بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_هشتادوهشت فقط خدا کنه توی این سرما مریض نشده باشیم . یهو گفتم راستی نرگس کجاس ؟ چرا این همه وقت هیچ صدایی ازش در نیومده؟ دایه با آخ کوتاهی از جاش بلند شد و گفت نگران نباش یا داره می خوره یا خوابه. لبخندی زدم و گفتم باورت میشه بهش حسودی می کنم .. دایه با تعجب گفت حسودی ؟ سرمو تکون دادم و گفتم آره والا بهش حسودی می کنم چون خیلی بی درده و به چیزی جز شکمش و خوابش فکری نمی کنه. داخل خونه که شدیم دایه گفت فکر کنم سرما جوری تا مغز استخونم رفته که تا خود صبح باید زیر دو تا لحاف بخوابم. اونشب هر سه تامون از زور اضطراب و بی حوصلگی بدون شام خوردن رختخوابمون رو یه گوشه ی اتاق پهن کردیمو خوابیدیم. دم دمهای صبح بود که با شنیدن صدای پائی از توی حیاط ، وحشت زده چشمام رو باز کردم... به سقف خیره شدم، گوشامو تیز کردم که ببینم بازم صدایی میاد یا نه، که دیگه هیچ صدایی نیومد. آروم گفتم، ای تاج گل بیچاره ، کم کم داری خل هم میشی، خواستم دوباره چشمام رو ببندم و بخوابم که با صدای افتادن چیزی ، از ترسم سرجام وایسادم . نرگس و دایه هم با شنیدن صدا از خواب پریدن و همزمان گفتن صدای چی بود ؟ به سختی لرزش فکم رو کنترل کردم و لب هایی که از شدت ترس خشک شده بودن رو باز کردمو گفتم نمی‌دونم، ولی یه نفر حیاطه دایه ، من صدای پاشو شنیدم . دایه با دیدن رعشه ای که به بدنم افتاده بود، دستمو گرفت و گفت چرا داری اینجوری می لرزی ؟ اینجوری با خودت نکن ، خدایی نکرده یه بلایی سر خودت و بچه ات میاد، آروم باش تا من برم تو حیاط و ببینم چه خبره. جلوی دایه ایستادم و گفتم نه تو رو خدا نرو دایه، هر کی که هست اومده یه بلایی سر ما بیاره، نباید از اتاق بری بیرون. دایه که از صداش معلوم بود اونم کمتر از من نترسیده ، کمی به خودش مسلط شد و گفت بالاخره که چی دختر جان؟ اگه من بیرون نرم اونا میان توی خونه ، پس بهتره من برم تو حیاط بلکه با سر و صدا کردنم بترسن و در برن... فقط قبلش زود باشید دنبالم راه بیافتید که حداقل تو و نرگس رو یه جای امن قایم کنم، که دستشون بهتون نرسه. دست دایه رو محکم فشار دادم و گفتم من نه، تو باید با نرگس توی اون جای امن بمونی، چون تو حداقل می دونی که چشم امید یه نفر بهت هست ،ولی من نه کسی منتظرمه و نه من منتظر کسی هستم . پس شما دو تا قایم بشید و من میرم تو حیاط که ببینم چیکار می تونم بکنم... دایه سریع گفت نمی‌خواد حالا برای ما ناجی بشی ، زود راه بیافتید و هر کاری که می گم رو انجام بدید تا وقت رو از دست ندادیم و نیومدن سروقتمون، زود باشید ننه که حداقل شما نجات پیدا کنید، من که دیگه عمرمو کردم ..