بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_هشتادوهفت برای همین از اون روز فکر انتقام رو از سرم بیرون کردم و تمام امید و حس مادریم رو به پای منصور ریختم . همونطور که منصور روز به روز بزرگتر می شد ،حس مادریه من هم بیشتر تر می شد و تا جایی که تونستم سعی کردم که براش مادری کنم و ازش یک قهرمان بسازم. تا اینکه یک روز که خان برای دیدن منصور به شهر اومده بود سر زده وارد خونه شد و منو اونجا دید و شناخت . خان با تعجب و خشم به سمتم اومد و گفت من تا امروز نمی دونستم تو دایه ی منصوری زینت.. اما تا خواستم حرکتی کنم خودم را زیر مشتها و لگدهای خان دیدم ... منصور که برای گرفتن نون برای ناشتائی بیرون رفته بود با شنیدن سر و صدا هراسون داخل خونه شد و چشمش به من افتاد ، اول خواست هر جور شده جلوی پدرشو بگیره ،ولی بچم هنوز اونقدرا جثه اش بزرگ نشده بود که بتونه حریف خان بشه، برای همین بدون معطلی خودشو پرت کرد جلوی من کمتری بخورم . اما خان منصور رو گرفت پرت کرد گوشه ی اتاق .. اونقدر کت.ک خورده بودم که دیگه جونی برای دفاع برام نمونده بود .. خان که دیگه از کت ک زدنم خسته شده بود ، جسم بی جونم رو کشون کشون برد و توی زیر زمین انداخت تا همون جا از دستم خلاص بشه.. کل اونروز رو تو اون زیر زمین نمور و پر از جک و جونور موندم و از ترس اینکه می دونستم خان دوباره میاد بالای سرمو اگه ببینه زنده ام دوباره شروع به کتک کاری میکنه، تا نزدیکای صبح چشم روی هم نذاشتم و فقط به در زیر زمین خیره موندم . دایه به اینجای حرفش که رسید یهو آهی از ته دل کشید کمی گره روسریشو شل کرد و گفت سپیده دم بود که منصور بچم که الهی خیر از جوونیش ببینه…دایه مکثی کرد و زیر لب گفت داغت رو نبینم مادر ، و بعد با سر انگشتش گوشه ی چشمش رو پاک کرد و ادامه داد منصور بچم پاورچین پاورچین به طرف زیر زمین اومد و با صدای آروم و غمگینی گفت دایه جان زنده ای؟ دایه صدامو می‌شنوی ؟ خواستم جوابشو بدم اما به خاطر کتک هائی که خورده بودم و سرمای زیر زمین و بی آب و غذا موندن نائی برام نمونده بود، منصور با ترس و لرز در زیر زمین رو باز کرد، اومد بالای سرم و با بغض گفت ننه زنده ای؟ با ناله تونستم جوابشو بدم . شیر مَردَم که دید من هنوز زنده ام ، منو مرگ حتمی نجاتم داد . منصور منو برد پیش همسایه ی دیوار به دیوارمون گلین باجی که هم ازم مراقبت کنه و هم پیشش بمونم تا شر خان کم بشه. خدا بیامرز گلین باجی هم، بدون چون و چرا قبول کرد و تا آخر عمرشم لام تا کام با کسی در این مورد حرفی نزد. از اونروز تا به حال، خان دیگه هیچ خبری ازم نداره و اصلا نمی دونه که من مُردم یا زنده ام ، و هنوزم خبر نداره که رفتن اونروزم به دست منصور پسرش بوده . الانم اینارو برای تو تعریف نکردم که بیشتر بترسی دختر جان ، اینا رو بهت گفتم که بدونی، حتما برای منصور خیلی با ارزشی که بخاطرت بین خودش و خان جنگی رو شروع کرده که پایانش به این آسونیها نیست. با شرمندگی سرمو پائین انداختم و گفتم دایه درسته من ازش خواهش کردم که کمکم کنه که از اون عمارت شوم برم ولی به هیچ وجه ازش نخواستم که با همراهی کردنمون، خودشو با خان دربندازه . اون که بهتر از هرکسی پدرشو می شناسه و می دونه که چه آدمیه، نباید اینکارو می کرد و خودشو به خطر می انداخت ،به والله که منم راضی نیستم که به خطر کمک کردن به من براش مشکلی پیش بیاد . دایه گفتدختر جون اونم حتما اینقدر تورو دوست داشته که اصلا به خطرات بعدش فکر نکرده. به دهن دایه زُل زدم و گفتم منو دوست داره ؟ دایه گفت نمی خوای بگی که تا حالا متوجه نشده بودی؟ والا من به محض اینکه رسیدید اینجا فهمیدم، اون وقت تو چطور تا حالا نفهمیدی؟ گفتم دایه آخه اصلا امکان نداره، من یه بار ازدواج اجباری ناموفق داشتم و الانم یه زن مطلقه ام و یه بچه هم تو راهه، همه ی اینا یعنی اینکه مسیر من و منصور کاملا از هم جداس. دایه لبخندی زد و یه نفس راحتی کشید و گفت آخیش ، راحتم کردی ، خدا خیرت بده دختر جون ، این حرفت مثل آب خنک رو قلب داغم بود. اخمم رو تو هم کردم و گفتم منظورت چیه دایه ؟ دایه گفت خودت می‌دونی که من برای منصور خیلی آرزوها دارم ، دوست دارم خودم براش یه دختر انتخاب کنم و براش آستین بالا بزنم و خواستگاری برم ،دوست دارم دامادیش رو جشن بگیرمو ،تمام رسم و رسومات رو براش به جا بیارم و خیلی چیزای دیگه . در جواب حرفهای دایه با خونسردی گفتم خب بالاخره هر مادری آرزوی بهترین ها رو برای بچش داره.. دستامو دور خودم پیچیدمو گفتم هوا چقدر سرد شده، کم کم بریم تو. دایه که انگار حسابی خیالش راحت شده بود و این رو میشد به وضوح توی رفتارش هم دید گفت آره والا یخ زدیم ، بذار من اول بلند بشم و بعد تو هم دستتو بده به من تا کمکت کنم بلند شی ، والا افتادم به حرف زدن اصلا حواسم به سرمای هوا نبود ، ادامه دارد بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر #قسمت_هشتادوهشت
فقط خدا کنه توی این سرما مریض نشده باشیم .یهو گفتم راستی نرگس کجاس ؟ چرا این همه وقت هیچ صدایی ازش در نیومده؟ دایه با آخ کوتاهی از جاش بلند شد و گفت نگران نباش یا داره می خوره یا خوابه.لبخندی زدم و گفتم باورت میشه بهش حسودی می کنم ..دایه با تعجب گفت حسودی ؟ سرمو تکون دادم و گفتم آره والا بهش حسودی می کنم چون خیلی بی درده و به چیزی جز شکمش و خوابش فکری نمی کنه. داخل خونه که شدیم دایه گفت فکر کنم سرما جوری تا مغز استخونم رفته که تا خود صبح باید زیر دو تا لحاف بخوابم. اونشب هر سه تامون از زور اضطراب و بی حوصلگی بدون شام خوردن رختخوابمون رو یه گوشه ی اتاق پهن کردیمو خوابیدیم. دم دمهای صبح بود که با شنیدن صدای پائی از توی حیاط ، وحشت زده چشمام رو باز کردم...به سقف خیره شدم، گوشامو تیز کردم که ببینم بازم صدایی میاد یا نه، که دیگه هیچ صدایی نیومد. آروم گفتم، ای تاج گل بیچاره ، کم کم داری خل هم میشی، خواستم دوباره چشمام رو ببندم و بخوابم که با صدای افتادن چیزی ، از ترسم سرجام وایسادم . نرگس و دایه هم با شنیدن صدا از خواب پریدن و همزمان گفتن صدای چی بود ؟ به سختی لرزش فکم رو کنترل کردم و لب هایی که از شدت ترس خشک شده بودن رو باز کردمو گفتم نمی‌دونم، ولی یه نفر حیاطه دایه ، من صدای پاشو شنیدم . دایه با دیدن رعشه ای که به بدنم افتاده بود، دستمو گرفت و گفت چرا داری اینجوری می لرزی ؟ اینجوری با خودت نکن ، خدایی نکرده یه بلایی سر خودت و بچه ات میاد، آروم باش تا من برم تو حیاط و ببینم چه خبره. جلوی دایه ایستادم و گفتم نه تو رو خدا نرو دایه، هر کی که هست اومده یه بلایی سر ما بیاره، نباید از اتاق بری بیرون. دایه که از صداش معلوم بود اونم کمتر از من نترسیده ، کمی به خودش مسلط شد و گفت بالاخره که چی دختر جان؟ اگه من بیرون نرم اونا میان توی خونه ، پس بهتره من برم تو حیاط بلکه با سر و صدا کردنم بترسن و در برن... فقط قبلش زود باشید دنبالم راه بیافتید که حداقل تو و نرگس رو یه جای امن قایم کنم، که دستشون بهتون نرسه. دست دایه رو محکم فشار دادم و گفتم من نه، تو باید با نرگس توی اون جای امن بمونی، چون تو حداقل می دونی که چشم امید یه نفر بهت هست ،ولی من نه کسی منتظرمه و نه من منتظر کسی هستم . پس شما دو تا قایم بشید و من میرم تو حیاط که ببینم چیکار می تونم بکنم... دایه سریع گفت نمی‌خواد حالا برای ما ناجی بشی ، زود راه بیافتید و هر کاری که می گم رو انجام بدید تا وقت رو از دست ندادیم و نیومدن سروقتمون، زود باشید ننه که حداقل شما نجات پیدا کنید، من که دیگه عمرمو کردم ..