بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_هشتادوشش یعنی پدر بزرگ منصور کار می کردن و منم از بچگی هر روز همراه مادرم توی عمارت بودم..یک روز که حالم زیاد خوب نبود خواستم زودتر از مادرم به خونمون برم که توی مسیر با پسری رشید و چهار شونه روبرو شدم ، که با لباسهای اعیونی و شیکی که پوشیده بود هر دختری رو به خودش علاقمند میکرد... اولین باری بود که اون پسر رو اون دور و برا می دیدم ، ولی اونروز اینقدر حالم بد بود که برای شناختنش کنجکاوی نکردم، واقعیتش دخترای اون زمان مثل دخترای الان نبودن و وقتی پسری رو می دیدن روشون نمی شد سرشون رو بالا بگیرن،چه برسه که بخوان باهاش حرف بزنن...سرتو درد نیارم، خواستم راهمو کج کنم و به طرف خونمون برم که پسره مانع شد... همون جا منو به حرف گرفت ، بهم گفت پسره خان هستش و توی یک نگاه به من علاقمند شد .باور می کنی به محض اینکه از احساسش به خودم خبردار شدم حس کردم که حالم دیگه بد نیست و خوب شدم . از فردای اون روز ، هر دفعه به یه بهانه ای سعی می کردم که بعد از مادرم به عمارت برم تا توی مسیر بتونم با خانزاده ملاقات کنم و در حد چند کلمه هم که شده باهاش همکلام بشم . کم کم روزها و ماهها گذشتن و من به قدری به خانزاده علاقمند شده بودم که اگه حتی یک روز نمی دیدمش از غصه مریض می شدم ، اینقدر بهش علاقمند بودم که اصلا به رفتارهای عجیب و نیرنگهایی که گاهی توی حرفاش و رفتارش می دیدم توجهی نمی‌کردم . خانزاده که از علاقه من به خودش خبر داشت و از اول هم با نقشه پا پیش گذاشته بود و بخت با من یار نبود، فریبش رو خوردم ...وقتی ننم از موضوع باخبر شد اولش بلوایی به پا کرد که بیا و ببین و بعد برای اینکه توی روستای خودمون کسی از موضوع خبردار نشه منو برد روستای اون طرف تر ...... بعد از اینکه کمی حالم بهتر شد ، ننم به جای اینکه از خانزاده تلافی کنه ، منو به یه پیرمرد که پیرترین آدم روستامون بود شوهر داد. خانزاده هم انگار براش بد نشده بود بدون اینکه به من و سرنوشتم فکر کنه یا عذاب وجدان بگیره به راحتی رفت با مادر منصور ازدواج کرد و منو اساس و علاقمو به فراموشی سپرد. طولی نکشید که شوهری که هر شب با کتک و شک زندگی رو برام تلخ کرده بود ،شب خوابید و صبح دیگه بیدار نشد. وقتی که شوهرم مرد، نمی دونستم باید برای بی کسیم ناراحت باشم و یا برای راحت شدن از دست اون پیرمردی که دائما خودشو دختراش مشغول شکنجه کردنم بودن خوشحال باشم . چند روز بیشتر از مرگ شوهرم نگذشته بود که دختراش منو فقط با همون لباسی که توی تنم بود از خونه بیرون انداختن. اجبارا با چشمای خیس پیش آقام رفتم و به پاش افتادم، ولی به جای آقام، ننم شروع به داد و بیداد کرد و منو تو خونه راه نداد. بی جا و مکان و درمونده بودم ، تا اینکه ...یه شب که پشت دیوار عمارت پناه گرفته بودم تا همونجا شب رو به صبح برسونم ، قابله ای که برای زایمان زن خانزاده که دردش شروع شده بود خبر کرده بودن ،چشمش به من که پشت دیوار نشسته بودم افتاد. قابله که همون لحظه ی اول منو شناخته بود با تعجب به سمتم اومد و گفت زینت تو اینجا چیکار می‌کنی این موقع شب؟ با گریه گفتم چیکار کنم جایی رو ندارم که برم و کسی هم منو تو خونش راه نمیده ، اگه می تونی تو در حقم مادری کن و چند روز منو توی خونت جا بده تا بلکه بتونم به سر صبر برای خودم جایی پیدا کنم. قابله بهم خیره شد و بعد از مکثی که کرد، شالی که دور کمرش بسته بود رو باز کرد و گفت زود اینو بنداز روی صورتت و با من بیا. با تردید کاری که قابله گفت رو انجام دادم و با پای لرزون پا به عمارت گذاشتم. از همون روز بعد از زایمان زن خانزاده من جای پامو توی عمارت سفت کردم و به عنوان خدمه ی زن خانزاده توی عمارت موندگار شدم، بچه های خانزاده یکی بعد از دیگری به دنیا اومدن تا اینکه با بدنیا اومدن منصور بالاخره فرصتی که سالها برای انتقام منتظرش بودم دست داد و من شدم دایه ی منصور ، تا اون زمان هیچکس توی عمارت صورتم رو ندیده بود و حتی برای اینکه یه وقت از طرف خانزاده که توی اون مدت بعد از مرگ پدرش، خان شده بود شناخته نشم موقع حرف زدن ،صدام رو هم عوض می کردم. البته اون موقع خان چنان مشغول بود که حتی اگه درست هم حرف میزدم بعید می دونم منو می‌شناخت و یا حتی اگه می شناخت هم براش اهمیتی داشت. سرتو درد نیارم دختر جان ...یه روز که منصور برای بازی با بچه های روستا از خونه فرار کرده بود و ناپدید شده بود،خان به یکباره تصمیم گرفت که منصور رو برای همیشه به شهر بفرسته... اونروز من سر دوراهی بدی قرار گرفتم چون یا باید از خیر منصور که توی اون مدت همه زندگیم شده بود می گذشتم و توی عمارت می موندم و یا تمام بدیهایی که در حقم شده بود رو می بخشیدم و همراه منصور به شهر می رفتم. ادامه دارد... بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر#قسمت_هشتادوهفت
برای همین از اون روز فکر انتقام رو از سرم بیرون کردم و تمام امید و حس مادریم رو به پای منصور ریختم . همونطور که منصور روز به روز بزرگتر می شد ،حس مادریه من هم بیشتر تر می شد و تا جایی که تونستم سعی کردم که براش مادری کنم و ازش یک قهرمان بسازم.تا اینکه یک روز که خان برای دیدن منصور به شهر اومده بود سر زده وارد خونه شد و منو اونجا دید و شناخت . خان با تعجب و خشم به سمتم اومد و گفت من تا امروز نمی دونستم تو دایه ی منصوری زینت..اما تا خواستم حرکتی کنم خودم را زیر مشتها و لگدهای خان دیدم ...منصور که برای گرفتن نون برای ناشتائی بیرون رفته بود با شنیدن سر و صدا هراسون داخل خونه شد و چشمش به من افتاد ، اول خواست هر جور شده جلوی پدرشو بگیره ،ولی بچم هنوز اونقدرا جثه اش بزرگ نشده بود که بتونه حریف خان بشه، برای همین بدون معطلی خودشو پرت کرد جلوی من کمتری بخورم . اما خان منصور رو گرفت پرت کرد گوشه ی اتاق .. اونقدر کت.ک خورده بودم که دیگه جونی برای دفاع برام نمونده بود .. خان که دیگه از کت ک زدنم خسته شده بود ، جسم بی جونم رو کشون کشون برد و توی زیر زمین انداخت تا همون جا از دستم خلاص بشه.. کل اونروز رو تو اون زیر زمین نمور و پر از جک و جونور موندم و از ترس اینکه می دونستم خان دوباره میاد بالای سرمو اگه ببینه زنده ام دوباره شروع به کتک کاری میکنه، تا نزدیکای صبح چشم روی هم نذاشتم و فقط به در زیر زمین خیره موندم . دایه به اینجای حرفش که رسید یهو آهی از ته دل کشید کمی گره روسریشو شل کرد و گفت سپیده دم بود که منصور بچم که الهی خیر از جوونیش ببینه…دایه مکثی کرد و زیر لب گفت داغت رو نبینم مادر ، و بعد با سر انگشتش گوشه ی چشمش رو پاک کرد و ادامه داد منصور بچم پاورچین پاورچین به طرف زیر زمین اومد و با صدای آروم و غمگینی گفت دایه جان زنده ای؟ دایه صدامو می‌شنوی ؟ خواستم جوابشو بدم اما به خاطر کتک هائی که خورده بودم و سرمای زیر زمین و بی آب و غذا موندن نائی برام نمونده بود، منصور با ترس و لرز در زیر زمین رو باز کرد، اومد بالای سرم و با بغض گفت ننه زنده ای؟ با ناله تونستم جوابشو بدم .