بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_هشتادوچهار بعدشم واقعا نمی تونم بیشتر ازاین زیر دین کسی باشم ، تا همین اینجاش هم خیلی شرمنده اش هستم. دایه با ناخنش صورتشو خاروند و گفت خوشم میاد خیلی دختر فهمیده و جسوری هستی، فقط در عجبم چطور با این زبونی که تو این چند ساعت ازت دیدم نتونستی شوهرتو یه خودت علاقمتد کنی. دایه با صدای نرگس که داد زد و گفت سفره آماده اس، حرفاتون رو بذارید برای بعد که من الان غذای شماها رو هم می خورم ، دیگه حرفاشو ادامه نداد و با لبخندی که از حرفهای نرگس روی لبش اومده بود گفت اومدیم دختر به ما رحم کن و نخور. نرگس خنده ی بلندی کرد که صدای خنده اش تو خونه پیچید. دایه با صدای بلندی گفت ، ننه منصور تو هم پاشو بیا نهار آماده اس ، زود بیا تا از دهن نیافتاده . ولی منصور نه جوابی داد و نه از اتاق بیرون اومد. دایه گفت حتما قهر کرده ، انگار هنوزم این خصلتشو که از بچگیش داشت رو کنار نذاشته، آخه به اون ننه اش رفته ، که تا یه تَقی به توقی می خورد از خان قهر می کرد و بالاخره هم این قهر کردناش کار دستش داد. دایه دستشو روی زانوش گذاشتو سعی کرد که از جاش بلند بشه و همزمان با صدای ضعیفی گفت به خدا از این همه نشستن و بلند شدن خسته شدم ، دیگه سنی از من گذشته مثل شما جوونا تر و فرز نیستم، و قبل از اینکه سر سفره بره به سمت اتاقی که منصور توش بود رفت و با هر قدمی که بر می داشت زیر لب غر میزد و می گفت چه کنم پیریه و هزارو یک درد و مر. ض ، والا منم به خاطر سنم گرفتار شدم .. در اتاق رو باز کرد و گفت منصور ننه پاشو بیا سر سفره .. منصور با لحن ناراحتی که از صداش مشخص بود گفت میل ندارم ، شما بخورید ، نگران منم نباش، یه چرتی می زنم بعد که بیدار شدم می خورم…. دایه لحنشو جدی تر کرد و گفت پاشو حالا چه وقت خوابه ، پاشو پاشو یه لقمه دور هم با خوشی بخوریم ، والله بعد از این همه مدت دلمو صابون زده بودم دور هم بشینیم و غذامونو با خوشی بخوریم ،اونم که این شازده پسر داره خراب میکنه ، اگه نمی خوای بخوری نخور، منم نمی خورم ، و از کنار در به سمت کاناپه ای که توی مهمون خونه بود رفت و خودشو روش پرت کرد و گفت آاااا آ ، منم دیگه نمی خورم ، دختر جان تو برو با اون یکی دختر بشینید نهارتون رو بخورید .. تا خواستم اعتراض کنم منصور دستشو روی چهار چوب در گذاشت و گفت پاشو ننه بریم زود غذامونو بخوریم که می‌خوام زودتر راه بیافتم و به روستا برگردم .. با شنیدن رفتنش غم بزرگی به دلم نشست ، گفتم چرا می خوای برگردی؟ اونا که دنبالمون هستن ، چطور میخوای به اون خونه برگردی؟ بی اعتنا به حرفم گفت دایه شنیدی چی گفتم ؟ دایه صورتش در هم شد و گفت آره شنیدم ، نهار آماده اس ، قبل از همه منصور سر سفره نشست و کاسه رو روبروی دایه گرفت و گفت خیلی کم بریز ، زیاد اشتها ندارم .. دایه هیچی نمی گفت ،ولی از چهره اش معلوم بود چه استرسی توی دلش نقش بسته ، کاسه ی رویی رو از دست منصور گرفت و یه ملاقه از آبگوشت رو توش ریخت و گفت پسرم رفتنت درست نیست ، میخوای منو داغ دار کنی ؟ خودت می‌دونی که خان با کسی شوخی نداره، یادته با بقیه چیکار کرد ؟ اگه یادت نیست من یادت بندازم ؟ منصور با عصبانیت کاسه ی آبگوشت رو به طرف دیوار پرت کرد و گفت بس کنید دیگه، دارید منو از کی می ترسونید؟ اونی که می گید باید ازش بترسم آقامه ،آقام، منو که از بین نمیبره. دایه از سر سفره بلند شد و گفت مصطفی و مسلم رو که یادت نرفته، اونا هم پسراش بودن ،مگه نبودن؟تو از کدوم آقا حرف میزنی ؟ اینی که تو میگی مال وقتیه که یه پدر عاطفه ی پدری داشته باشه، نه اون آقات که یه ذره رحم و مروت نسبت به هیچکی تو دلش نیست، الانم گفته باشم من نمی ذارم پیش اون برگردی، من از دار دنیا فقط تو رو دارم و تنها دلخوشیم تو هستی و تا وقتی که زنده ام نمی ذارم الکی الکی بری و خودتو از بین ببری.. هر وقت من سرمو گذاشتم زمین اونوقت برو و هر کاری خواستی بکن. منصور گفت نترس دایه من هیچیم نمیشه ، پسری که تو بزرگ کردی یه قهرمانه که می خواد بره و حقت رو بگیره. دایه گفت من با وجود تو ،حقمو از اونا گرفتم و هیچ حق دیگه ای به گردنشون ندارم. منصور گفت خودتم می دونی که من هر جا هم که برم دوباره بر میگردم پیش خودت ،پس الان بذار برم و چند روز دیگه برگردم ، فقط تو این چند روزی که نیستم حواست حسابی به تاج گل باشه ننه ، چون اونو اول به خدا و بعد به تو می سپارم. دایه که گریه اش به هق هق تبدیل شده بود، با التماس بهش گفت منصور نرو ننه به حرفم گوش کن. منصور که تصمیم خودشو گرفته بود و عزم رفتن کرده بود ، اشکاشو با پشت دستش پاک کرد و گفت دایه اینجوری نکن .. من حقتو ازشون می گیرم ننه بهت قول میدم ، و بعد بلند شد و به طرف من که چشمام از فرط گریه تار می دیدن اومد و گفت .... ادامه دارد.... بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر #قسمت_هشتادوپنج
من دارم میرم ، خیلی حواست به خودت و دایه و نرگس باشه.. گفتم میشه ازت خواهش کنم از پیشمون نری ؟ چشم و امید ما فقط به توئه. اخمی کرد و گفت تو رو خدا تو دیگه شروع نکن ، کلیدی روبروم گرفت و گفت اینو بگیر ، جوری که دایه متوجه نشه با صدای آروم گفت اگه تا سه روز دیگه ازم خبری نشد ،دست دایه رو می گیری و به آدرسی که بهت میدم می رید . گفتم تورو خدا منو نترسون ، ما بدون تو جایی نمیریم . انگشتشو روی لبش گذاشتو گفت هیس دایه می شنوه ، بعد رفت توی اتاقش ،بعد از چند دقیقه برگشت و یه تیکه کاغذ کف دستم گذاشت و گفت حواست باشه گمش نکنی ، اون چیزی که بهت گفتم هم فراموش نکن باشه؟ با صدای خفه ای گفتم مواظب خودت باش ، انشالله که خودت زود می گردی و خوشحالمون می کنی، اونوقت دیگه احتیاجی هم به این کارا نیست . با صدای دایه مثل برق گرفته ها صورتشو چرخوند و گفت چی گفتی دایه ؟ دایه قرآن کوچیکی از جیبش بیرون آورد به طرف منصور گرفت و گفت میگم اینو بذار تو جیبت تا خدا در مقابل ظالمان حافظت باشه. منصور با لبخندی که مملو از بغض بود گفت همین که دعاهای خیر تو همیشه پشت سرمه دلم قرصه ننه ی مهربونم ، تو مادری هستی که درسته منو به دنیا نیاوردی ،ولی برام از هر مادری مهربون تر بودی و مادری رو در حقم تموم کردی ، بعد قرآن رو از دست دایه گرفت و با عجله از خونه بیرون رفت. بعد از رفتن منصور رفتم کنار دایه که مثل مرغ سر کنده به خودش می پیچید ، و با هم برای درد هایی که روزگار سر راه زندگیمون قرار داده بود گریه زدیم . تا شب هر سه تامون غم زده یه گوشه نشسته بودیم و برای آینده ای که نمی‌دونستیم چی قراره بر سرمون بیاره غصه خوردیم …..با صدای اذان دایه دستشو بالا برد و گفت : خدایا خودت شاهدی که من تو این دنیا نه به کسی ظلم کردم و نه حق کسی رو خوردم ، تا حالا هم ازت هیچی نخواستم ، ولی الان صدات میزنم و ازت می خوام که پسرمو صحیح و سالم بهم برگردونی ،خودت می‌دونی این بچه چه زجرهایی کشیده و دم نزده، خودت شاهدی که تا به این سن چه مصیبت هایی که نکشیده ، خدایا من منصورمو از خودت می‌خوام .به طرف دایه که همچنان دستاش روبه آسمون بود رفتم و دستاشو توی دستام گرفتمو گفتم شک نکن که صحیح و سالم برمی گرده دایه ، من مطمئنم که منصور مارو تنها نمی ذاره..اشکهای دایه رو با دستم پاک کردم و قبل از اینکه چیزی دیگه ای بگم گفت راستی منصور قبل از رفتنش چی بهت داد ؟ دلم نمی‌خواست بهش اضطراب بیشتری بدم ، ولی مجبور بودم واقعیت رو بهش بگم، به همین خاطر گفتم بهم یه کلید و آدرس داد و گفت اگه تا سه روز دیگه ازش خبری نشد دستتونو بگیرم و به اون آدرس نقل مکان کنیم. دایه محکم تو صورتش زد و گفت وای ننه ، وای منصورم داری با جوونیت چیکار می‌کنی ؟گفتم دایه با خودت اینجوری نکن منصور برمی گرده ، اون کلید و آدرس رو هم برای روز مبادا به من داد . به چشمام زل زد و گفت همش تقصیر توئه، اگه تو وارد زندگی پسرم نمی شدی مجبور نمی شد با اون پدرش دربیافته و الان صحیح و سالم پیشم بود. سرمو پایین انداختم و ترجیح دادم حرفی نزنم چون واقعا حق با دایه زینت بود. بلند شدم و به سمت حیاط رفتم تا دایه و نرگس اشکایی که همیشه همدرد غم و تنهائیهام بودن رو نبینن. گوشه ی حیاط نشستم و به حال خودم زار زدم، توی افکار خودم غرق بودم که با دستی که روی شونه ام نشست از ترسم بلند شدم و صاف سر جام ایستادم….دایه سریع گفت چرا ترسیدی ؟ اشکامو با سرشونم پاک کردم و گفتم چون یهویی اومدی ترسیدم...دایه دستمو تو دستاش گرفت و گفت خب اصلا چرا اومدی اینجا نشستی، مگه نمی‌بینی هوا چقدر سرده دختر جان ؟ پاشو بیا تو خونه تا مریض نشدی، اگر هم به خودت رحم نمی کنی به اون بچه ای که تو شکمته رحم کن ، از دست منم ناراحت نباش مادر، اینقدر دلم شور منصور رو میزنه که یه لحظه نفهمیدم چی گفتم. لبخندی زدم و گفتم نه ناراحت نشدم دایه، یعنی اصلا حق ندارم که ناراحت بشم ،چون حرف حق رو زدی و حرف حق تلخه. دایه گفت در هر صورت منو ببخش دخترم نمی خواستم ناراحتت کنم ولی دست خودم نیست، دلم آشوبه ،آخه می دونی درسته من منصور رو نزاییدم ،ولی همون حس مادرانه رو بهش دارم ، البته شاید الان هر چی هم بگم درکم نکنی، ولی بذار خودت مادر بشی اونوقت می فهمی امروز من از چه حسی حرف میزدم.بدون اینکه چیزی بگم به سنگ فرشهای حیاط که با برگهای پاییزی پوشیده شده بودن خیره شدم که دایه نفس عمیقی کشید و گفت سالهای خیلی دور خان منو دوست داشت ... با شنیدن حرف دایه زود سرمو با تعجب بلند کردمو بهش چشم دوختم تا ادامه ی حرفش رو بشنوم. دایه که از چهره اش مشخص بود تو گذشته غرق شده کمی سکوت کرد و بعد ادامه داد و گفت پدر و مادر من تو عمارت خان بزرگ ،
ادامه دارد
بومِ آشپزی
من دارم میرم ، خیلی حواست به خودت و دایه و نرگس باشه.. گفتم میشه ازت خواهش کنم از پیشمون نری ؟ چشم و امید ما فقط به توئه. اخمی کرد و گفت تو رو خدا تو دیگه شروع نکن ، کلیدی روبروم گرفت و گفت اینو بگیر ، جوری که دایه متوجه نشه با صدای آروم گفت اگه تا سه روز دیگه ازم خبری نشد ،دست دایه رو می گیری و به آدرسی که بهت میدم می رید . گفتم تورو خدا منو نترسون ، ما بدون تو جایی نمیریم . انگشتشو روی لبش گذاشتو گفت هیس دایه می شنوه ، بعد رفت توی اتاقش ،بعد از چند دقیقه برگشت و یه تیکه کاغذ کف دستم گذاشت و گفت حواست باشه گمش نکنی ، اون چیزی که بهت گفتم هم فراموش نکن باشه؟ با صدای خفه ای گفتم مواظب خودت باش ، انشالله که خودت زود می گردی و خوشحالمون می کنی، اونوقت دیگه احتیاجی هم به این کارا نیست . با صدای دایه مثل برق گرفته ها صورتشو چرخوند و گفت چی گفتی دایه ؟ دایه قرآن کوچیکی از جیبش بیرون آورد به طرف منصور گرفت و گفت میگم اینو بذار تو جیبت تا خدا در مقابل ظالمان حافظت باشه. منصور با لبخندی که مملو از بغض بود گفت همین که دعاهای خیر تو همیشه پشت سرمه دلم قرصه ننه ی مهربونم ، تو مادری هستی که درسته منو به دنیا نیاوردی ،ولی برام از هر مادری مهربون تر بودی و مادری رو در حقم تموم کردی ، بعد قرآن رو از دست دایه گرفت و با عجله از خونه بیرون رفت. بعد از رفتن منصور رفتم کنار دایه که مثل مرغ سر کنده به خودش می پیچید ، و با هم برای درد هایی که روزگار سر راه زندگیمون قرار داده بود گریه زدیم . تا شب هر سه تامون غم زده یه گوشه نشسته بودیم و برای آینده ای که نمی‌دونستیم چی قراره بر سرمون بیاره غصه خوردیم …..