بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_نود مگه نگفتم اون فانوسو روشن کنید؟ والا من تو روشنائی هم به زور می بینم، وای به حال این تاریکی . نرگس با صدای بلندی که خوشحالی توش موج میزد گفت دورت بگردم دایه، تو زنده ای؟ با شنیدن صدای دایه از خوشحالی اشک شوق توی چشمام جمع شد،اشکایی که اون روزا هم تو ناراحتی و هم تو خوشحالی دائما مهمون چشمام بودن. دایه گفت تاج گل کجاس ؟ چرا صداشو نمی شنوفم؟ با صدایی که به سختی از گلوم بیرون میومد گفتم منم همین جام ، تو خوبی دایه جان؟ دایه گفت من خوبم ، زود باشید بریم بالا ، تا سرما به مغز استخونتون نرسیده. خواستم از جام بلند شم ،که درد پام امونمو برید و با صدای آرومی گفتم وای ننه ... دایه گفت الان وقت آه و ناله نیست ، بجای این حرفها یکیتون بیاید کمک من ، والا چشمام هیچ جا رو نمی بینه ، تا زمین نخوردم، بیاید دستمو بگیرید و کمکم کنید از این پله ها برم بالا. نرگس سریع خودشو به دایه رسوند و گفت دستتو بده به من دایه .راستی کی توی حیاط بود؟ دایه بجای اینکه جواب نرگس رو بده گفت دختر تو کجا موندی ؟زود بیا بریم بالا دیگه. گفتم دایه نمی تونم راه برم .. نرگس گفت آره دایه ، طفلک تاج گل خورد زمین و پاش زخمی شده. دایه زد توی صورتشو گفت چیزیت نشد که ؟ بچه چی ؟سالمه ؟ دایه از صدام منو پیدا کرد و گفت باید زودتر از این زیرزمین بریم بیرون تا هممون سرما نخوردیم.نرگس تو هم بیا زیر بغل این دختر رو بگیر و کمکش کن از جاش بلند شه ، می‌دونی که من نه جون دارم و نه زور. نرگس گفت دایه مگه من اینقدر قویم؟ چطوری تنهایی تاج گلو بلند کنم. دستمو روی زمین گذاشتم و با آخ بلندی از جام بلند شدم و گفتم خودم بلند شدم، تو فقط بیا دستمو بگیر تا بتونم از این پله ها بالا برم. بالاخره با کمک نرگس و دیوار کنار پله ها تونستم به سختی بالا برم ، اما از درد روی هر پله مکث کوتاهی می کردم و دوباره ادامه می دادم. وقتی کامل از زیر زمین خارج شدیم و دایه توی نور چشمش بهم افتاد با صدای بلندی گفت وای ، تو چیکار کردی با خود که یه جای سالم هم توی بدنت نمونده ؟ زود این پارچه رو از روی ز خمت باز کن تا یه نگاهی بهش بندازم. خواستم پارچه ای که روی زخمم پیچیده بودم رو باز کنم ،اما از درد دلم ضعف رفت ..دایه که چشمش به لرزش دستام و صورتم که از درد جمع شده بود، افتاد گفت ولش کن بذار خودم برات بازش می کنم ، تو فقط آروم باش .. رو کرد به نرگس و گفت برو یه آب قند درست کن بریزیم تو حلق این بی نوا .. دایه آروم پارچه رو از زانوم باز کرد و گفت خب خدا شکر حداقل شکستگی نداره، فقط زخمش عمیقه و بزرگه. این زخم با آب و دوا خوب نمیشه باید ... چشامو درشت کردم و گفتم پس باید چیکارش کنیم ؟ نگو که پامو باید قطع کنیم ،حاظرم تا ابد همین پا درد رو بکشم ولی پام قطع نشه .. دایه خنده ی تلخی کرد و گفت خلی تو؟ نه دختر جون فعلا امشب پاتو می‌بندم انشالله فردا یه کاریش می کنم. نرگس در حالیکه آب قند رو هم میزد برگشت و لیوان رو روبروم گرفت و گفت بخور آبجی ، رنگ به روت نمونده ، به خدا آب شدی این چند وقته... لیوان رو از دستش گرفتم و از بس که عطش داشتم یه نفس کل آب قند و سر کشیدمو گفتم آخیش، خدا امواتتو بیامرزه چقدر عطش داشتم. یهو یاد اون سروصدایی افتادم که به خاطرش این بلا سرم اومده بود و گفتم دایه بالاخره نگفتی کی توی حیاط بود که اونقدر ترسوندمون. دایه ضمادی که آماده کرده بود رو همراه با جیغ و داد من روی زخمم می مالید و یه دستمال تمیز روش گذاشت و با یه پارچه ی دیگه بستش و گفت اگه بگم هم باورت نمی شه. از سوزش پام چند بار تو هوا فوت کردم بلکه برام قابل تحمل تر بشه و گفتم مگه کی بود که باورم نمی شه؟ دایه که داشت از حرف زدن طفره می رفت گفت نرگس برو چندتا میوه بیار تا من پوست بکنم ، ولی قبلش برو تو اتاقمو از صندوقچه ام یه مشت پسته بریز تو یه پیاله و بیار این دختر بخوره .. گفتم خب دایه بگو دیگه ، بالاخره کی بود؟ با مِن و مِن گفت ..... همون پسره اسمش چی بود؟ گفتم کدوم پسره؟ ابروهاشو توی هم گره زد و گفت همون پسره که دیروز اینجا بود دیگه. با تعجب گفتم علیرضا ؟ برای چی برگشته بود؟ اصلا حرف حسابش چی بود؟ تو بهش چی گفتی؟ تهدیدت نکرد؟ دایه دستشو توی هوا چرخوند و گفت اووووه چقدر سوال داری؟ میذاری حرفمو بزنم یا نهههه؟ سرمو پایین انداختم و گفتم ببخشید ،آخه نگرانت شدم. دایه لبخندی زد و گفت هیچی به خاطر اینکه دیروز عذاب وجدان گرفته بود ،چنان اشکی می ریخت که حتی گریه ی منم درآورد ، به خیال خودش اومده بود هم به خاطر کارش ازت عذرخواهی کنه و هم راضیت کنه که باهاش از اینجا بری. گفتم تو چی بهش گفتی دایه ؟ چی می خواستی بهش بگم ،گفتم دیروز بعد از اینکه اون از اینجا رفته ، ادامه دارد.... بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر #قسمت_نودویک
تو هم از خونه رفتی و خودمون هم نگرانتیم و نمی دونیم یهو کجا و چرا غیبت زده،بهش گفتم کل دیروز رو دنبالت گشتیم و وقتی این دور و برا پیدات نکردیم منصور رفته ببینه می تونه توی شهرهای اطراف یه رد و نشونی ازت پیدا کنه ، که اونم هنوز برنگشته.خنده ای کردم و گفتم باورت کرد دایه ؟ دایه نفسی گرفت و سرشو بالا انداخت و گفت یوخ (نه به زبان ترکی ) ننه جان باور نکرد ، اومد توی خونه و تا کل خونه رو زیر و رو نکرد رضایت نداد، وقتی هم که داشت می‌رفت گفت حتی اگه تاج گل آب شده باشه و زیر زمین رفته باشه هم ،من پیداش می کنم. غم به دلم نشست که دایه ادامه داد و گفت این آدم سمجی که من دیدم ،دست از سرت برنمی داره ، برای همین فکر می کنم باید همین امروز وسیله هامون رو جمع کنیم و از اینجا بریم به همون آدرسی که منصور داده. سرمو بالا گرفتم و گفتم ولی آخه منصور گفت بعد از سه روز برید اونجا ، اینطوری اگه قبل از سه روز بیاد و ببینه ما اینجا نیستیم فکر می کنه بلایی سرمون اومده. دایه گفت نگران اونش نباش ، اگه بیاد و ما اینجا نباشیم مطمئنا میاد اونجا و پیدامون می کنه. حالا فعلا بیا این سیب رو بزار دهنت تا نرگس برات پسته هم بیاره که یه کم جون بگیری…دهنم تلخ بود و خودم عاجز از تحمل اون همه دغدغه و مصیبتهائی که پشت سر هم ، دستمو با اکراه جلو بردم و یه قاچ از سیبی که دایه پوست کنده بود رو برداشتم و با صدای خفه ای گفتم دایه خیلی خسته ام ،الان فقط دوست دارم بخوابم و برای یه زمان کوتاه هم که شده به چیزی فکر نکنم . دایه به پاش اشاره کرد و گفت بخواب دردت به جونم، ولی خودمونیم ،تو هم بین این همه آدم چرا آخه به آدمی علاقمند شدی که باید به خاطرش تا عمر داری عذاب بکشی؟البته الان دیگه چرا و اما و اگر فایده نداره و گذشته توی گذشته مونده، الان فقط باید یه فکر درست و حسابی برای آینده ات بکنی.