بومِ آشپزی 🍛
#دختر‌ِ_آخر #قسمت_نودویک تو هم از خونه رفتی و خودمون هم نگرانتیم و نمی دونیم یهو کجا و چرا غیبت زده،بهش گفتم کل دیروز رو دنبالت گشتیم و وقتی این دور و برا پیدات نکردیم منصور رفته ببینه می تونه توی شهرهای اطراف یه رد و نشونی ازت پیدا کنه ، که اونم هنوز برنگشته. خنده ای کردم و گفتم باورت کرد دایه ؟ دایه نفسی گرفت و سرشو بالا انداخت و گفت یوخ (نه به زبان ترکی ) ننه جان باور نکرد ، اومد توی خونه و تا کل خونه رو زیر و رو نکرد رضایت نداد، وقتی هم که داشت می‌رفت گفت حتی اگه تاج گل آب شده باشه و زیر زمین رفته باشه هم ،من پیداش می کنم. غم به دلم نشست که دایه ادامه داد و گفت این آدم سمجی که من دیدم ،دست از سرت برنمی داره ، برای همین فکر می کنم باید همین امروز وسیله هامون رو جمع کنیم و از اینجا بریم به همون آدرسی که منصور داده. سرمو بالا گرفتم و گفتم ولی آخه منصور گفت بعد از سه روز برید اونجا ، اینطوری اگه قبل از سه روز بیاد و ببینه ما اینجا نیستیم فکر می کنه بلایی سرمون اومده. دایه گفت نگران اونش نباش ، اگه بیاد و ما اینجا نباشیم مطمئنا میاد اونجا و پیدامون می کنه. حالا فعلا بیا این سیب رو بزار دهنت تا نرگس برات پسته هم بیاره که یه کم جون بگیری… دهنم تلخ بود و خودم عاجز از تحمل اون همه دغدغه و مصیبتهائی که پشت سر هم ، دستمو با اکراه جلو بردم و یه قاچ از سیبی که دایه پوست کنده بود رو برداشتم و با صدای خفه ای گفتم دایه خیلی خسته ام ،الان فقط دوست دارم بخوابم و برای یه زمان کوتاه هم که شده به چیزی فکر نکنم . دایه به پاش اشاره کرد و گفت بخواب دردت به جونم، ولی خودمونیم ،تو هم بین این همه آدم چرا آخه به آدمی علاقمند شدی که باید به خاطرش تا عمر داری عذاب بکشی؟البته الان دیگه چرا و اما و اگر فایده نداره و گذشته توی گذشته مونده، الان فقط باید یه فکر درست و حسابی برای آینده ات بکنی.بیا ننه جان زودتر بخواب که وقتی خوابت برد منم برم دنبال مش صابر ببینم می تونه ما رو ببره به اون آدرسی که منصور داده ، درسته ماشینش خیلی قراضه اس ،ولی فکر کنم با همون هم بتونه مارو برسونه. به محض اینکه سرمو روی بالش گذاشتم، نرگس داخل اتاق شد و با حرص پیاله ای که توی دستش بود رو روی زمین گذاشت و گفت خوبه والا ،راست میگن آدم از وقتی که به دنیا میاد پیشونی نوشتش معلومه ، فکر کنم روی پیشونی منم نوشته شده کلفت،توی عمارت که کلفت خان و عهد و عیالش بودم،اینجا هم که شدم کلفت شما،والا برای اینکه هی بهم بگید این کارو بکن،اون کارو بکن خوبم ،اما دریغ از یه قاچ سیب و یه کم پسته که کسی بهم تعارف کنه. سرمو بالا گرفتم و اشکایی که از گوشه ی چشمم روون شده بود رو زود با شونم پاک کردم و با خنده گفتم، آی آی آی حسود هرگز نیاسود ، یعنی الان داری به من حسودی می کنی؟ دایه صورتشو برای نرگس کج و کوله کرد و گفت واخ واخ واخ ، چه زبون تلخی هم داره ، حالا خوبه نگفتیم برو بشور و بساب کن ، خودت گفتی می خوای تو همه ی کارا کمک کنی تا لقمه ات حلال بشه، مگه نگفتی ؟ تا خواستم سرمو از روی پای بالش بلند کنم و بشینم، دایه گفت بخواب ننه جان می دونم تا همین الان هم خیلی درد کشیدی و خسته ای ، اما خودت هم خوب می دونی که عذابت به همین جا ختم نمیشه ، اینو نمی گم که بیشتر بترسونمت، فقط می خوام بهت یاد آوری کنم که باید قوی باشی و خودتو برای روزهای سخت پیش روت آماده کنی…. چشمامو که از زور گریه می‌سوخت بستم و دستام که گلوله ی یخ شده بودن رو روشون گذاشتم تا بلکه کمی خنک بشن و از سوزششون کم بشه ، آهی کشیدم و خطاب به دایه گفتم همه حرفات درسته دایه، خودمم می دونم راه سختی پیش رومه برای همینم دلم بچه نمیخواست.. دایه با اخم گفت دوباره که داری بد میگی تو دختر جان، این حرفهای بی سر و تهو تموم کن ، خدا رو چه دیدی شاید پا قدم این بچه اونقدر برات خوب باشه که زندگیتو از این رو به اون رو کنه، یه استغفر الله بگو و پاشو سرت و بذار روی اون بالشت یه کم بخواب، تا منم یه توکه پا برم پیش مش صابر و برگردم یه کم وسیله و مایحتاجمون رو جمع کنم که اونجا حداقل گشنه تشنه نمونیم. نرگس گفت آره برو دایه ، نگران هیچی هم نباش تا تو بیای من همه چی رو جمع و جور می کنم ، تو فقط برو بلکه بتونیم تا سر و کله ی یکی دیگه پیدا نشده از اینجا بریم.. دایه گفت لازم نکرده تو کاری کنی خودم میام جمع می کنم ، خوبه هنوز چند دقیقه نگذشته که اینقدر چیز بهم گفتی، اونوقت الان میگی نگران نباش خودم جمع می کنم ؟جمع کنی که فردا دوباره منتشو سرمون بذاری؟ دایه دستشو روی زانوش گذاشت و گفت نمی‌خواد کسی کاری کنه ،خدا رو شکر هنوز اونقدر قوت و سلامتی دارم که بتونم از پس کارای خودم بربیام که هیچ،تازه کارهای بقیه رو هم بی منت انجام بدم و ادامه دارد بومِ آشپزی 
#دختر‌ِ_آخر #قسمت_نودودو
با آخی که معلوم بود از پا دردشه از جاش بلند شد و بعد مکثی کمرشو صاف کرد و سر پا ایستاد.نرگس زود به طرف دایه رفت،دستشو گرفت بوسید و گفت ببخش دایه ،آخه می خواستم از توی صندوقچه پسته بیارم درش محکم رو دستم بسته شد به خاطر همینم اعصابم به هم ریخته بود ، منو ببخش دایه ، اصلا تو بیا با این گیوه ات هر چقدر که می خوای بزن تو سر من اگه من حرفی زدم. دایه گفت خوبه خوبه نمی خواد حالا اینقدر زبون بریزی ، باشه بخشیدمت….کنج اتاق نشستم سرمو به دیوار کنارم تکیه دادمو چشمامو بستم ، اونقدر کلافه بودم که حتی حوصله ی گوش دادن به حرفهای دایه و نرگس رو هم نداشتم. تا چشامو بستم یاد خانجون افتادم ، خیلی دلتنگش بودم ، دلتنگ حرفاش ،مهربونی و پشتیبانی هاش، همونطور که چشمام بسته بود توی دلم گفتم خانجون ،می بینی تاج گلت به چه روزی افتاده؟ آخه چرا منو تنها گذاشتی؟ الان اگه تو بودی حداقل با حرفات آرومم می کردی، حداقل با پشتیبانیات دلگرمم می کردی، اگه تو بودی شاید از همه ی بلاهایی که ناصر و ننه و آبجیش سرم آوردن چشم پوشی می کردم و طلاق نمی گرفتم، اگه تو بودی خبر حامله شدنمو قبل از همه به تو می دادم، آه بلندی کشیدم و بغضم ترکید و بدون خجالت و با صدای بلند زجه زدم. نرگس با وحشت به طرفم اومد و گفت چت شده یهو تاج گل؟ چرا اینجوری داری گریه می‌کنی ؟ با صدایی که از گریه گرفته بود گفتم ببخشید نگرانت کردم، ولی دلم خیلی گرفته بود . نرگس با دستاش اشکامو پاک کرد و با گفتن نگران نباش خواهر همه چی درست میشه خواست دوباره بلند شه تا بره و وسایل ضروری برای رفتنمون رو جمع کنه، که نگاهی بهش کردمو گفتم ببخش که نمی تونم بلند شم و کمکت کنم .. نرگس با ناراحتی بهم نگاهی کرد و گفت چه حرفا میزنی تو تاج گل ، ببخشید چیه؟ والا تو باید منو ببخشی ،خودت کم مصیبت داشتی منم به مشکلاتت اضافه شدم که ای کاش….حرفشو قطع کردم و گفتم دیگه ای کاش نداره با هم پا توی یه راه گذاشتیم و با همم با تمام سختیهاش می جنگیم و همه چیو به بهترین شکل می سازیم. نرگس گفت آره می جنگیمو با هم درستش می کنیم. با صدای بسته شدن در ، جفتمون سرمونو به طرف در حیاط چرخوندیم. نرگس سریع به طرف در حیاط رفت و گفت ...نترس تاج گل ، دایه زینته. نفس راحتی کشیدم و منتظر دایه شدم تا داخل اتاق بشه ، با اومدن دایه چشم به دهنش دوختم که ببینم چی شد و قراره کی حرکت کنیم. دایه که متوجه شد منتظرم، قبل از اینکه سوالی ازش بپرسم گفت باید زودتر وسایلمون رو جمع کنیم که دم دمای صبح حرکت می‌کنیم. گفتم دایه فقط من نگران اینم که اگه خدایی نکرده علیرضا حرفاتو باور نکرده باشه و بیرون کشیک بکشه و وقتی حرکت کردیم دنبالمون بیاد چی؟دایه سرشو تکون داد و گفت یوخ ، یوخ ، به مش صابر سپردم که اول همه جارو زیر نظر بگیره بعد بیاد دنبالمون. الانم که خودم بیرون بودم، رفتم همه ی این دور و بر رو نگاه کردم ، خبری ازش نبود. والا حتی اگه حرفامو باور نکرده باشه هم فکر نکنم توی این سرما بتونه مدت طولانی اون بیرون بمونه و کشیک بکشه. البته خدا رو چه دیدی شاید هم حرفای منو باور کرده، آخه بین خودمون باشه ، چنان فیلمی براش بازی کردم و اونقدر محکم گفتم که اگه تو پشیمون هم بشی و برگردی دیگه تو خونم راهت نمی دم که خودمم کم کم داشت باورم می شد چه برسه به اون . فعلا ولش کن و فکرتو درگیر این مسئله نکن ، خدا بزرگه و خودش کمکمون می‌کنه به سلامت خودمونو به جای امن برسونیم. الانم به جای اینکه فکر و خیال کنی ، تا من و نرگس یه کم جمع و جور می کنیم یه چرت بزن که کمی سر حال بشی. ایشالا فردا صبح زود که از اینجا بریم دل همگیمون آروم می گیره و دیگه نه دلمون شور اینو می زنه که اون پسره