بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_صدویازده گفتم برو کنار ، بذار برم .. صداشو بلند کرد و گفت کجااااااا میخوای بری ؟ گفتم نگران نباش بالاخره توی این شهر به این بزرگی یه جایی هم برای من پیدا میشه . دوباره خواستم به سمت در برم که عصام از دست لرزونم سر خورد و روی زمین افتاد ،به سختی دولا شدمو عصامو برداشتم و خواستم برم که منصور صداشو آرومتر کرد و گفت :تاج گل دایه منظوری نداشت. پوزخندی زدمو گفتم فکر کردی من نادونم؟هرچی رو هم که نفهمم، منظور آدما رو خوب متوجه میشم. بدون اینکه منتظر توجیه دیگه ای از منصور باشم گفتم هنوز اونقدرااا بدبخت نشدم که نتونم از پس خودم بر بیام و از همون راهی که چند لحظه پیش با خوشحالی اومده بودم، برگشتم . قبل از اینکه از در حیاط بیرون برم ،با دستم به نرگس اشاره کردم و گفتم نرگس اگه می خوای با من بیای راه بیافت. داشتم از در بیرون می رفتم که ....دایه گفت وایسا ببینم ..... سرتو انداختی پایین داری کجا میری؟ چشمامو روی هم گذاشتمو نفس عمیق و پر از حرصی کشیدم تا کمی به خودم مسلط بشم و جوابی به دایه ندم ،چشمامو که باز کردم نگاهم به منصور افتاد که با صورتی غمگین جلوی روم ایستاده بود ..صداشو آروم کرد و گفت دایه چیزی از علاقه من به تو نمی دونه ، الان اگه برات جبهه گرفته و ازت شاکیه ،فقط به خاطر اینه که من بازخواستش کردم که چرا با مش صابر تا اینجا اومده، پیش خودش فکر کرده که تو منو انداختی به جونش. با شنیدن حرفای منصور کمی آروم شدم و گفتم خب اصلا من گفتم مگه حرف دروغی زدم یا چیز پنهونی بوده که نباید به تو می گفتم؟ چشاشو تند تند باز و بسته کرد و گفت پنهونی بودنش که بوده ،ولی الان وقت گفتنش نیست ، فعلا سماجت رو بذار کنار و برگرد تو خونه، بعدا سر یه فرصت بهت میگم. خودمم می دونستم که جایی رو برای رفتن ندارم و بهترین جا برام همون خونه ی دایه و منصوره، برای همین مجبور شدم پا روی غرورم بذارم و به حرف منصور گوش بدم. نرگس بقچه به دست خودشو به من رسوند دستمو گرفت و گفت بریم آبجی جونم، کسی که تورو نمی خواد، حتما منم امروز و فردا با یه از این خونه پرت می کنه بیرون، پس همین الان با هم از اینجا بریم خیلی بهتره.داشت منو دنبال خودش می کشید که دایه از پشت سرمون گفت خیلی قدر نشناسی دختر.. من و نرگس همزمان به طرف دایه برگشتیم که نرگس گفت من شمارو نگفتم دایه جونم ، منظورم ... دایه حرف نرگسو قطع کرد و گفت منظورت هر کی بوده دیگه مهم نیست ، فعلا دست این دختر علیل رو بگیر و با خودت ببر توی همون اتاقی که بهت داده بودم، خودتم زود بیا کمک کن تا شام رو آماده کنیم. نرگس به طرف دایه دوید و آویزون گردنش شد .. چشمم به منصور افتاد که شبیه غم زده ها بهم نگاه میکرد.. قبل از اینکه دایه متوجه بشه گفتم منصور خان بابت همه زحمتایی که برام کشیدی و همه ی مهربونیهایی که در حقم کردی ازت ممنونم. لبخندی زد و گفت کار خاصی نکردم ، من فقط کاری رو کردم که هر آدمی که یه ذره وجدان داشته باشه انجام میده. دایه به سمتم اومد عصامو گرفت و گفت اینو بده به من دختر جان، خوب نیست بهش عادت کنی، همین مونده که تا آخر عمرت با عصا راه بری ، با اون چیزایی که منصور تعریف کرد، بازم خدا رو شکر آسیبی به بچه ات نرسیده و اینقدر قوی بوده که از جاش تکون نخوره.. نرگس گفت نمی خوای تکلیف مارو روشن کنی آبجی تاج گل؟ بالاخره چیکار کنیم ،رفتنی هستیم یا موندنی؟ از دورو بودنش خنده ام گرفت و گفتم بریم تو اتاق که بیشتر از این نمی تونم روی پاهام وایسم. نرگس با خوشحالی به طرفم اومد و کمکم کرد و با هم آروم و در سکوت و تنها با گوش دادن به صدای قرچ قرچ برفایی که زیر پامون فشرده می شدن به سمت خونه رفتیم. وقتی به اتاقی که دایه برامون تعیین کرده بود رسیدیم، بدون لحظه ای درنگ دراز کشیدم ، سرمو روی بالشت گذاشتمو تا چشامو بستم به خواب عمیقی فرو رفتم. نمی‌دونم چقدر از خوابم گذشته بود که با صدای نرگس که صدام میزد چشمامو باز کردم ، اتاق کاملا تاریک بود ، خمیازه ی بلندی کشیدم و گفتم چی شده نرگس ؟ نگو خبر بدی برام آوردی که اصلا تحمل ندارم ؟ نرگس که توی چارچوب در ایستاده بود و سایه ی هیکل لاغرش توی اتاق افتاده بود گفت نه بابا چه خبری ، دایه گفت صدات بزنم تا بیای دور هم شام بخوریم. گفتم الان میام دارم از گشنگی ضعف می کنم. با دستم دور خودم دنبال عصام گشتمو تازه یادم افتاد که دایه عصامو ازم گرفته تا کم کم عادت کنم بدون عصا راه برم . رو به نرگس کردمو گفتم می تونی کمکم کنی از جام بلند بشم ؟ با کمک نرگس از جام بلند شدم و با هم به طرف اتاقی که قرار بود غذا بخوریم رفتیم. به محض اینکه داخل اتاق شدیم و بوی غذا به مشامم خورد نفس عمیقی کشیدمو گفتم ادامه دارد بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر#قسمت_صدودوازده
وای نرگس نمی دونی که چقدر دلم برای قرمه سبزیهای دایه تنگ شده بود. با صدای من منصور که به پشتی تکیه داده بود نگاهی بهم کرد و گفت: این هم تاج گل ، دایه غذارو بکش که بوی غذات هوش از سر هممون برد، داریم از گشنگی غش می کنیم. دایه چند تا کفگیر برنج تو بشقاب کشید و گفت خدا نکنه ، بشقابو روبروی منصور گرفت و گفت بخور ننه زینت دور سرت بگرده ، بخور شیر مردم. منصور خودشو کمی جابه کرد و با اشاره گفت تاج گل بیا بشین ، دایه اگه بهت بگم اون دختره چه بلاهایی توی این چند روزه به سر تاج گل آورده ، باورت نمیشه. دایه گفت کدوم دختره؟ در حالیکه یکی از پاهامو دراز می کردمو سر سفره می نشستم گفتم نازلی رو میگه. دایه پیاله ی قرمه سبزی رو که کلی روغن سیاه روش بود جلوم گذاشت و گفت دختری که معلوم نیست پدر و مادرش کجاس ،ازش بیش از این هم انتظار نمیره..قاشق پر از برنجو داخل دهنش گذاشت و گفت حالا بگید ببینم چیکار کرده؟ از اون جایی که من چند وقت غذای خوب و خوشمزه نخورده بودم ترجیح دادم به جای حرف زدن غذامو بخورمو از اون غذای خوشمزه غافل نشم. ولی منصور شروع کرد به تعریف کردنو هر چی که از من شنیده بود و هر اون چه خودش دیده بود رو برای دایه تعریف کرد. منم همینطور که تند تند غذامو می خوردم به حرفای منصور هم گوش میدادم، به محض اینکه غذام تموم شد، بشقابمو روبروی دایه گرفتم و گفتم دایه میشه یه ذره دیگه برام بکشی؟ یهو چشمم به بشقابای بقیه افتاد که هنوز بیشتر از نصف غذاشون مونده بود و با خجالت گفتم البته اگه اضافه هست؟ دایه کفگیر رو به ته دیگ زد و گفت بودنش که هست ،ولی این سری باید ته دیگ بخوری. منصور خم شد بشقابمو گرفت و غذای خودشو توش خالی کرد و گفت چرا تاج گل ته دیگا رو بخوره ؟ اینسری ته دیگای خوشمزه مال منه و هیچ کسی رو هم با خودم شریک نمی کنم.دایه با تعجب گفت وااا تو که تا دیروز ته دیگ دوست نداشتی ، چی شد یه دفعه نظرت عوض شد ؟ منصور گفت دایه به قول خودت اون دیروز بود الان هوس کردم ، بشقابو به طرفم هول داد و آروم گفت نوش جونت. با خجالت بهش نگاهی کردمو گفتم تو چی پس؟ اینجوری سیر نمیشی ؟ دایه گفت بلند تر بگید منم بشنوفم چی می گید ... نرگس لقمشو قورت داد و گفت :چی میخوای بدونی دایه ، بیا خودم من بهت بگم . به نرگس چپ چپی نگاه کردمو همون موقع چشمم به منصور افتاد که اونم لقمه تو دهنش مونده بود و داشت به نرگس نگاه میکرد. نرگس با خنده به دایه گفت می‌دونی چی میگن دایه جون قشنگم؟ دایه ابروهاشو تو هم گره زد و گفت اگه می دونستم که سوال نمی کردم، تو هم نمی خواد خود شیرینی کنی ، بگو ببینم چی میگن ؟ نرگس گفت منصور خان داشت به تاج گل می گفت فکر نکن زرنگی و می تونی تنهایی ته دیگهای خوشمزه رو بخوری ، مطمئنم دایه منو به تو نمی فروشه و حالا که من ته دیگ هوس کردم همه ی ته دیگا رو به من میده ، تاج گل هم در جوابش گفت حالا خواهیم دید. دایه لبخندی زد و گفت پسر رشیدم راست میگه ، محاله پسرم چیزی بخواد و من بذارم دست کسی دیگه بهش بخوره. نفس راحتی کشیدمو آروم گفتم چه عجب نمردیمو دیدیم دهن تو برای یه بار هم که شده چفت و بست داشت .منصور هم که دست کمی از من نداشت بشقاب ته دیگ رو از دست دایه گرفت و پیاله ی خورشتو روی ته دیگا خالی کرد و گفت به به عجب چیزی شد ، ولی از خوردنش کاملا معلوم بود که غذاشو با رغبت نمی‌خوره. بعد از خوردن غذا و چایی، دایه خمیازه ای کشید و گفت من دیگه خوابم گرفته شما هم زود تر برید بخوابید تا منم با خیال راحت خوابم ببره . منصور بلند شد با گفتن شب بخیر از جمع جدا شد و به اتاقش رفت ، نرگس هم با خمیازه ای که کشید گفت آره دایه منم خیلی خوابم میاد ، تاج گل دستتو بده به من تا کمکت کنم بلند شی و بریم توی اتاق، با کمک نرگس از جام بلند شدم و به اتاق رفتیم . نرگس به محض اینکه سرشو روی بالشت گذاشت صدای خرو پفش اتاقو پر کرد، آروم گفتم گرفتی خوابیدی ؟ مثلا قرار بود برام تعریف کنی که توی این چند وقته که من نبودم چه اتفاقایی اینجا افتاده ، ولی نرگس چنان غ‌رق خواب بود که با صدای من که هیچ اگه زلزله هم می اومد بیدارش نمی کرد..بلند گفتم ای بابا همدم منو باش دنیا رو آب ببره این یکی رو خواب می بره .با فکر کردن به حرفایی که منصور توی راه بهم زد بی خواب شده بودمو هر چی از این پهلو به اون پهلو می شدم خوابم نمی برد ، بالاخره اونقدر از بی خوابی کلافه شدم که ترجیح دادم به جای موندن توی رختخواب بلندشم و توی خونه قدم بزنم بلکه کم کم به راه رفتن بدون عصا عادت کنم . به سختی از جام بلند شدمو بعد از اینکه کلی از این سر به اون سر اتاق رفتم راهمو به طرف حیاط کج کردم ، داخل حیاط که شدم جز صدای واق واق و زوزه ی سگهای خیابونی صدایی شنیده نمی شد ،
ادامه دارد...
بومِ آشپزی
وای نرگس نمی دونی که چقدر دلم برای قرمه سبزیهای دایه تنگ شده بود. با صدای من منصور که به پشتی تکیه داده بود نگاهی بهم کرد و گفت: این هم تاج گل ، دایه غذارو بکش که بوی غذات هوش از سر هممون برد، داریم از گشنگی غش می کنیم. دایه چند تا کفگیر برنج تو بشقاب کشید و گفت خدا نکنه ، بشقابو روبروی منصور گرفت و گفت بخور ننه زینت دور سرت بگرده ، بخور شیر مردم. منصور خودشو کمی جابه کرد و با اشاره گفت تاج گل بیا بشین ، دایه اگه بهت بگم اون دختره چه بلاهایی توی این چند روزه به سر تاج گل آورده ، باورت نمیشه. دایه گفت کدوم دختره؟ در حالیکه یکی از پاهامو دراز می کردمو سر سفره می نشستم گفتم نازلی رو میگه. دایه پیاله ی قرمه سبزی رو که کلی روغن سیاه روش بود جلوم گذاشت و گفت دختری که معلوم نیست پدر و مادرش کجاس ،ازش بیش از این هم انتظار نمیره..قاشق پر از برنجو داخل دهنش گذاشت و گفت حالا بگید ببینم چیکار کرده؟ از اون جایی که من چند وقت غذای خوب و خوشمزه نخورده بودم ترجیح دادم به جای حرف زدن غذامو بخورمو از اون غذای خوشمزه غافل نشم. ولی منصور شروع کرد به تعریف کردنو هر چی که از من شنیده بود و هر اون چه خودش دیده بود رو برای دایه تعریف کرد. منم همینطور که تند تند غذامو می خوردم به حرفای منصور هم گوش میدادم، به محض اینکه غذام تموم شد، بشقابمو روبروی دایه گرفتم و گفتم دایه میشه یه ذره دیگه برام بکشی؟ یهو چشمم به بشقابای بقیه افتاد که هنوز بیشتر از نصف غذاشون مونده بود و با خجالت گفتم البته اگه اضافه هست؟ دایه کفگیر رو به ته دیگ زد و گفت بودنش که هست ،ولی این سری باید ته دیگ بخوری. منصور خم شد بشقابمو گرفت و غذای خودشو توش خالی کرد و گفت چرا تاج گل ته دیگا رو بخوره ؟ اینسری ته دیگای خوشمزه مال منه و هیچ کسی رو هم با خودم شریک نمی کنم.دایه با تعجب گفت وااا تو که تا دیروز ته دیگ دوست نداشتی ، چی شد یه دفعه نظرت عوض شد ؟ منصور گفت دایه به قول خودت اون دیروز بود الان هوس کردم ، بشقابو به طرفم هول داد و آروم گفت نوش جونت. با خجالت بهش نگاهی کردمو گفتم تو چی پس؟ اینجوری سیر نمیشی ؟ دایه گفت بلند تر بگید منم بشنوفم چی می گید ... نرگس لقمشو قورت داد و گفت :چی میخوای بدونی دایه ، بیا خودم من بهت بگم . به نرگس چپ چپی نگاه کردمو همون موقع چشمم به منصور افتاد که اونم لقمه تو دهنش مونده بود و داشت به نرگس نگاه میکرد. نرگس با خنده به دایه گفت می‌دونی چی میگن دایه جون قشنگم؟ دایه ابروهاشو تو هم گره زد و گفت اگه می دونستم که سوال نمی کردم، تو هم نمی خواد خود شیرینی کنی ، بگو ببینم چی میگن ؟ نرگس گفت منصور خان داشت به تاج گل می گفت فکر نکن زرنگی و می تونی تنهایی ته دیگهای خوشمزه رو بخوری ، مطمئنم دایه منو به تو نمی فروشه و حالا که من ته دیگ هوس کردم همه ی ته دیگا رو به من میده ، تاج گل هم در جوابش گفت حالا خواهیم دید. دایه لبخندی زد و گفت پسر رشیدم راست میگه ، محاله پسرم چیزی بخواد و من بذارم دست کسی دیگه بهش بخوره. نفس راحتی کشیدمو آروم گفتم چه عجب نمردیمو دیدیم دهن تو برای یه بار هم که شده چفت و بست داشت .منصور هم که دست کمی از من نداشت بشقاب ته دیگ رو از دست دایه گرفت و پیاله ی خورشتو روی ته دیگا خالی کرد و گفت به به عجب چیزی شد ، ولی از خوردنش کاملا معلوم بود که غذاشو با رغبت نمی‌خوره. بعد از خوردن غذا و چایی، دایه خمیازه ای کشید و گفت من دیگه خوابم گرفته شما هم زود تر برید بخوابید تا منم با خیال راحت خوابم ببره . منصور بلند شد با گفتن شب بخیر از جمع جدا شد و به اتاقش رفت ، نرگس هم با خمیازه ای که کشید گفت آره دایه منم خیلی خوابم میاد ، تاج گل دستتو بده به من تا کمکت کنم بلند شی و بریم توی اتاق، با کمک نرگس از جام بلند شدم و به اتاق رفتیم . نرگس به محض اینکه سرشو روی بالشت گذاشت صدای خرو پفش اتاقو پر کرد، آروم گفتم گرفتی خوابیدی ؟ مثلا قرار بود برام تعریف کنی که توی این چند وقته که من نبودم چه اتفاقایی اینجا افتاده ، ولی نرگس چنان غ‌رق خواب بود که با صدای من که هیچ اگه زلزله هم می اومد بیدارش نمی کرد..بلند گفتم ای بابا همدم منو باش دنیا رو آب ببره این یکی رو خواب می بره .با فکر کردن به حرفایی که منصور توی راه بهم زد بی خواب شده بودمو هر چی از این پهلو به اون پهلو می شدم خوابم نمی برد ، بالاخره اونقدر از بی خوابی کلافه شدم که ترجیح دادم به جای موندن توی رختخواب بلندشم و توی خونه قدم بزنم بلکه کم کم به راه رفتن بدون عصا عادت کنم . به سختی از جام بلند شدمو بعد از اینکه کلی از این سر به اون سر اتاق رفتم راهمو به طرف حیاط کج کردم ، داخل حیاط که شدم جز صدای واق واق و زوزه ی سگهای خیابونی صدایی شنیده نمی شد ،
ادامه دارد...
بومِ آشپزی
۱۱