور گفت چرا که نه، بپرس ؟گفتم تو کی این خونه هارو خریدی که کسی ازشون خبر نداره؟ نفسشو محکم بیرون داد و گفت :راستشو بخوای با اینکه خان پدرمه، اما همیشه یه جورایی مطمئن بودم که بالاخره یه روزی و یه جایی لطمه ی بزرگی بهم می زنه، برای همین همیشه ازش منتظر یه ضربه بودم ، البته فکر کنم خودت توی این مدت یه سری از حقایق زندگی منو متوجه شده باشی و بدونی که ضربه خوردنم از خان زیاد هم دور از ذهن نبود . برای همین تمام اون سالهایی که توی شهر زندگی می کردم ،در کنار پولی که خان بهم میداد ، همیشه خودمم کار کردمو از روی آینده نگری با پس انداز کردن پولهام، چند وقت یه دفعه یه خونه یا ملکی رو این اطراف خریدم، تا اگه زمانی مجبور شدم به خاطر دسیسه های خان پنهان بشم ، چندتا جا و مکان مخفی داشته باشم. هنوز حرف منصور تموم نشده بود که گفتم کاملا متوجه شدم ، میشه دیگه راجع به خان حرف نزنیم ؟ ساکت شد و گفت چرا ؟ سرمو به طرف سماور ذغالی که در حال جوشیدن بود چرخوندم و گفتم ببخشید می دونم خان پدرته، ولی هر سری که اسمشو می شنوم لرز به تنم می افته. گفت تا من هستم نه خان ، نه هیچ احد دیگه ای نمی‌تونه بهت آسیبی برسونه اینو بهت قول میدم. زود حرفو عوض کردم و گفتم نمی خوای یه چایی دم کنی و بدی بخوریم، سماور بی چاره داره تو سر خودش میزنه.منصور با خنده گفت ااا ، چرا ، چرا ، به کل یادم رفته بود، الان یه چایی با گل محمدی دم می کنم .. بلند شد و همین طور که به طرف سماور می‌رفت گفت راستی تاج گل نمیخوای بدونی چرا برگشتنم به خونه ی حکیم اونقدر طول کشید ؟ بدون اینکه خیلی کنجکاوی کنم گفتم خب خودت چیزی نگفتی و منم نپرسیدم، چون فکر کردم موضوع خاصی پیش نیومده و فقط دلت خواسته یه کم بیشتر پیش دایه بمونی . قوری روی سماور گذاشت دوتا استکان و یه قندون توی سینی کنارش گذاشت و گفت فکر کردی اگه اتفاقی نیوفتاده بود، اون همه روز تو رو اونجا تنها می ذاشتم؟ والا خودم اینجا بودم ،ولی تمام فکر و ذکرم اونجا بود که مبادا یه وقت نازلی اذیتت کنه ، که متاسفانه وقتی برگشتم دیدم دلنگرانیم بی مورد نبوده . گفتم ولش کن بهتره دیگه حرف نازلی رو نزنیم، چون یه جورایی به اون بیچاره هم حق میدم که بخواد حسودی کنه. فعلا بهم بگو تو اون چند روز چه اتفاقی افتاده بود که نگرانم کردی . منصور برگشت همون جای قبلیش نشست و گفت همون روزی که تو رو با اون حالت خونه ی حکیم تنها گذاشتم و اومدم که سری به دایه بزنم، به خاطر اینکه سریعتر برسم و از حال دایه و نرگس با خبر بشم، تمام مسیر از خونه ی حکیم تا اینجا رو بدون توقف و با نگرانی رانندگی کردم . اما وقتی که رسیدم ، جلوی در چشمم به ماشین قراضه ی مش صابر که توی کوچه پارک شده بود افتاد، پیش خودم گفتم امکان نداره مش صابر از اونروز تا حالا اینجا مونده باشه، حتما دارم اشتباه می کنم و ماشین یکی از همسایه هاس که شبیه ماشین صابره ، یا شایدم اونروزی که دایه رو رسونده ماشینش خراب شده ،برای همین بی خیالش شده و بدون ماشین برگشته پیش زن و بچش. با همین فکرا کلید و توی قفل چرخوندمو در رو باز کردم ، به محض اینکه وارد حیاط شدم ص،دای بلند خنده های نرگس و دایه که از دم در حیاط هم کاملا شنیده می شد به گوشم خورد، اولش به خاطر اینکه فهمیدم سالم و سرحال هستن خوشحال شدمو یه نفس راحت کشیدم اما همینکه آروم وارد خونه شدم تا مثلا دایه رو با اومدنم سورپرایز کنم،چشمم به صحنه ای افتاد که به جای دایه خودم سورپرایز شدم،تا حالا لباسهای به این قشنگی نپوشیده بود،یهو صدای نرگس به گوشم خورد که گفت دایه راستی مش صابر کجا رفت؟ کی سفره رو پهن کنم؟ با شنیدن این حرف نرگس سر جام خشکم زد ،چند بار چشامو باز و بسته کردم که مطمئن بشم خواب نیستمو این چیزا رو دارم توی بیداری می بینم و می شنوم، اما خواب نبود و واقعیت بود که به بدترین شکل ممکن جلوی چشمم قرار گرفته بود.اونقدر بهم برخورده بود که دیگه نتونستم خودمو کنترل کنم و با صدای بلندی داد زدم دایه مش صابر کجاست؟ دایه با شنیدن صدام، سعی کرد خودشو خونسرد نشون بده و گفت ااا کی اومدی پسرم؟ دوباره داد زدمو گفتم جواب منو بده اون مش صابر کجاست ؟ دایه گفت چی میگی تو؟ خواب نما شدی؟ من چه می دونم مش صابر کجاس؟ نرگس که حسابی دستپاچه شده بود از جاش بلند شد و گفت خوش اومدی منصور خان ، پشت سرمو نگاه کرد و گفت پس تاج گل کجاس ؟ چرا تاج گل همرات نیست ؟ با عصبانیت گفتم تو یکی ساکت شو و سر جات بشین
ادامه دارد...
بومِ آشپزی
۱۴