بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_اخر #قسمت_صدوبیستوسه رفته تو حیاط و رخت و لباسا و ملافه ی زیر بچشو شسته. یعنی مش صابر از رسیدگی به یه زن زائو مهمتر بود؟ مگه تو از کی این مردو ندیدی ؟ مگه من بهت نگفتم حواست بهش باشه ؟ ولی کو گوش شنوا؟ البته شنیدن رو که شنیدی ،ولی ترجیح دادی پا روی حرف من بزاری ، تا یه وقت این مرد ازت ناراحت نشه. دایه گفت خوبه ، خوبه ، بس کن دیگه ،هر چی من هیچی نمی گم دور برمیداری، مگه من اینجا کلفت این خانومم که اینجوری داری بازخواستم می کنی ، البته به لطف تو کلفت تاج گل خانوم هم شدم ، من سنی ازم گذشته ، اونقدر توان ندارم که بتونم کلفت یه دختر ، که خدا می‌دونه چه مشکلی داره که حتی خانواده ی خودش هم حاضر نشدن قبولش کنن، بشم. والا خدا بده شانس دختری که معلوم نیست کیه و چیه، از گرد راه نرسیده اونقدر عزیز شده که پسر من به خاطرش تو روی من پیرزن وایمیسه و منو بازخواست می کنه که چرا خانوم آب تو دلش تکون خورده. الانم که خودش کم بود ، یکی دیگه هم بهش اضافه شد. تا الانم کلی مراعاتشو کردم چون حامله بود، ولی از این به بعد از این خبرا نیست ، الانم اگه رفته لباس شسته مال خودش و بچش بوده ، مال من نبوده که منتشو سر من میزاری منصور خان. منصور که انگار از حرفای دایه شوکه شده بود بعد از چند لحظه سکوتشو شکوند و گفت دایه واقعا ازت انتظار نداشتم ، بهت اجازه نمیدم که در مورد تاج گل و بچش اینطوری صحبت کنی و بهشون بگی مفت خور ، چون اونیکه داره تو خونه ی من مفت میخوره و راه میره، اون مرده شوهرته، نه تاج گل..... هرلحظه و با هر کلمه ای که راجع به خودم می شنیدم ، احساس حقارت تو وجودم بیشتر و بیشتر می شد. دایه کوتاه نیومد و در جواب حرف منصور گفت:چشمم و دلم روشن ،وای به من که پسرم به جای اینکه پشت ننه اشو بگیره ، توی روم درمیاد و پشت دختری رو می گیره که معلوم نیست از کجا اومده ، پسری رو که من چندین و چند سال روی تخم چش مم بزرگش کردمو تا به حال روی حرفم حرف نزده رو اینطوری پر نمی کرد و به جون من نمی انداخت که تو روم وایسه و این حرفا رو بهم بزنه. بغض دایه ترکید و رو به مش صابر که از سر و صدای دایه و منصور ، تازه از اتاقشون بیرون اومده بود گفت می بینی مش صابر؟ می بینی پسری که سالها به خاطرش به تو جواب رد دادم و فکر می کردم تو پیری عصای دستم میشه، چطور تو روی من وایساده و به خاطر یه دختر سر من داد میزنه؟ توام به جای اینکه سرتو پایین بندازی ، کمی از زنت طرفداری کن ، یه کم از منصور یاد بگیر، ببین چطوری ازش طرفداری می‌کنه . اصلا ولش کن تو هم نمی‌خواد حرفی بزنی ، چون هر چی بگی تف سر بالاس. از حرفهای دایه ، طاقتم طاق شده بود و نتونستم بیشتر از اون در مقابل توهین هاش سکوت کنم ماه گل رو بغل گرفتم و از اتاق بیرون رفتم، رو به دایه که با دیدنم صورتشو به طرف مش صابر کرد تا منو نبینه ، گفتم دایه من هیچ وقت بد نبودم و نیستم ، ولی حق داری اومدن من به اینجا از همون اولم اشتباه بود، البته اگه یک درصد هم فکر می کردم که قراره با آدمهای نادرستی روبرو بشم که تا این حد بهم توهین کنن و اینطور به ناحق در موردم قضاوت کنن، حتی اگه از بی کسی و بی جائی می مردم، هم پامو توی این خونه نمی ذاشتم. دایه و منصور همزمان به هم نگاه کردن و مش صابر با تکونی که به خودش داد،گفت….ای باباااااا، گویا دعوا کردن شماها تمومی نداره، والا تمام حرفاتونو روی هم بذارن یه کلمه درست درمون ازش درنمیاد ، این مسأله یه جورایی خانوادگیه و من ترجیح میدم به جای شنیدن این حرفای شماها، برم یه دستی به سر و روی ماشینم بکشم ، به نظرم شما هم بهتره دست از این حرفای خاله زنکی بردارید و بشینید با آرامش زندگیتونو کنید. منصور گفت مش صابر یه لحظه بشین سرجات بذار ببینم تاج گل چی میگه .. اخماشو بیشتر تو هم گره زد و گفت تاج گل منظور حرف آخرت با کی بود؟ جز الان که دایه از روی عصبانیت حرفایی زد که خودشم می دونه هیچ کدومش صحت نداره ، تا به حال کدوم ما رفتار نادرستی با تو داشتیم ؟ مش صابر بلند شد و با دستپاچگی گفت نه پسرم، من میرم توی حیاط ،گفتم که این موضوع خانوادگیه و من نباشم بهتره، واقعا این جو داره اعصابمو بهم می ریزه. مش صابر با سرعت به طرف حیاط قدم برداشت و موقع رد شدن از کنارم ، با صدای خیلی آرومی که به سختی می‌شنیدم گفت به فکر بچه ات باش و دهنتو ببند و از اتاق بیرون رفت . از تهدیدش ترسیدم و به دور شدنش نگاه کردم که منصور ددد کشید و گفت با توام تاج گل ؟ میگم توی این خونه ، از کی رفتار نادرستی دیدی ؟ فقط بگو ، بعدش ببین من با اون آدم چیکار می کنم. چشامو بستم و صدای مش صابر پشت سر هم تو گوشم تکرار شد ، بدون اینکه چشممو باز کنم ، گفتم هیچکی هیچکی ، یه چیزی گفتم ، بی منظور بود و با شخص خاصی نبودم . ادامه دارد بومِ آشپزی 
#دخترِ_اخر #قسمت_صدوبیستوچهار
دایه از جاش بلند شد ، نگاه غضبناکی بهم کرد و به سمت حیاط رفت . نرگس با چشمای پر از اشکش به من نزدیک شد و گفت آبجی ؟ به چشاش نگاه کردم و گفتم بگو نرگس ؟گفت هر دومون اشتباه کردیم مگه نه؟ خیلی اشتباه بزرگی کردیم، تو نباید از خونه ی شوهرت بیرون می اومدی و منم نباید از اون عمارت بیرون میومدم، اگه تو توی خونه ی شوهرت کتک می خوردی و حرف زور می شنیدی، و اگه من مجبور بودم گوش به فرمان خان و اوامرش باشم ، حداقل یه لقمه نون و یه جای خواب بی منت داشتیم که اسم مفت خور رو رومون نذارن و اون خان...منصور حرفمو قطع کرد و گفت نرگس آقام چی ؟ بگو ؟ نفسشو بیرون داد ......