بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_شصتونه علیرضا لباش می لرزیدن و حتی قادر به حرف زدن نبود ،با بغضی که هر لحظه منتظر شکستنش بودم گفتم منصور خان ، علیرضا داره میره.. علیرضا سکوتشو شکوند و گفت تا نیای جلیی نمیرم. گفتم علیرضا میفهمی دارم بهت چی میگم ؟ نه دیگه تو هم گول اون خالمو خوردی و دیگه حرف رو متوجه نمیشی.. نفسشو با حرص بیرون داد و با صدای بلند گفت :آهااااا پس بگو خانم چرا نمی‌خواد با من بیاد ، آخه تو چطور تونستی با من اینکارو کنی ؟ انگشتش رو به سمتم گرفتو در حالیکه می‌لرزید تهدیدوار گفت مطمئن باش منم به این راحتی از این کارت نمی گذرم و از امروز تا تا ابد هر لحظه باید با استرس زندگی کنی، چون نمیذارم یه آب خوش از گلوت پایین بره . منصور گفت تو چی داری میگی برای خودت ،به چه حقی داری این دختر رو تهدید می کنی ؟ تاج گل این چی میگه ؟ منظورش از این حرفا چیه؟ نمی‌دونستم واقعا چطوری باید قضیه رو برای منصور توجیه کنم ، که قبل از من علیرضا گفت نمیخوای بگی نه؟ پس بذار من براش همه چی رو تعریف کنم ، که فردا مثل من نشه.. جونم برات بگه داداش، درسته من نارین رو دوست نداشتم و ندارم ،ولی کارای اینم توی بهم ریختن زندگیم بی تاثیر نبود. منصور با تعجب به من نگاهی کرد که علیرضا ادامه داد و گفت آره داداش ، چنان منو علاقمند خودش کرد ،بعد از اینکه همه فهمیدن که من علاقمند این خانوم شدم ، خالش که مادر زن من باشه، برای اینکه مثلا زندگی دخترش رو حفظ کنه این خانوم رو برای پسرش عقد کرد،با اینکه عقدشون اجباری بود، اما بعد از اون این زندگی با ناصر و ول نکرد..بعدشم که نارین زخمیش کرد .. وقتی برگشتم دیدم تاج گلی وجود نداره.. وقتی خبردار شدم که خان طلاقشو از ناصر گرفته و به اینجا آوردتش،خوشحال شدم .. اما حالا که اومدم دنبالش، می بینم که ای دل غافل تاج گل به پسر خان علاقمند شده.. منصور بعد از شنیدن حرف های علیرضا آب دهنشو قورت داد و گفت حالا بالفرض که هر چی تو گفتی و من شِنفتم درست باشه، بازم من با حرف آخرت موافق نیستم ،چون بین من و تاج گل هیچی نبوده و نیست. الانم حرفاتو زدی و ما هم شنفتیم،تاج گل هم گفت تصمیم نداره با تو جایی بیاد ،پس بهتره زودتر از اینجا بری و بیشتر ازاین هم اعصاب مارو بهم نریز علیرضا که صورتش از زور حرص و عصبانیت سرخ شده بود گفت من نه میذارم تاج گل با تو ازدواج کنه نه کس دیگه... منصور رو به نوچه های خان که همگی انگار مشغول تماشای فیلمی بودند که علیرضا نقش اولش رو بازی میکرد، داد زد و گفت به چی دارید نگاه می کنید هاااا، زود بر گردید سر کاراتون، به یکی دو نفر از نوچه های خان هم اشاره کرد و گفت این آقا رو هم از عمارت بندازید بیرون. علیرضا قبل از اینکه از عمارت بیرونش کنن دلد زد و گفت تاج گل ، تاوان همه ی اون دوست داشتن هامو پس میدی .. بخدا آقات راست می