بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_صدوده سختیهایی که می دونم پیش رومونه دوستت دارم و تا ابد پای دوست داشتنم هستم. اونقدر از حرفاش گیج شده بودم که نه می‌تونستم حرفی بزنمو نه اعتراضی کنم. صداشو آرومتر کرد و گفت شنیدی چی گفتم تاج گل.. به سختی گفتم:وای منصور بدجور منو تو منگنه گذاشتی... گفت یعنی داری خواستگاری منو رد میکنی؟ گفتم حرف من چه ربطی به رد کردن داره ، می دونم خیلی مدیونتم و تا حالا کاری جز خوبی در حقم نکردی ولی…. تن صداشو آروم کرد و گفت ولی چی ؟ یعنی ارزش من حتی در حد ..... سکوت کرد و گفت اصلا ولش کن، اجباری نیست ،نمیشه به زور کسی رو وادار به دوست داشتن کرد. سوار ماشین شد و بدون اینکه بینمون حرفی بشه با سرعت ماشین رو به حرکت درآورد. احساسم به خاطر شکستن دل منصور بدجور جریحه دار شده بود ،ولی من لیاقت منصور رو نداشتم و نمی تونستم بذارم زندگیشو به خاطر من تباه کنه. سکوتو شکوندم و گفتم بهم قول بده که هر جا و هر وقت که احساس کردی دیگه نمی خوای یا نمی تونی ازم حمایت کنی، بدون رو دروایسی و خجالت بری، چون تا همین جاش هم خوبی رو در حقم تموم کردی. دهنشو پر از باد کرد و بعد از مکثی محکم بیرونش داد و گفت ، تمومش کن تاج گل ، هرچی باید می گفتیم و می شنفتیم، گفتیمو شنفتیم، الانم دیگه همه چیو فراموش کن، تو برای من همون تاج گل مظلوم و قوی میمونی و منم برات همون منصور گذشته. فقط لطفا حرفایی که بهت زدم مثل یه راز پیش خودت بمونه و دایه یا کس دیگه ای ازشون باخبر نشه. از این دقیقه و ثانیه به بعد هم دیگه دلم نمی‌خواد حرفی در موردش زده بشه ، اصلا تقصیر خودم بود نباید چیزی بهت می گفتم، البته به تو هم حق میدم جواب رد بدی، چون هنوز توی وجودت از گذشته ترس داری. خواستم حرفی بزنم اما سکوت رو ترجیح دادم، چون هر چی می گفتم جز شک سته شدن غرور منصور کار دیگه ای از پیش نمی برد. سرمو به شیشه ی ماشین چسبوندم و به مسیر رو به تاریکیمون چشم دوختم…..اینقدر غرق افکارم شده بودم که اصلا ایستادن ماشین رو متوجه نشدم ، با صدای منصور که گفت بالاخره رسیدیم، یهو به خودم اومدم. منصور ادامه داد و گفت به خونه ی خودت خوش اومدی تاج گل. اونقدر شرمنده اش بودم که دیگه حتی خجالت می‌کشیدم تو صورتش نگاه کنم. قبل از اینکه از ماشین پیاده بشم منصور سریع به سمت خونه رفت اول کلید رو توی قفل چرخوند در خونه رو باز کرد و بعد دوباره به سمت ماشین برگشت عصامو روبروم گرفت.. سرمو بالا گرفتمو به چشمای خیسش نگاه کردم، بغضم ترکید و با صدای آرومی به گریه افتادم .. با صدای ارامی گفت چرا داری گریه میکنی ؟ گفتم منو ببخش. اما تا خواست حرفی بزنه ، صدای نرگس اومد که گفت آبجی جونم اومدی ؟ خوش اومدی ؟ چقدر دلم برات تنگ شده بود. منصور قبل از اینکه نرگس اشکاشو ببینه ، کنار رفت و جاشو به نرگس داد. نرگس با خوشحالی گفت کجا بودی تو دختر؟ بیا بریم تو که کلی برات حرف دارم ..به صورتم نگاه کرد و گفت ای باباااااا تو که هر وقت دیدمت داری گریه میکنی. گفتم نرگس هنوز دایه درستت نکرده؟ گفت اگه بدونی چی شد؟ با صدای منصور که گفت اول کمک کن تاج گل از ماشین پیاده بشه ، نرگس دستشو به طرفم گرفت و گفت آره آره راست میگی. دستشو گرفتمو از ماشین پیاده شدم، رو به نرگس گفتم دایه خونه نیست؟ تا نرگس خواست حرفی بزنه ، منصور گفت چرا خونه اس، حتما دستش بنده. لنگون لنگون داخل حیاطی شدیم که دور تا دورش خالی بود و وسطش چند تا مرغ و خروس در حال نوک زدن به برفایی که احتمال میدم دیشب باریده باشه بودن. ته حیاط چشمم به خونه ی نسبتا بزرگی با چندین اتاق افتاد که در تموم اتاقا توی حیاط باز می شد. صدای نرگس درومد گفت تاج گل نکنه میخوای تا فردا همین جا وایسی؟ راه بیافت زود بریم توی خونه تا یخ نزدیم،اما تا خواستم قدم بردارم دایه از یکی اتاقها بیرون اومد و با دیدنم مکثی کرد و گفت دوباره تشریفتو آوردی ؟زندگی خراب کن... سلام آرومی کردمو گفتم دایه با منی؟ گفت نه پس با زن همسایه ام . گفتم دایه من زندگی کی رو خراب کردم که اینجوری میگی بهم؟ منصور سرشو تکون داد و گفت ننه تمومش می کنی یا نه؟ مگه ما باهم حرفامونو نزده بودیم ؟ به تاج گل چه ربطی داره؟ دایه صداشو بلندتر کرد و گفت به این ربط نداره؟ والا از وقتی که پای این دختره تو خونمون باز شد یه روز خوش ندیدیم. اشکام دونه دونه رو صورتم چکید، با بغض گفتم نرگس برو وسایلات جمع کن و پشت سرم راه بیافت. نرگس گفت آبجی تاج گل من که وسایلی ندارم ،ولی توی شهر به این بزرگی کجا بریم آخه؟ یه ذره تحمل کن ، تا برای خودمون یه جا و مکانی پیدا کنیم بعد بریم . اشکامو که تند تند روی صورتم می چکیدن با پشت دستم پاک کردمو گفتم میااااای یا نننننه؟ اگه میای که یالا، اگه نمیای هم من تنها میرم . منصور جلوم ایستاد و گفت چی میگی تاج گل ؟ ادامه دارد.... بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر#قسمت_صدویازده
گفتم برو کنار ، بذار برم .. صداشو بلند کرد و گفت کجااااااا میخوای بری ؟ گفتم نگران نباش بالاخره توی این شهر به این بزرگی یه جایی هم برای من پیدا میشه . دوباره خواستم به سمت در برم که عصام از دست لرزونم سر خورد و روی زمین افتاد ،به سختی دولا شدمو عصامو برداشتم و خواستم برم که منصور صداشو آرومتر کرد و گفت :تاج گل دایه منظوری نداشت.پوزخندی زدمو گفتم فکر کردی من نادونم؟هرچی رو هم که نفهمم، منظور آدما رو خوب متوجه میشم. بدون اینکه منتظر توجیه دیگه ای از منصور باشم گفتم هنوز اونقدرااا بدبخت نشدم که نتونم از پس خودم بر بیام و از همون راهی که چند لحظه پیش با خوشحالی اومده بودم، برگشتم . قبل از اینکه از در حیاط بیرون برم ،با دستم به نرگس اشاره کردم و گفتم نرگس اگه می خوای با من بیای راه بیافت. داشتم از در بیرون می رفتم که ....دایه گفت وایسا ببینم ..... سرتو انداختی پایین داری کجا میری؟ چشمامو روی هم گذاشتمو نفس عمیق و پر از حرصی کشیدم تا کمی به خودم مسلط بشم و جوابی به دایه ندم ،چشمامو که باز کردم نگاهم به منصور افتاد که با صورتی غمگین جلوی روم ایستاده بود ..صداشو آروم کرد و گفت دایه چیزی از علاقه من به تو نمی دونه ، الان اگه برات جبهه گرفته و ازت شاکیه ،فقط به خاطر اینه که من بازخواستش کردم که چرا با مش صابر تا اینجا اومده، پیش خودش فکر کرده که تو منو انداختی به جونش. با شنیدن حرفای منصور کمی آروم شدم و گفتم خب اصلا من گفتم مگه حرف دروغی زدم یا چیز پنهونی بوده که نباید به تو می گفتم؟ چشاشو تند تند باز و بسته کرد و گفت پنهونی بودنش که بوده ،ولی الان وقت گفتنش نیست ، فعلا سماجت رو بذار کنار و برگرد تو خونه، بعدا سر یه فرصت بهت میگم. خودمم می دونستم که جایی رو برای رفتن ندارم و بهترین جا برام همون خونه ی دایه و منصوره، برای همین مجبور شدم پا روی غرورم بذارم و به حرف منصور گوش بدم. نرگس بقچه به دست خودشو به من رسوند دستمو گرفت و گفت بریم آبجی جونم، کسی که تورو نمی خواد، حتما منم امروز و فردا با یه از این خونه پرت می کنه بیرون، پس همین الان با هم از اینجا بریم خیلی بهتره.داشت منو دنبال خودش می کشید که دایه از پشت سرمون گفت خیلی قدر نشناسی دختر..