بومِ آشپزی 🍛
#دختر‌ِ_آخر #قسمت_هشتادوپنج من دارم میرم ، خیلی حواست به خودت و دایه و نرگس باشه.. گفتم میشه ازت خواهش کنم از پیشمون نری ؟ چشم و امید ما فقط به توئه. اخمی کرد و گفت تو رو خدا تو دیگه شروع نکن ، کلیدی روبروم گرفت و گفت اینو بگیر ، جوری که دایه متوجه نشه با صدای آروم گفت اگه تا سه روز دیگه ازم خبری نشد ،دست دایه رو می گیری و به آدرسی که بهت میدم می رید . گفتم تورو خدا منو نترسون ، ما بدون تو جایی نمیریم . انگشتشو روی لبش گذاشتو گفت هیس دایه می شنوه ، بعد رفت توی اتاقش ،بعد از چند دقیقه برگشت و یه تیکه کاغذ کف دستم گذاشت و گفت حواست باشه گمش نکنی ، اون چیزی که بهت گفتم هم فراموش نکن باشه؟ با صدای خفه ای گفتم مواظب خودت باش ، انشالله که خودت زود می گردی و خوشحالمون می کنی، اونوقت دیگه احتیاجی هم به این کارا نیست . با صدای دایه مثل برق گرفته ها صورتشو چرخوند و گفت چی گفتی دایه ؟ دایه قرآن کوچیکی از جیبش بیرون آورد به طرف منصور گرفت و گفت میگم اینو بذار تو جیبت تا خدا در مقابل ظالمان حافظت باشه. منصور با لبخندی که مملو از بغض بود گفت همین که دعاهای خیر تو همیشه پشت سرمه دلم قرصه ننه ی مهربونم ، تو مادری هستی که درسته منو به دنیا نیاوردی ،ولی برام از هر مادری مهربون تر بودی و مادری رو در حقم تموم کردی ، بعد قرآن رو از دست دایه گرفت و با عجله از خونه بیرون رفت. بعد از رفتن منصور رفتم کنار دایه که مثل مرغ سر کنده به خودش می پیچید ، و با هم برای درد هایی که روزگار سر راه زندگیمون قرار داده بود گریه زدیم . تا شب هر سه تامون غم زده یه گوشه نشسته بودیم و برای آینده ای که نمی‌دونستیم چی قراره بر سرمون بیاره غصه خوردیم ….. با صدای اذان دایه دستشو بالا برد و گفت : خدایا خودت شاهدی که من تو این دنیا نه به کسی ظلم کردم و نه حق کسی رو خوردم ، تا حالا هم ازت هیچی نخواستم ، ولی الان صدات میزنم و ازت می خوام که پسرمو صحیح و سالم بهم برگردونی ،خودت می‌دونی این بچه چه زجرهایی کشیده و دم نزده، خودت شاهدی که تا به این سن چه مصیبت هایی که نکشیده ، خدایا من منصورمو از خودت می‌خوام . به طرف دایه که همچنان دستاش روبه آسمون بود رفتم و دستاشو توی دستام گرفتمو گفتم شک نکن که صحیح و سالم برمی گرده دایه ، من مطمئنم که منصور مارو تنها نمی ذاره..اشکهای دایه رو با دستم پاک کردم و قبل از اینکه چیزی دیگه ای بگم گفت راستی منصور قبل از رفتنش چی بهت داد ؟ دلم نمی‌خواست بهش اضطراب بیشتری بدم ، ولی مجبور بودم واقعیت رو بهش بگم، به همین خاطر گفتم بهم یه کلید و آدرس داد و گفت اگه تا سه روز دیگه ازش خبری نشد دستتونو بگیرم و به اون آدرس نقل مکان کنیم. دایه محکم تو صورتش زد و گفت وای ننه ، وای منصورم داری با جوونیت چیکار می‌کنی ؟ گفتم دایه با خودت اینجوری نکن منصور برمی گرده ، اون کلید و آدرس رو هم برای روز مبادا به من داد . به چشمام زل زد و گفت همش تقصیر توئه، اگه تو وارد زندگی پسرم نمی شدی مجبور نمی شد با اون پدرش دربیافته و الان صحیح و سالم پیشم بود. سرمو پایین انداختم و ترجیح دادم حرفی نزنم چون واقعا حق با دایه زینت بود. بلند شدم و به سمت حیاط رفتم تا دایه و نرگس اشکایی که همیشه همدرد غم و تنهائیهام بودن رو نبینن. گوشه ی حیاط نشستم و به حال خودم زار زدم، توی افکار خودم غرق بودم که با دستی که روی شونه ام نشست از ترسم بلند شدم و صاف سر جام ایستادم….