بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_نودودو با آخی که معلوم بود از پا دردشه از جاش بلند شد و بعد مکثی کمرشو صاف کرد و سر پا ایستاد. نرگس زود به طرف دایه رفت،دستشو گرفت بوسید و گفت ببخش دایه ،آخه می خواستم از توی صندوقچه پسته بیارم درش محکم رو دستم بسته شد به خاطر همینم اعصابم به هم ریخته بود ، منو ببخش دایه ، اصلا تو بیا با این گیوه ات هر چقدر که می خوای بزن تو سر من اگه من حرفی زدم. دایه گفت خوبه خوبه نمی خواد حالا اینقدر زبون بریزی ، باشه بخشیدمت…. کنج اتاق نشستم سرمو به دیوار کنارم تکیه دادمو چشمامو بستم ، اونقدر کلافه بودم که حتی حوصله ی گوش دادن به حرفهای دایه و نرگس رو هم نداشتم. تا چشامو بستم یاد خانجون افتادم ، خیلی دلتنگش بودم ، دلتنگ حرفاش ،مهربونی و پشتیبانی هاش، همونطور که چشمام بسته بود توی دلم گفتم خانجون ،می بینی تاج گلت به چه روزی افتاده؟ آخه چرا منو تنها گذاشتی؟ الان اگه تو بودی حداقل با حرفات آرومم می کردی، حداقل با پشتیبانیات دلگرمم می کردی، اگه تو بودی شاید از همه ی بلاهایی که ناصر و ننه و آبجیش سرم آوردن چشم پوشی می کردم و طلاق نمی گرفتم، اگه تو بودی خبر حامله شدنمو قبل از همه به تو می دادم، آه بلندی کشیدم و بغضم ترکید و بدون خجالت و با صدای بلند زجه زدم. نرگس با وحشت به طرفم اومد و گفت چت شده یهو تاج گل؟ چرا اینجوری داری گریه می‌کنی ؟ با صدایی که از گریه گرفته بود گفتم ببخشید نگرانت کردم، ولی دلم خیلی گرفته بود . نرگس با دستاش اشکامو پاک کرد و با گفتن نگران نباش خواهر همه چی درست میشه خواست دوباره بلند شه تا بره و وسایل ضروری برای رفتنمون رو جمع کنه، که نگاهی بهش کردمو گفتم ببخش که نمی تونم بلند شم و کمکت کنم .. نرگس با ناراحتی بهم نگاهی کرد و گفت چه حرفا میزنی تو تاج گل ، ببخشید چیه؟ والا تو باید منو ببخشی ،خودت کم مصیبت داشتی منم به مشکلاتت اضافه شدم که ای کاش….حرفشو قطع کردم و گفتم دیگه ای کاش نداره با هم پا توی یه راه گذاشتیم و با همم با تمام سختیهاش می جنگیم و همه چیو به بهترین شکل می سازیم. نرگس گفت آره می جنگیمو با هم درستش می کنیم. با صدای بسته شدن در ، جفتمون سرمونو به طرف در حیاط چرخوندیم. نرگس سریع به طرف در حیاط رفت و گفت ...نترس تاج گل ، دایه زینته. نفس راحتی کشیدم و منتظر دایه شدم تا داخل اتاق بشه ، با اومدن دایه چشم به دهنش دوختم که ببینم چی شد و قراره کی حرکت کنیم. دایه که متوجه شد منتظرم، قبل از اینکه سوالی ازش بپرسم گفت باید زودتر وسایلمون رو جمع کنیم که دم دمای صبح حرکت می‌کنیم. گفتم دایه فقط من نگران اینم که اگه خدایی نکرده علیرضا حرفاتو باور نکرده باشه و بیرون کشیک بکشه و وقتی حرکت کردیم دنبالمون بیاد چی؟ دایه سرشو تکون داد و گفت یوخ ، یوخ ، به مش صابر سپردم که اول همه جارو زیر نظر بگیره بعد بیاد دنبالمون. الانم که خودم بیرون بودم، رفتم همه ی این دور و بر رو نگاه کردم ، خبری ازش نبود. والا حتی اگه حرفامو باور نکرده باشه هم فکر نکنم توی این سرما بتونه مدت طولانی اون بیرون بمونه و کشیک بکشه. البته خدا رو چه دیدی شاید هم حرفای منو باور کرده، آخه بین خودمون باشه ، چنان فیلمی براش بازی کردم و اونقدر محکم گفتم که اگه تو پشیمون هم بشی و برگردی دیگه تو خونم راهت نمی دم که خودمم کم کم داشت باورم می شد چه برسه به اون . فعلا ولش کن و فکرتو درگیر این مسئله نکن ، خدا بزرگه و خودش کمکمون می‌کنه به سلامت خودمونو به جای امن برسونیم. الانم به جای اینکه فکر و خیال کنی ، تا من و نرگس یه کم جمع