بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_اخر #قسمت_صدوبیستوچهار دایه از جاش بلند شد ، نگاه غضبناکی بهم کرد و به سمت حیاط رفت . نرگس با چشمای پر از اشکش به من نزدیک شد و گفت آبجی ؟ به چشاش نگاه کردم و گفتم بگو نرگس ؟ گفت هر دومون اشتباه کردیم مگه نه؟ خیلی اشتباه بزرگی کردیم، تو نباید از خونه ی شوهرت بیرون می اومدی و منم نباید از اون عمارت بیرون میومدم، اگه تو توی خونه ی شوهرت کتک می خوردی و حرف زور می شنیدی، و اگه من مجبور بودم گوش به فرمان خان و اوامرش باشم ، حداقل یه لقمه نون و یه جای خواب بی منت داشتیم که اسم مفت خور رو رومون نذارن و اون خان... منصور حرفمو قطع کرد و گفت نرگس آقام چی ؟ بگو ؟ نفسشو بیرون داد ...... ولی کسی به خاطر موندنم توی اون عمارت اینقدر تحقیرم نمی کرد. دهنم از شنیدن حرف نرگس باز مونده بود، نگاه چپ چپی به منصور که خودش هم از شدت خشم و عصبانیت قرمز شده بود کردم و رو به نرگس گفتم:ناراحت نباش نرگس جان ، قرار نیست من و تو تا آخر عمرمون با تحقیر زندگی کنیم ، هر چقدر هم بی کس و کار باشیم بالاخره ما هم خدایی داریم ، با هم از اینجا میریم و خودمون زندگیمونو می سازیم . منصور نگاه خشمگینی بهم کرد و گفت تاج گل میشه به جای اینکه بشینی اینجا و دائم ساز رفتن بزنی ،برگردی توی اتاقت تا من همه چیو درست کنم ؟اخمام توی هم کردمو گفتم نخیر نمیشه . چند لحظه ای با غضب به من نگاه کرد..سرمو تکون دادم و تا خواستم حرفی بزنم ، منصور رو کرد به نرگس جواب من رو ندادی ؟ نرگس که از اضطراب و ناراحتی گوشه های پیراهنشو محکم توی مشتش گرفته بود، با صدای آرومی همراه با گریه گفت آره منصور خان .. منصور دستاشو به سرش چسبوند و گفت میخواین منو دیونه کنید نه؟ صداشو بالا برد و گفت چرا همون موقع به من چیزی نگفتی نرگس ؟ چرا در مقابل اون همه ظلم سکوت کردی ؟ نرگس سرشو بالا آورد و گفت چیکار باید می کردم ؟ شما جای من نیستی منصور خان ، نمی دونی وقتی که نه جایی داری که بری و نه کسی که ازت پشتیبانی کنه، چطور مجبور میشی به خیلی چیزا تن بدی و دم نزنی.میفهمی چی میگم منصور خان ؟ منصور سر جاش نشست و زانوهاشو تو بغلش گرفت و گفت من دیگه هیچی نمی‌فهمم،نمی‌خوام هم که بفهمم. با تو هم هستم تاج گل ، اگه می خواید از اینجا برید زودتر جمع کنید و از این جا برید ، نمی‌خوام دیگه چشمم به هیچ کدومتون بیفته.صداشو بالاتر برد و گفت از خونم برید بیرون، از دست همتون خسته شدم ، دیگه کشش ندارم.نرگس با ترس به من نزدیک شد و گفت آبجی چه کنیم یه لحظه به نرگس نگاه کردم، ماه گلو دستش دادم و گفتم بچه رو بگیر و برو بیرون تا من وسایلامونو جمع کنم و پشت سرتون بیام. نرگس ماه گل رو محکم بغل کرد و از خونه بیرون رفت ، داخل اتاق شدم و چند تا تیکه کهنه و طلاهایی که از قبل داشتم و لباسهای خودمو نرگس رو بقچه کردم و بدون اینکه به منصور نگاه کنم از خونه بیرون زدم….