تو اما جوونی و راه درازی پیش روته ، انشالله تا چند ماه دیگه هم مادر میشی و باید برای بچه ات مادری کنی. نرگس که هم ترسیده بود و هم کلافه شده بود گفت ای بابا ، دایه اول اون جای امنی که گفتی رو نشون من بده بعدش شما دو نفر وایسید و تا خود صبح سر اینکه کی بره بیرون ،چونه بزنید…. دایه دستمو کشید و گفت زود باش راه بیافت وقتو هدر نده ، بریم که مثل اینکه این دختر بیشتر از ما ترسیده . دایه تند تند راه می رفت و من رو هم مثل یه بچه ی صغیر پشت سرش می کشوند. همراه دایه به اتاق کوچیکی که ته خونه قرار داشت رفتیم ،دایه صندوقچه ای رو که کنار اتاق قرار داشت ، کنار کشید و زیر صندوقچه چشمم به راهی مخفی افتاد که معلوم نبود به کجا ختم میشه. دایه سریع گفت یالا زود برید تو و تا وقتی هم که صداتون نزدم از اینجا بیرون نیاید، اما اگه چند ساعت گذاشتو پیدام نشد، این صندوقچه رو کنار بزنید و از اینجا برین ، ددددد بجنبید دیگه چرا وایسادید بِر و بِر منو نگاه می‌کنید. من که حسابی نگران دایه بودم و از اینکه با اومدنمون زندگی اون پیرزن رو هم بهم ریخته بودیم ، عذاب وجدان هم داشتم قبل از اینکه وارد حفره بشم ، به گریه افتادم، گفتم حلالم کن دایه همش تقصیر منه که تو توی این دردسر افتادی... دایه گفت به این چیزا فکر نکن، الان فقط فکر خودت باش ، به طرف حفره هولم داد و قبل از اینکه صندوقچه رو دوباره جلوی حفره که به یه زیر زمین مخفی ختم میشد بذاره، گفت ته زیر زمین یه فانوس هست، می تونید روشنش کنید.. گفتم دایه مواظب خودت باش که یهو همه جا تاریک شد و بعد از مکثی کوتاه صدای دور شدن قدمهای کند دایه رو شنیدم. روی اولین پله ی زیر زمین نشستم و سرمو روی زانوهام گذاشتم و بی صدا اشک ریختم…. نرگس نزدیکم شد و با صدای آرومی گفت تاج گل اینجا خیلی تاریکه من میترسم ، بیا ببینیم می شه اون فانوسی که دایه گفت رو روشن کنیم. بلندشدم ، با یه دستم دیوار رو و با دست دیگم دست نرگس رو گرفتم و آروم آروم از پله ها پایین رفتیم ، پله ها که تموم شدن ، سعی کردم با لمس کردن دیوار انتهای زیر زمین رو پیدا کنم که ، ادامه دارد.... بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر #قسمت_هشتادونه
یهو پام به چیزی گیر کرد و نقش بر زمین شدم ،صدای گریه ی نرگس که به گوشم خورد ، دلم براش سوخت، گفتم نترس الان فانوس رو پیدا می کنم. نرگس گفت تو چیزیت نشد ؟ گفتم نه نگران نباش. از جام بلند شدم و دوباره به راهم ادامه دادم ، همونطور که لنگون لنگون قدم برمی داشتم ، احساس کردم حالم خوش نیست، اما اهمیتی بهش ندادم تا اینکه دستم به فانوس خورد و با خوشحالی گفتم نرگس پیداش کردم. الان فقط باید کبریتو پیدا کنم. دستمو دور و بر فانوس روی زمین کشیدم که بالاخره دستم به کیسه ای که کبریت داخلش بود خورد ، با ذوق گفتم این هم کبریت ، با دستهام که از شدت درد پاهام و دل واپسی برای دایه ، لرزشش یک لحظه هم قطع نمی شد ، کبریتهای نم گرفته رو از داخل کیسه بیرون آوردم ، اما هر چی سعی کردم روشنشون کنن یا چوب کبریت می‌شکست یا روشن نمی