شیر مَردَم که دید من هنوز زنده ام ، منو مرگ حتمی نجاتم داد . منصور منو برد پیش همسایه ی دیوار به دیوارمون گلین باجی که هم ازم مراقبت کنه و هم پیشش بمونم تا شر خان کم بشه. خدا بیامرز گلین باجی هم، بدون چون و چرا قبول کرد و تا آخر عمرشم لام تا کام با کسی در این مورد حرفی نزد. از اونروز تا به حال، خان دیگه هیچ خبری ازم نداره و اصلا نمی دونه که من مُردم یا زنده ام ، و هنوزم خبر نداره که رفتن اونروزم به دست منصور پسرش بوده . الانم اینارو برای تو تعریف نکردم که بیشتر بترسی دختر جان ، اینا رو بهت گفتم که بدونی، حتما برای منصور خیلی با ارزشی که بخاطرت بین خودش و خان جنگی رو شروع کرده که پایانش به این آسونیها نیست. با شرمندگی سرمو پائین انداختم و گفتم دایه درسته من ازش خواهش کردم که کمکم کنه که از اون عمارت شوم برم ولی به هیچ وجه ازش نخواستم که با همراهی کردنمون، خودشو با خان دربندازه . اون که بهتر از هرکسی پدرشو می شناسه و می دونه که چه آدمیه، نباید اینکارو می کرد و خودشو به خطر می انداخت ،به والله که منم راضی نیستم که به خطر کمک کردن به من براش مشکلی پیش بیاد . دایه گفتدختر جون اونم حتما اینقدر تورو دوست داشته که اصلا به خطرات بعدش فکر نکرده. به دهن دایه زُل زدم و گفتم منو دوست داره ؟ دایه گفت نمی خوای بگی که تا حالا متوجه نشده بودی؟ والا من به محض اینکه رسیدید اینجا فهمیدم، اون وقت تو چطور تا حالا نفهمیدی؟ گفتم دایه آخه اصلا امکان نداره، من یه بار ازدواج اجباری ناموفق داشتم و الانم یه زن مطلقه ام و یه بچه هم تو راهه، همه ی اینا یعنی اینکه مسیر من و منصور کاملا از هم جداس. دایه لبخندی زد و یه نفس راحتی کشید و گفت آخیش ، راحتم کردی ، خدا خیرت بده دختر جون ، این حرفت مثل آب خنک رو قلب داغم بود. اخمم رو تو هم کردم و گفتم منظورت چیه دایه ؟ دایه گفت خودت می‌دونی که من برای منصور خیلی آرزوها دارم ، دوست دارم خودم براش یه دختر انتخاب کنم و براش آستین بالا بزنم و خواستگاری برم ،دوست دارم دامادیش رو جشن بگیرمو ،تمام رسم و رسومات رو براش به جا بیارم و خیلی چیزای دیگه . در جواب حرفهای دایه با خونسردی گفتم خب بالاخره هر مادری آرزوی بهترین ها رو برای بچش داره..دستامو دور خودم پیچیدمو گفتم هوا چقدر سرد شده، کم کم بریم تو. دایه که انگار حسابی خیالش راحت شده بود و این رو میشد به وضوح توی رفتارش هم دید گفت آره والا یخ زدیم ، بذار من اول بلند بشم و بعد تو هم دستتو بده به من تا کمکت کنم بلند شی ، والا افتادم به حرف زدن اصلا حواسم به سرمای هوا نبود ،
ادامه دارد
بومِ آشپزی
برای همین از اون روز فکر انتقام رو از سرم بیرون کردم و تمام امید و حس مادریم رو به پای منصور ریختم . همونطور که منصور روز به روز بزرگتر می شد ،حس مادریه من هم بیشتر تر می شد و تا جایی که تونستم سعی کردم که براش مادری کنم و ازش یک قهرمان بسازم.تا اینکه یک روز که خان برای دیدن منصور به شهر اومده بود سر زده وارد خونه شد و منو اونجا دید و شناخت . خان با تعجب و خشم به سمتم اومد و گفت من تا امروز نمی دونستم تو دایه ی منصوری زینت..اما تا خواستم حرکتی کنم خودم را زیر مشتها و لگدهای خان دیدم ...منصور که برای گرفتن نون برای ناشتائی بیرون رفته بود با شنیدن سر و صدا هراسون داخل خونه شد و چشمش به من افتاد ، اول خواست هر جور شده جلوی پدرشو بگیره ،ولی بچم هنوز اونقدرا جثه اش بزرگ نشده بود که بتونه حریف خان بشه، برای همین بدون معطلی خودشو پرت کرد جلوی من کمتری بخورم . اما خان منصور رو گرفت پرت کرد گوشه ی اتاق .. اونقدر کت.