دایه زینت و مش صابر که توی کوچه کنار ماشین ایستاده بودن بدون اینکه چیزی بپرسن فقط با تعجب به من و نرگس که بچه به بغل و بقچه به دست عزم رفتن کرده بودیم نگاه کردن. ماه گل رو از نرگس گرفتم و با بغضی که راه گلومو بسته بود ، گفتم نرگس بریم؟ دایه زینت دلش طاقت نیورد و گفت تاج گل با یه بچه ی کوچیک دارین کجا میرید؟ این بچه هنوز جون نگرفته ، هنوز یک روز کامل هم نیست که بدنیا اومده. سرمو به طرفش چرخوندم و گفتم مگه همینو نمی خواستی؟ داریم میریم دیگه ، تو بمون و پسرت اون شوهر که .... سرمو تکونی دادم و گفتم حتی خجالت میکشم که به زبون بیارم. زود سرمو چرخوندم تا دایه اشکامو که دیگه هیچ جوره نمی تونستم کنترلشون کنم که روی صورتم نچکن رو نبینه . گفتم بریم نرگس ، از اول هم اینجا اومدنمون اشتباه بود ، اگه از روز اول عاقلانه تصمیم می گرفتیم و اینجا نمی اومدیم، امروز مثل چی از خونشون پرتمون نمی کردن بیرون. صدای هق هق نرگس که سعی داشت ساکتش کنه تا به گوش من نرسه رو می تونستم بشنوم، برای همین گفتم نرگس ناراحت نباش، خدای ما هم بزرگه ، بالاخره یه جایی پیدا می کنیم که بشه توش خوب و سالم زندگی کرد. با وجود اینکه برای دلداری نرگس اون حرفا رو می زدم، اما توی دل خودم غوغایی بود،واقعیت این بود که نه جایی رو برای رفتن داشتیم و نه می دونستم باید از کجا شروع کنیم و به کجا پناه ببریم . بعد از نیم ساعت که بی هدف توی خیابون راه رفتیم ، صدای گریه ی ماه گل بلند شد، پتوشو کمی کنار زدمو گفتم دورت بگردم تو هم برای آوارگیمون دلت گرفته مادر؟ کمی اونطرف تر چشمم به فضای سبزی که کنار خیابون بود افتاد، رو به نرگس کردمو گفتم بیا بریم یکمی اونجا روی چمنا بشینیم که هم خستگیمون دربره ، هم من تو این فرصت به این بچه شیر بدم و جاشو عوض کنم . ادامه دارد... بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر #قسمت_صدوبیستوپنج
نرگس چشمشو به این طرف و اون طرف چرخوند، کمی اونطرف تر یه تیکه کاغذ پیدا کرد ، سریع رفت آوردشو گفت آبجی بیا روی این بشین ، تو هنوز زائو هستی ..لبخندی بهش زدم و همزمان با پاک کردن اشکی که از چشمم چکید ،خدا رو برای اینکه حداقل نرگس رو کنارم داشتم شکر کردم. رو به نرگس کردمو گفتم ،نرگس تا هوا تاریک نشده باید یه تصمیمی بگیریم و یه جایی رو برای موندنمون پیدا کنیم . نرگس که حسابی خودشو باخته بود با گریه گفت آخه آبجی یه چیزی میگی ، کجا رو داریم که بمونیم خودت خوب می دونی که نه اینجا کسی رو می شناسیم و نه جایی داریم که بریم و از همه مهمتر پولی نداریم که ... دستشو روی صورتشدستشو روی صورتش گرفت و با صدای بلند شروع به گریه کرد.