شد ، کبریتهای داخل کیسه رو به اتمام بود،نا امید شده بودم اما به خاطر اینکه نرگس که ترسش بیشتر نشه ،حرفی نمی زدم، قبل از اینکه آخرین چوب کبریتی که مونده رو امتحان کنم، مکثی کردم و گفتم خدایا خودت کمکمون کن ، که یهو چوب کبریت روشن شد و تونستم بلافاصله فانوس زنگ زده رو روشن کنم. ر به نرگس گفتم ای کاش حداقل تو رو همراه خودم آواره نکرده بودم ، حداقلش این بود که شبت رو بدون استرس صبح می کردی.نرگس سرشو پایین انداخت ،اما یهو با وحشت گفت تاج گل ، آبجی؟گفتم جانم دیگه چی شده؟فقط نگو موش دیدی که من خودم هم از موش میترسم. گفت نه موش ندیدم ، ولی پاهات .... پاهام نگاهی انداختمو ،یکی از زانوهایم ، اندازه ی یه انگشت باز شده بود ، سرمو به طرف نرگس گرفتم و با لبخند گفتم چیزی نیست، یه زخم سطحیه، الان با یه چیزی می‌بندمش ، گوشه ی لباسمو با دندونم کمی پاره کردم و بعد با دست از دو طرف کشیدمش تا کامل پاره شد و باهاش زانومو بستم. یهو یاد دایه افتادم که هنوز خبری ازش نبود، رو به نرگس کردمو گفتم تو همین جا بمون، تا من برم بالا و ببینم صدایی از دایه می شنوم یا نه.نرگس همونطور که یه گوشه کز کرده بود سرشو تکون داد و من با پایی که به سختی حرکتش می دادم ، پله ها رو یکی یکی بالا رفتم و پشت صندوقچه ای که حفره ی زیر زمین رو پوشونده بود ایستادم، گوشمو تیز کردم بلکه صدایی بشنوم ، اما هر چی گوش کردم صدایی نمی اومد، نا امید برگشتم روی اولین پله ی زیر زمین نشستم، رسما به چه کنم چه کنم افتاده بودم ، اما نمی دونم چرا به هر چیز و هر راهی که فکر می کردم تهش به روستا ختم می شد . پیش نرگس برگشتم ، از سرما و نم زیر زمین دستامو دور خودم پیچیدم و گفتم نرگس؟ سرشو بالا گرفت و گفت چیه آبجی تاج گل ؟ گفتم چرا خبری از دایه زینت نشد ؟ دلم شور میزنه، نکنه خدایی نکرده سرش آورده باشن. نرگس بغض کرد و گفت وای نگو تو رو خدا تاج گل ، اگه خدایی نکرده بلایی سرش اومده باشه که ما هم معلوم نیست چه بلایی سرمون میاد،حتما اینقدر اینجا می مونیم تا از سرما و گرسنگی یه بلایی سرمون بیاد... گفتم نه اینجا که نمی مونیم ، از اینجا میریم ، من تصمیم خودمو گرفتم ... نرگس با تعجب گفت چه تصمیمی گرفتی تاج گل ؟منو که اینجا تنها نمی ذاری مگه نه؟ آه بلندی کشیدم و گفتم نمی دونم اونش دیگه به خودت بستگی داره، چون من تصمیم گرفتم برگردم به روستا ، تو هم اگه دوست داشتی می تونی با من برگردی ، دوست هم نداشتی می تونم کلید و آدرسی که منصور بهم داده رو بدم بهت که بری اونجا و یه مدت رو اونجا سر کنی. نرگس صداشو کمی بالا برد و گفت ببخشیدا ،ولی فکر کنم تو کلا عقلت رو از دست دادی می خوای برگردی روستااااا؟ مگه یادت رفته که اونجا همه ازت متنفرن ؟ گفتم نه یادم نرفته، ولی بهتر از این فکری به ذهنم نمی رسه ، اونا که چه اینجا و چه اونجا دست از سرم بر نمی دارن پس حداقلش اینه که اونجا احساس غربت نمی کنم. نرگس بغضش ترکید و گفت تاج گل اصلا از اولش اشتباه بود که از عمارت بیرون اومدیم، والا الان که فکر می کنم می بینم حاضر بودم تو عمارت بمونم، ولی اینجوری با ترس و لرز آواره ی اینور و اونور نشم ... با تعجب گفتم چی گفتی؟ولی قبل از اینکه نرگس حفی بزنه صدایی که سعی میکرد صندوقچه را از جلوی راه مخفی کنار بکشه تو زیر زمین پیچید ..نگاهی به نرگس که از ترس رنگ به رُخش نمونده بود انداختمو گفتم آروم باش همین جا کنار من بمون و هر چی هم که شد هیچی نگو و از اینجا هم تکون نخور و زود فانوس رو خاموش کردم. صدای قدمهای کسی که از پله ها پایین می اومد توی زیر زمین پیچید . خودم هم دست کمی از نرگس نداشتم و اونقدر ترسیده بودم که می تونستم ضربان قلبمو به وضوح بشنوم.دست نرگس رو محکم توی دستم گرفتم .. چشامو محکم روی هم فشار دادم .. ترسمون به اوج رسیده بود که یهو صدای دایه تو زیر زمین پیچید و گفت دخترا کجائید؟
ادامه دارد
بومِ آشپزی
یهو پام به چیزی گیر کرد و نقش بر زمین شدم ،صدای گریه ی نرگس که به گوشم خورد ، دلم براش سوخت، گفتم نترس الان فانوس رو پیدا می کنم. نرگس گفت تو چیزیت نشد ؟ گفتم نه نگران نباش. از جام بلند شدم و دوباره به راهم ادامه دادم ، همونطور که لنگون لنگون قدم برمی داشتم ، احساس کردم حالم خوش نیست، اما اهمیتی بهش ندادم تا اینکه دستم به فانوس خورد و با خوشحالی گفتم نرگس پیداش کردم. الان فقط باید کبریتو پیدا کنم. دستمو دور و بر فانوس روی زمین کشیدم که بالاخره دستم به کیسه ای که کبریت داخلش بود خورد ، با ذوق گفتم این هم کبریت ، با دستهام که از شدت درد پاهام و دل واپسی برای دایه ، لرزشش یک لحظه هم قطع نمی شد ، کبریتهای نم گرفته رو از داخل کیسه بیرون آوردم ، اما هر چی سعی کردم روشنشون کنن یا چوب کبریت می‌شکست یا روشن نمی شد ، کبریتهای داخل کیسه رو به اتمام بود،نا امید شده بودم اما به خاطر اینکه نرگس که ترسش بیشتر نشه ،حرفی نمی زدم، قبل از اینکه آخرین چوب کبریتی که مونده رو امتحان کنم، مکثی کردم و گفتم خدایا خودت کمکمون کن ، که یهو چوب کبریت روشن شد و تونستم بلافاصله فانوس زنگ زده رو روشن کنم. ر به نرگس گفتم ای کاش حداقل تو رو همراه خودم آواره نکرده بودم ، حداقلش این بود که شبت رو بدون استرس صبح می کردی.نرگس سرشو پایین انداخت ،اما یهو با وحشت گفت تاج گل ، آبجی؟گفتم جانم دیگه چی شده؟فقط نگو موش دیدی که من خودم هم از موش میترسم. گفت نه موش ندیدم ، ولی پاهات .... پاهام نگاهی انداختمو ،یکی از زانوهایم ، اندازه ی یه انگشت باز شده بود ، سرمو به طرف نرگس گرفتم و با لبخند گفتم چیزی نیست، یه زخم سطحیه، الان با یه چیزی می‌بندمش ، گوشه ی لباسمو با دندونم کمی پاره کردم و بعد با دست از دو طرف کشیدمش تا کامل پاره شد و باهاش زانومو بستم. یهو یاد دایه افتادم که هنوز خبری ازش نبود، رو به نرگس کردمو گفتم تو همین جا بمون، تا من برم بالا و ببینم صدایی از دایه می شنوم یا نه.