دوباره بیاد سراغ تو و نه ترس اینو داریم که خان و آدماش بیان سر وقتمون . از اینجا بریم برای هممون خوب میشه ، والا منم دیگه سنی ازم گذشته و اعصاب اینکه یه وقت آدمای خان بیان سراغمون و ندارم.. دایه همچنان داشت از مزایای رفتنمون می گفت، بدون اینکه چیز دیگه ای بگم سرمو روی بالشت گذاشتمو به خوابی عمیق فرو رفتم، اونقدر عمیق که دیگه هیچ کدوم از سر و صداهایی که دور و برم بود رو نشنیدم . با احساس دستی که روی شونه ام قرار گرفت و محکم تکونم داد….وحشت زده چشامو باز کردم و گفتم چی شده؟ پیدامون کردن ؟ وای الان چیکار کنم؟ با سیلی محکمی که از دایه خوردم به خودم اومدم و همین جور که دستمو روی صورتم می ذاشتم گفتم چرا می زنی؟دایه گفت دختر جون ،داشتی کابوس می دیدی و تو خواب هزیون می گفتی ،بیدارت کردم، اما همچنان داشتی همون حرفا رو تکرار می کردی،منم مجبور شدم بزنم تا از شوک دربیای.دستشو برام تکون داد و گفت خیلی
ادامه دارد...
بومِ آشپزی
با آخی که معلوم بود از پا دردشه از جاش بلند شد و بعد مکثی کمرشو صاف کرد و سر پا ایستاد.نرگس زود به طرف دایه رفت،دستشو گرفت بوسید و گفت ببخش دایه ،آخه می خواستم از توی صندوقچه پسته بیارم درش محکم رو دستم بسته شد به خاطر همینم اعصابم به هم ریخته بود ، منو ببخش دایه ، اصلا تو بیا با این گیوه ات هر چقدر که می خوای بزن تو سر من اگه من حرفی زدم. دایه گفت خوبه خوبه نمی خواد حالا اینقدر زبون بریزی ، باشه بخشیدمت….کنج اتاق نشستم سرمو به دیوار کنارم تکیه دادمو چشمامو بستم ، اونقدر کلافه بودم که حتی حوصله ی گوش دادن به حرفهای دایه و نرگس رو هم نداشتم. تا چشامو بستم یاد خانجون افتادم ، خیلی دلتنگش بودم ، دلتنگ حرفاش ،مهربونی و پشتیبانی هاش، همونطور که چشمام بسته بود توی دلم گفتم خانجون ،می بینی تاج گلت به چه روزی افتاده؟ آخه چرا منو تنها گذاشتی؟ الان اگه تو بودی حداقل با حرفات آرومم می کردی، حداقل با پشتیبانیات دلگرمم می کردی، اگه تو بودی شاید از همه ی بلاهایی که ناصر و ننه و آبجیش سرم آوردن چشم پوشی می کردم و طلاق نمی گرفتم، اگه تو بودی خبر حامله شدنمو قبل از همه به تو می دادم، آه بلندی کشیدم و بغضم ترکید و بدون خجالت و با صدای بلند زجه زدم. نرگس با وحشت به طرفم اومد و گفت چت شده یهو تاج گل؟ چرا اینجوری داری گریه می‌کنی ؟ با صدایی که از گریه گرفته بود گفتم ببخشید نگرانت کردم، ولی دلم خیلی گرفته بود . نرگس با دستاش اشکامو پاک کرد و با گفتن نگران نباش خواهر همه چی درست میشه خواست دوباره بلند شه تا بره و وسایل ضروری برای رفتنمون رو جمع کنه، که نگاهی بهش کردمو گفتم ببخش که نمی تونم بلند شم و کمکت کنم .. نرگس با ناراحتی بهم نگاهی کرد و گفت چه حرفا میزنی تو تاج گل ، ببخشید چیه؟ والا تو باید منو ببخشی ،خودت کم مصیبت داشتی منم به مشکلاتت اضافه شدم که ای کاش….