بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_هفتادویک یه متر از جام پریدم ، اما با دیدن نرگس که سینی صبحانه دستش بود، نفس راحتی کشیدم و گفتم نرگس تویی ؟ نرگس با یه سینی بزرگ که از مربا و سرشیر و پنیر و گردو و یه لیوان شیر گرم که ازش بخار بلند می شد، برام پر کرده بود، داخل اتاق شد و سینی رو مقابلم روی زمین گذاشت. اشتهام به کل با حرفای خان بسته شده بود .... نرگس نفس زنان سینی رو زمین گذاشت و گفت بخور خانوم جان ، بخور که کمی جون بگیری . گفتم اشتها ندارم .. نرگس گفت چرا ؟ منصور خان که گفت ضعف کرده بودی، پس چرا یهو اشتهات کور شد ؟نکنه چیزیت شده ؟دستشو روی پیشونیم گذاشت و بعد از مکثی گفت:خدارو شکر تب هم که نداری ، پس چت شده؟ دستشو آروم گرفتم و گفتم نرگس نه تب دارم نه مریض شدم ، فقط الان میل ندارم چیزی بخورم. نرگس سری چرخوند و به اطراف نگاه کرد، صورتشو به صورتم نزدیک کرد و آروم گفت خان اینجا بود خانوووم مگه نه؟ چیزی بهت گفت که اینجوری آشفته ات کرده ؟ سرشو تند تند تکون داد و گفت به من بگو ، خودتو خالی کن بلکه یه کم آروم بشی . آه بلندی کشیدمو گفتم چیزی نگفت ،فقط من باید به زودی یه جایی رو برای خودم پیدا کنم و از اینجا برم ، دیگه نمیشه اینجا موند. نرگس گفت دیدی گفتم خان یه چیزی بهت گفته ، حالا چی گفته و چی شنفته رو من نمی دونم ،ولی مطمئنم به خاطر همینه که تو یهو تصمیم به رفتن گرفتی ، اصلا به من چه که توی کار شما دخالت کنم. زود یه لقمه نون پنیر درست کرد به طرفم گرفت و گفت بخور دردت به جونم . گفتم نرگس تو خانواده داری ؟ یه لحظه انگار از شنیدن کلمه ی خانواده شوکه شد، ولی زود به خودش مسلط شد و بعد از اینکه آه بلندی کشید گفت:داشتم. گفتم داشتی ؟ گفت آره داشتم،ولی وقتی هفت سالم بود برای همیشه از دستشون دادم.نرگس ادامه داد و گفت هفت ساله بودم که یه روز آقامو ننم برای عیادت عمه جان آقام به شهر رفتن و دیگه هیچ وقت برنگشتن، روزهای اول، فامیل و خانواده ی آقامو ننم به هرجائی که به فکرشون می رسید سر زدن ولی انگار پدر و مادرم ،آب شده بودنو رفته بودن زیر زمین . از اون روز به بعد فقط من موندم و داداش بزرگترم که آقا بزرگم ، تصمیم گرفت که دختر عمو حشمتم رو به عقدش دربیاره که هم داداش احمدم سر و سامون بگیره و هم یکی بالا سر من باشه.. بعد از چند ماه دختر عموم شد عروس خونه ی ما ، اوایل همه چیز خیلی خوب بود، تا اینکه کم کم سرو کله ی پسر عموم توی خونمون پیدا شد. از اون به بعد تقریبا هر روز وقتایی که داداش احمد می رفت سر کار، سر و کله اش تو خونه امون پیدا می شد، تا اینکه یک روز ...صداش سوز دردناکی داشت ، با ناراحتی گفتم خب بعدش ؟ تورو خدا نگو که با تو ازدواج نکرد ؟ سرشو تند تند با اشکی که از چشاش ریخته می‌شد تکون داد و گفت آره آره تاج گل ،با من ازدواج نکرد...نبودی اونجا ببینی داداشم با من چکار کرد .. گفتم خب بعدش چکار کردی ؟ اشکاشو از صورتش تند تند پاک کرد و گفت شبونه از ولایتم اومدم بیرون که خدا خیرش بده سر جاده یه رهگذری به اسم بلقیس خاتون منو دید ،همه چی رو با التماس به بلقیس از سیر تا پیاز بدون هیچ رعب یا ترسی تعریف کردم ، خدا نور به قبرش بباره دستمو گرفت و با خودش به این عمارت آورد ،الان چندین ساله اینجا با خوب و بد مجبور به زندگی شدم ، آخه آبجی تاج گل ،محکوم به این زندگی شدم که صبح تا شب باید در خدمت باشم ، اگه کار نکنم، نه جایی دارم که شب سرمو با خیال راحت زمین بزارم ،نه کسی رو دارم .. دستمو به طرفش دراز کشیدم و گفتم تو تنها نیستی ،از امروز من برات خواهر ، خانواده میشم ، غصه نخور من تورو با خودم از اینجا میبرم .. نرگس که آروم اشک می‌ریخت ، سرشو بالا گرفت و گفت راست میگی آبجی تاج گل ؟ یعنی منو از اینجا نجات میدی ؟ چشامو آروم روی هم چسبوندم و گفتم آره میریم جایی که دست هیچکی به ما نمی‌رسه .. نرگس با شوق گفت پس بیا صبحونه اتو بخور تا من با خیال راحت به کارم برسم ... گفتم تو برو من کم کم میخورم .. بلند شد و با خوشحالی از اتاق بیرون رفت .. با رفتن نرگس دوباره حرف های خان تو گوشم تکرار میشدن ، بدون اینکه به چیزی فکر کنم بقچه امو برداشتم درو باز کردم و خواستم از اتاق بیرون برم ، یاد نرگس افتادم و از رفتنم منصرف شدم، خواستم درو ببندم، منصور روبروم از اتاقش بیرون اومد، از دیدنم بقچه بدست با تعجب به سمتم اومد و گفت داری جایی میری تاج گل ؟ سرم را پایین انداختم و گفتم هاااا ؟نه ... یعنی داشتم میرفتم ولی ... با اخم گفت ولی چی ؟ میخوای با خودت و زندگیت چکار کنی ؟تاج گل کاری نکن که بعد ها پشیمون بشی و راه برگشتی نداشته باشی...حالا بگو چرا نرفتی ؟ گفتم آخه جایی برای رفتن نداشتم.. صدامو ارومتر کردم و گفتم چون جایی و کسی رو نداشتم این باعث نرفتن من شد،بیشتر از این باعث بدبختیه خودم نمیشم.. ادامه دارد بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر #قسمت_هفتادودو
گفت تاج گل چی میگی ؟ چه بدبختی؟ تو اینجا به خواسته ی خودت و خان پا به عمارت گذاشتی ، پس کسی نمیتونه برای موندنت سرکوفت بزنه ..خندیدم و گفتم هه ، هه هه ، آره واقعا ، چون به دلایلی نمی تونن به من سر کوفت بزنن .. گفت منظورت از این حرفا چیه تاج گل ؟ راجب کدوم دلایلی حرف میزنی ؟ گفتم منصورخان کمکم میکنی ؟ بهم چپ چپی نگاه کرد و گفت چه کمکی تاج گل ؟ زود بقچه رو باز کردم و چند تکه طلایی که خانجون به زور ، روز عروسیم از خالم گرفته بود را در آوردم و گفتم اینارو برام میتونی بفروشی؟ به پولش احتیاج دارم.. گفت چرا میخوای بفروشی ؟ خورد و خوراک و جای خواب داری ،پس فکر نکنم به پولی احتیاج داشته باشی ..گفتم احتیاج دارم که بهت دارم میگم اینارو پیش زرگر بفروشی...گفت تا نفهمم برای چی احتیاج داری دست به اینا نمیزنم ...به صورتش نگاه کردم و گفتم می‌خوام از اینجا برم ..با چشای گرد شده از حرفم گفت کجا میخوای بری تاج گل ؟من بهت گفتم کمکت میکنم ، چرا صبر نمیکنی نمیزاری که اموراتم را ردیف کنم ؟ صدامو بالا بردم و گفتم :اینجا موندن برای من جایز نیست... هنوز حرف های من برای منصور علامت سوال داشت ..... گفت پس به خاطر چی میخوای از اینجا بری ؟ دوست داشتم داد بزنم و همه چی رو بگم ، ولی نمی‌دونم چرا دهنم باز برای گفتن حقیقت نمیشد.. منصور از قیافه ی پر از استرسم فهمید یه خبرایی هست ، گفت چی شده تاج گل ؟ تو اون تاج گلی که چند ساعت پیش نیستی ،من که بالاخره می فهمم چی شده ،پس بهتره خودت بهم بگی بلکه با هم چاره ای پیدا کنیم. سرمو پایین انداختم و گفتم هنوز چیزی نشده ،ولی کمکم کن تا دیر نشده از اینجا برم. سرشو تکون داد و گفت خیلی خب مثل اینکه قرار نیست بگی تو سرت چی می گذره، فقط بهم چند روز فرصت بده تا یه راهی پیدا کنم. بهش لبخندی زدم و گفتم خیلی ازت ممنونم. منصور با اخم از اتاق بیرون رفت و من با فکر رفتن از عمارت توی دلم جشن گرفتم. تا شب سعی کردم تو اتاق و دور از چشم خان بمونم ، تا کمتر با حرفهاش اذیت بشم. آخر شب بعد از اینکه نیم ساعتی با نرگس که برای بردن سینی شام به اتاق اومده بود حرف زدم، زیر لحاف خزیدم و با گوش کردن به صدای خش خش برگهای خشک شده که حس و حال خوشایندی بهم میداد ، به سقف خیره شدم. تمام خاطرات قدیمیم رو به یاد آوردم و با یادآوری روزای بدی که پشت سر گذاشته بودم ، نفس عمیقی کشیدم و چشامو روی هم گذاشتم و به خواب رفتم. تازه خوابم عمیق شده بود که با احساس شنیدن صدای پا از خواب پریدم، اولش فکر کردم خواب می بینم، ولی خواب نبود ، سراسیمه چشامو باز کردم ، همه جا تاریک تاریک بود ، یادم اومد که قبل از خواب فانوس بالای سرم رو روشن گذاشته بودم، ولی اثری از فانوس نبود ، با وحشت سر جام نشستم،چند بار چشامو بازو بسته کردم که بلکه از شر اون کابوس خلاص بشم ، ولی خواب نبودمو کابوس نمی‌دیدم ، با صدای بلندی گفتم من به تو پناه آوردم که حامی من بشی ، فقط همین یه روز منو اینجا تحمل کن. مطمئن باش فردا صبح، شده برم روی پای آقام بیافتم ،از اینجا میرم...از فرصت استفاده کردم و بدون اینکه پشت سرمو نگاه کنم از اتاق بیرون دویدم. وارد اتاق روبرو شدم،منصور کتاب به دست به خواب رفته بود، با شنیدن صدای در چشاشو نیمه باز کرد و یهو از تعجب سر جاش نشست و گفت چی شده تاج گل؟ چرا این وقت شب اینجایی ؟ همین جور که اشکم آروم روی صورتم می چکید گفتم هیس !!!لطفا منو یه گوشه ای قایم کن ، به همه جای اتاق نگاه کردم و گفتم پشت این صندوقچه خوبه، فقط تو رو خدا نذار کسی متوجه بشه من اینجا هستم. منصور که تعجبش چند برابر شده بود ، گفت چرا همچین می کنی تاج گل ؟ بریده بریده گفتم تورو خدا نذار کسی منو پیدا کنه .. گفت نمی‌دونم از کی داری فرار می کنی ، ولی نترس، همین جا بمون تا من برم سرگوشی آب بدم.گفتم نه نرو ، تو رو خدا نرو..بی تفاوت به حرفم و از روی حس کنجکاویش درو باز کرد و تا نیم تنه سرش رو بیرون برد و بعد از چپ و راست چرخوندن سرش ، گفت از چی و کی داری میترسی تاج گل؟ بگو ببینم توی این عمارت داره چی می گذره که تورو اینجور آشفته کرده ؟ آب دهنمو به سختی قورت دادم ...
ادامه دارد...