دایه سریع گفت چرا ترسیدی ؟ اشکامو با سرشونم پاک کردم و گفتم چون یهویی اومدی ترسیدم... دایه دستمو تو دستاش گرفت و گفت خب اصلا چرا اومدی اینجا نشستی، مگه نمی‌بینی هوا چقدر سرده دختر جان ؟ پاشو بیا تو خونه تا مریض نشدی، اگر هم به خودت رحم نمی کنی به اون بچه ای که تو شکمته رحم کن ، از دست منم ناراحت نباش مادر، اینقدر دلم شور منصور رو میزنه که یه لحظه نفهمیدم چی گفتم. لبخندی زدم و گفتم نه ناراحت نشدم دایه، یعنی اصلا حق ندارم که ناراحت بشم ،چون حرف حق رو زدی و حرف حق تلخه. دایه گفت در هر صورت منو ببخش دخترم نمی خواستم ناراحتت کنم ولی دست خودم نیست، دلم آشوبه ،آخه می دونی درسته من منصور رو نزاییدم ،ولی همون حس مادرانه رو بهش دارم ، البته شاید الان هر چی هم بگم درکم نکنی، ولی بذار خودت مادر بشی اونوقت می فهمی امروز من از چه حسی حرف میزدم. بدون اینکه چیزی بگم به سنگ فرشهای حیاط که با برگهای پاییزی پوشیده شده بودن خیره شدم که دایه نفس عمیقی کشید و گفت سالهای خیلی دور خان منو دوست داشت ... با شنیدن حرف دایه زود سرمو با تعجب بلند کردمو بهش چشم دوختم تا ادامه ی حرفش رو بشنوم. دایه که از چهره اش مشخص بود تو گذشته غرق شده کمی سکوت کرد و بعد ادامه داد و گفت پدر و مادر من تو عمارت خان بزرگ ، ادامه دارد بومِ آشپزی 
#دختر‌ِ_آخر #قسمت_هشتادوشش
یعنی پدر بزرگ منصور کار می کردن و منم از بچگی هر روز همراه مادرم توی عمارت بودم..یک روز که حالم زیاد خوب نبود خواستم زودتر از مادرم به خونمون برم که توی مسیر با پسری رشید و چهار شونه روبرو شدم ، که با لباسهای اعیونی و شیکی که پوشیده بود هر دختری رو به خودش علاقمند میکرد... اولین باری بود که اون پسر رو اون دور و برا می دیدم ، ولی اونروز اینقدر حالم بد بود که برای شناختنش کنجکاوی نکردم، واقعیتش دخترای اون زمان مثل دخترای الان نبودن و وقتی پسری رو می دیدن روشون نمی شد سرشون رو بالا بگیرن،چه برسه که بخوان باهاش حرف بزنن...سرتو درد نیارم، خواستم راهمو کج کنم و به طرف خونمون برم که پسره مانع شد...همون جا منو به حرف گرفت ، بهم گفت پسره خان هستش و توی یک نگاه به من علاقمند شد .باور می کنی به محض اینکه از احساسش به خودم خبردار شدم حس کردم که حالم دیگه بد نیست و خوب شدم . از فردای اون روز ، هر دفعه به یه بهانه ای سعی می کردم که بعد از مادرم به عمارت برم تا توی مسیر بتونم با خانزاده ملاقات کنم و در حد چند کلمه هم که شده باهاش همکلام بشم . کم کم روزها و ماهها گذشتن و من به قدری به خانزاده علاقمند شده بودم که اگه حتی یک روز نمی دیدمش از غصه مریض می شدم ، اینقدر بهش علاقمند بودم که اصلا به رفتارهای عجیب و نیرنگهایی که گاهی توی حرفاش و رفتارش می دیدم توجهی نمی‌کردم .خانزاده که از علاقه من به خودش خبر داشت و از اول هم با نقشه پا پیش گذاشته بود و بخت با من یار نبود، فریبش رو خوردم ...