گفت.. تا اسم آقامو شنیدم سریع دستامو روی گوشهام گذاشتمو پشتمو به علیرضا کردم ،تا حرفهایی که آقام پشت سرم زده بود رو نشنوم و کینه ی بیشتری ازش به دل نگیرم. احساس حقارت تمام وجودمو گرفته بود... توی اون چند وقت به قدری اذیتم کرده بود که توان پذیرفتنش رو هم نداشتم. پاهام سست شده بودن ، به دیوار تکیه دادمو آروم خودمو روی زمین سُر دادم، هر چی گریه می کردم بجای اینکه آرومتر بشم ، حالم بدتر میشد.. منصور اومد ازم پرسید با اینکه دوست ندارم اینو بشنوم، ولی می خوام بدونم چرا جواب رد بش دادی ؟ سرمو بالا گرفتم و گفتم من؟ من جواب رد ندادم. گریه ام شدت گرفت و همراه با بغض ادامه دادم و گفتم :آخه دیگه از اون علاقه چیزی نمونده ... از او فقط یه سلاح برای تهدید مونده بود که علیرضا از اونم استفاده کرد و الان دیگه چیزی ازش نمونده،برای من کلا تموم شد. منصور آه بلندی کشید و گفت بسه دیگه ، این همه اشک نریز ... سعی داشتم دیگه گریه نکنم، اما دست من نبود ...منصور گفت هنوزم دوستش داری نه؟ گفتم داشتم ، خیلی هم داشتم،ولی دیگه دوستش ندارم. روزی که برای اولین بار علیرضا رو دیدم اصلا نمی دونستم که کیه، اما از همون لحظه ی اول که دیدمش به دوست داشتن در یک نگاه اعتقاد پیدا کردم. اشکامو پاک کردم و گفتم هر چی که بود دیگه تموم شد و از این به بعد نمی خوام به کسی که دیگه تو زندگیم نیست فکر کنم و براش اشک بریزم ..آه بلندی کشیدم ، بلند شدم ایستادمو گفتم من خیلی گرسنمه ،دیشب تا صبح حالم بد بود . منصور چینی به پیشونیش انداخت وگفت چرااااا؟ نکنه مسموم شدی ؟ گفتم نمی‌دونم ،ولی هر چی بود شب سختی رو گذروندم. گفت پس همین جا بمون تا به نرگس بگم زود صبحونتو برات بیاره همینجا. منصور خواست از اتاق بیرون بره که گفت آهااا راستی داشت یادم می‌رفت که اصلا برای چی اومده بودم، ادامه دارد بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر#قسمت_هفتادویک
یه متر از جام پریدم ، اما با دیدن نرگس که سینی صبحانه دستش بود، نفس راحتی کشیدم و گفتم نرگس تویی ؟نرگس با یه سینی بزرگ که از مربا و سرشیر و پنیر و گردو و یه لیوان شیر گرم که ازش بخار بلند می شد، برام پر کرده بود، داخل اتاق شد و سینی رو مقابلم روی زمین گذاشت. اشتهام به کل با حرفای خان بسته شده بود ....نرگس نفس زنان سینی رو زمین گذاشت و گفت بخور خانوم جان ، بخور که کمی جون بگیری .گفتم اشتها ندارم .. نرگس گفت چرا ؟ منصور خان که گفت ضعف کرده بودی، پس چرا یهو اشتهات کور شد ؟نکنه چیزیت شده ؟دستشو روی پیشونیم گذاشت و بعد از مکثی گفت:خدارو شکر تب هم که نداری ، پس چت شده؟ دستشو آروم گرفتم و گفتم نرگس نه تب دارم نه مریض شدم ، فقط الان میل ندارم چیزی بخورم.نرگس سری چرخوند و به اطراف نگاه کرد، صورتشو به صورتم نزدیک کرد و آروم گفت خان اینجا بود خانوووم مگه نه؟ چیزی بهت گفت که اینجوری آشفته ات کرده ؟ سرشو تند تند تکون داد و گفت به من بگو ، خودتو خالی کن بلکه یه کم آروم بشی . آه بلندی کشیدمو گفتم چیزی نگفت ،فقط من باید به زودی یه جایی رو برای خودم پیدا کنم و از اینجا برم ، دیگه نمیشه اینجا موند. نرگس گفت دیدی گفتم خان یه چیزی بهت گفته ، حالا چی گفته و چی شنفته رو من نمی دونم ،ولی مطمئنم به خاطرهمینه که تو یهو تصمیم به رفتن گرفتی ، اصلا به من چه که توی کار شما دخالت کنم. زود یه لقمه نون پنیر درست کرد به طرفم گرفت و گفت بخور دردت به جونم .گفتم نرگس تو خانواده داری ؟ یه لحظه انگار از شنیدن کلمه ی خانواده شوکه شد، ولی زود به خودش مسلط شد و بعد از اینکه آه بلندی کشید گفت:داشتم. گفتم داشتی ؟گفت آره داشتم،ولی وقتی هفت سالم بود برای همیشه از دستشون دادم.نرگس ادامه داد و گفت هفت ساله بودم که یه روز آقامو ننم برای عیادت عمه جان آقام به شهر رفتن و دیگه هیچ وقت برنگشتن، روزهای اول، فامیل و خانواده ی آقامو ننم به هرجائی که به فکرشون می رسید سر زدن ولی انگار پدر و مادرم ،آب شده بودنو رفته بودن زیر زمین . از اون روز به بعد فقط من موندم و داداش بزرگترم که آقا بزرگم ، تصمیم گرفت که دختر عمو حشمتم رو به عقدش دربیاره که هم داداش احمدم سر و سامون بگیره و هم یکی بالا سر من باشه.. بعد از چند ماه دختر عموم شد عروس خونه ی ما ، اوایل همه چیز خیلی خوب بود، تا اینکه کم کم سرو کله ی پسر عموم توی خونمون پیدا شد. از اون به بعد تقریبا هر روز وقتایی که داداش احمد می رفت سر کار، سر و کله اش تو خونه امون پیدا می شد، تا اینکه یک روز ...صداش سوز دردناکی داشت ، با ناراحتی گفتم خب بعدش ؟ تورو خدا نگو که با تو ازدواج نکرد ؟ سرشو تند تند با اشکی که از چشاش ریخته میشد تکون داد و گفت آره آره تاج گل ،با من ازدواج نکرد...نبودی اونجا ببینی داداشم با من چکار کرد ..گفتم خب بعدش چکار کردی ؟ اشکاشو از صورتش تند تند پاک کرد و گفت شبونه از ولایتم اومدم بیرون که خدا خیرش بده سر جاده یه رهگذری به اسم بلقیس خاتون منو دید ،همه چی رو با التماس به بلقیس از سیر تا پیاز بدون هیچ رعب یا ترسی تعریف کردم ، خدا نور به قبرش بباره دستمو گرفت و با خودش به این عمارت آورد ،الان چندین ساله اینجا با خوب و بد مجبور به زندگی شدم ، آخه آبجی تاج گل ،محکوم به این زندگی شدم که صبح تا شب باید در خدمت باشم ، اگه کار نکنم، نه جایی دارم که شب سرمو با خیال راحت زمین بزارم ،نه کسی رو دارم .. دستمو به طرفش دراز کشیدم و گفتم تو تنها نیستی ،از امروز من برات خواهر ، خانواده میشم ، غصه نخور من تورو با خودم از اینجا میبرم .. نرگس که آروم اشک می‌ریخت ، سرشو بالا گرفت و گفت راست میگی آبجی تاج گل ؟ یعنی منو از اینجا نجات میدی ؟ چشامو آروم روی هم چسبوندم و گفتم آره میریم جایی که دست هیچکی به ما نمی‌رسه ..