بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_شصتوهشت این زخم ها باعث می شدن که روز به روز کینه ای که توی دلم بود بیشتر از روز قبل بشه. بلند شدمو به سمت اتاق رفتم ، وقتی به اتاق رسیدم ، بدون هیچ تعللی زیر لحاف خزیدمو سعی کردم دوباره به خواب برم، منتها هر چی از این پهلو به اون پهلو شدم ، صداهای پشت سر هم قارو قور شکمم و درد زخم پهلوم خواب رو از چشمام می ربودن. ولی اینقدر با خودم کلنجار رفتم تا خوابم برد. با نور آفتابی که توی صورتم تابیده بود، یکی از چشمامو باز کردم و به پنجره ای که از وسط پرده اش آفتاب توی اتاق افتاده بود نگاه کردم ، از درد زخم پهلوم آخی گفتم و بعد با خمیازه ای طولانی، اطرافمو با دقت نگاه کردم ،بلکه صبحونه ام رو توی اتاق آورده باشن، اما با نا امیدی زیر لب غریدم بیا تاج گل خانوم تحویل بگیر، هنوز به دو روز نکشیده گشنه و تشنه گذاشتنت،زودتر باید یه فکری به حال خودت بکنی ،چون زیاد نمی تونی اینجا بمونی ، اصلا این چه کاری بود که تو کردی و از ناصر طلاق گرفتی ، درسته که هر روز کتک میخوردی ،ولی در عوض جایی داشتی که بی منت هر شب سرتو روی بالشت بذاری و صبحش یه لقمه نون بخوری. مستاصل و نگران دوباره بلند شدمو از لای پرده به حیاط نگاه کردم، هر کسی به کاری مشغول بود و همه توی حال و هوای خودشون بودن ، از خان و منصور هم هیچ خبری نبود. با صدای مشت و لگد کسی که به جون در حیاط عمارت افتاده بود و انگار قصد داشت در رو از جاش دربیاره، همه ی کسانیکه توی حیاط بودن سرشون رو به سمت در چرخوندن ، منم لای پنجره ی اتاق رو باز کردم تا صداها رو بهتر بشنوم، دربونی که همیشه کنار در می ایستاد و کارش نگهبانی از ورودی عمارت بود، داد زد کیه ؟ اومدم.صدای علیرضا که با داد پشت سر هم منو صدا میزد..نمی‌دونستم چیکار کنم ، یه قدم به طرف در میرفتم و دوباره از رفتنم صرف نظر می کردم ، یاد اذیتها و بدیهایی که در حقم کرده بود افتادم ، یاد اون بهتون هایی که پیش آقا جونم بهم زده بود و به خاطرش هم از ناصر و هم از آقام کتک خورده بودم، همه و همه رو به یاد آوردم ، با تردید به کنار پنجره رفتم و به علیرضا نگاه کردم ... صداشو بالاتر برد و گفت کجایی تاج گل ؟ سرمو از پنجره بیرون بردمو گفتم به به سلام ببین کی اومده اینجا ، منو صدا زدی داماد خاله ی عزیزم ؟با من چیکار داری که اینجوری سر و صدا راه انداختی؟ با خشم نگاهم کرد و گفت زود باش جمع کن بریم .. گفتم بریم ؟ گفت آره مگه گوشات نمی شنون چی میگم؟ گفتم شنیدم، ولی برام سوال شد که آخه برای چی باید جمع کنم که بریم ؟ گفت تاج گل بیشتر از این عصبیم نکن ، زود باش خودتو جمع کن زودتر از اینجا بریم. صدامو بلندتر کردم و گفتم من با تو هیچ جایی نمیام، اصلا میخوای منو کجا ببری ؟ حتما میخوای ببری منو تحویل آقام بدی هااا ؟ سرشو از عصبانیت تکونی داد، نفس عمیقی کشید و گفت تاج گل بیشتر از این حرصم نده ، زود هر چی اینجا داری رو جمع کن تا با هم به شهر بریم . پوزخند مسخره ای زدمو گفتم لازم نکرده علیرضا خان ، اگه یه زمانی علاقه شهر رفتن به سرم زد ، خودم می تونم برم. گفت والا هر دفعه دارم تو اخلاقت یه چیز جدیدی کشف می کنم. حیف و صدهزار بار حیف از من که به خاطر تو چیکارا که نکردم. گفتم اون که بله، در حقم خیلی کارا کردی ، مثلا یه نمونه اش اینکه کاری کردی که توی همین عمارت اونقدر خار و ذلیل بشم که هم از ناصر و هم از آقاجونم کتک بخورم ،بازم بگم ؟ آها یه نمونه ی دیگش اینکه ....