بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_صدودوازده وای نرگس نمی دونی که چقدر دلم برای قرمه سبزیهای دایه تنگ شده بود. با صدای من منصور که به پشتی تکیه داده بود نگاهی بهم کرد و گفت: این هم تاج گل ، دایه غذارو بکش که بوی غذات هوش از سر هممون برد، داریم از گشنگی غش می کنیم. دایه چند تا کفگیر برنج تو بشقاب کشید و گفت خدا نکنه ، بشقابو روبروی منصور گرفت و گفت بخور ننه زینت دور سرت بگرده ، بخور شیر مردم. منصور خودشو کمی جابه کرد و با اشاره گفت تاج گل بیا بشین ، دایه اگه بهت بگم اون دختره چه بلاهایی توی این چند روزه به سر تاج گل آورده ، باورت نمیشه. دایه گفت کدوم دختره؟ در حالیکه یکی از پاهامو دراز می کردمو سر سفره می نشستم گفتم نازلی رو میگه. دایه پیاله ی قرمه سبزی رو که کلی روغن سیاه روش بود جلوم گذاشت و گفت دختری که معلوم نیست پدر و مادرش کجاس ،ازش بیش از این هم انتظار نمیره..قاشق پر از برنجو داخل دهنش گذاشت و گفت حالا بگید ببینم چیکار کرده؟ از اون جایی که من چند وقت غذای خوب و خوشمزه نخورده بودم ترجیح دادم به جای حرف زدن غذامو بخورمو از اون غذای خوشمزه غافل نشم. ولی منصور شروع کرد به تعریف کردنو هر چی که از من شنیده بود و هر اون چه خودش دیده بود رو برای دایه تعریف کرد. منم همینطور که تند تند غذامو می خوردم به حرفای منصور هم گوش میدادم، به محض اینکه غذام تموم شد، بشقابمو روبروی دایه گرفتم و گفتم دایه میشه یه ذره دیگه برام بکشی؟ یهو چشمم به بشقابای بقیه افتاد که هنوز بیشتر از نصف غذاشون مونده بود و با خجالت گفتم البته اگه اضافه هست؟ دایه کفگیر رو به ته دیگ زد و گفت بودنش که هست ،ولی این سری باید ته دیگ بخوری. منصور خم شد بشقابمو گرفت و غذای خودشو توش خالی کرد و گفت چرا تاج گل ته دیگا رو بخوره ؟ اینسری ته دیگای خوشمزه مال منه و هیچ کسی رو هم با خودم شریک نمی کنم. دایه با تعجب گفت وااا تو که تا دیروز ته دیگ دوست نداشتی ، چی شد یه دفعه نظرت عوض شد ؟ منصور گفت دایه به قول خودت اون دیروز بود الان هوس کردم ، بشقابو به طرفم هول داد و آروم گفت نوش جونت. با خجالت بهش نگاهی کردمو گفتم تو چی پس؟ اینجوری سیر نمیشی ؟ دایه گفت بلند تر بگید منم بشنوفم چی می گید ... نرگس لقمشو قورت داد و گفت :چی میخوای بدونی دایه ، بیا خودم من بهت بگم . به نرگس چپ چپی نگاه کردمو همون موقع چشمم به منصور افتاد که اونم لقمه تو دهنش مونده بود و داشت به نرگس نگاه میکرد. نرگس با خنده به دایه گفت می‌دونی چی میگن دایه جون قشنگم؟ دایه ابروهاشو تو هم گره زد و گفت اگه می دونستم که سوال نمی کردم، تو هم نمی خواد خود شیرینی کنی ، بگو ببینم چی میگن ؟ نرگس گفت منصور خان داشت به تاج گل می گفت فکر نکن زرنگی و می تونی تنهایی ته دیگهای خوشمزه رو بخوری ، مطمئنم دایه منو به تو نمی فروشه و حالا که من ته دیگ هوس کردم همه ی ته دیگا رو به من میده ، تاج گل هم در جوابش گفت حالا خواهیم دید. دایه لبخندی زد و گفت پسر رشیدم راست میگه ، محاله پسرم چیزی بخواد و من بذارم دست کسی دیگه بهش بخوره. نفس راحتی کشیدمو آروم گفتم چه عجب نمردیمو دیدیم دهن تو برای یه بار هم که شده چفت و بست داشت . منصور هم که دست کمی از من نداشت بشقاب ته دیگ رو از دست دایه گرفت و پیاله ی خورشتو روی ته دیگا خالی کرد و گفت به به عجب چیزی شد ، ولی از خوردنش کاملا معلوم بود که غذاشو با رغبت نمی‌خوره. بعد از خوردن غذا و چایی، دایه خمیازه ای کشید و گفت من دیگه خوابم گرفته شما هم زود تر برید بخوابید تا منم با خیال راحت خوابم ببره . منصور بلند شد با گفتن شب بخیر از جمع جدا شد و به اتاقش رفت ، نرگس هم با خمیازه ای که کشید گفت آره دایه منم خیلی خوابم میاد ، تاج گل دستتو بده به من تا کمکت کنم بلند شی و بریم توی اتاق، با کمک نرگس از جام بلند شدم و به اتاق رفتیم . نرگس به محض اینکه سرشو روی بالشت گذاشت صدای خرو پفش اتاقو پر کرد، آروم گفتم گرفتی خوابیدی ؟ مثلا قرار بود برام تعریف کنی که توی این چند وقته که من نبودم چه اتفاقایی اینجا افتاده ، ولی نرگس چنان غرق خواب بود که با صدای من که هیچ اگه زلزله هم می اومد بیدارش نمی کرد.. بلند گفتم ای بابا همدم منو باش دنیا رو آب ببره این یکی رو خواب می بره .با فکر کردن به حرفایی که منصور توی راه بهم زد بی خواب شده بودمو هر چی از این پهلو به اون پهلو می شدم خوابم نمی برد ، بالاخره اونقدر از بی خوابی کلافه شدم که ترجیح دادم به جای موندن توی رختخواب بلندشم و توی خونه قدم بزنم بلکه کم کم به راه رفتن بدون عصا عادت کنم . به سختی از جام بلند شدمو بعد از اینکه کلی از این سر به اون سر اتاق رفتم راهمو به طرف حیاط کج کردم ، داخل حیاط که شدم جز صدای واق واق و زوزه ی سگهای خیابونی صدایی شنیده نمی شد ، ادامه دارد... بومِ آشپزی 
#دخترِ_اخر #قسمت_صدوسیزده
البته من بچه ی روستا بودمو ترسی از این صداها نداشتم . یه لحظه یاد روستای خودمون افتادم و تصور کردم وسط روستامون در حال قدم زدن هستم ، فکرم منو برد به روزهایی نه چندان دور ، روزهایی که خانجون یواشکی و دور از چشم ننه آقام منو صدا میزد که تا خونه ی خاله عصمت همراهیش کنم و من بدون رغبت فقط به خاطر اینکه خانجون ازم خواسته بود قبول می کردم ،وسط راه با شنیدن همین صداها ،خانجون از ترسش دستمو محکم فشار میداد و من با شیطنت هر چند دقیقه یه بار از خودم صدایی در می آوردمو خانجون با ناسزا چندتا پس گردنی بهم میزد ، لبخندی به لبم نشست و آروم گفتم خانجون ، ای کاش عجل اینقدر زود تورو از من نمی‌گرفت. طولانی روی پام ایستاده بودم و هم پام خسته شده بود و هم از سرمای هوا تیر می کشید ،توی نور مهتاب که حیاط رو روشن کرده بود چشمم خورد به سنگ نسبتا بزرگی که گوشه ی حیاط بود ، خودمو بهش رسوندم روش نشستم و به آسمون خیره شدم ، باز هم یاد حرف خانجونم افتادم که می‌گفت هر کسی که می میره میتونی عکسشو توی ماه ببینی ، چشامو ریز کردم و به ماه بیشتر خیره شدم ، اما هر چقدر نگاه کردم جز نوری که چشامو اذیت میکرد چیز دیگه ای ندیدم ، آروم گفتم خانجون گولم زده بودی ؟ پس چرا نمی تونم تو رو توی ماه ببینم؟ عیبی نداره فقط اینو بدون که دلم خیلی برات تنگ شده و جات تو زندگیم خیلی خالیه خانجون مهربونم. خیلی وقت بود توی حیاط بودمو سرما تو بدنم رسوخ کرده بود ،دستامو دور خودم پیچیدم ....سه صدایی شنیدم،با ترس و بدون اینکه به درد پام فکر کنم ، سرپا ایستادمو تا خواستم جیغ بکشم صدای منصور شنیدم نترس منم ..با ترس و لرز به پشت سرم نگاهی انداختم و با دیدن منصور نفس راحتی کشیدم و گفتم چرا اینطوری اومدی بالای سرم ؟ گفت ببخشید قصدم ترسوندنت نبود ،ولی اینقدر غرق فکر و خیال بودی که صدای سرفه کردنمو نشنیدی. با صدایی که همچنان می‌لرزید گفتم از کی فالگوش وایساده بودی و به حرفام گوش میدادی؟ چیا رو شنیدی؟لبخندی زد و گفت اگه بگم هیچی نشنیدم باور می کنی ؟ سرمو تکون دادم و گفتم پس جای شکرش باقیه، البته چیز خاصی هم نمی گفتم داشتم با خانجونم درد و دل می کردم. ژاکتی بهم داد و گفت خودتو گرم نگه دار اینجا هواش سوز داره و به استخون میزنه ، خدایی نکرده مریض میشی.. گفتم منصور؟ چشاشو روی هم گذاشت و گفت بله؟ سکوت کردم سرمو پایین انداختم و شروع کردم با نوک گیوه هام روی برفا شکل کشیدن . با صدای منصور که گفت خب بگو چی می خواستی بگی؟ سرمو بالا آوردم و گفتم اگه یه زمانی ، دایه از احساسی که به من داری، خبر دار بشه و ازت بخواد بین من و اون یکیو انتخاب کنی چیکار می‌کنی ؟نفسشو محکم بیرون داد و قبل از اینکه جوابمو بده سکوتی کرد گفت بیا بریم اونور حرف بزنیم ،چون اگه اینجا وایسیم یهو سر می چرخونیم می بینیم دایه زینت بالای سرمون وایساده و داره به حرفامون گوش می کنه. حتی از تصور اینکه دایه منو با منصور باهم ببینه هم لرزه به جونم افتاد ،چه می رسید به اینکه توی واقعیت یه همچین چیزی پیش میومد. منصور قدم برداشت و جلوتر از من به سمت پشت ساختمون حرکت کرد و گهگاهی هم سرشو برمی گردوند و به من که لنگون لنگون و آروم پشت سرش راه می رفتم ، نگاهی میکرد. به پشت ساختمون که رسیدیم چشمم به دری خورد که به نظر میومد در زیر زمین باشه، منصور در رو باز کرد .. گفتم داریم با هم صحبت می کنیم، چرا باید از این که کسی ببیندتمون بترسیم . منصور که انگار متوجه تعللم برای رفتن به داخل زیر زمین شده بود یه لحظه سکوت کرد و بعدش گفت حرفت کاملا درسته، اگر هم من گفتم که بریم داخل زیر زمین فقط و فقط به خاطر این بود که یه وقت دایه با هم نبینتمون ، وگرنه، نه برام مهمه که کس دیگه ای ما رو با هم ببینه .. این زیر زمین رو خیلی دوست دار،م همیشه وقتایی که تنها هستمو دلم می خواد آرامش داشته باشم میام اینجا. ابرومو بالا دادمو گفتم باشه باشه حالا نمی‌خواد برام اینقدر صغری کبری بچینی ، بیا زودتر بریم داخل.. جلوتر از اون دو سه تا پله رو پایین رفتم ، اما مثل همیشه تاریکی خوف به دلم انداخت و آروم گفتم منصور خان خودت نمیخوای بیای پائین ؟ درو پشت سرش بست و گفت چرا ، چرا اومدم . منصور که انگار متوجه ترسم شده بود از کنار رد شد و قبل از اینکه پائین تر برم، سریع چراغ گردسوزی که داخل زیر زمین بود رو روشن کرد. روشنایی که به زیر زمین برگشت تازه توجهم جلب شد و نگاهی به اطراف انداختم ، واقعا جای دنجی بود، از گلیم و ظرف و ظروف و پشتی هایی که دور تا دور چیده شده بودن تا کتابخونه ی چوبی کوچکی که پر از کتاب بود و مهم تر از همه یه کرسی نقلی که وسط زیر زمین قرار داشت ،واقعا حس خوبی به اون فضا داده بودن.
ادامه دارد
بومِ آشپزی
البته من بچه ی روستا بودمو ترسی از این صداها نداشتم . یه لحظه یاد روستای خودمون افتادم و تصور کردم وسط روستامون در حال قدم زدن هستم ، فکرم منو برد به روزهایی نه چندان دور ، روزهایی که خانجون یواشکی و دور از چشم ننه آقام منو صدا میزد که تا خونه ی خاله عصمت همراهیش کنم و من بدون رغبت فقط به خاطر اینکه خانجون ازم خواسته بود قبول می کردم ،وسط راه با شنیدن همین صداها ،خانجون از ترسش دستمو محکم فشار میداد و من با شیطنت هر چند دقیقه یه بار از خودم صدایی در می آوردمو خانجون با ناسزا چندتا پس گردنی بهم میزد ، لبخندی به لبم نشست و آروم گفتم خانجون ، ای کاش عجل اینقدر زود تورو از من نمی‌گرفت. طولانی روی پام ایستاده بودم و هم پام خسته شده بود و هم از سرمای هوا تیر می کشید ،توی نور مهتاب که حیاط رو روشن کرده بود چشمم خورد به سنگ نسبتا بزرگی که گوشه ی حیاط بود ، خودمو بهش رسوندم روش نشستم و به آسمون خیره شدم ، باز هم یاد حرف خانجونم افتادم که می‌گفت هر کسی که می میره میتونی عکسشو توی ماه ببینی ، چشامو ریز کردم و به ماه بیشتر خیره شدم ، اما هر چقدر نگاه کردم جز نوری که چشامو اذیت میکرد چیز دیگه ای ندیدم ، آروم گفتم خانجون گولم زده بودی ؟ پس چرا نمی تونم تو رو توی ماه ببینم؟ عیبی نداره فقط اینو بدون که دلم خیلی برات تنگ شده و جات تو زندگیم خیلی خالیه خانجون مهربونم. خیلی وقت بود توی حیاط بودمو سرما تو بدنم رسوخ کرده بود ،دستامو دور خودم پیچیدم ....سه صدایی شنیدم،با ترس و بدون اینکه به درد پام فکر کنم ، سرپا ایستادمو تا خواستم جیغ بکشم صدای منصور شنیدم نترس منم ..با ترس و لرز به پشت سرم نگاهی انداختم و با دیدن منصور نفس راحتی کشیدم و گفتم چرا اینطوری اومدی بالای سرم ؟ گفت ببخشید قصدم ترسوندنت نبود ،ولی اینقدر غرق فکر و خیال بودی که صدای سرفه کردنمو نشنیدی. با صدایی که همچنان می‌لرزید گفتم از کی فالگوش وایساده بودی و به حرفام گوش میدادی؟ چیا رو شنیدی؟لبخندی زد و گفت اگه بگم هیچی نشنیدم باور می کنی ؟ سرمو تکون دادم و گفتم پس جای شکرش باقیه، البته چیز خاصی هم نمی گفتم داشتم با خانجونم درد و دل می کردم. ژاکتی بهم داد و گفت خودتو گرم نگه دار اینجا هواش سوز داره و به استخون میزنه ، خدایی نکرده مریض میشی.. گفتم منصور؟ چشاشو روی هم گذاشت و گفت بله؟ سکوت کردم سرمو پایین انداختم و شروع کردم با نوک گیوه هام روی برفا شکل کشیدن . با صدای منصور که گفت خب بگو چی می خواستی بگی؟ سرمو بالا آوردم و گفتم اگه یه زمانی ، دایه از احساسی که به من داری، خبر دار بشه و ازت بخواد بین من و اون یکیو انتخاب کنی چیکار می‌کنی ؟نفسشو محکم بیرون داد و قبل از اینکه جوابمو بده سکوتی کرد گفت بیا بریم اونور حرف بزنیم ،چون اگه اینجا وایسیم یهو سر می چرخونیم می بینیم دایه زینت بالای سرمون وایساده و داره به حرفامون گوش می کنه. حتی از تصور اینکه دایه منو با منصور باهم ببینه هم لرزه به جونم افتاد ،چه می رسید به اینکه توی واقعیت یه همچین چیزی پیش میومد. منصور قدم برداشت و جلوتر از من به سمت پشت ساختمون حرکت کرد و گهگاهی هم سرشو برمی گردوند و به من که لنگون لنگون و آروم پشت سرش راه می رفتم ، نگاهی میکرد. به پشت ساختمون که رسیدیم چشمم به دری خورد که به نظر میومد در زیر زمین باشه، منصور در رو باز کرد .. گفتم داریم با هم صحبت می کنیم، چرا باید از این که کسی ببیندتمون بترسیم . منصور که انگار متوجه تعللم برای رفتن به داخل زیر زمین شده بود یه لحظه سکوت کرد و بعدش گفت حرفت کاملا درسته، اگر هم من گفتم که بریم داخل زیر زمین فقط و فقط به خاطر این بود که یه وقت دایه با هم نبینتمون ، وگرنه، نه برام مهمه که کس دیگه ای ما رو با هم ببینه .. این زیر زمین رو خیلی دوست دار،م همیشه وقتایی که تنها هستمو دلم می خواد آرامش داشته باشم میام اینجا. ابرومو بالا دادمو گفتم باشه باشه حالا نمی‌خواد برام اینقدر صغری کبری بچینی ، بیا زودتر بریم داخل.. جلوتر از اون دو سه تا پله رو پایین رفتم ، اما مثل همیشه تاریکی خوف به دلم انداخت و آروم گفتم منصور خان خودت نمیخوای بیای پائین ؟ درو پشت سرش بست و گفت چرا ، چرا اومدم . منصور که انگار متوجه ترسم شده بود از کنار رد شد و قبل از اینکه پائین تر برم، سریع چراغ گردسوزی که داخل زیر زمین بود رو روشن کرد. روشنایی که به زیر زمین برگشت تازه توجهم جلب شد و نگاهی به اطراف انداختم ، واقعا جای دنجی بود، از گلیم و ظرف و ظروف و پشتی هایی که دور تا دور چیده شده بودن تا کتابخونه ی چوبی کوچکی که پر از کتاب بود و مهم تر از همه یه کرسی نقلی که وسط زیر زمین قرار داشت ،واقعا حس خوبی به اون فضا داده بودن.
ادامه دارد
بومِ آشپزی
۱۲