بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_هفتادودو گفت تاج گل چی میگی ؟ چه بدبختی؟ تو اینجا به خواسته ی خودت و خان پا به عمارت گذاشتی ، پس کسی نمیتونه برای موندنت سرکوفت بزنه .. خندیدم و گفتم هه ، هه هه ، آره واقعا ، چون به دلایلی نمی تونن به من سر کوفت بزنن .. گفت منظورت از این حرفا چیه تاج گل ؟ راجب کدوم دلایلی حرف میزنی ؟ گفتم منصورخان کمکم میکنی ؟ بهم چپ چپی نگاه کرد و گفت چه کمکی تاج گل ؟ زود بقچه رو باز کردم و چند تکه طلایی که خانجون به زور ، روز عروسیم از خالم گرفته بود را در آوردم و گفتم اینارو برام میتونی بفروشی؟ به پولش احتیاج دارم.. گفت چرا میخوای بفروشی ؟ خورد و خوراک و جای خواب داری ،پس فکر نکنم به پولی احتیاج داشته باشی .. گفتم احتیاج دارم که بهت دارم میگم اینارو پیش زرگر بفروشی... گفت تا نفهمم برای چی احتیاج داری دست به اینا نمیزنم ... به صورتش نگاه کردم و گفتم می‌خوام از اینجا برم .. با چشای گرد شده از حرفم گفت کجا میخوای بری تاج گل ؟من بهت گفتم کمکت میکنم ، چرا صبر نمیکنی نمیزاری که اموراتم را ردیف کنم ؟ صدامو بالا بردم و گفتم :اینجا موندن برای من جایز نیست... هنوز حرف های من برای منصور علامت سوال داشت ..... گفت پس به خاطر چی میخوای از اینجا بری ؟ دوست داشتم داد بزنم و همه چی رو بگم ، ولی نمی‌دونم چرا دهنم باز برای گفتن حقیقت نمیشد.. منصور از قیافه ی پر از استرسم فهمید یه خبرایی هست ، گفت چی شده تاج گل ؟ تو اون تاج گلی که چند ساعت پیش نیستی ،من که بالاخره می فهمم چی شده ،پس بهتره خودت بهم بگی بلکه با هم چاره ای پیدا کنیم. سرمو پایین انداختم و گفتم هنوز چیزی نشده ،ولی کمکم کن تا دیر نشده از اینجا برم. سرشو تکون داد و گفت خیلی خب مثل اینکه قرار نیست بگی تو سرت چی می گذره، فقط بهم چند روز فرصت بده تا یه راهی پیدا کنم. بهش لبخندی زدم و گفتم خیلی ازت ممنونم. منصور با اخم از اتاق بیرون رفت و من با فکر رفتن از عمارت توی دلم جشن گرفتم. تا شب سعی کردم تو اتاق و دور از چشم خان بمونم ، تا کمتر با حرفهاش اذیت بشم. آخر شب بعد از اینکه نیم ساعتی با نرگس که برای بردن سینی شام به اتاق اومده بود حرف زدم، زیر لحاف خزیدم و با گوش کردن به صدای خش خش برگهای خشک شده که حس و حال خوشایندی بهم میداد ، به سقف خیره شدم. تمام خاطرات قدیمیم رو به یاد آوردم و با یادآوری روزای بدی که پشت سر گذاشته بودم ، نفس عمیقی کشیدم و چشامو روی هم گذاشتم و به خواب رفتم. تازه خوابم عمیق شده بود که با احساس شنیدن صدای پا از خواب پریدم، اولش فکر کردم خواب می بینم، ولی خواب نبود ، سراسیمه چشامو باز کردم ، همه جا تاریک تاریک بود ، یادم اومد که قبل از خواب فانوس بالای سرم رو روشن گذاشته بودم، ولی اثری از فانوس نبود ، با وحشت سر جام نشستم،چند بار چشامو بازو بسته کردم که بلکه از شر اون کابوس خلاص بشم ، ولی خواب نبودمو کابوس نمی‌دیدم ، با صدای بلندی گفتم من به تو پناه آوردم که حامی من بشی ، فقط همین یه روز منو اینجا تحمل کن. مطمئن باش فردا صبح، شده برم روی پای آقام بیافتم ،از اینجا میرم... از فرصت استفاده کردم و بدون اینکه پشت سرمو نگاه کنم از اتاق بیرون دویدم. وارد اتاق روبرو شدم،منصور کتاب به دست به خواب رفته بود، با شنیدن صدای در چشاشو نیمه باز کرد و یهو از تعجب سر جاش نشست و گفت چی شده تاج گل؟ چرا این وقت شب اینجایی ؟ همین جور که اشکم آروم روی صورتم می چکید گفتم هیس !!!لطفا منو یه گوشه ای قایم کن ، به همه جای اتاق نگاه کردم و گفتم پشت این صندوقچه خوبه، فقط تو رو خدا نذار کسی متوجه بشه من اینجا هستم. منصور که تعجبش چند برابر شده بود ، گفت چرا همچین می کنی تاج گل ؟ بریده بریده گفتم تورو خدا نذار کسی منو پیدا کنه .. گفت نمی‌دونم از کی داری فرار می کنی ، ولی نترس، همین جا بمون تا من برم سرگوشی آب بدم. گفتم نه نرو ، تو رو خدا نرو.. بی تفاوت به حرفم و از روی حس کنجکاویش درو باز کرد و تا نیم تنه سرش رو بیرون برد و بعد از چپ و راست چرخوندن سرش ، گفت از چی و کی داری میترسی تاج گل؟ بگو ببینم توی این عمارت داره چی می گذره که تورو اینجور آشفته کرده ؟ آب دهنمو به سختی قورت دادم ... ادامه دارد... بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر #قسمت_هفتادوسه
منصور صداشو بالاتر برد و گفت اَه ه ه ، خب بگو دیگه کلافم کردی، کی دنبالته؟ اصلا چرا میخوای مخفی بشی ؟ زود باش بگو دیگه واقعا دارم عصبی میشم..گفتم آخه اگه واقعیت رو بهت بگم یک در صدم حرفامو باور نمی کنی ، پس بی خیالش شو و فقط تا صبح منو قایم کن ، صبح هم کمکم کن از اینجا برم.. گفت چرا بری؟ وقتی وارد عمارت شدی تو روز روشن همه اومدنتو دیدن و اونایی هم که ندیدن از دهن اینو اون شنیدن ،پس چرا الان باید یواشکی از اینجا بری؟حرفشو قطع کردم و گفتم آره میدونم ، همه ی اینایی که گفتی رو میدونم ، ولی الان باید از دست کسی که فکر می کردم قراره حامیم باشه مخفی بشم.. ابروهاشو بالا انداخت و گفت حامیت ؟ چیکار کرده ؟منصور که کاملا متوجه استرس توی چهرم شده بود، با جدیت پرسید چی شده ؟ تاج گل اینقدر سکوت نکن ، حرف بزن تا منم بفهمم موضوع از چه قراره. گفتم چی رو میخوای بدونی ، هااا ؟ میخوای بگم مردی که یه عمر مرد و زن ، پیر و جوون جلوش دولا راست میشدن ، از دختر بیکس و بدبختی که بهش پناه آورده بود تقاضای ازدواج کرده ،و میخواد دختری که همسن بچشه به عقد خودش در بیاره ، چی رو می خوای بدونی هاااا؟ منصور با خشم چپ چپی بهم نگاه کرد و گفت میفهمی داری چی میگی ؟ اصلا می‌دونی داری راجع به کی حرف میزنی ؟ نه فکر نکنم بدونی .گفت حالا که نمی‌دونی، بذار من راجع به خاندانمون یه مختصری برات بگم که بدونی و همه چی دستت بیاد، باید بفهمی که چون اینجا اومدی و خان بهت پناه داده ، قرار نیست یه روزه همه چی رو تصاحب کنی ، چون این برای تو خیلی بزرگه، اینم بدون که اجازه نمیدم با این دوز و کلکها ، دیدم رو نسبت به کسی که همیشه دوسش داشتم و بزرگم بوده خراب کنی. گفتم من که بهت گفته بودم اگه واقعیت رو بهت بگم باور نمی کنی، الانم که فکر میکنی من دروغ میگم باکی نیست، فقط ازت یه خواهشی دارم اونم اینه که کمک کنی بدون اینکه کسی ما رو ببینه از عمارت بیرون بریم. گفت منظورت از ما ، من که نیستم؟ سرمو تکون دادم و گفتم نه اصلا ، چرا باید راجع به تو تصمیم بگیرم ، منظورم از ما ، من و نرگسه،که حداقل تو شهر غریب یه یار و یاوری داشته باشم. با صدای در دست و پامو گم کردم و فقط دنبال جایی می گشتم که بتونم قایم بشم. منصور بدون اینکه حرفی بزنه آروم گفت هیسییس!!!!!!!!منصور به یه گوشه اشاره کرد و آروم گفت همین جا بی صدا وایسا و هیچی نگو. سرمو به عنوان تایید حرفش تند تند تکون دادم. منصور چشماشو ریز کرد، موهاشو با دستش کمی بهم ریخت و قبل از اینکه درو باز کنه با صدای خواب آلود گفت:کیه ؟