ولی کسی به خاطر موندنم توی اون عمارت اینقدر تحقیرم نمی کرد. دهنم از شنیدن حرف نرگس باز مونده بود، نگاه چپ چپی به منصور که خودش هم از شدت خشم و عصبانیت قرمز شده بود کردم و رو به نرگس گفتم:ناراحت نباش نرگس جان ، قرار نیست من و تو تا آخر عمرمون با تحقیر زندگی کنیم ، هر چقدر هم بی کس و کار باشیم بالاخره ما هم خدایی داریم ، با هم از اینجا میریم و خودمون زندگیمونو می سازیم . منصور نگاه خشمگینی بهم کرد و گفت تاج گل میشه به جای اینکه بشینی اینجا و دائم ساز رفتن بزنی ،برگردی توی اتاقت تا من همه چیو درست کنم ؟اخمام توی هم کردمو گفتم نخیر نمیشه .چند لحظه ای با غضب به من نگاه کرد..سرمو تکون دادم و تا خواستم حرفی بزنم ، منصور رو کرد به نرگس جواب من رو ندادی ؟نرگس که از اضطراب و ناراحتی گوشه های پیراهنشو محکم توی مشتش گرفته بود، با صدای آرومی همراه با گریه گفت آره منصور خان .. منصور دستاشو به سرش چسبوند و گفت میخواین منو دیونه کنید نه؟ صداشو بالا برد و گفت چرا همون موقع به من چیزی نگفتی نرگس ؟ چرا در مقابل اون همه ظلم سکوت کردی ؟نرگس سرشو بالا آورد و گفت چیکار باید می کردم ؟ شما جای من نیستی منصور خان ، نمی دونی وقتی که نه جایی داری که بری و نه کسی که ازت پشتیبانی کنه، چطور مجبور میشی به خیلی چیزا تن بدی و دم نزنی.میفهمی چی میگم منصور خان ؟منصور سر جاش نشست و زانوهاشو تو بغلش گرفت و گفت من دیگه هیچی نمی‌فهمم،نمی‌خوام هم که بفهمم. با تو هم هستم تاج گل ، اگه می خواید از اینجا برید زودتر جمع کنید و از این جا برید ، نمی‌خوام دیگه چشمم به هیچ کدومتون بیفته.صداشو بالاتر برد و گفت از خونم برید بیرون، از دست همتون خسته شدم ، دیگه کشش ندارم.نرگس با ترس به من نزدیک شد و گفت آبجی چه کنیم یه لحظه به نرگس نگاه کردم، ماه گلو دستش دادم و گفتم بچه رو بگیر و برو بیرون تا من وسایلامونو جمع کنم و پشت سرتون بیام. نرگس ماه گل رو محکم بغل کرد و از خونه بیرون رفت ، داخل اتاق شدم و چند تا تیکه کهنه و طلاهایی که از قبل داشتم و لباسهای خودمو نرگس رو بقچه کردم و بدون اینکه به منصور نگاه کنم از خونه بیرون زدم….دایه زینت و مش صابر که توی کوچه کنار ماشین ایستاده بودن بدون اینکه چیزی بپرسن فقط با تعجب به من و نرگس که بچه به بغل و بقچه به دست عزم رفتن کرده بودیم نگاه کردن. ماه گل رو از نرگس گرفتم و با بغضی که راه گلومو بسته بود ، گفتم نرگس بریم؟دایه زینت دلش طاقت نیورد و گفت تاج گل با یه بچه ی کوچیک دارین کجا میرید؟ این بچه هنوز جون نگرفته ، هنوز یک روز کامل هم نیست که بدنیا اومده. سرمو به طرفش چرخوندم و گفتم مگه همینو نمی خواستی؟ داریم میریم دیگه ، تو بمون و پسرت اون شوهر که .... سرمو تکونی دادم و گفتم حتی خجالت میکشم که به زبون بیارم. زود سرمو چرخوندم تا دایه اشکامو که دیگه هیچ جوره نمی تونستم کنترلشون کنم که روی صورتم نچکن رو نبینه . گفتم بریم نرگس ، از اول هم اینجا اومدنمون اشتباه بود ، اگه از روز اول عاقلانه تصمیم می گرفتیم و اینجا نمی اومدیم، امروز مثل چی از خونشون پرتمون نمی کردن بیرون.