ک خورده بودم که دیگه جونی برای دفاع برام نمونده بود .. خان که دیگه از کت ک زدنم خسته شده بود ، جسم بی جونم رو کشون کشون برد و توی زیر زمین انداخت تا همون جا از دستم خلاص بشه.. کل اونروز رو تو اون زیر زمین نمور و پر از جک و جونور موندم و از ترس اینکه می دونستم خان دوباره میاد بالای سرمو اگه ببینه زنده ام دوباره شروع به کتک کاری میکنه، تا نزدیکای صبح چشم روی هم نذاشتم و فقط به در زیر زمین خیره موندم . دایه به اینجای حرفش که رسید یهو آهی از ته دل کشید کمی گره روسریشو شل کرد و گفت سپیده دم بود که منصور بچم که الهی خیر از جوونیش ببینه…دایه مکثی کرد و زیر لب گفت داغت رو نبینم مادر ، و بعد با سر انگشتش گوشه ی چشمش رو پاک کرد و ادامه داد منصور بچم پاورچین پاورچین به طرف زیر زمین اومد و با صدای آروم و غمگینی گفت دایه جان زنده ای؟ دایه صدامو می‌شنوی ؟ خواستم جوابشو بدم اما به خاطر کتک هائی که خورده بودم و سرمای زیر زمین و بی آب و غذا موندن نائی برام نمونده بود، منصور با ترس و لرز در زیر زمین رو باز کرد، اومد بالای سرم و با بغض گفت ننه زنده ای؟ با ناله تونستم جوابشو بدم .شیر مَردَم که دید من هنوز زنده ام ، منو مرگ حتمی نجاتم داد . منصور منو برد پیش همسایه ی دیوار به دیوارمون گلین باجی که هم ازم مراقبت کنه و هم پیشش بمونم تا شر خان کم بشه. خدا بیامرز گلین باجی هم، بدون چون و چرا قبول کرد و تا آخر عمرشم لام تا کام با کسی در این مورد حرفی نزد. از اونروز تا به حال، خان دیگه هیچ خبری ازم نداره و اصلا نمی دونه که من مُردم یا زنده ام ، و هنوزم خبر نداره که رفتن اونروزم به دست منصور پسرش بوده . الانم اینارو برای تو تعریف نکردم که بیشتر بترسی دختر جان ، اینا رو بهت گفتم که بدونی، حتما برای منصور خیلی با ارزشی که بخاطرت بین خودش و خان جنگی رو شروع کرده که پایانش به این آسونیها نیست. با شرمندگی سرمو پائین انداختم و گفتم دایه درسته من ازش خواهش کردم که کمکم کنه که از اون عمارت شوم برم ولی به هیچ وجه ازش نخواستم که با همراهی کردنمون، خودشو با خان دربندازه . اون که بهتر از هرکسی پدرشو می شناسه و می دونه که چه آدمیه، نباید اینکارو می کرد و خودشو به خطر می انداخت ،به والله که منم راضی نیستم که به خطر کمک کردن به من براش مشکلی پیش بیاد . دایه گفتدختر جون اونم حتما اینقدر تورو دوست داشته که اصلا به خطرات بعدش فکر نکرده. به دهن دایه زُل زدم و گفتم منو دوست داره ؟ دایه گفت نمی خوای بگی که تا حالا متوجه نشده بودی؟ والا من به محض اینکه رسیدید اینجا فهمیدم، اون وقت تو چطور تا حالا نفهمیدی؟ گفتم دایه آخه اصلا امکان نداره، من یه بار ازدواج اجباری ناموفق داشتم و الانم یه زن مطلقه ام و یه بچه هم تو راهه، همه ی اینا یعنی اینکه مسیر من و منصور کاملا از هم جداس. دایه لبخندی زد و یه نفس راحتی کشید و گفت آخیش ، راحتم کردی ، خدا خیرت بده دختر جون ، این حرفت مثل آب خنک رو قلب داغم بود. اخمم رو تو هم کردم و گفتم منظورت چیه دایه ؟ دایه گفت خودت می‌دونی که من برای منصور خیلی آرزوها دارم ، دوست دارم خودم براش یه دختر انتخاب کنم و براش آستین بالا بزنم و خواستگاری برم ،دوست دارم دامادیش رو جشن بگیرمو ،تمام رسم و رسومات رو براش به جا بیارم و خیلی چیزای دیگه . در جواب حرفهای دایه با خونسردی گفتم خب بالاخره هر مادری آرزوی بهترین ها رو برای بچش داره..دستامو دور خودم پیچیدمو گفتم هوا چقدر سرد شده، کم کم بریم تو. دایه که انگار حسابی خیالش راحت شده بود و این رو میشد به وضوح توی رفتارش هم دید گفت آره والا یخ زدیم ، بذار من اول بلند بشم و بعد تو هم دستتو بده به من تا کمکت کنم بلند شی ، والا افتادم به حرف زدن اصلا حواسم به سرمای هوا نبود ،
ادامه دارد
بومِ آشپزی
۱۴