تو اما جوونی و راه درازی پیش روته ، انشالله تا چند ماه دیگه هم مادر میشی و باید برای بچه ات مادری کنی.نرگس که هم ترسیده بود و هم کلافه شده بود گفت ای بابا ، دایه اول اون جای امنی که گفتی رو نشون من بده بعدش شما دو نفر وایسید و تا خود صبح سر اینکه کی بره بیرون ،چونه بزنید….دایه دستمو کشید و گفت زود باش راه بیافت وقتو هدر نده ، بریم که مثل اینکه این دختر بیشتر از ما ترسیده . دایه تند تند راه می رفت و من رو هم مثل یه بچه ی صغیر پشت سرش می کشوند. همراه دایه به اتاق کوچیکی که ته خونه قرار داشت رفتیم ،دایه صندوقچه ای رو که کنار اتاق قرار داشت ، کنار کشید و زیر صندوقچه چشمم به راهی مخفی افتاد که معلوم نبود به کجا ختم میشه. دایه سریع گفت یالا زود برید تو و تا وقتی هم که صداتون نزدم از اینجا بیرون نیاید، اما اگه چند ساعت گذاشتو پیدام نشد، این صندوقچه رو کنار بزنید و از اینجا برین ، ددددد بجنبید دیگه چرا وایسادید بِر و بِر منو نگاه می‌کنید. من که حسابی نگران دایه بودم و از اینکه با اومدنمون زندگی اون پیرزن رو هم بهم ریخته بودیم ، عذاب وجدان هم داشتم قبل از اینکه وارد حفره بشم ، به گریه افتادم، گفتم حلالم کن دایه همش تقصیر منه که تو توی این دردسر افتادی...دایه گفت به این چیزا فکر نکن، الان فقط فکر خودت باش ، به طرف حفره هولم داد و قبل از اینکه صندوقچه رو دوباره جلوی حفره که به یه زیر زمین مخفی ختم میشد بذاره، گفت ته زیر زمین یه فانوس هست، می تونید روشنش کنید.. گفتم دایه مواظب خودت باش که یهو همه جا تاریک شد و بعد از مکثی کوتاه صدای دور شدن قدمهای کند دایه رو شنیدم. روی اولین پله ی زیر زمین نشستم و سرمو روی زانوهام گذاشتم و بی صدا اشک ریختم….نرگس نزدیکم شد و با صدای آرومی گفت تاج گل اینجا خیلی تاریکه من میترسم ، بیا ببینیم می شه اون فانوسی که دایه گفت رو روشن کنیم.بلندشدم ، با یه دستم دیوار رو و با دست دیگم دست نرگس رو گرفتم و آروم آروم از پله ها پایین رفتیم ، پله ها که تموم شدن ، سعی کردم با لمس کردن دیوار انتهای زیر زمین رو پیدا کنم که ،
ادامه دارد....
بومِ آشپزی
فقط خدا کنه توی این سرما مریض نشده باشیم .یهو گفتم راستی نرگس کجاس ؟ چرا این همه وقت هیچ صدایی ازش در نیومده؟ دایه با آخ کوتاهی از جاش بلند شد و گفت نگران نباش یا داره می خوره یا خوابه.لبخندی زدم و گفتم باورت میشه بهش حسودی می کنم ..دایه با تعجب گفت حسودی ؟ سرمو تکون دادم و گفتم آره والا بهش حسودی می کنم چون خیلی بی درده و به چیزی جز شکمش و خوابش فکری نمی کنه. داخل خونه که شدیم دایه گفت فکر کنم سرما جوری تا مغز استخونم رفته که تا خود صبح باید زیر دو تا لحاف بخوابم. اونشب هر سه تامون از زور اضطراب و بی حوصلگی بدون شام خوردن رختخوابمون رو یه گوشه ی اتاق پهن کردیمو خوابیدیم. دم دمهای صبح بود که با شنیدن صدای پائی از توی حیاط ، وحشت زده چشمام رو باز کردم...به سقف خیره شدم، گوشامو تیز کردم که ببینم بازم صدایی میاد یا نه، که دیگه هیچ صدایی نیومد. آروم گفتم، ای تاج گل بیچاره ، کم کم داری خل هم میشی، خواستم دوباره چشمام رو ببندم و بخوابم که با صدای افتادن چیزی ، از ترسم سرجام وایسادم . نرگس و دایه هم با شنیدن صدا از خواب پریدن و همزمان گفتن صدای چی بود ؟ به سختی لرزش فکم رو کنترل کردم و لب هایی که از شدت ترس خشک شده بودن رو باز کردمو گفتم نمی‌دونم، ولی یه نفر حیاطه دایه ، من صدای پاشو شنیدم . دایه با دیدن رعشه ای که به بدنم افتاده بود، دستمو گرفت و گفت چرا داری اینجوری می لرزی ؟ اینجوری با خودت نکن ، خدایی نکرده یه بلایی سر خودت و بچه ات میاد، آروم باش تا من برم تو حیاط و ببینم چه خبره. جلوی دایه ایستادم و گفتم نه تو رو خدا نرو دایه، هر کی که هست اومده یه بلایی سر ما بیاره، نباید از اتاق بری بیرون. دایه که از صداش معلوم بود اونم کمتر از من نترسیده ، کمی به خودش مسلط شد و گفت بالاخره که چی دختر جان؟ اگه من بیرون نرم اونا میان توی خونه ، پس بهتره من برم تو حیاط بلکه با سر و صدا کردنم بترسن و در برن... فقط قبلش زود باشید دنبالم راه بیافتید که حداقل تو و نرگس رو یه جای امن قایم کنم، که دستشون بهتون نرسه. دست دایه رو محکم فشار دادم و گفتم من نه، تو باید با نرگس توی اون جای امن بمونی، چون تو حداقل می دونی که چشم امید یه نفر بهت هست ،ولی من نه کسی منتظرمه و نه من منتظر کسی هستم . پس شما دو تا قایم بشید و من میرم تو حیاط که ببینم چیکار می تونم بکنم... دایه سریع گفت نمی‌خواد حالا برای ما ناجی بشی ، زود راه بیافتید و هر کاری که می گم رو انجام بدید تا وقت رو از دست ندادیم و نیومدن سروقتمون، زود باشید ننه که حداقل شما نجات پیدا کنید، من که دیگه عمرمو کردم ..تو اما جوونی و راه درازی پیش روته ، انشالله تا چند ماه دیگه هم مادر میشی و باید برای بچه ات مادری کنی.نرگس که هم ترسیده بود و هم کلافه شده بود گفت ای بابا ، دایه اول اون جای امنی که گفتی رو نشون من بده بعدش شما دو نفر وایسید و تا خود صبح سر اینکه کی بره بیرون ،چونه بزنید….دایه دستمو کشید و گفت زود باش راه بیافت وقتو هدر نده ، بریم که مثل اینکه این دختر بیشتر از ما ترسیده . دایه تند تند راه می رفت و من رو هم مثل یه بچه ی صغیر پشت سرش می کشوند. همراه دایه به اتاق کوچیکی که ته خونه قرار داشت رفتیم ،دایه صندوقچه ای رو که کنار اتاق قرار داشت ، کنار کشید و زیر صندوقچه چشمم به راهی مخفی افتاد که معلوم نبود به کجا ختم میشه. دایه سریع گفت یالا زود برید تو و تا وقتی هم که صداتون نزدم از اینجا بیرون نیاید، اما اگه چند ساعت گذاشتو پیدام نشد، این صندوقچه رو کنار بزنید و از اینجا برین ، ددددد بجنبید دیگه چرا وایسادید بِر و بِر منو نگاه می‌کنید. من که حسابی نگران دایه بودم و از اینکه با اومدنمون زندگی اون پیرزن رو هم بهم ریخته بودیم ، عذاب وجدان هم داشتم قبل از اینکه وارد حفره بشم ، به گریه افتادم، گفتم حلالم کن دایه همش تقصیر منه که تو توی این دردسر افتادی...دایه گفت به این چیزا فکر نکن، الان فقط فکر خودت باش ، به طرف حفره هولم داد و قبل از اینکه صندوقچه رو دوباره جلوی حفره که به یه زیر زمین مخفی ختم میشد بذاره، گفت ته زیر زمین یه فانوس هست، می تونید روشنش کنید.. گفتم دایه مواظب خودت باش که یهو همه جا تاریک شد و بعد از مکثی کوتاه صدای دور شدن قدمهای کند دایه رو شنیدم. روی اولین پله ی زیر زمین نشستم و سرمو روی زانوهام گذاشتم و بی صدا اشک ریختم….نرگس نزدیکم شد و با صدای آرومی گفت تاج گل اینجا خیلی تاریکه من میترسم ، بیا ببینیم می شه اون فانوسی که دایه گفت رو روشن کنیم.بلندشدم ، با یه دستم دیوار رو و با دست دیگم دست نرگس رو گرفتم و آروم آروم از پله ها پایین رفتیم ، پله ها که تموم شدن ، سعی کردم با لمس کردن دیوار انتهای زیر زمین رو پیدا کنم که ،
ادامه دارد....
بومِ آشپزی
۱۵