حرفشو قطع کردم و گفتم دیگه ای کاش نداره با هم پا توی یه راه گذاشتیم و با همم با تمام سختیهاش می جنگیم و همه چیو به بهترین شکل می سازیم. نرگس گفت آره می جنگیمو با هم درستش می کنیم. با صدای بسته شدن در ، جفتمون سرمونو به طرف در حیاط چرخوندیم. نرگس سریع به طرف در حیاط رفت و گفت ...نترس تاج گل ، دایه زینته. نفس راحتی کشیدم و منتظر دایه شدم تا داخل اتاق بشه ، با اومدن دایه چشم به دهنش دوختم که ببینم چی شد و قراره کی حرکت کنیم. دایه که متوجه شد منتظرم، قبل از اینکه سوالی ازش بپرسم گفت باید زودتر وسایلمون رو جمع کنیم که دم دمای صبح حرکت می‌کنیم. گفتم دایه فقط من نگران اینم که اگه خدایی نکرده علیرضا حرفاتو باور نکرده باشه و بیرون کشیک بکشه و وقتی حرکت کردیم دنبالمون بیاد چی؟دایه سرشو تکون داد و گفت یوخ ، یوخ ، به مش صابر سپردم که اول همه جارو زیر نظر بگیره بعد بیاد دنبالمون. الانم که خودم بیرون بودم، رفتم همه ی این دور و بر رو نگاه کردم ، خبری ازش نبود. والا حتی اگه حرفامو باور نکرده باشه هم فکر نکنم توی این سرما بتونه مدت طولانی اون بیرون بمونه و کشیک بکشه. البته خدا رو چه دیدی شاید هم حرفای منو باور کرده، آخه بین خودمون باشه ، چنان فیلمی براش بازی کردم و اونقدر محکم گفتم که اگه تو پشیمون هم بشی و برگردی دیگه تو خونم راهت نمی دم که خودمم کم کم داشت باورم می شد چه برسه به اون . فعلا ولش کن و فکرتو درگیر این مسئله نکن ، خدا بزرگه و خودش کمکمون می‌کنه به سلامت خودمونو به جای امن برسونیم. الانم به جای اینکه فکر و خیال کنی ، تا من و نرگس یه کم جمع و جور می کنیم یه چرت بزن که کمی سر حال بشی. ایشالا فردا صبح زود که از اینجا بریم دل همگیمون آروم می گیره و دیگه نه دلمون شور اینو می زنه که اون پسره دوباره بیاد سراغ تو و نه ترس اینو داریم که خان و آدماش بیان سر وقتمون . از اینجا بریم برای هممون خوب میشه ، والا منم دیگه سنی ازم گذشته و اعصاب اینکه یه وقت آدمای خان بیان سراغمون و ندارم.. دایه همچنان داشت از مزایای رفتنمون می گفت، بدون اینکه چیز دیگه ای بگم سرمو روی بالشت گذاشتمو به خوابی عمیق فرو رفتم، اونقدر عمیق که دیگه هیچ کدوم از سر و صداهایی که دور و برم بود رو نشنیدم . با احساس دستی که روی شونه ام قرار گرفت و محکم تکونم داد….وحشت زده چشامو باز کردم و گفتم چی شده؟ پیدامون کردن ؟ وای الان چیکار کنم؟ با سیلی محکمی که از دایه خوردم به خودم اومدم و همین جور که دستمو روی صورتم می ذاشتم گفتم چرا می زنی؟دایه گفت دختر جون ،داشتی کابوس می دیدی و تو خواب هزیون می گفتی ،بیدارت کردم، اما همچنان داشتی همون حرفا رو تکرار می کردی،منم مجبور شدم بزنم تا از شوک دربیای.دستشو برام تکون داد و گفت خیلی
ادامه دارد...
بومِ آشپزی
۱۵۱