نرگس همونطور که یه گوشه کز کرده بود سرشو تکون داد و من با پایی که به سختی حرکتش می دادم ، پله ها رو یکی یکی بالا رفتم و پشت صندوقچه ای که حفره ی زیر زمین رو پوشونده بود ایستادم، گوشمو تیز کردم بلکه صدایی بشنوم ، اما هر چی گوش کردم صدایی نمی اومد، نا امید برگشتم روی اولین پله ی زیر زمین نشستم، رسما به چه کنم چه کنم افتاده بودم ، اما نمی دونم چرا به هر چیز و هر راهی که فکر می کردم تهش به روستا ختم می شد . پیش نرگس برگشتم ، از سرما و نم زیر زمین دستامو دور خودم پیچیدم و گفتم نرگس؟ سرشو بالا گرفت و گفت چیه آبجی تاج گل ؟ گفتم چرا خبری از دایه زینت نشد ؟ دلم شور میزنه، نکنه خدایی نکرده سرش آورده باشن. نرگس بغض کرد و گفت وای نگو تو رو خدا تاج گل ، اگه خدایی نکرده بلایی سرش اومده باشه که ما هم معلوم نیست چه بلایی سرمون میاد،حتما اینقدر اینجا می مونیم تا از سرما و گرسنگی یه بلایی سرمون بیاد... گفتم نه اینجا که نمی مونیم ، از اینجا میریم ، من تصمیم خودمو گرفتم ... نرگس با تعجب گفت چه تصمیمی گرفتی تاج گل ؟منو که اینجا تنها نمی ذاری مگه نه؟ آه بلندی کشیدم و گفتم نمی دونم اونش دیگه به خودت بستگی داره، چون من تصمیم گرفتم برگردم به روستا ، تو هم اگه دوست داشتی می تونی با من برگردی ، دوست هم نداشتی می تونم کلید و آدرسی که منصور بهم داده رو بدم بهت که بری اونجا و یه مدت رو اونجا سر کنی. نرگس صداشو کمی بالا برد و گفت ببخشیدا ،ولی فکر کنم تو کلا عقلت رو از دست دادی می خوای برگردی روستااااا؟ مگه یادت رفته که اونجا همه ازت متنفرن ؟ گفتم نه یادم نرفته، ولی بهتر از این فکری به ذهنم نمی رسه ، اونا که چه اینجا و چه اونجا دست از سرم بر نمی دارن پس حداقلش اینه که اونجا احساس غربت نمی کنم. نرگس بغضش ترکید و گفت تاج گل اصلا از اولش اشتباه بود که از عمارت بیرون اومدیم، والا الان که فکر می کنم می بینم حاضر بودم تو عمارت بمونم، ولی اینجوری با ترس و لرز آواره ی اینور و اونور نشم ... با تعجب گفتم چی گفتی؟ولی قبل از اینکه نرگس حفی بزنه صدایی که سعی میکرد صندوقچه را از جلوی راه مخفی کنار بکشه تو زیر زمین پیچید ..نگاهی به نرگس که از ترس رنگ به رُخش نمونده بود انداختمو گفتم آروم باش همین جا کنار من بمون و هر چی هم که شد هیچی نگو و از اینجا هم تکون نخور و زود فانوس رو خاموش کردم. صدای قدمهای کسی که از پله ها پایین می اومد توی زیر زمین پیچید . خودم هم دست کمی از نرگس نداشتم و اونقدر ترسیده بودم که می تونستم ضربان قلبمو به وضوح بشنوم.دست نرگس رو محکم توی دستم گرفتم .. چشامو محکم روی هم فشار دادم .. ترسمون به اوج رسیده بود که یهو صدای دایه تو زیر زمین پیچید و گفت دخترا کجائید؟
ادامه دارد
بومِ آشپزی
۱۴