با صدای اذان دایه دستشو بالا برد و گفت : خدایا خودت شاهدی که من تو این دنیا نه به کسی ظلم کردم و نه حق کسی رو خوردم ، تا حالا هم ازت هیچی نخواستم ، ولی الان صدات میزنم و ازت می خوام که پسرمو صحیح و سالم بهم برگردونی ،خودت می‌دونی این بچه چه زجرهایی کشیده و دم نزده، خودت شاهدی که تا به این سن چه مصیبت هایی که نکشیده ، خدایا من منصورمو از خودت می‌خوام .به طرف دایه که همچنان دستاش روبه آسمون بود رفتم و دستاشو توی دستام گرفتمو گفتم شک نکن که صحیح و سالم برمی گرده دایه ، من مطمئنم که منصور مارو تنها نمی ذاره..اشکهای دایه رو با دستم پاک کردم و قبل از اینکه چیزی دیگه ای بگم گفت راستی منصور قبل از رفتنش چی بهت داد ؟ دلم نمی‌خواست بهش اضطراب بیشتری بدم ، ولی مجبور بودم واقعیت رو بهش بگم، به همین خاطر گفتم بهم یه کلید و آدرس داد و گفت اگه تا سه روز دیگه ازش خبری نشد دستتونو بگیرم و به اون آدرس نقل مکان کنیم. دایه محکم تو صورتش زد و گفت وای ننه ، وای منصورم داری با جوونیت چیکار می‌کنی ؟گفتم دایه با خودت اینجوری نکن منصور برمی گرده ، اون کلید و آدرس رو هم برای روز مبادا به من داد . به چشمام زل زد و گفت همش تقصیر توئه، اگه تو وارد زندگی پسرم نمی شدی مجبور نمی شد با اون پدرش دربیافته و الان صحیح و سالم پیشم بود. سرمو پایین انداختم و ترجیح دادم حرفی نزنم چون واقعا حق با دایه زینت بود. بلند شدم و به سمت حیاط رفتم تا دایه و نرگس اشکایی که همیشه همدرد غم و تنهائیهام بودن رو نبینن. گوشه ی حیاط نشستم و به حال خودم زار زدم، توی افکار خودم غرق بودم که با دستی که روی شونه ام نشست از ترسم بلند شدم و صاف سر جام ایستادم….دایه سریع گفت چرا ترسیدی ؟ اشکامو با سرشونم پاک کردم و گفتم چون یهویی اومدی ترسیدم...دایه دستمو تو دستاش گرفت و گفت خب اصلا چرا اومدی اینجا نشستی، مگه نمی‌بینی هوا چقدر سرده دختر جان ؟ پاشو بیا تو خونه تا مریض نشدی، اگر هم به خودت رحم نمی کنی به اون بچه ای که تو شکمته رحم کن ، از دست منم ناراحت نباش مادر، اینقدر دلم شور منصور رو میزنه که یه لحظه نفهمیدم چی گفتم. لبخندی زدم و گفتم نه ناراحت نشدم دایه، یعنی اصلا حق ندارم که ناراحت بشم ،چون حرف حق رو زدی و حرف حق تلخه. دایه گفت در هر صورت منو ببخش دخترم نمی خواستم ناراحتت کنم ولی دست خودم نیست، دلم آشوبه ،آخه می دونی درسته من منصور رو نزاییدم ،ولی همون حس مادرانه رو بهش دارم ، البته شاید الان هر چی هم بگم درکم نکنی، ولی بذار خودت مادر بشی اونوقت می فهمی امروز من از چه حسی حرف میزدم.بدون اینکه چیزی بگم به سنگ فرشهای حیاط که با برگهای پاییزی پوشیده شده بودن خیره شدم که دایه نفس عمیقی کشید و گفت سالهای خیلی دور خان منو دوست داشت ... با شنیدن حرف دایه زود سرمو با تعجب بلند کردمو بهش چشم دوختم تا ادامه ی حرفش رو بشنوم. دایه که از چهره اش مشخص بود تو گذشته غرق شده کمی سکوت کرد و بعد ادامه داد و گفت پدر و مادر من تو عمارت خان بزرگ ،
ادامه دارد
بومِ آشپزی
۱۸