من و نرگس همزمان به طرف دایه برگشتیم که نرگس گفت من شمارو نگفتم دایه جونم ، منظورم ... دایه حرف نرگسو قطع کرد و گفت منظورت هر کی بوده دیگه مهم نیست ، فعلا دست این دختر علیل رو بگیر و با خودت ببر توی همون اتاقی که بهت داده بودم، خودتم زود بیا کمک کن تا شام رو آماده کنیم. نرگس به طرف دایه دوید و آویزون گردنش شد .. چشمم به منصور افتاد که شبیه غم زده ها بهم نگاه میکرد.. قبل از اینکه دایه متوجه بشه گفتم منصور خان بابت همه زحمتایی که برام کشیدی و همه ی مهربونیهایی که در حقم کردی ازت ممنونم. لبخندی زد و گفت کار خاصی نکردم ، من فقط کاری رو کردم که هر آدمی که یه ذره وجدان داشته باشه انجام میده. دایه به سمتم اومد عصامو گرفت و گفت اینو بده به من دختر جان، خوب نیست بهش عادت کنی، همین مونده که تا آخر عمرت با عصا راه بری ، با اون چیزایی که منصور تعریف کرد، بازم خدا رو شکر آسیبی به بچه ات نرسیده و اینقدر قوی بوده که از جاش تکون نخوره.. نرگس گفت نمی خوای تکلیف مارو روشن کنی آبجی تاج گل؟ بالاخره چیکار کنیم ،رفتنی هستیم یا موندنی؟ از دورو بودنش خنده ام گرفت و گفتم بریم تو اتاق که بیشتر از این نمی تونم روی پاهام وایسم. نرگس با خوشحالی به طرفم اومد و کمکم کرد و با هم آروم و در سکوت و تنها با گوش دادن به صدای قرچ قرچ برفایی که زیر پامون فشرده می شدن به سمت خونه رفتیم. وقتی به اتاقی که دایه برامون تعیین کرده بود رسیدیم، بدون لحظه ای درنگ دراز کشیدم ، سرمو روی بالشت گذاشتمو تا چشامو بستم به خواب عمیقی فرو رفتم. نمی‌دونم چقدر از خوابم گذشته بود که با صدای نرگس که صدام میزد چشمامو باز کردم ، اتاق کاملا تاریک بود ، خمیازه ی بلندی کشیدم و گفتم چی شده نرگس ؟ نگو خبر بدی برام آوردی که اصلا تحمل ندارم ؟ نرگس که توی چارچوب در ایستاده بود و سایه ی هیکل لاغرش توی اتاق افتاده بود گفت نه بابا چه خبری ، دایه گفت صدات بزنم تا بیای دور هم شام بخوریم. گفتم الان میام دارم از گشنگی ضعف می کنم. با دستم دور خودم دنبال عصام گشتمو تازه یادم افتاد که دایه عصامو ازم گرفته تا کم کم عادت کنم بدون عصا راه برم . رو به نرگس کردمو گفتم می تونی کمکم کنی از جام بلند بشم ؟ با کمک نرگس از جام بلند شدم و با هم به طرف اتاقی که قرار بود غذا بخوریم رفتیم.به محض اینکه داخل اتاق شدیم و بوی غذا به مشامم خورد نفس عمیقی کشیدمو گفتم
ادامه دارد
بومِ آشپزی
گفتم برو کنار ، بذار برم .. صداشو بلند کرد و گفت کجااااااا میخوای بری ؟ گفتم نگران نباش بالاخره توی این شهر به این بزرگی یه جایی هم برای من پیدا میشه . دوباره خواستم به سمت در برم که عصام از دست لرزونم سر خورد و روی زمین افتاد ،به سختی دولا شدمو عصامو برداشتم و خواستم برم که منصور صداشو آرومتر کرد و گفت :تاج گل دایه منظوری نداشت.پوزخندی زدمو گفتم فکر کردی من نادونم؟هرچی رو هم که نفهمم، منظور آدما رو خوب متوجه میشم. بدون اینکه منتظر توجیه دیگه ای از منصور باشم گفتم هنوز اونقدرااا بدبخت نشدم که نتونم از پس خودم بر بیام و از همون راهی که چند لحظه پیش با خوشحالی اومده بودم، برگشتم . قبل از اینکه از در حیاط بیرون برم ،با دستم به نرگس اشاره کردم و گفتم نرگس اگه می خوای با من بیای راه بیافت. داشتم از در بیرون می رفتم که ....دایه گفت وایسا ببینم ..... سرتو انداختی پایین داری کجا میری؟ چشمامو روی هم گذاشتمو نفس عمیق و پر از حرصی کشیدم تا کمی به خودم مسلط بشم و جوابی به دایه ندم ،چشمامو که باز کردم نگاهم به منصور افتاد که با صورتی غمگین جلوی روم ایستاده بود ..