نرگس با شوق گفت پس بیا صبحونه اتو بخور تا من با خیال راحت به کارم برسم ... گفتم تو برو من کم کم میخورم .. بلند شد و با خوشحالی از اتاق بیرون رفت .. با رفتن نرگس دوباره حرف های خان تو گوشم تکرار میشدن ، بدون اینکه به چیزی فکر کنم بقچه امو برداشتم درو باز کردم و خواستم از اتاق بیرون برم ، یاد نرگس افتادم و از رفتنم منصرف شدم، خواستم درو ببندم، منصور روبروم از اتاقش بیرون اومد، از دیدنم بقچه بدست با تعجب به سمتم اومد و گفت داری جایی میری تاج گل ؟ سرم را پایین انداختم و گفتم هاااا ؟نه ... یعنی داشتم میرفتم ولی ...با اخم گفت ولی چی ؟ میخوای با خودت و زندگیت چکار کنی ؟تاج گل کاری نکن که بعد ها پشیمون بشی و راه برگشتی نداشته باشی...حالا بگو چرا نرفتی ؟ گفتم آخه جایی برای رفتن نداشتم.. صدامو ارومتر کردم و گفتم چون جایی و کسی رو نداشتم این باعث نرفتن من شد،بیشتر از این باعث بدبختیه خودم نمیشم..
ادامه دارد
بومِ آشپزی
یه متر از جام پریدم ، اما با دیدن نرگس که سینی صبحانه دستش بود، نفس راحتی کشیدم و گفتم نرگس تویی ؟نرگس با یه سینی بزرگ که از مربا و سرشیر و پنیر و گردو و یه لیوان شیر گرم که ازش بخار بلند می شد، برام پر کرده بود، داخل اتاق شد و سینی رو مقابلم روی زمین گذاشت. اشتهام به کل با حرفای خان بسته شده بود ....نرگس نفس زنان سینی رو زمین گذاشت و گفت بخور خانوم جان ، بخور که کمی جون بگیری .گفتم اشتها ندارم .. نرگس گفت چرا ؟ منصور خان که گفت ضعف کرده بودی، پس چرا یهو اشتهات کور شد ؟نکنه چیزیت شده ؟دستشو روی پیشونیم گذاشت و بعد از مکثی گفت:خدارو شکر تب هم که نداری ، پس چت شده؟ دستشو آروم گرفتم و گفتم نرگس نه تب دارم نه مریض شدم ، فقط الان میل ندارم چیزی بخورم.نرگس سری چرخوند و به اطراف نگاه کرد، صورتشو به صورتم نزدیک کرد و آروم گفت خان اینجا بود خانوووم مگه نه؟ چیزی بهت گفت که اینجوری آشفته ات کرده ؟ سرشو تند تند تکون داد و گفت به من بگو ، خودتو خالی کن بلکه یه کم آروم بشی . آه بلندی کشیدمو گفتم چیزی نگفت ،فقط من باید به زودی یه جایی رو برای خودم پیدا کنم و از اینجا برم ، دیگه نمیشه اینجا موند. نرگس گفت دیدی گفتم خان یه چیزی بهت گفته ، حالا چی گفته و چی شنفته رو من نمی دونم ،ولی مطمئنم به خاطرهمینه که تو یهو تصمیم به رفتن گرفتی ، اصلا به من چه که توی کار شما دخالت کنم. زود یه لقمه نون پنیر درست کرد به طرفم گرفت و گفت بخور دردت به جونم .گفتم نرگس تو خانواده داری ؟ یه لحظه انگار از شنیدن کلمه ی خانواده شوکه شد، ولی زود به خودش مسلط شد و بعد از اینکه آه بلندی کشید گفت:داشتم. گفتم داشتی ؟گفت آره داشتم،ولی وقتی هفت سالم بود برای همیشه از دستشون دادم.