وقتی ننم از موضوع باخبر شد اولش بلوایی به پا کرد که بیا و ببین و بعد برای اینکه توی روستای خودمون کسی از موضوع خبردار نشه منو برد روستای اون طرف تر ...... بعد از اینکه کمی حالم بهتر شد ، ننم به جای اینکه از خانزاده تلافی کنه ، منو به یه پیرمرد که پیرترین آدم روستامون بود شوهر داد. خانزاده هم انگار براش بد نشده بود بدون اینکه به من و سرنوشتم فکر کنه یا عذاب وجدان بگیره به راحتی رفت با مادر منصور ازدواج کرد و منو اساس و علاقمو به فراموشی سپرد. طولی نکشید که شوهری که هر شب با کتک و شک زندگی رو برام تلخ کرده بود ،شب خوابید و صبح دیگه بیدار نشد. وقتی که شوهرم مرد، نمی دونستم باید برای بی کسیم ناراحت باشم و یا برای راحت شدن از دست اون پیرمردی که دائما خودشو دختراش مشغول شکنجه کردنم بودن خوشحال باشم . چند روز بیشتر از مرگ شوهرم نگذشته بود که دختراش منو فقط با همون لباسی که توی تنم بود از خونه بیرون انداختن. اجبارا با چشمای خیس پیش آقام رفتم و به پاش افتادم، ولی به جای آقام، ننم شروع به داد و بیداد کرد و منو تو خونه راه نداد. بی جا و مکان و درمونده بودم ، تا اینکه ...یه شب که پشت دیوار عمارت پناه گرفته بودم تا همونجا شب رو به صبح برسونم ، قابله ای که برای زایمان زن خانزاده که دردش شروع شده بود خبر کرده بودن ،چشمش به من که پشت دیوار نشسته بودم افتاد. قابله که همون لحظه ی اول منو شناخته بود با تعجب به سمتم اومد و گفت زینت تو اینجا چیکار می‌کنی این موقع شب؟ با گریه گفتم چیکار کنم جایی رو ندارم که برم و کسی هم منو تو خونش راه نمیده ، اگه می تونی تو در حقم مادری کن و چند روز منو توی خونت جا بده تا بلکه بتونم به سر صبر برای خودم جایی پیدا کنم. قابله بهم خیره شد و بعد از مکثی که کرد، شالی که دور کمرش بسته بود رو باز کرد و گفت زود اینو بنداز روی صورتت و با من بیا. با تردید کاری که قابله گفت رو انجام دادم و با پای لرزون پا به عمارت گذاشتم. از همون روز بعد از زایمان زن خانزاده من جای پامو توی عمارت سفت کردم و به عنوان خدمه ی زن خانزاده توی عمارت موندگار شدم، بچه های خانزاده یکی بعد از دیگری به دنیا اومدن تا اینکه با بدنیا اومدن منصور بالاخره فرصتی که سالها برای انتقام منتظرش بودم دست داد و من شدم دایه ی منصور ، تا اون زمان هیچکس توی عمارت صورتم رو ندیده بود و حتی برای اینکه یه وقت از طرف خانزاده که توی اون مدت بعد از مرگ پدرش، خان شده بود شناخته نشم موقع حرف زدن ،صدام رو هم عوض می کردم. البته اون موقع خان چنان مشغول بود که حتی اگه درست هم حرف میزدم بعید می دونم منو می‌شناخت و یا حتی اگه می شناخت هم براش اهمیتی داشت. سرتو درد نیارم دختر جان ...یه روز که منصور برای بازی با بچه های روستا از خونه فرار کرده بود و ناپدید شده بود،خان به یکباره تصمیم گرفت که منصور رو برای همیشه به شهر بفرسته... اونروز من سر دوراهی بدی قرار گرفتم چون یا باید از خیر منصور که توی اون مدت همه زندگیم شده بود می گذشتم و توی عمارت می موندم و یا تمام بدیهایی که در حقم شده بود رو می بخشیدم و همراه منصور به شهر می رفتم.
ادامه دارد...