دستمو روی سرش کشیدم و گفتم نگران نباش،من یه چند تیکه طلا دارم، بعد شیر دادن به ماه گل میریم پیش یه زرگری می فروشیمشون و با پولش یه اتاقی چیزی برای موندنمون اجاره می کنیم، روزا تو ماه گل رو نگه می‌داری و من دنبال کار میرم ، کار می کنم و زندگیمونو می چرخونیم . هنوز مشغول حرف زدن و تعریف کردن نقشه هام برای آیندمون بودم که با صدایی که از پشت سرم شنیدن، سراسیمه حرفمو قطع کردم و آب دهنمو قورت دادم….با صدای بغض آلود منصوری که اسممو صدا میزد، چشمامو آروم روی هم گذاشتم و اشکم ریخت.. بدون اینکه جواب منصور رو بدم گفتم نرگس بلند شو بریم ، داره دیرمون میشه. از جام بلند شدم و بدون اینکه به صورت منصور نگاه کنم تند تند مسیر نا معلوممون رو در پیش گرفتم. منصور سد راهم شد و گفت کجا می خوای بری ؟ اینکارو با من نکن تاج گل. نفس عمیقی کشیدم و گفتم دارم میرم جایی که لیاقته خودم و بچمه، میخوام برم جایی که دیگه کسی نتونه منو از خونش بیرون بندازه و لقمه ای که میخورم از زور بازوی خودم باشه و بی منت اون نونو بخورم. منصور صداشو آروم کرد و گفت تاج گل اون خونه ، خونه ی خودته منم بیخود کردم گفتم از اونجا بری ، اشتباه کردم ، عصبی بودم، به خدا از دست خان اونقدر عصبی شدم که یه لحظه نفهمیدم چی گفتمو چیکار کردم ، حتی تصورش هم برام سخته که پدرم همچین آدمیه ، شاید نتونی درکم کنی ،ولی تو رو خدا بهم یه فرصت دیگه بده که جبران کنم.خنده ی تلخی کردم و گفتم دقیقا درکت می کنم ، چون اون موقع حالت مثل حال الان من بود که از دستت خیلی عصبی هستم ، پس لطفا از حس و حالت برای من حرف نزن، الان هم لطفا برو کنار و سد راهم نشو آقا منصور ، چون من تصمیم خودمو گرفتمو می خوام تا شب نشده یه جایی رو برای خودمون پیدا کنم ، با بچه کوچیک که نمی تونم تو کوچه خیابون آواره باشم.منصور صداشو بالاتر برد و گفت تو هیچ جا نمیری ، روز اولی که دیدمت بهت قول دادم که همیشه پشتت باشم ، الان فقط بهم بگو چطوری اشتباهمو جبران کنم ؟ گفتم با رفتنت از زندگیم. بهم نگاهی گفت نمی تونم تاج گل ...آهی از ته دلم کشیدم و گفتم خودتم خوب می دونی که راه من و تو از هم جداست منصور . پاشو به زمین کوبید و گفت چرا ؟ چی خواستی که من برات مهیا نکردم؟ یه دلیلی بیار که منم قانع بشم.یه دلیلی بیار که منم قانع بشم. گفتم دلیل ؟ زندگی و گذشته ی من پر از دلیله برای اینکه من و تو نتونیم با هم ازدواج کنیم، بازم ازم دلیل می خوای؟ گفت گذشته ی تو گذشته و اصلا برای من دلیل نمیشه که بخوام ازت دست بکشم ، می‌دونی چرا ؟ منتظر جوابم نموند و گفت چون تو توی اتفاقات گذشتت هیچ نقشی نداشتی و اسیر اون گذشته شدی، ولی اگه دلت با من نیست، اون یه بحث دیگس ، که اونم الان مهم نیست ، تو فقط الان با من برگرد خونه ، تو هنوز مریضی ، یعنی زائو هستی و این بچه هنوز خیلی کوچیکه، شهر مثل روستا نیست تاج گل، تو و نرگس دوتا زن جو ون بدون مرد نمی تونید هم از پس مشکلات زندگی بربیاید و در امان بمونید. سکوت کردم و بعد از چند لحظه گفتم از کجا معلوم اگه برگردم دوباره تقی به توقی بخوره منو از خونت پرت نمیکنی بیرون؟ یا زینت خانم هر روز بهم یه بهتون جدید نمی زنه؟منصور گفت حالا من تو عصبانیت یه اشتباهی کردم، توام هی کار اشتباهمو توی سرم نزن دیگه تاج گل ، یه بار نه ،صد بار گفتم و میگم اشتباه کردم و دیگه تکرار نمی کنم ، و از طرف دایه هم خیالت راحت باشه که دیگه کاری به کارت نداره. نرگس که تا اونموقع ساکت بود گفت آبجی اینقدر کله شق نباش دیگه، مگه نمی‌بینی منصور خان چطور داره ازت معذرت خواهی می کنه ؟ اشتباه کرده و خودش اشتباهشو فهمیده و پشیمونه دیگه، تو هم رنگ به صورتت نمونده ،ناسلامتی زائو هستی و نیاز به استراحت داری ، باید برات یه کاچی درست کنم تا بخوری و بدنت قوت بگیره، البته نمی‌دونم دایه بذاره یا نه....منصور گفت ماه گلو بده به من ، دستت خسته شد ، منتظر من نموند و ماه گل و گرفت و سوار ماشین که شدیم ،
ادامه دارد
بومِ آشپزی
نرگس چشمشو به این طرف و اون طرف چرخوند، کمی اونطرف تر یه تیکه کاغذ پیدا کرد ، سریع رفت آوردشو گفت آبجی بیا روی این بشین ، تو هنوز زائو هستی ..لبخندی بهش زدم و همزمان با پاک کردن اشکی که از چشمم چکید ،خدا رو برای اینکه حداقل نرگس رو کنارم داشتم شکر کردم. رو به نرگس کردمو گفتم ،نرگس تا هوا تاریک نشده باید یه تصمیمی بگیریم و یه جایی رو برای موندنمون پیدا کنیم . نرگس که حسابی خودشو باخته بود با گریه گفت آخه آبجی یه چیزی میگی ، کجا رو داریم که بمونیم خودت خوب می دونی که نه اینجا کسی رو می شناسیم و نه جایی داریم که بریم و از همه مهمتر پولی نداریم که ... دستشو روی صورتشدستشو روی صورتش گرفت و با صدای بلند شروع به گریه کرد.دستمو روی سرش کشیدم و گفتم نگران نباش،من یه چند تیکه طلا دارم، بعد شیر دادن به ماه گل میریم پیش یه زرگری می فروشیمشون و با پولش یه اتاقی چیزی برای موندنمون اجاره می کنیم، روزا تو ماه گل رو نگه می‌داری و من دنبال کار میرم ، کار می کنم و زندگیمونو می چرخونیم . هنوز مشغول حرف زدن و تعریف کردن نقشه هام برای آیندمون بودم که با صدایی که از پشت سرم شنیدن، سراسیمه حرفمو قطع کردم و آب دهنمو قورت دادم….با صدای بغض آلود منصوری که اسممو صدا میزد، چشمامو آروم روی هم گذاشتم و اشکم ریخت.. بدون اینکه جواب منصور رو بدم گفتم نرگس بلند شو بریم ، داره دیرمون میشه. از جام بلند شدم و بدون اینکه به صورت منصور نگاه کنم تند تند مسیر نا معلوممون رو در پیش گرفتم. منصور سد راهم شد و گفت کجا می خوای بری ؟ اینکارو با من نکن تاج گل. نفس عمیقی کشیدم و گفتم دارم میرم جایی که لیاقته خودم و بچمه، میخوام برم جایی که دیگه کسی نتونه منو از خونش بیرون بندازه و لقمه ای که میخورم از زور بازوی خودم باشه و بی منت اون نونو بخورم. منصور صداشو آروم کرد و گفت تاج گل اون خونه ، خونه ی خودته منم بیخود کردم گفتم از اونجا بری ، اشتباه کردم ، عصبی بودم، به خدا از دست خان اونقدر عصبی شدم که یه لحظه نفهمیدم چی گفتمو چیکار کردم ، حتی تصورش هم برام سخته که پدرم همچین آدمیه ، شاید نتونی درکم کنی ،ولی تو رو خدا بهم یه فرصت دیگه بده که جبران کنم.خنده ی تلخی کردم و گفتم دقیقا درکت می کنم ، چون اون موقع حالت مثل حال الان من بود که از دستت خیلی عصبی هستم ، پس لطفا از حس و حالت برای من حرف نزن، الان هم لطفا برو کنار و سد راهم نشو آقا منصور ، چون من تصمیم خودمو گرفتمو می خوام تا شب نشده یه جایی رو برای خودمون پیدا کنم ، با بچه کوچیک که نمی تونم تو کوچه خیابون آواره باشم.منصور صداشو بالاتر برد و گفت تو هیچ جا نمیری ، روز اولی که دیدمت بهت قول دادم که همیشه پشتت باشم ، الان فقط بهم بگو چطوری اشتباهمو جبران کنم ؟ گفتم با رفتنت از زندگیم. بهم نگاهی گفت نمی تونم تاج گل ...آهی از ته دلم کشیدم و گفتم خودتم خوب می دونی که راه من و تو از هم جداست منصور . پاشو به زمین کوبید و گفت چرا ؟ چی خواستی که من برات مهیا نکردم؟ یه دلیلی بیار که منم قانع بشم.یه دلیلی بیار که منم قانع بشم. گفتم دلیل ؟ زندگی و گذشته ی من پر از دلیله برای اینکه من و تو نتونیم با هم ازدواج کنیم، بازم ازم دلیل می خوای؟ گفت گذشته ی تو گذشته و اصلا برای من دلیل نمیشه که بخوام ازت دست بکشم ، می‌دونی چرا ؟ منتظر جوابم نموند و گفت چون تو توی اتفاقات گذشتت هیچ نقشی نداشتی و اسیر اون گذشته شدی، ولی اگه دلت با من نیست، اون یه بحث دیگس ، که اونم الان مهم نیست ، تو فقط الان با من برگرد خونه ، تو هنوز مریضی ، یعنی زائو هستی و این بچه هنوز خیلی کوچیکه، شهر مثل روستا نیست تاج گل، تو و نرگس دوتا زن جو ون بدون مرد نمی تونید هم از پس مشکلات زندگی بربیاید و در امان بمونید. سکوت کردم و بعد از چند لحظه گفتم از کجا معلوم اگه برگردم دوباره تقی به توقی بخوره منو از خونت پرت نمیکنی بیرون؟ یا زینت خانم هر روز بهم یه بهتون جدید نمی زنه؟منصور گفت حالا من تو عصبانیت یه اشتباهی کردم، توام هی کار اشتباهمو توی سرم نزن دیگه تاج گل ، یه بار نه ،صد بار گفتم و میگم اشتباه کردم و دیگه تکرار نمی کنم ، و از طرف دایه هم خیالت راحت باشه که دیگه کاری به کارت نداره. نرگس که تا اونموقع ساکت بود گفت آبجی اینقدر کله شق نباش دیگه، مگه نمی‌بینی منصور خان چطور داره ازت معذرت خواهی می کنه ؟ اشتباه کرده و خودش اشتباهشو فهمیده و پشیمونه دیگه، تو هم رنگ به صورتت نمونده ،ناسلامتی زائو هستی و نیاز به استراحت داری ، باید برات یه کاچی درست کنم تا بخوری و بدنت قوت بگیره، البته نمی‌دونم دایه بذاره یا نه....منصور گفت ماه گلو بده به من ، دستت خسته شد ، منتظر من نموند و ماه گل و گرفت و سوار ماشین که شدیم ،
ادامه دارد
بومِ آشپزی
۱۴