صداشو آروم کرد و گفت دایه چیزی از علاقه من به تو نمی دونه ، الان اگه برات جبهه گرفته و ازت شاکیه ،فقط به خاطر اینه که من بازخواستش کردم که چرا با مش صابر تا اینجا اومده، پیش خودش فکر کرده که تو منو انداختی به جونش. با شنیدن حرفای منصور کمی آروم شدم و گفتم خب اصلا من گفتم مگه حرف دروغی زدم یا چیز پنهونی بوده که نباید به تو می گفتم؟ چشاشو تند تند باز و بسته کرد و گفت پنهونی بودنش که بوده ،ولی الان وقت گفتنش نیست ، فعلا سماجت رو بذار کنار و برگرد تو خونه، بعدا سر یه فرصت بهت میگم. خودمم می دونستم که جایی رو برای رفتن ندارم و بهترین جا برام همون خونه ی دایه و منصوره، برای همین مجبور شدم پا روی غرورم بذارم و به حرف منصور گوش بدم. نرگس بقچه به دست خودشو به من رسوند دستمو گرفت و گفت بریم آبجی جونم، کسی که تورو نمی خواد، حتما منم امروز و فردا با یه از این خونه پرت می کنه بیرون، پس همین الان با هم از اینجا بریم خیلی بهتره.داشت منو دنبال خودش می کشید که دایه از پشت سرمون گفت خیلی قدر نشناسی دختر..من و نرگس همزمان به طرف دایه برگشتیم که نرگس گفت من شمارو نگفتم دایه جونم ، منظورم ... دایه حرف نرگسو قطع کرد و گفت منظورت هر کی بوده دیگه مهم نیست ، فعلا دست این دختر علیل رو بگیر و با خودت ببر توی همون اتاقی که بهت داده بودم، خودتم زود بیا کمک کن تا شام رو آماده کنیم. نرگس به طرف دایه دوید و آویزون گردنش شد .. چشمم به منصور افتاد که شبیه غم زده ها بهم نگاه میکرد.. قبل از اینکه دایه متوجه بشه گفتم منصور خان بابت همه زحمتایی که برام کشیدی و همه ی مهربونیهایی که در حقم کردی ازت ممنونم. لبخندی زد و گفت کار خاصی نکردم ، من فقط کاری رو کردم که هر آدمی که یه ذره وجدان داشته باشه انجام میده. دایه به سمتم اومد عصامو گرفت و گفت اینو بده به من دختر جان، خوب نیست بهش عادت کنی، همین مونده که تا آخر عمرت با عصا راه بری ، با اون چیزایی که منصور تعریف کرد، بازم خدا رو شکر آسیبی به بچه ات نرسیده و اینقدر قوی بوده که از جاش تکون نخوره.. نرگس گفت نمی خوای تکلیف مارو روشن کنی آبجی تاج گل؟ بالاخره چیکار کنیم ،رفتنی هستیم یا موندنی؟ از دورو بودنش خنده ام گرفت و گفتم بریم تو اتاق که بیشتر از این نمی تونم روی پاهام وایسم. نرگس با خوشحالی به طرفم اومد و کمکم کرد و با هم آروم و در سکوت و تنها با گوش دادن به صدای قرچ قرچ برفایی که زیر پامون فشرده می شدن به سمت خونه رفتیم. وقتی به اتاقی که دایه برامون تعیین کرده بود رسیدیم، بدون لحظه ای درنگ دراز کشیدم ، سرمو روی بالشت گذاشتمو تا چشامو بستم به خواب عمیقی فرو رفتم. نمی‌دونم چقدر از خوابم گذشته بود که با صدای نرگس که صدام میزد چشمامو باز کردم ، اتاق کاملا تاریک بود ، خمیازه ی بلندی کشیدم و گفتم چی شده نرگس ؟ نگو خبر بدی برام آوردی که اصلا تحمل ندارم ؟ نرگس که توی چارچوب در ایستاده بود و سایه ی هیکل لاغرش توی اتاق افتاده بود گفت نه بابا چه خبری ، دایه گفت صدات بزنم تا بیای دور هم شام بخوریم. گفتم الان میام دارم از گشنگی ضعف می کنم. با دستم دور خودم دنبال عصام گشتمو تازه یادم افتاد که دایه عصامو ازم گرفته تا کم کم عادت کنم بدون عصا راه برم . رو به نرگس کردمو گفتم می تونی کمکم کنی از جام بلند بشم ؟ با کمک نرگس از جام بلند شدم و با هم به طرف اتاقی که قرار بود غذا بخوریم رفتیم.به محض اینکه داخل اتاق شدیم و بوی غذا به مشامم خورد نفس عمیقی کشیدمو گفتم
ادامه دارد
بومِ آشپزی
۹