بومِ آشپزی
یعنی پدر بزرگ منصور کار می کردن و منم از بچگی هر روز همراه مادرم توی عمارت بودم..یک روز که حالم زیاد خوب نبود خواستم زودتر از مادرم به خونمون برم که توی مسیر با پسری رشید و چهار شونه روبرو شدم ، که با لباسهای اعیونی و شیکی که پوشیده بود هر دختری رو به خودش علاقمند میکرد... اولین باری بود که اون پسر رو اون دور و برا می دیدم ، ولی اونروز اینقدر حالم بد بود که برای شناختنش کنجکاوی نکردم، واقعیتش دخترای اون زمان مثل دخترای الان نبودن و وقتی پسری رو می دیدن روشون نمی شد سرشون رو بالا بگیرن،چه برسه که بخوان باهاش حرف بزنن...سرتو درد نیارم، خواستم راهمو کج کنم و به طرف خونمون برم که پسره مانع شد...همون جا منو به حرف گرفت ، بهم گفت پسره خان هستش و توی یک نگاه به من علاقمند شد .باور می کنی به محض اینکه از احساسش به خودم خبردار شدم حس کردم که حالم دیگه بد نیست و خوب شدم . از فردای اون روز ، هر دفعه به یه بهانه ای سعی می کردم که بعد از مادرم به عمارت برم تا توی مسیر بتونم با خانزاده ملاقات کنم و در حد چند کلمه هم که شده باهاش همکلام بشم . کم کم روزها و ماهها گذشتن و من به قدری به خانزاده علاقمند شده بودم که اگه حتی یک روز نمی دیدمش از غصه مریض می شدم ، اینقدر بهش علاقمند بودم که اصلا به رفتارهای عجیب و نیرنگهایی که گاهی توی حرفاش و رفتارش می دیدم توجهی نمی‌کردم .خانزاده که از علاقه من به خودش خبر داشت و از اول هم با نقشه پا پیش گذاشته بود و بخت با من یار نبود، فریبش رو خوردم ...وقتی ننم از موضوع باخبر شد اولش بلوایی به پا کرد که بیا و ببین و بعد برای اینکه توی روستای خودمون کسی از موضوع خبردار نشه منو برد روستای اون طرف تر ...... بعد از اینکه کمی حالم بهتر شد ، ننم به جای اینکه از خانزاده تلافی کنه ، منو به یه پیرمرد که پیرترین آدم روستامون بود شوهر داد. خانزاده هم انگار براش بد نشده بود بدون اینکه به من و سرنوشتم فکر کنه یا عذاب وجدان بگیره به راحتی رفت با مادر منصور ازدواج کرد و منو اساس و علاقمو به فراموشی سپرد. طولی نکشید که شوهری که هر شب با کتک و شک زندگی رو برام تلخ کرده بود ،شب خوابید و صبح دیگه بیدار نشد. وقتی که شوهرم مرد، نمی دونستم باید برای بی کسیم ناراحت باشم و یا برای راحت شدن از دست اون پیرمردی که دائما خودشو دختراش مشغول شکنجه کردنم بودن خوشحال باشم . چند روز بیشتر از مرگ شوهرم نگذشته بود که دختراش منو فقط با همون لباسی که توی تنم بود از خونه بیرون انداختن. اجبارا با چشمای خیس پیش آقام رفتم و به پاش افتادم، ولی به جای آقام، ننم شروع به داد و بیداد کرد و منو تو خونه راه نداد. بی جا و مکان و درمونده بودم ، تا اینکه ...یه شب که پشت دیوار عمارت پناه گرفته بودم تا همونجا شب رو به صبح برسونم ، قابله ای که برای زایمان زن خانزاده که دردش شروع شده بود خبر کرده بودن ،چشمش به من که پشت دیوار نشسته بودم افتاد. قابله که همون لحظه ی اول منو شناخته بود با تعجب به سمتم اومد و گفت زینت تو اینجا چیکار می‌کنی این موقع شب؟ با گریه گفتم چیکار کنم جایی رو ندارم که برم و کسی هم منو تو خونش راه نمیده ، اگه می تونی تو در حقم مادری کن و چند روز منو توی خونت جا بده تا بلکه بتونم به سر صبر برای خودم جایی پیدا کنم. قابله بهم خیره شد و بعد از مکثی که کرد، شالی که دور کمرش بسته بود رو باز کرد و گفت زود اینو بنداز روی صورتت و با من بیا. با تردید کاری که قابله گفت رو انجام دادم و با پای لرزون پا به عمارت گذاشتم. از همون روز بعد از زایمان زن خانزاده من جای پامو توی عمارت سفت کردم و به عنوان خدمه ی زن خانزاده توی عمارت موندگار شدم، بچه های خانزاده یکی بعد از دیگری به دنیا اومدن تا اینکه با بدنیا اومدن منصور بالاخره فرصتی که سالها برای انتقام منتظرش بودم دست داد و من شدم دایه ی منصور ، تا اون زمان هیچکس توی عمارت صورتم رو ندیده بود و حتی برای اینکه یه وقت از طرف خانزاده که توی اون مدت بعد از مرگ پدرش، خان شده بود شناخته نشم موقع حرف زدن ،صدام رو هم عوض می کردم. البته اون موقع خان چنان مشغول بود که حتی اگه درست هم حرف میزدم بعید می دونم منو می‌شناخت و یا حتی اگه می شناخت هم براش اهمیتی داشت. سرتو درد نیارم دختر جان ...یه روز که منصور برای بازی با بچه های روستا از خونه فرار کرده بود و ناپدید شده بود،خان به یکباره تصمیم گرفت که منصور رو برای همیشه به شهر بفرسته... اونروز من سر دوراهی بدی قرار گرفتم چون یا باید از خیر منصور که توی اون مدت همه زندگیم شده بود می گذشتم و توی عمارت می موندم و یا تمام بدیهایی که در حقم شده بود رو می بخشیدم و همراه منصور به شهر می رفتم.
ادامه دارد...
بومِ آشپزی
۱۱