و جور می کنیم یه چرت بزن که کمی سر حال بشی. ایشالا فردا صبح زود که از اینجا بریم دل همگیمون آروم می گیره و دیگه نه دلمون شور اینو می زنه که اون پسره دوباره بیاد سراغ تو و نه ترس اینو داریم که خان و آدماش بیان سر وقتمون . از اینجا بریم برای هممون خوب میشه ، والا منم دیگه سنی ازم گذشته و اعصاب اینکه یه وقت آدمای خان بیان سراغمون و ندارم.. دایه همچنان داشت از مزایای رفتنمون می گفت، بدون اینکه چیز دیگه ای بگم سرمو روی بالشت گذاشتمو به خوابی عمیق فرو رفتم، اونقدر عمیق که دیگه هیچ کدوم از سر و صداهایی که دور و برم بود رو نشنیدم . با احساس دستی که روی شونه ام قرار گرفت و محکم تکونم داد…. وحشت زده چشامو باز کردم و گفتم چی شده؟ پیدامون کردن ؟ وای الان چیکار کنم؟ با سیلی محکمی که از دایه خوردم به خودم اومدم و همین جور که دستمو روی صورتم می ذاشتم گفتم چرا می زنی؟ دایه گفت دختر جون ،داشتی کابوس می دیدی و تو خواب هزیون می گفتی ،بیدارت کردم، اما همچنان داشتی همون حرفا رو تکرار می کردی،منم مجبور شدم بزنم تا از شوک دربیای. دستشو برام تکون داد و گفت خیلی ادامه دارد... بومِ آشپزی 
#دخترِ_اخر#قسمت_نودوسه
خوابیدی زود باش پاشو وسایلتو بردار ، الاناس که مش صابر برسه. زود باش که تا سر و کله ی کسی پیدا نشده زودتر از اینجا بریم ،مش صابر بنده خدا هم زیاد اون بیرون منتظرمون نمونه، هم زشته،هم یه وقت جلب توجه می کنه..این وقت شب یه ماشین پست در خونه ایستاده باشه. به سختی از جام بلند شدم، اما نمی تونستم درست راه برم و بعد از هر قدمی که به کمک دیوار برمی داشتم باید چند ثانیه ای صبر می کردم. وقتی مش صابر پشت در رسید کم کم منو نرگس از حیاط بیرون زدیم ، کنار ماشین که رسیدیم بلافاصله خودمو روی صندلی ماشین انداختم، سرمو به پشتی صندلی تکیه دادم و نفسی تازه کردم و به مردی که پشت فرمون بود سلام کوتاهی دادم . مش صابر جواب سلامم رو داد و سریع گفت حالت خوبه دختر جان؟ قبل از اینکه جوابی بدم ، نرگس گفت نه والله خوب که نیست، آخه این آبجی تاج گل من بنده خدا ، از در و دیوار براش بلا می‌باره ، امشب هم خورده زمین و زانوش ضرب دیده ، اینقدر زخمش ناجوره که هرکی پاشو ببینه وحشت می‌کنه. با صدای آرومی که مش صابر نشنوه گفتم آروم بگیر دختر. نرگس گفت چرا چیه مگه آبجی؟مشصابر که غریبه نیست، آدم مورد اعتماد دایه زینته. حرفشو قطع کردم و گفتم ممنون مش صابر حالم خوبه .مش صابر از داخل آئینه نگاهی به صورتم انداخت و گفت قیافت که اینو نشون نمی‌ده. بعد از حرف مش صابر تازه متوجه شدم که توی اون هوای سرد ، روی کل صورتم قطره های درشت عرق نشسته. دایه سوار ماشین شد و روی صندلی جلو نشست و با لبخند گفت ببخشید که معطلت کردم ،می دونم هوا سرده ،ولی نمی شد خونه رو بدون چفت و بست ول کنم و ازش دل بکنم. مش صابر جواب لبخند دایه زینت رو با خنده داد و گفت من که این همه سال معطل شدم این هم روش. مش صابر گفت زینت ، نمی خوای این دختر خانوما رو بهم معرفی کنی ؟ دایه خودشو روی صندلی جابه جا کرد و گفت والله چطوری بگم؟ مش صابر گفت چیو باید چطوری بگی زینت ؟ دایه آب دهنشو قورت داد و گفت آخه قضیه اشون عریض و طویله، بعد سرشو به طرف من چرخوند و گفت این دختری که سرش روی صندلیه و داره درد می‌کشه .. نرگس پیش قدم شد و گفت تاج گل نامزد آقا منصوره و چون خان مخالف ازدواج تاج گل و منصورخان بود،می‌خواست یه بلائی سر تاجی بیاره که منصور خان خدا خیرش بده هر دومون رو برداشت و آورد اینجا پیش دایه . اما آدمهای خان خبردار شدن که ما اینجائیم و الانم برای اینکه دوباره گیرشون نیوفتیم داریم از اینجا هم میریم. من و دایه با خشم نگاه چپ چپی به نرگس کردیم ، اما نرگس بی خیال نشد و ادامه داد الانم خدا شما رو خیر بده که داری ما رو از اینجا نجات میدی، و گرنه اگه اینجا می موندیم و پیدامون می کردن فقط خدا می دونمه چی به سرمون می اومد. مش صابر با تعجب رو به دایه کرد و گفت زینت ، منصور نامزد کرده ؟ پس چرا به من نگفتی؟ لب باز نکردی این خبر خوشحال کننده رو بهم بدی و الان باید از کسی دیگه بشنوم که بالاخره منصور داره سر و سامون می گیره و بهونه ی تو هم داره تموم میشه؟ مش صابر از آینه منو نگاه کرد و گفت نگران نباش دختر جان ، فقط اون آدرسی که باید ببرمتون رو بده تا برسونمون و زودتر از این ترس خلاص بشید. نگفتی چند وقت با شازده پسر نامزد کردی؟ با حرص به نرگس نگاه کردم و گفتم تحویل بگیر ، حالا خودت درستش کن .. نرگس که می خواست ادای آدم بزرگا رو دربیاره انگشتاشو توی هم گره زد و گفت والا مدت زیادی نیست، همین ده دوازده روز پیش بود که خانزاده به آبجی تاج گل علاقمند شد و برخلاف رضایت دوتا خانواده با تاج گل نامزد کرد ، ولی انگار بخت با این دختر یار نیست و خوشی بهش نیومده. مش صابر نوچ نوچی کرد و گفت عجب .... دایه با اینکه اول مسیر با ذوق نشسته بود، اما بعد از حرفای نرگس به کلی نطقش کور شد و کل مسیر رو با اخمای گره کرده به جاده چشم دوخته بود و هر وقت مش صابر حرفی میزد یا سوالی ازش می کرد ،فقط با بله و نه جوابش می داد و سعی می کرد حرفو با همون دو کلمه خاتمه بده….کاملا مشخص بود که حال دایه با حرفهایی که نرگس سرهم کرده بود گرفته شده. تقریبا نصف راه رو طی کرده بودیم و هوا گرگ و میش شده بود، با پشت دستم بخاری که کاملا شیشه رو پوشونده بود پاک کردم ، و به جاده چشم دوختم ،جاده ای که داشت ما رو به سمت مسیری می برد که برای ادامه راه پیش رومون قرار گرفته بود ، با فکر کردن به اینکه ممکنه آینده ام هم بهتر از گذشتم نباشه، دلم آشوب شده بود که یهو مش صابر سکوت داخل ماشین رو شکست و گفت یه جایی رو این اطراف می شناسم که هم دستشویی داره ،هم می تونیم یه صبحونه بزنیم ،چون من طاقت هر چی رو داشته باشم، طاقت گرسنگی رو اصلا ندارم، بعد از مسافت کوتاهی، مش صابر ماشین رو کنار جاده نگه داشت ، خودشو کمی به طرف دایه کج کرد و گفت بفرما زینت خانم ،
ادامه دارد
بومِ آشپزی
خوابیدی زود باش پاشو وسایلتو بردار ، الاناس که مش صابر برسه. زود باش که تا سر و کله ی کسی پیدا نشده زودتر از اینجا بریم ،مش صابر بنده خدا هم زیاد اون بیرون منتظرمون نمونه، هم زشته،هم یه وقت جلب توجه می کنه..این وقت شب یه ماشین پست در خونه ایستاده باشه. به سختی از جام بلند شدم، اما نمی تونستم درست راه برم و بعد از هر قدمی که به کمک دیوار برمی داشتم باید چند ثانیه ای صبر می کردم. وقتی مش صابر پشت در رسید کم کم منو نرگس از حیاط بیرون زدیم ، کنار ماشین که رسیدیم بلافاصله خودمو روی صندلی ماشین انداختم، سرمو به پشتی صندلی تکیه دادم و نفسی تازه کردم و به مردی که پشت فرمون بود سلام کوتاهی دادم . مش صابر جواب سلامم رو داد و سریع گفت حالت خوبه دختر جان؟ قبل از اینکه جوابی بدم ، نرگس گفت نه والله خوب که نیست، آخه این آبجی تاج گل من بنده خدا ، از در و دیوار براش بلا می‌باره ، امشب هم خورده زمین و زانوش ضرب دیده ، اینقدر زخمش ناجوره که هرکی پاشو ببینه وحشت می‌کنه. با صدای آرومی که مش صابر نشنوه گفتم آروم بگیر دختر. نرگس گفت چرا چیه مگه آبجی؟مشصابر که غریبه نیست، آدم مورد اعتماد دایه زینته. حرفشو قطع کردم و گفتم ممنون مش صابر حالم خوبه .