نرگس ادامه داد و گفت هفت ساله بودم که یه روز آقامو ننم برای عیادت عمه جان آقام به شهر رفتن و دیگه هیچ وقت برنگشتن، روزهای اول، فامیل و خانواده ی آقامو ننم به هرجائی که به فکرشون می رسید سر زدن ولی انگار پدر و مادرم ،آب شده بودنو رفته بودن زیر زمین . از اون روز به بعد فقط من موندم و داداش بزرگترم که آقا بزرگم ، تصمیم گرفت که دختر عمو حشمتم رو به عقدش دربیاره که هم داداش احمدم سر و سامون بگیره و هم یکی بالا سر من باشه.. بعد از چند ماه دختر عموم شد عروس خونه ی ما ، اوایل همه چیز خیلی خوب بود، تا اینکه کم کم سرو کله ی پسر عموم توی خونمون پیدا شد. از اون به بعد تقریبا هر روز وقتایی که داداش احمد می رفت سر کار، سر و کله اش تو خونه امون پیدا می شد، تا اینکه یک روز ...صداش سوز دردناکی داشت ، با ناراحتی گفتم خب بعدش ؟ تورو خدا نگو که با تو ازدواج نکرد ؟ سرشو تند تند با اشکی که از چشاش ریخته میشد تکون داد و گفت آره آره تاج گل ،با من ازدواج نکرد...نبودی اونجا ببینی داداشم با من چکار کرد ..گفتم خب بعدش چکار کردی ؟ اشکاشو از صورتش تند تند پاک کرد و گفت شبونه از ولایتم اومدم بیرون که خدا خیرش بده سر جاده یه رهگذری به اسم بلقیس خاتون منو دید ،همه چی رو با التماس به بلقیس از سیر تا پیاز بدون هیچ رعب یا ترسی تعریف کردم ، خدا نور به قبرش بباره دستمو گرفت و با خودش به این عمارت آورد ،الان چندین ساله اینجا با خوب و بد مجبور به زندگی شدم ، آخه آبجی تاج گل ،محکوم به این زندگی شدم که صبح تا شب باید در خدمت باشم ، اگه کار نکنم، نه جایی دارم که شب سرمو با خیال راحت زمین بزارم ،نه کسی رو دارم .. دستمو به طرفش دراز کشیدم و گفتم تو تنها نیستی ،از امروز من برات خواهر ، خانواده میشم ، غصه نخور من تورو با خودم از اینجا میبرم .. نرگس که آروم اشک می‌ریخت ، سرشو بالا گرفت و گفت راست میگی آبجی تاج گل ؟ یعنی منو از اینجا نجات میدی ؟ چشامو آروم روی هم چسبوندم و گفتم آره میریم جایی که دست هیچکی به ما نمی‌رسه ..نرگس با شوق گفت پس بیا صبحونه اتو بخور تا من با خیال راحت به کارم برسم ... گفتم تو برو من کم کم میخورم .. بلند شد و با خوشحالی از اتاق بیرون رفت .. با رفتن نرگس دوباره حرف های خان تو گوشم تکرار میشدن ، بدون اینکه به چیزی فکر کنم بقچه امو برداشتم درو باز کردم و خواستم از اتاق بیرون برم ، یاد نرگس افتادم و از رفتنم منصرف شدم، خواستم درو ببندم، منصور روبروم از اتاقش بیرون اومد، از دیدنم بقچه بدست با تعجب به سمتم اومد و گفت داری جایی میری تاج گل ؟ سرم را پایین انداختم و گفتم هاااا ؟نه ... یعنی داشتم میرفتم ولی ...با اخم گفت ولی چی ؟ میخوای با خودت و زندگیت چکار کنی ؟تاج گل کاری نکن که بعد ها پشیمون بشی و راه برگشتی نداشته باشی...حالا بگو چرا نرفتی ؟ گفتم آخه جایی برای رفتن نداشتم.. صدامو ارومتر کردم و گفتم چون جایی و کسی رو نداشتم این باعث نرفتن من شد،بیشتر از این باعث بدبختیه خودم نمیشم..
ادامه دارد
بومِ آشپزی
۱۰