بیا ننه جان زودتر بخواب که وقتی خوابت برد منم برم دنبال مش صابر ببینم می تونه ما رو ببره به اون آدرسی که منصور داده ، درسته ماشینش خیلی قراضه اس ،ولی فکر کنم با همون هم بتونه مارو برسونه. به محض اینکه سرمو روی بالش گذاشتم، نرگس داخل اتاق شد و با حرص پیاله ای که توی دستش بود رو روی زمین گذاشت و گفت خوبه والا ،راست میگن آدم از وقتی که به دنیا میاد پیشونی نوشتش معلومه ، فکر کنم روی پیشونی منم نوشته شده کلفت،توی عمارت که کلفت خان و عهد و عیالش بودم،اینجا هم که شدم کلفت شما،والا برای اینکه هی بهم بگید این کارو بکن،اون کارو بکن خوبم ،اما دریغ از یه قاچ سیب و یه کم پسته که کسی بهم تعارف کنه. سرمو بالا گرفتم و اشکایی که از گوشه ی چشمم روون شده بود رو زود با شونم پاک کردم و با خنده گفتم، آی آی آی حسود هرگز نیاسود ، یعنی الان داری به من حسودی می کنی؟ دایه صورتشو برای نرگس کج و کوله کرد و گفت واخ واخ واخ ، چه زبون تلخی هم داره ، حالا خوبه نگفتیم برو بشور و بساب کن ، خودت گفتی می خوای تو همه ی کارا کمک کنی تا لقمه ات حلال بشه، مگه نگفتی ؟ تا خواستم سرمو از روی پای بالش بلند کنم و بشینم، دایه گفت بخواب ننه جان می دونم تا همین الان هم خیلی درد کشیدی و خسته ای ، اما خودت هم خوب می دونی که عذابت به همین جا ختم نمیشه ، اینو نمی گم که بیشتر بترسونمت، فقط می خوام بهت یاد آوری کنم که باید قوی باشی و خودتو برای روزهای سخت پیش روت آماده کنی….چشمامو که از زور گریه می‌سوخت بستم و دستام که گلوله ی یخ شده بودن رو روشون گذاشتم تا بلکه کمی خنک بشن و از سوزششون کم بشه ، آهی کشیدم و خطاب به دایه گفتم همه حرفات درسته دایه، خودمم می دونم راه سختی پیش رومه برای همینم دلم بچه نمیخواست..دایه با اخم گفت دوباره که داری بد میگی تو دختر جان، این حرفهای بی سر و تهو تموم کن ، خدا رو چه دیدی شاید پا قدم این بچه اونقدر برات خوب باشه که زندگیتو از این رو به اون رو کنه، یه استغفر الله بگو و پاشو سرت و بذار روی اون بالشت یه کم بخواب، تا منم یه توکه پا برم پیش مش صابر و برگردم یه کم وسیله و مایحتاجمون رو جمع کنم که اونجا حداقل گشنه تشنه نمونیم. نرگس گفت آره برو دایه ، نگران هیچی هم نباش تا تو بیای من همه چی رو جمع و جور می کنم ، تو فقط برو بلکه بتونیم تا سر و کله ی یکی دیگه پیدا نشده از اینجا بریم.. دایه گفت لازم نکرده تو کاری کنی خودم میام جمع می کنم ، خوبه هنوز چند دقیقه نگذشته که اینقدر چیز بهم گفتی، اونوقت الان میگی نگران نباش خودم جمع می کنم ؟جمع کنی که فردا دوباره منتشو سرمون بذاری؟دایه دستشو روی زانوش گذاشت و گفت نمی‌خواد کسی کاری کنه ،خدا رو شکر هنوز اونقدر قوت و سلامتی دارم که بتونم از پس کارای خودم بربیام که هیچ،تازه کارهای بقیه رو هم بی منت انجام بدم و
ادامه دارد
بومِ آشپزی
تو هم از خونه رفتی و خودمون هم نگرانتیم و نمی دونیم یهو کجا و چرا غیبت زده،بهش گفتم کل دیروز رو دنبالت گشتیم و وقتی این دور و برا پیدات نکردیم منصور رفته ببینه می تونه توی شهرهای اطراف یه رد و نشونی ازت پیدا کنه ، که اونم هنوز برنگشته.خنده ای کردم و گفتم باورت کرد دایه ؟ دایه نفسی گرفت و سرشو بالا انداخت و گفت یوخ (نه به زبان ترکی ) ننه جان باور نکرد ، اومد توی خونه و تا کل خونه رو زیر و رو نکرد رضایت نداد، وقتی هم که داشت می‌رفت گفت حتی اگه تاج گل آب شده باشه و زیر زمین رفته باشه هم ،من پیداش می کنم. غم به دلم نشست که دایه ادامه داد و گفت این آدم سمجی که من دیدم ،دست از سرت برنمی داره ، برای همین فکر می کنم باید همین امروز وسیله هامون رو جمع کنیم و از اینجا بریم به همون آدرسی که منصور داده. سرمو بالا گرفتم و گفتم ولی آخه منصور گفت بعد از سه روز برید اونجا ، اینطوری اگه قبل از سه روز بیاد و ببینه ما اینجا نیستیم فکر می کنه بلایی سرمون اومده. دایه گفت نگران اونش نباش ، اگه بیاد و ما اینجا نباشیم مطمئنا میاد اونجا و پیدامون می کنه. حالا فعلا بیا این