با شنیدن صدای خان ،از ترس چشامو روی هم گذاشتم. منصور که ترس رو توی چهرم دید، به علامت سکوت، بدون وقفه در و باز کرد و گفت اتفاقی افتاده خان ؟ چیشده این وقت شبی اینجا اومدید ؟ خان گفت نه چه اتفاقی پسر جان ،واقعیتش حوصلم سر رفته بود، خوابم هم نمی برد،گفتم یه سر بیام پیشت و پدر پسری با هم یه گپی بزنیم. منصور با تعجب گفت خان چی شده بعد از این همه سال اونم نصفه شبی یاد گپ پدر و پسری افتادی؟باشه شما برو تو اتاق مهمونخونه منم لباسمو عوض می کنم و میام. خان گفت نمی‌خواد لباس عوض کنی، تو همین اتاق تو می شینیم و با هم گپ می زنیم. با شنیدن این که خان می خواد بیاد داخل اتاق ، داشتم از ترس پس می افتادم ، دستمو محکمتر به دهنم فشار دادم.. منصور گفت آره اینطوری هم خوبه ،چرا که نه، بعد در رو کمی باز تر کرد و گفت بفرمائید....با شنیدن تعارف منصور،از استرس یرم گیج رفت، یهو خان گفت نه ولش کن ،الان که گفتی دیدم راست میگی دیر وقته ،می تونیم بذاریم یه وقت دیگه با هم حرف بزنیم ..پوزخندی زد و گفت روز رو که ازمون نگرفتن، تو هم برو دوباره بخواب فعلا شب بخیر . با شنیدن این حرف خان نفس راحت و عمیقی کشیدم که منصور گفت خان حالا که خوابتون نمیاد و کاری هم ندارید ،می خواید با هم بریم یه سری به تاج گل بزنیم ؟ گویا امروز حالش خوب نبوده. خان گفت نه پسر جان، حتما اونم تا الان خوابیده ،نمی‌خواد بیدارش کنیم ،منم کم کم داره خوابم می گیره ،میرم تو اتاقم که بخوابم شب بخیر.با رفتن خان منصور در اتاق رو بست و نگاهی بهم انداخت و با آه عمیقی گفت با اینکه برام گفتنش خیلی سخته ،ولی باید اعتراف کنم که فکر می کنم اشتباه کردم و باید حرفهات رو باور می کردم . الان هم تا دیر نشده آماده شو که قبل از طلوع خورشید باید از اینجا بری ، چون اگه تا صبح اینجا بمونی خان برای سر به نیست کردنت دست به هرکاری میزنه….با اینکه تا اون لحظه دلم می خواست هر چه زودتر از اون عمارت برم و دائم منتظر لحظه ی رفتنم بودم، ولی نمی دونم چرا وقتی منصور گفت که باید همون شب عمارت رو ترک کنم اضطراب و نگرانی تمام وجودم رو احاطه کرد.
ادامه دارد
بومِ آشپزی
منصور صداشو بالاتر برد و گفت اَه ه ه ، خب بگو دیگه کلافم کردی، کی دنبالته؟ اصلا چرا میخوای مخفی بشی ؟ زود باش بگو دیگه واقعا دارم عصبی میشم..گفتم آخه اگه واقعیت رو بهت بگم یک در صدم حرفامو باور نمی کنی ، پس بی خیالش شو و فقط تا صبح منو قایم کن ، صبح هم کمکم کن از اینجا برم.. گفت چرا بری؟ وقتی وارد عمارت شدی تو روز روشن همه اومدنتو دیدن و اونایی هم که ندیدن از دهن اینو اون شنیدن ،پس چرا الان باید یواشکی از اینجا بری؟حرفشو قطع کردم و گفتم آره میدونم ، همه ی اینایی که گفتی رو میدونم ، ولی الان باید از دست کسی که فکر می کردم قراره حامیم باشه مخفی بشم.. ابروهاشو بالا انداخت و گفت حامیت ؟ چیکار کرده ؟منصور که کاملا متوجه استرس توی چهرم شده بود، با جدیت پرسید چی شده ؟ تاج گل اینقدر سکوت نکن ، حرف بزن تا منم بفهمم موضوع از چه قراره. گفتم چی رو میخوای بدونی ، هااا ؟ میخوای بگم مردی که یه عمر مرد و زن ، پیر و جوون جلوش دولا راست میشدن ، از دختر بیکس و بدبختی که بهش پناه آورده بود تقاضای ازدواج کرده ،و میخواد دختری که همسن بچشه به عقد خودش در بیاره ، چی رو می خوای بدونی هاااا؟ منصور با خشم چپ چپی بهم نگاه کرد و گفت میفهمی داری چی میگی ؟ اصلا می‌دونی داری راجع به کی حرف میزنی ؟ نه فکر نکنم بدونی .گفت حالا که نمی‌دونی، بذار من راجع به خاندانمون یه مختصری برات بگم که بدونی و همه چی دستت بیاد، باید بفهمی که چون اینجا اومدی و خان بهت پناه داده ، قرار نیست یه روزه همه چی رو تصاحب کنی ، چون این برای تو خیلی بزرگه، اینم بدون که اجازه نمیدم با این دوز و کلکها ، دیدم رو نسبت به کسی که همیشه دوسش داشتم و بزرگم بوده خراب کنی. گفتم من که بهت گفته بودم اگه واقعیت رو بهت بگم باور نمی کنی، الانم که فکر میکنی من دروغ میگم باکی نیست، فقط ازت یه خواهشی دارم اونم اینه که کمک کنی بدون اینکه کسی ما رو ببینه از عمارت بیرون بریم. گفت منظورت از ما ، من که نیستم؟ سرمو تکون دادم و گفتم نه اصلا ، چرا باید راجع به تو تصمیم بگیرم ، منظورم از ما ، من و نرگسه،که حداقل تو شهر غریب یه یار و یاوری داشته باشم. با صدای در دست و پامو گم کردم و فقط دنبال جایی می گشتم که بتونم قایم بشم. منصور بدون اینکه حرفی بزنه آروم گفت هیسییس!!!!!!!!منصور به یه گوشه اشاره کرد و آروم گفت همین جا بی صدا وایسا و هیچی نگو. سرمو به عنوان تایید حرفش تند تند تکون دادم. منصور چشماشو ریز کرد، موهاشو با دستش کمی بهم ریخت و قبل از اینکه درو باز کنه با صدای خواب آلود گفت:کیه ؟با شنیدن صدای خان ،از ترس چشامو روی هم گذاشتم. منصور که ترس رو توی چهرم دید، به علامت سکوت، بدون وقفه در و باز کرد و گفت اتفاقی افتاده خان ؟ چیشده این وقت شبی اینجا اومدید ؟ خان گفت نه چه اتفاقی پسر جان ،واقعیتش حوصلم سر رفته بود، خوابم هم نمی برد،گفتم یه سر بیام پیشت و پدر پسری با هم یه گپی بزنیم. منصور با تعجب گفت خان چی شده بعد از این همه سال اونم نصفه شبی یاد گپ پدر و پسری افتادی؟باشه شما برو تو اتاق مهمونخونه منم لباسمو عوض می کنم و میام. خان گفت نمی‌خواد لباس عوض کنی، تو همین اتاق تو می شینیم و با هم گپ می زنیم. با شنیدن این که خان می خواد بیاد داخل اتاق ، داشتم از ترس پس می افتادم ، دستمو محکمتر به دهنم فشار دادم.. منصور گفت آره اینطوری هم خوبه ،چرا که نه، بعد در رو کمی باز تر کرد و گفت بفرمائید....با شنیدن تعارف منصور،از استرس یرم گیج رفت، یهو خان گفت نه ولش کن ،الان که گفتی دیدم راست میگی دیر وقته ،می تونیم بذاریم یه وقت دیگه با هم حرف بزنیم ..پوزخندی زد و گفت روز رو که ازمون نگرفتن، تو هم برو دوباره بخواب فعلا شب بخیر . با شنیدن این حرف خان نفس راحت و عمیقی کشیدم که منصور گفت خان حالا که خوابتون نمیاد و کاری هم ندارید ،می خواید با هم بریم یه سری به تاج گل بزنیم ؟ گویا امروز حالش خوب نبوده. خان گفت نه پسر جان، حتما اونم تا الان خوابیده ،نمی‌خواد بیدارش کنیم ،منم کم کم داره خوابم می گیره ،میرم تو اتاقم که بخوابم شب بخیر.با رفتن خان منصور در اتاق رو بست و نگاهی بهم انداخت و با آه عمیقی گفت با اینکه برام گفتنش خیلی سخته ،ولی باید اعتراف کنم که فکر می کنم اشتباه کردم و باید حرفهات رو باور می کردم . الان هم تا دیر نشده آماده شو که قبل از طلوع خورشید باید از اینجا بری ، چون اگه تا صبح اینجا بمونی خان برای سر به نیست کردنت دست به هرکاری میزنه….با اینکه تا اون لحظه دلم می خواست هر چه زودتر از اون عمارت برم و دائم منتظر لحظه ی رفتنم بودم، ولی نمی دونم چرا وقتی منصور گفت که باید همون شب عمارت رو ترک کنم اضطراب و نگرانی تمام وجودم رو احاطه کرد.
ادامه دارد
بومِ آشپزی
۱۱