بومِ آشپزی
گفت تاج گل چی میگی ؟ چه بدبختی؟ تو اینجا به خواسته ی خودت و خان پا به عمارت گذاشتی ، پس کسی نمیتونه برای موندنت سرکوفت بزنه ..خندیدم و گفتم هه ، هه هه ، آره واقعا ، چون به دلایلی نمی تونن به من سر کوفت بزنن .. گفت منظورت از این حرفا چیه تاج گل ؟ راجب کدوم دلایلی حرف میزنی ؟ گفتم منصورخان کمکم میکنی ؟ بهم چپ چپی نگاه کرد و گفت چه کمکی تاج گل ؟ زود بقچه رو باز کردم و چند تکه طلایی که خانجون به زور ، روز عروسیم از خالم گرفته بود را در آوردم و گفتم اینارو برام میتونی بفروشی؟ به پولش احتیاج دارم.. گفت چرا میخوای بفروشی ؟ خورد و خوراک و جای خواب داری ،پس فکر نکنم به پولی احتیاج داشته باشی ..گفتم احتیاج دارم که بهت دارم میگم اینارو پیش زرگر بفروشی...گفت تا نفهمم برای چی احتیاج داری دست به اینا نمیزنم ...به صورتش نگاه کردم و گفتم می‌خوام از اینجا برم ..با چشای گرد شده از حرفم گفت کجا میخوای بری تاج گل ؟من بهت گفتم کمکت میکنم ، چرا صبر نمیکنی نمیزاری که اموراتم را ردیف کنم ؟ صدامو بالا بردم و گفتم :اینجا موندن برای من جایز نیست... هنوز حرف های من برای منصور علامت سوال داشت ..... گفت پس به خاطر چی میخوای از اینجا بری ؟ دوست داشتم داد بزنم و همه چی رو بگم ، ولی نمی‌دونم چرا دهنم باز برای گفتن حقیقت نمیشد.. منصور از قیافه ی پر از استرسم فهمید یه خبرایی هست ، گفت چی شده تاج گل ؟ تو اون تاج گلی که چند ساعت پیش نیستی ،من که بالاخره می فهمم چی شده ،پس بهتره خودت بهم بگی بلکه با هم چاره ای پیدا کنیم. سرمو پایین انداختم و گفتم هنوز چیزی نشده ،ولی کمکم کن تا دیر نشده از اینجا برم. سرشو تکون داد و گفت خیلی خب مثل اینکه قرار نیست بگی تو سرت چی می گذره، فقط بهم چند روز فرصت بده تا یه راهی پیدا کنم. بهش لبخندی زدم و گفتم خیلی ازت ممنونم. منصور با اخم از اتاق بیرون رفت و من با فکر رفتن از عمارت توی دلم جشن گرفتم. تا شب سعی کردم تو اتاق و دور از چشم خان بمونم ، تا کمتر با حرفهاش اذیت بشم. آخر شب بعد از اینکه نیم ساعتی با نرگس که برای بردن سینی شام به اتاق اومده بود حرف زدم، زیر لحاف خزیدم و با گوش کردن به صدای خش خش برگهای خشک شده که حس و حال خوشایندی بهم میداد ، به سقف خیره شدم. تمام خاطرات قدیمیم رو به یاد آوردم و با یادآوری روزای بدی که پشت سر گذاشته بودم ، نفس عمیقی کشیدم و چشامو روی هم گذاشتم و به خواب رفتم. تازه خوابم عمیق شده بود که با احساس شنیدن صدای پا از خواب پریدم، اولش فکر کردم خواب می بینم، ولی خواب نبود ، سراسیمه چشامو باز کردم ، همه جا تاریک تاریک بود ، یادم اومد که قبل از خواب فانوس بالای سرم رو روشن گذاشته بودم، ولی اثری از فانوس نبود ، با وحشت سر جام نشستم،چند بار چشامو بازو بسته کردم که بلکه از شر اون کابوس خلاص بشم ، ولی خواب نبودمو کابوس نمی‌دیدم ، با صدای بلندی گفتم من به تو پناه آوردم که حامی من بشی ، فقط همین یه روز منو اینجا تحمل کن. مطمئن باش فردا صبح، شده برم روی پای آقام بیافتم ،از اینجا میرم...از فرصت استفاده کردم و بدون اینکه پشت سرمو نگاه کنم از اتاق بیرون دویدم. وارد اتاق روبرو شدم،منصور کتاب به دست به خواب رفته بود، با شنیدن صدای در چشاشو نیمه باز کرد و یهو از تعجب سر جاش نشست و گفت چی شده تاج گل؟ چرا این وقت شب اینجایی ؟ همین جور که اشکم آروم روی صورتم می چکید گفتم هیس !!!لطفا منو یه گوشه ای قایم کن ، به همه جای اتاق نگاه کردم و گفتم پشت این صندوقچه خوبه، فقط تو رو خدا نذار کسی متوجه بشه من اینجا هستم. منصور که تعجبش چند برابر شده بود ، گفت چرا همچین می کنی تاج گل ؟ بریده بریده گفتم تورو خدا نذار کسی منو پیدا کنه .. گفت نمی‌دونم از کی داری فرار می کنی ، ولی نترس، همین جا بمون تا من برم سرگوشی آب بدم.گفتم نه نرو ، تو رو خدا نرو..بی تفاوت به حرفم و از روی حس کنجکاویش درو باز کرد و تا نیم تنه سرش رو بیرون برد و بعد از چپ و راست چرخوندن سرش ، گفت از چی و کی داری میترسی تاج گل؟ بگو ببینم توی این عمارت داره چی می گذره که تورو اینجور آشفته کرده ؟ آب دهنمو به سختی قورت دادم ...
ادامه دارد...
بومِ آشپزی
۱۴