سیب رو بزار دهنت تا نرگس برات پسته هم بیاره که یه کم جون بگیری…دهنم تلخ بود و خودم عاجز از تحمل اون همه دغدغه و مصیبتهائی که پشت سر هم ، دستمو با اکراه جلو بردم و یه قاچ از سیبی که دایه پوست کنده بود رو برداشتم و با صدای خفه ای گفتم دایه خیلی خسته ام ،الان فقط دوست دارم بخوابم و برای یه زمان کوتاه هم که شده به چیزی فکر نکنم . دایه به پاش اشاره کرد و گفت بخواب دردت به جونم، ولی خودمونیم ،تو هم بین این همه آدم چرا آخه به آدمی علاقمند شدی که باید به خاطرش تا عمر داری عذاب بکشی؟البته الان دیگه چرا و اما و اگر فایده نداره و گذشته توی گذشته مونده، الان فقط باید یه فکر درست و حسابی برای آینده ات بکنی.بیا ننه جان زودتر بخواب که وقتی خوابت برد منم برم دنبال مش صابر ببینم می تونه ما رو ببره به اون آدرسی که منصور داده ، درسته ماشینش خیلی قراضه اس ،ولی فکر کنم با همون هم بتونه مارو برسونه. به محض اینکه سرمو روی بالش گذاشتم، نرگس داخل اتاق شد و با حرص پیاله ای که توی دستش بود رو روی زمین گذاشت و گفت خوبه والا ،راست میگن آدم از وقتی که به دنیا میاد پیشونی نوشتش معلومه ، فکر کنم روی پیشونی منم نوشته شده کلفت،توی عمارت که کلفت خان و عهد و عیالش بودم،اینجا هم که شدم کلفت شما،والا برای اینکه هی بهم بگید این کارو بکن،اون کارو بکن خوبم ،اما دریغ از یه قاچ سیب و یه کم پسته که کسی بهم تعارف کنه. سرمو بالا گرفتم و اشکایی که از گوشه ی چشمم روون شده بود رو زود با شونم پاک کردم و با خنده گفتم، آی آی آی حسود هرگز نیاسود ، یعنی الان داری به من حسودی می کنی؟ دایه صورتشو برای نرگس کج و کوله کرد و گفت واخ واخ واخ ، چه زبون تلخی هم داره ، حالا خوبه نگفتیم برو بشور و بساب کن ، خودت گفتی می خوای تو همه ی کارا کمک کنی تا لقمه ات حلال بشه، مگه نگفتی ؟ تا خواستم سرمو از روی پای بالش بلند کنم و بشینم، دایه گفت بخواب ننه جان می دونم تا همین الان هم خیلی درد کشیدی و خسته ای ، اما خودت هم خوب می دونی که عذابت به همین جا ختم نمیشه ، اینو نمی گم که بیشتر بترسونمت، فقط می خوام بهت یاد آوری کنم که باید قوی باشی و خودتو برای روزهای سخت پیش روت آماده کنی….چشمامو که از زور گریه می‌سوخت بستم و دستام که گلوله ی یخ شده بودن رو روشون گذاشتم تا بلکه کمی خنک بشن و از سوزششون کم بشه ، آهی کشیدم و خطاب به دایه گفتم همه حرفات درسته دایه، خودمم می دونم راه سختی پیش رومه برای همینم دلم بچه نمیخواست..دایه با اخم گفت دوباره که داری بد میگی تو دختر جان، این حرفهای بی سر و تهو تموم کن ، خدا رو چه دیدی شاید پا قدم این بچه اونقدر برات خوب باشه که زندگیتو از این رو به اون رو کنه، یه استغفر الله بگو و پاشو سرت و بذار روی اون بالشت یه کم بخواب، تا منم یه توکه پا برم پیش مش صابر و برگردم یه کم وسیله و مایحتاجمون رو جمع کنم که اونجا حداقل گشنه تشنه نمونیم. نرگس گفت آره برو دایه ، نگران هیچی هم نباش تا تو بیای من همه چی رو جمع و جور می کنم ، تو فقط برو بلکه بتونیم تا سر و کله ی یکی دیگه پیدا نشده از اینجا بریم.. دایه گفت لازم نکرده تو کاری کنی خودم میام جمع می کنم ، خوبه هنوز چند دقیقه نگذشته که اینقدر چیز بهم گفتی، اونوقت الان میگی نگران نباش خودم جمع می کنم ؟جمع کنی که فردا دوباره منتشو سرمون بذاری؟دایه دستشو روی زانوش گذاشت و گفت نمی‌خواد کسی کاری کنه ،خدا رو شکر هنوز اونقدر قوت و سلامتی دارم که بتونم از پس کارای خودم بربیام که هیچ،تازه کارهای بقیه رو هم بی منت انجام بدم و
ادامه دارد
بومِ آشپزی
۱۴