گفت ساکت شوووووووو ، ساکت شوووو تاج گل ،رفتی با اون ناصر ازدواج کردی .. از زور عص بانیت خنده ی پر حرصی کردم و گفتم باشه اصلا تو راست میگی ، منم بابت همه ی کارهایی که برام کردی ازت ممنونم،ولی دیگه دیره علیرضا ،خیلی دیر .... نزدیک پنجره شد و آروم گفت تاج گل من دیر نکردم ... صدامو بالا بردم و با رعشه ای که به جونم افتاده بود ادامه دادم و گفتم از اونشبی که زنت اون بلارو سرم آورد تو هم غیب شدی ، حتی برات مهم نبود که چی به سرم اومده و اصلا مُردم یا زنده ام. حالا اومدی از کدوم علاقه داری دَم میزنی ؟ برو ، برو علیرضا بیشتر از این منو با اون علاقه پوشالی که ازش حرف میزنی مسخره نکن.. علیرضا داشت دوباره کاراشو توجیح می کرد که با صدای تق تقی که به در اتاق زده شد ، سرمو به سمت در چرخوندم، با باز شدن در منصور داخل اتاق شد و توی همون لحظه ی اول از توی قاب پنجره ، روبروی علیرضایی قرار گرفت که اونطرف پنجره داخل حیاط ایستاده بود. با نگاههای خشمگین منصور و علیرضا که در هم قفل شده بود ، زود سرمو به طرف علیرضا که از عصبانیت صورتش کبود شده بود چرخوندم ، که منصور با عصبانیت گفت اینجا چه خبره ؟ تو اینجا چیکار می‌کنی ؟ هنوز دست از سر این دختر برنداشتید ؟ ادامه دارد.... بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر #قسمت_شصتونه
علیرضا لباش می لرزیدن و حتی قادر به حرف زدن نبود ،با بغضی که هر لحظه منتظر شکستنش بودم گفتم منصور خان ، علیرضا داره میره..علیرضا سکوتشو شکوند و گفت تا نیای جلیی نمیرم.گفتم علیرضا میفهمی دارم بهت چی میگم ؟ نه دیگه تو هم گول اون خالمو خوردی و دیگه حرف رو متوجه نمیشی.. نفسشو با حرص بیرون داد و با صدای بلند گفت :آهااااا پس بگو خانم چرا نمی‌خواد با من بیاد ، آخه تو چطور تونستی با من اینکارو کنی ؟ انگشتش رو به سمتم گرفتو در حالیکه می‌لرزید تهدیدوار گفت مطمئن باش منم به این راحتی از این کارت نمی گذرم و از امروز تا تا ابد هر لحظه باید با استرس زندگی کنی، چون نمیذارم یه آب خوش از گلوت پایین بره . منصور گفت تو چی داری میگی برای خودت ،به چه حقی داری این دختر رو تهدید می کنی ؟ تاج گل این چی میگه ؟ منظورش از این حرفا چیه؟ نمی‌دونستم واقعا چطوری باید قضیه رو برای منصور توجیه کنم ، که قبل از من علیرضا گفت نمیخوای بگی نه؟ پس بذار من براش همه چی رو تعریف کنم ، که فردا مثل من نشه.. جونم برات بگه داداش، درسته من نارین رو دوست نداشتم و ندارم ،ولی کارای اینم توی بهم ریختن زندگیم بی تاثیر نبود. منصور با تعجب به من نگاهی کرد که علیرضا ادامه داد و گفت آره داداش ، چنان منو علاقمند خودش کرد ،بعد از اینکه همه فهمیدن که من علاقمند این خانوم شدم ، خالش که مادر زن من باشه، برای اینکه مثلا زندگی دخترش رو حفظ کنه این خانوم رو برای پسرش عقد کرد،با اینکه عقدشون اجباری بود، اما بعد از اون این زندگی با ناصر و ول نکرد..بعدشم که نارین زخمیش کرد .. وقتی برگشتم دیدم تاج گلی وجود نداره.. وقتی خبردار شدم که خان طلاقشو از ناصر گرفته و به اینجا آوردتش،خوشحال شدم .. اما حالا که اومدم دنبالش، می بینم که ای دل غافل تاج گل به پسر خان علاقمند شده.. منصور بعد از شنیدن حرف های علیرضا آب دهنشو قورت داد و گفت حالا بالفرض که هر چی تو گفتی و من شِنفتم درست باشه، بازم من با حرف آخرت موافق نیستم ،چون بین من و تاج گل هیچی نبوده و نیست. الانم حرفاتو زدی و ما هم شنفتیم،تاج گل هم گفت تصمیم نداره با تو جایی بیاد ،پس بهتره زودتر از اینجا بری و بیشتر ازاین هم اعصاب مارو بهم نریز علیرضا که صورتش از