مش صابر از داخل آئینه نگاهی به صورتم انداخت و گفت قیافت که اینو نشون نمی‌ده. بعد از حرف مش صابر تازه متوجه شدم که توی اون هوای سرد ، روی کل صورتم قطره های درشت عرق نشسته. دایه سوار ماشین شد و روی صندلی جلو نشست و با لبخند گفت ببخشید که معطلت کردم ،می دونم هوا سرده ،ولی نمی شد خونه رو بدون چفت و بست ول کنم و ازش دل بکنم. مش صابر جواب لبخند دایه زینت رو با خنده داد و گفت من که این همه سال معطل شدم این هم روش. مش صابر گفت زینت ، نمی خوای این دختر خانوما رو بهم معرفی کنی ؟ دایه خودشو روی صندلی جابه جا کرد و گفت والله چطوری بگم؟ مش صابر گفت چیو باید چطوری بگی زینت ؟ دایه آب دهنشو قورت داد و گفت آخه قضیه اشون عریض و طویله، بعد سرشو به طرف من چرخوند و گفت این دختری که سرش روی صندلیه و داره درد می‌کشه .. نرگس پیش قدم شد و گفت تاج گل نامزد آقا منصوره و چون خان مخالف ازدواج تاج گل و منصورخان بود،می‌خواست یه بلائی سر تاجی بیاره که منصور خان خدا خیرش بده هر دومون رو برداشت و آورد اینجا پیش دایه . اما آدمهای خان خبردار شدن که ما اینجائیم و الانم برای اینکه دوباره گیرشون نیوفتیم داریم از اینجا هم میریم. من و دایه با خشم نگاه چپ چپی به نرگس کردیم ، اما نرگس بی خیال نشد و ادامه داد الانم خدا شما رو خیر بده که داری ما رو از اینجا نجات میدی، و گرنه اگه اینجا می موندیم و پیدامون می کردن فقط خدا می دونمه چی به سرمون می اومد. مش صابر با تعجب رو به دایه کرد و گفت زینت ، منصور نامزد کرده ؟ پس چرا به من نگفتی؟ لب باز نکردی این خبر خوشحال کننده رو بهم بدی و الان باید از کسی دیگه بشنوم که بالاخره منصور داره سر و سامون می گیره و بهونه ی تو هم داره تموم میشه؟ مش صابر از آینه منو نگاه کرد و گفت نگران نباش دختر جان ، فقط اون آدرسی که باید ببرمتون رو بده تا برسونمون و زودتر از این ترس خلاص بشید. نگفتی چند وقت با شازده پسر نامزد کردی؟ با حرص به نرگس نگاه کردم و گفتم تحویل بگیر ، حالا خودت درستش کن .. نرگس که می خواست ادای آدم بزرگا رو دربیاره انگشتاشو توی هم گره زد و گفت والا مدت زیادی نیست، همین ده دوازده روز پیش بود که خانزاده به آبجی تاج گل علاقمند شد و برخلاف رضایت دوتا خانواده با تاج گل نامزد کرد ، ولی انگار بخت با این دختر یار نیست و خوشی بهش نیومده. مش صابر نوچ نوچی کرد و گفت عجب .... دایه با اینکه اول مسیر با ذوق نشسته بود، اما بعد از حرفای نرگس به کلی نطقش کور شد و کل مسیر رو با اخمای گره کرده به جاده چشم دوخته بود و هر وقت مش صابر حرفی میزد یا سوالی ازش می کرد ،فقط با بله و نه جوابش می داد و سعی می کرد حرفو با همون دو کلمه خاتمه بده….کاملا مشخص بود که حال دایه با حرفهایی که نرگس سرهم کرده بود گرفته شده. تقریبا نصف راه رو طی کرده بودیم و هوا گرگ و میش شده بود، با پشت دستم بخاری که کاملا شیشه رو پوشونده بود پاک کردم ، و به جاده چشم دوختم ،جاده ای که داشت ما رو به سمت مسیری می برد که برای ادامه راه پیش رومون قرار گرفته بود ، با فکر کردن به اینکه ممکنه آینده ام هم بهتر از گذشتم نباشه، دلم آشوب شده بود که یهو مش صابر سکوت داخل ماشین رو شکست و گفت یه جایی رو این اطراف می شناسم که هم دستشویی داره ،هم می تونیم یه صبحونه بزنیم ،چون من طاقت هر چی رو داشته باشم، طاقت گرسنگی رو اصلا ندارم، بعد از مسافت کوتاهی، مش صابر ماشین رو کنار جاده نگه داشت ، خودشو کمی به طرف دایه کج کرد و گفت بفرما زینت خانم ،
ادامه دارد
بومِ آشپزی
۱۰