صدای هق هق نرگس که سعی داشت ساکتش کنه تا به گوش من نرسه رو می تونستم بشنوم، برای همین گفتم نرگس ناراحت نباش، خدای ما هم بزرگه ، بالاخره یه جایی پیدا می کنیم که بشه توش خوب و سالم زندگی کرد.با وجود اینکه برای دلداری نرگس اون حرفا رو می زدم، اما توی دل خودم غوغایی بود،واقعیت این بود که نه جایی رو برای رفتن داشتیم و نه می دونستم باید از کجا شروع کنیم و به کجا پناه ببریم .بعد از نیم ساعت که بی هدف توی خیابون راه رفتیم ، صدای گریه ی ماه گل بلند شد، پتوشو کمی کنار زدمو گفتم دورت بگردم تو هم برای آوارگیمون دلت گرفته مادر؟کمی اونطرف تر چشمم به فضای سبزی که کنار خیابون بود افتاد، رو به نرگس کردمو گفتم بیا بریم یکمی اونجا روی چمنا بشینیم که هم خستگیمون دربره ، هم من تو این فرصت به این بچه شیر بدم و جاشو عوض کنم .
ادامه دارد...
بومِ آشپزی
دایه از جاش بلند شد ، نگاه غضبناکی بهم کرد و به سمت حیاط رفت . نرگس با چشمای پر از اشکش به من نزدیک شد و گفت آبجی ؟ به چشاش نگاه کردم و گفتم بگو نرگس ؟گفت هر دومون اشتباه کردیم مگه نه؟ خیلی اشتباه بزرگی کردیم، تو نباید از خونه ی شوهرت بیرون می اومدی و منم نباید از اون عمارت بیرون میومدم، اگه تو توی خونه ی شوهرت کتک می خوردی و حرف زور می شنیدی، و اگه من مجبور بودم گوش به فرمان خان و اوامرش باشم ، حداقل یه لقمه نون و یه جای خواب بی منت داشتیم که اسم مفت خور رو رومون نذارن و اون خان...منصور حرفمو قطع کرد و گفت نرگس آقام چی ؟ بگو ؟ نفسشو بیرون داد ......ولی کسی به خاطر موندنم توی اون عمارت اینقدر تحقیرم نمی کرد. دهنم از شنیدن حرف نرگس باز مونده بود، نگاه چپ چپی به منصور که خودش هم از شدت خشم و عصبانیت قرمز شده بود کردم و رو به نرگس گفتم:ناراحت نباش نرگس جان ، قرار نیست من و تو تا آخر عمرمون با تحقیر زندگی کنیم ، هر چقدر هم بی کس و کار باشیم بالاخره ما هم خدایی داریم ، با هم از اینجا میریم و خودمون زندگیمونو می سازیم . منصور نگاه خشمگینی بهم کرد و گفت تاج گل میشه به جای اینکه بشینی اینجا و دائم ساز رفتن بزنی ،برگردی توی اتاقت تا من همه چیو درست کنم ؟اخمام توی هم کردمو گفتم نخیر نمیشه .چند لحظه ای با غضب به من نگاه کرد..سرمو تکون دادم و تا خواستم حرفی بزنم ، منصور رو کرد به نرگس جواب من رو ندادی ؟نرگس که از اضطراب و ناراحتی گوشه های پیراهنشو محکم توی مشتش گرفته بود، با صدای آرومی همراه با گریه گفت آره منصور خان .. منصور دستاشو به سرش چسبوند و گفت میخواین منو دیونه کنید نه؟ صداشو بالا برد و گفت چرا همون موقع به من چیزی نگفتی نرگس ؟ چرا در مقابل اون همه ظلم سکوت کردی ؟نرگس سرشو بالا آورد و گفت چیکار باید می کردم ؟ شما جای من نیستی منصور خان ، نمی دونی وقتی که نه جایی داری که بری و نه کسی که ازت پشتیبانی کنه، چطور مجبور میشی به خیلی چیزا تن بدی و دم نزنی.میفهمی چی میگم منصور خان ؟منصور سر جاش نشست و زانوهاشو تو بغلش گرفت و گفت من دیگه هیچی نمی‌فهمم،نمی‌خوام هم که بفهمم. با تو هم هستم تاج گل ، اگه می خواید از اینجا برید زودتر جمع کنید و از این جا برید ، نمی‌خوام دیگه چشمم به هیچ کدومتون بیفته.صداشو بالاتر برد و گفت از خونم برید بیرون، از دست همتون خسته شدم ، دیگه کشش ندارم.نرگس با ترس به من نزدیک شد و گفت آبجی چه کنیم یه لحظه به نرگس نگاه کردم، ماه گلو دستش دادم و گفتم بچه رو بگیر و برو بیرون تا من وسایلامونو جمع کنم و پشت سرتون بیام. نرگس ماه گل رو محکم بغل کرد و از خونه بیرون رفت ، داخل اتاق شدم و چند تا تیکه کهنه و طلاهایی که از قبل داشتم و لباسهای خودمو نرگس رو بقچه کردم و بدون اینکه به منصور نگاه کنم از خونه بیرون زدم….دایه زینت و مش صابر که توی کوچه کنار ماشین ایستاده بودن بدون اینکه چیزی بپرسن فقط با تعجب به من و نرگس که بچه به بغل و بقچه به دست عزم رفتن کرده بودیم نگاه کردن. ماه گل رو از نرگس گرفتم و با بغضی که راه گلومو بسته بود ، گفتم نرگس بریم؟دایه زینت دلش طاقت نیورد و گفت تاج گل با یه بچه ی کوچیک دارین کجا میرید؟ این بچه هنوز جون نگرفته ، هنوز یک روز کامل هم نیست که بدنیا اومده. سرمو به طرفش چرخوندم و گفتم مگه همینو نمی خواستی؟ داریم میریم دیگه ، تو بمون و پسرت اون شوهر که .... سرمو تکونی دادم و گفتم حتی خجالت میکشم که به زبون بیارم. زود سرمو چرخوندم تا دایه اشکامو که دیگه هیچ جوره نمی تونستم کنترلشون کنم که روی صورتم نچکن رو نبینه . گفتم بریم نرگس ، از اول هم اینجا اومدنمون اشتباه بود ، اگه از روز اول عاقلانه تصمیم می گرفتیم و اینجا نمی اومدیم، امروز مثل چی از خونشون پرتمون نمی کردن بیرون.صدای هق هق نرگس که سعی داشت ساکتش کنه تا به گوش من نرسه رو می تونستم بشنوم، برای همین گفتم نرگس ناراحت نباش، خدای ما هم بزرگه ، بالاخره یه جایی پیدا می کنیم که بشه توش خوب و سالم زندگی کرد.با وجود اینکه برای دلداری نرگس اون حرفا رو می زدم، اما توی دل خودم غوغایی بود،واقعیت این بود که نه جایی رو برای رفتن داشتیم و نه می دونستم باید از کجا شروع کنیم و به کجا پناه ببریم .بعد از نیم ساعت که بی هدف توی خیابون راه رفتیم ، صدای گریه ی ماه گل بلند شد، پتوشو کمی کنار زدمو گفتم دورت بگردم تو هم برای آوارگیمون دلت گرفته مادر؟کمی اونطرف تر چشمم به فضای سبزی که کنار خیابون بود افتاد، رو به نرگس کردمو گفتم بیا بریم یکمی اونجا روی چمنا بشینیم که هم خستگیمون دربره ، هم من تو این فرصت به این بچه شیر بدم و جاشو عوض کنم .
ادامه دارد...
بومِ آشپزی
۱۴