زور حرص و عصبانیت سرخ شده بود گفت من نه میذارم تاج گل با تو ازدواج کنه نه کس دیگه... منصور رو به نوچه های خان که همگی انگار مشغول تماشای فیلمی بودند که علیرضا نقش اولش رو بازی میکرد، داد زد و گفت به چی دارید نگاه می کنید هاااا، زود بر گردید سر کاراتون، به یکی دو نفر از نوچه های خان هم اشاره کرد و گفت این آقا رو هم از عمارت بندازید بیرون. علیرضا قبل از اینکه از عمارت بیرونش کنن دلد زد و گفت تاج گل ، تاوان همه ی اون دوست داشتن هامو پس میدی .. بخدا آقات راست می گفت.. تا اسم آقامو شنیدم سریع دستامو روی گوشهام گذاشتمو پشتمو به علیرضا کردم ،تا حرفهایی که آقام پشت سرم زده بود رو نشنوم و کینه ی بیشتری ازش به دل نگیرم. احساس حقارت تمام وجودمو گرفته بود... توی اون چند وقت به قدری اذیتم کرده بود که توان پذیرفتنش رو هم نداشتم. پاهام سست شده بودن ، به دیوار تکیه دادمو آروم خودمو روی زمین سُر دادم، هر چی گریه می کردم بجای اینکه آرومتر بشم ، حالم بدتر میشد..منصور اومد ازم پرسید با اینکه دوست ندارم اینو بشنوم، ولی می خوام بدونم چرا جواب رد بش دادی ؟ سرمو بالا گرفتم و گفتم من؟ من جواب رد ندادم. گریه ام شدت گرفت و همراه با بغض ادامه دادم و گفتم :آخه دیگه از اون علاقه چیزی نمونده ... از او فقط یه سلاح برای تهدید مونده بود که علیرضا از اونم استفاده کرد و الان دیگه چیزی ازش نمونده،برای من کلا تموم شد.منصور آه بلندی کشید و گفت بسه دیگه ، این همه اشک نریز ...سعی داشتم دیگه گریه نکنم، اما دست من نبود ...منصور گفت هنوزم دوستش داری نه؟ گفتم داشتم ، خیلی هم داشتم،ولی دیگه دوستش ندارم. روزی که برای اولین بار علیرضا رو دیدم اصلا نمی دونستم که کیه، اما از همون لحظه ی اول که دیدمش به دوست داشتن در یک نگاه اعتقاد پیدا کردم. اشکامو پاک کردم و گفتم هر چی که بود دیگه تموم شد و از این به بعد نمی خوام به کسی که دیگه تو زندگیم نیست فکر کنم و براش اشک بریزم ..آه بلندی کشیدم ، بلند شدم ایستادمو گفتم من خیلی گرسنمه ،دیشب تا صبح حالم بد بود . منصور چینی به پیشونیش انداخت وگفت چرااااا؟ نکنه مسموم شدی ؟ گفتم نمی‌دونم ،ولی هر چی بود شب سختی رو گذروندم.گفت پس همین جا بمون تا به نرگس بگم زود صبحونتو برات بیاره همینجا. منصور خواست از اتاق بیرون بره که گفت آهااا راستی داشت یادم می‌رفت که اصلا برای چی اومده بودم،
ادامه دارد
بومِ آشپزی
علیرضا لباش می لرزیدن و حتی قادر به حرف زدن نبود ،با بغضی که هر لحظه منتظر شکستنش بودم گفتم منصور خان ، علیرضا داره میره..علیرضا سکوتشو شکوند و گفت تا نیای جلیی نمیرم.گفتم علیرضا میفهمی دارم بهت چی میگم ؟ نه دیگه تو هم گول اون خالمو خوردی و دیگه حرف رو متوجه نمیشی.. نفسشو با حرص بیرون داد و با صدای بلند گفت :آهااااا پس بگو خانم چرا نمی‌خواد با من بیاد ، آخه تو چطور تونستی با من اینکارو کنی ؟ انگشتش رو به سمتم گرفتو در حالیکه می‌لرزید تهدیدوار گفت مطمئن باش منم به این راحتی از این کارت نمی گذرم و از امروز تا تا ابد هر لحظه باید با استرس زندگی کنی، چون نمیذارم یه آب خوش از گلوت پایین بره . منصور گفت تو چی داری میگی برای خودت ،به چه حقی داری این دختر رو تهدید می کنی ؟ تاج گل این چی میگه ؟ منظورش از این حرفا چیه؟ نمی‌دونستم واقعا چطوری باید قضیه رو برای منصور توجیه کنم ، که قبل از من علیرضا گفت نمیخوای بگی نه؟ پس بذار من براش همه چی رو تعریف کنم ، که فردا مثل من نشه.. جونم برات بگه داداش، درسته من نارین رو دوست نداشتم و ندارم ،ولی کارای اینم توی بهم ریختن زندگیم بی تاثیر نبود. منصور با تعجب به من نگاهی کرد که علیرضا ادامه داد و گفت آره داداش ، چنان منو علاقمند خودش کرد ،بعد از اینکه همه فهمیدن که من علاقمند این خانوم شدم ، خالش که مادر زن من باشه، برای اینکه مثلا زندگی دخترش رو حفظ کنه این خانوم رو برای پسرش عقد کرد،با اینکه عقدشون اجباری بود، اما بعد از اون این زندگی با ناصر و ول نکرد..بعدشم که نارین زخمیش کرد .. وقتی برگشتم دیدم تاج گلی وجود نداره.. وقتی خبردار شدم که خان طلاقشو از ناصر گرفته و به اینجا آوردتش،خوشحال شدم .. اما حالا که اومدم دنبالش، می بینم که ای دل غافل تاج گل به پسر خان علاقمند شده.. منصور بعد از شنیدن حرف های علیرضا آب دهنشو قورت داد و گفت حالا بالفرض که هر چی تو گفتی و من شِنفتم درست باشه، بازم من با حرف آخرت موافق نیستم ،چون بین من و تاج گل هیچی نبوده و نیست. الانم حرفاتو زدی و ما هم شنفتیم،تاج گل هم گفت تصمیم نداره با تو جایی بیاد ،پس بهتره زودتر از اینجا بری و بیشتر ازاین هم اعصاب مارو بهم نریز علیرضا که صورتش از زور حرص و عصبانیت سرخ شده بود گفت من نه میذارم تاج گل با تو ازدواج کنه نه کس دیگه... منصور رو به نوچه های خان که همگی انگار مشغول تماشای فیلمی بودند که علیرضا نقش اولش رو بازی میکرد، داد زد و گفت به چی دارید نگاه می کنید هاااا، زود بر گردید سر کاراتون، به یکی دو نفر از نوچه های خان هم اشاره کرد و گفت این آقا رو هم از عمارت بندازید بیرون. علیرضا قبل از اینکه از عمارت بیرونش کنن دلد زد و گفت تاج گل ، تاوان همه ی اون دوست داشتن هامو پس میدی .. بخدا آقات راست می گفت.. تا اسم آقامو شنیدم سریع دستامو روی گوشهام گذاشتمو پشتمو به علیرضا کردم ،تا حرفهایی که آقام پشت سرم زده بود رو نشنوم و کینه ی بیشتری ازش به دل نگیرم. احساس حقارت تمام وجودمو گرفته بود... توی اون چند وقت به قدری اذیتم کرده بود که توان پذیرفتنش رو هم نداشتم. پاهام سست شده بودن ، به دیوار تکیه دادمو آروم خودمو روی زمین سُر دادم، هر چی گریه می کردم بجای اینکه آرومتر بشم ، حالم بدتر میشد..منصور اومد ازم پرسید با اینکه دوست ندارم اینو بشنوم، ولی می خوام بدونم چرا جواب رد بش دادی ؟ سرمو بالا گرفتم و گفتم من؟ من جواب رد ندادم. گریه ام شدت گرفت و همراه با بغض ادامه دادم و گفتم :آخه دیگه از اون علاقه چیزی نمونده ... از او فقط یه سلاح برای تهدید مونده بود که علیرضا از اونم استفاده کرد و الان دیگه چیزی ازش نمونده،برای من کلا تموم شد.منصور آه بلندی کشید و گفت بسه دیگه ، این همه اشک نریز ...سعی داشتم دیگه گریه نکنم، اما دست من نبود ...منصور گفت هنوزم دوستش داری نه؟ گفتم داشتم ، خیلی هم داشتم،ولی دیگه دوستش ندارم. روزی که برای اولین بار علیرضا رو دیدم اصلا نمی دونستم که کیه، اما از همون لحظه ی اول که دیدمش به دوست داشتن در یک نگاه اعتقاد پیدا کردم. اشکامو پاک کردم و گفتم هر چی که بود دیگه تموم شد و از این به بعد نمی خوام به کسی که دیگه تو زندگیم نیست فکر کنم و براش اشک بریزم ..آه بلندی کشیدم ، بلند شدم ایستادمو گفتم من خیلی گرسنمه ،دیشب تا صبح حالم بد بود . منصور چینی به پیشونیش انداخت وگفت چرااااا؟ نکنه مسموم شدی ؟ گفتم نمی‌دونم ،ولی هر چی بود شب سختی رو گذروندم.گفت پس همین جا بمون تا به نرگس بگم زود صبحونتو برات بیاره همینجا. منصور خواست از اتاق بیرون بره که گفت آهااا راستی داشت یادم می‌رفت که اصلا برای چی اومده بودم،
ادامه دارد
بومِ آشپزی
۱۵