بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_هشتادونه یهو پام به چیزی گیر کرد و نقش بر زمین شدم ،صدای گریه ی نرگس که به گوشم خورد ، دلم براش سوخت، گفتم نترس الان فانوس رو پیدا می کنم. نرگس گفت تو چیزیت نشد ؟ گفتم نه نگران نباش. از جام بلند شدم و دوباره به راهم ادامه دادم ، همونطور که لنگون لنگون قدم برمی داشتم ، احساس کردم حالم خوش نیست، اما اهمیتی بهش ندادم تا اینکه دستم به فانوس خورد و با خوشحالی گفتم نرگس پیداش کردم. الان فقط باید کبریتو پیدا کنم. دستمو دور و بر فانوس روی زمین کشیدم که بالاخره دستم به کیسه ای که کبریت داخلش بود خورد ، با ذوق گفتم این هم کبریت ، با دستهام که از شدت درد پاهام و دل واپسی برای دایه ، لرزشش یک لحظه هم قطع نمی شد ، کبریتهای نم گرفته رو از داخل کیسه بیرون آوردم ، اما هر چی سعی کردم روشنشون کنن یا چوب کبریت می‌شکست یا روشن نمی شد ، کبریتهای داخل کیسه رو به اتمام بود،نا امید شده بودم اما به خاطر اینکه نرگس که ترسش بیشتر نشه ،حرفی نمی زدم، قبل از اینکه آخرین چوب کبریتی که مونده رو امتحان کنم، مکثی کردم و گفتم خدایا خودت کمکمون کن ، که یهو چوب کبریت روشن شد و تونستم بلافاصله فانوس زنگ زده رو روشن کنم. ر به نرگس گفتم ای کاش حداقل تو رو همراه خودم آواره نکرده بودم ، حداقلش این بود که شبت رو بدون استرس صبح می کردی. نرگس سرشو پایین انداخت ،اما یهو با وحشت گفت تاج گل ، آبجی؟ گفتم جانم دیگه چی شده؟فقط نگو موش دیدی که من خودم هم از موش میترسم. گفت نه موش ندیدم ، ولی پاهات .... پاهام نگاهی انداختمو ،یکی از زانوهایم ، اندازه ی یه انگشت باز شده بود ، سرمو به طرف نرگس گرفتم و با لبخند گفتم چیزی نیست، یه زخم سطحیه، الان با یه چیزی می‌بندمش ، گوشه ی لباسمو با دندونم کمی پاره کردم و بعد با دست از دو طرف کشیدمش تا کامل پاره شد و باهاش زانومو بستم. یهو یاد دایه افتادم که هنوز خبری ازش نبود، رو به نرگس کردمو گفتم تو همین جا بمون، تا من برم بالا و ببینم صدایی از دایه می شنوم یا نه. نرگس همونطور که یه گوشه کز کرده بود سرشو تکون داد و من با پایی که به سختی حرکتش می دادم ، پله ها رو یکی یکی بالا رفتم و پشت صندوقچه ای که حفره ی زیر زمین رو پوشونده بود ایستادم، گوشمو تیز کردم بلکه صدایی بشنوم ، اما هر چی گوش کردم صدایی نمی اومد، نا امید برگشتم روی اولین پله ی زیر زمین نشستم، رسما به چه کنم چه کنم افتاده بودم ، اما نمی دونم چرا به هر چیز و هر راهی که فکر می کردم تهش به روستا ختم می شد . پیش نرگس برگشتم ، از سرما و نم زیر زمین دستامو دور خودم پیچیدم و گفتم نرگس؟ سرشو بالا گرفت و گفت چیه آبجی تاج گل ؟ گفتم چرا خبری از دایه زینت نشد ؟ دلم شور میزنه، نکنه خدایی نکرده سرش آورده باشن. نرگس بغض کرد و گفت وای نگو تو رو خدا تاج گل ، اگه خدایی نکرده بلایی سرش اومده باشه که ما هم معلوم نیست چه بلایی سرمون میاد،حتما اینقدر اینجا می مونیم تا از سرما و گرسنگی یه بلایی سرمون بیاد... گفتم نه اینجا که نمی مونیم ، از اینجا میریم ، من تصمیم خودمو گرفتم ... نرگس با تعجب گفت چه تصمیمی گرفتی تاج گل ؟منو که اینجا تنها نمی ذاری مگه نه؟ آه بلندی کشیدم و گفتم نمی دونم اونش دیگه به خودت بستگی داره، چون من تصمیم گرفتم برگردم به روستا ، تو هم اگه دوست داشتی می تونی با من برگردی ، دوست هم نداشتی می تونم کلید و آدرسی که منصور بهم داده رو بدم بهت که بری اونجا و یه مدت رو اونجا سر کنی. نرگس صداشو کمی بالا برد و گفت ببخشیدا ،ولی فکر کنم تو کلا عقلت رو از دست دادی می خوای برگردی روستااااا؟ مگه یادت رفته که اونجا همه ازت متنفرن ؟ گفتم نه یادم نرفته، ولی بهتر از این فکری به ذهنم نمی رسه ، اونا که چه اینجا و چه اونجا دست از سرم بر نمی دارن پس حداقلش اینه که اونجا احساس غربت نمی کنم. نرگس بغضش ترکید و گفت تاج گل اصلا از اولش اشتباه بود که از عمارت بیرون اومدیم، والا الان که فکر می کنم می بینم حاضر بودم تو عمارت بمونم، ولی اینجوری با ترس و لرز آواره ی اینور و اونور نشم ... با تعجب گفتم چی گفتی؟ ولی قبل از اینکه نرگس حفی بزنه صدایی که سعی میکرد صندوقچه را از جلوی راه مخفی کنار بکشه تو زیر زمین پیچید .. نگاهی به نرگس که از ترس رنگ به رُخش نمونده بود انداختمو گفتم آروم باش همین جا کنار من بمون و هر چی هم که شد هیچی نگو و از اینجا هم تکون نخور و زود فانوس رو خاموش کردم. صدای قدمهای کسی که از پله ها پایین می اومد توی زیر زمین پیچید . خودم هم دست کمی از نرگس نداشتم و اونقدر ترسیده بودم که می تونستم ضربان قلبمو به وضوح بشنوم. دست نرگس رو محکم توی دستم گرفتم .. چشامو محکم روی هم فشار دادم .. ترسمون به اوج رسیده بود که یهو صدای دایه تو زیر زمین پیچید و گفت دخترا کجائید؟ ادامه دارد بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر #قسمت_نود
مگه نگفتم اون فانوسو روشن کنید؟ والا من تو روشنائی هم به زور می بینم، وای به حال این تاریکی . نرگس با صدای بلندی که خوشحالی توش موج میزد گفت دورت بگردم دایه، تو زنده ای؟ با شنیدن صدای دایه از خوشحالی اشک شوق توی چشمام جمع شد،اشکایی که اون روزا هم تو ناراحتی و هم تو خوشحالی دائما مهمون چشمام بودن. دایه گفت تاج گل کجاس ؟ چرا صداشو نمی شنوفم؟ با صدایی که به سختی از گلوم بیرون میومد گفتم منم همین جام ، تو خوبی دایه جان؟ دایه گفت من خوبم ، زود باشید بریم بالا ، تا سرما به مغز استخونتون نرسیده. خواستم از جام بلند شم ،که درد پام امونمو برید و با صدای آرومی گفتم وای ننه ...دایه گفت الان وقت آه و ناله نیست ، بجای این حرفها یکیتون بیاید کمک من ، والا چشمام هیچ جا رو نمی بینه ، تا زمین نخوردم، بیاید دستمو بگیرید و کمکم کنید از این پله ها برم بالا.نرگس سریع خودشو به دایه رسوند و گفت دستتو بده به من دایه .راستی کی توی حیاط بود؟دایه بجای اینکه جواب نرگس رو بده گفت دختر تو کجا موندی ؟زود بیا بریم بالا دیگه. گفتم دایه نمی تونم راه برم ..نرگس گفت آره دایه ، طفلک تاج گل خورد زمین و پاش زخمی شده. دایه زد توی صورتشو گفت چیزیت نشد که ؟ بچه چی ؟سالمه ؟ دایه از صدام منو پیدا کرد و گفت باید زودتر از این زیرزمین بریم بیرون تا هممون سرما نخوردیم.نرگس تو هم بیا زیر بغل این دختر رو بگیر و کمکش کن از جاش بلند شه ، می‌دونی که من نه جون دارم و نه زور. نرگس گفت دایه مگه من اینقدر قویم؟ چطوری تنهایی تاج گلو بلند کنم. دستمو روی زمین گذاشتم و با آخ بلندی از جام بلند شدم و گفتم خودم بلند شدم، تو فقط بیا دستمو بگیر تا بتونم از این پله ها بالا برم. بالاخره با کمک نرگس و دیوار کنار پله ها تونستم به سختی بالا برم ، اما از درد روی هر پله مکث کوتاهی می کردم و دوباره ادامه می دادم. وقتی کامل از زیر زمین خارج شدیم و دایه توی نور چشمش بهم افتاد با صدای بلندی گفت وای ، تو چیکار کردی با خود که یه جای سالم هم توی بدنت نمونده ؟ زود این پارچه رو از روی ز خمت باز کن تا یه نگاهی بهش بندازم. خواستم پارچه ای که روی زخمم پیچیده بودم رو باز کنم ،اما از درد دلم ضعف رفت ..دایه که چشمش به لرزش دستام و صورتم که از درد جمع شده بود، افتاد گفت ولش کن بذار خودم برات بازش می کنم ، تو فقط آروم باش ..رو کرد به نرگس و گفت برو یه آب قند درست کن بریزیم تو حلق این بی نوا .. دایه آروم پارچه رو از زانوم باز کرد و گفت خب خدا شکر حداقل شکستگی نداره، فقط زخمش عمیقه و بزرگه. این زخم با آب و دوا خوب نمیشه باید ...چشامو درشت کردم و گفتم پس باید چیکارش کنیم ؟ نگو که پامو باید قطع کنیم ،حاظرم تا ابد همین پا درد رو بکشم ولی پام قطع نشه ..دایه خنده ی تلخی کرد و گفت خلی تو؟ نه دختر جون فعلا امشب پاتو می‌بندم انشالله فردا یه کاریش می کنم. نرگس در حالیکه آب قند رو هم میزد برگشت و لیوان رو روبروم گرفت و گفت بخور آبجی ، رنگ به روت نمونده ، به خدا آب شدی این چند وقته... لیوان رو از دستش گرفتم و از بس که عطش داشتم یه نفس کل آب قند و سر کشیدمو گفتم آخیش، خدا امواتتو بیامرزه چقدر عطش داشتم. یهو یاد اون سروصدایی افتادم که به خاطرش این بلا سرم اومده بود و گفتم دایه بالاخره نگفتی کی توی حیاط بود که اونقدر ترسوندمون. دایه ضمادی که آماده کرده بود رو همراه با جیغ و داد من روی زخمم می مالید و یه دستمال تمیز روش گذاشت و با یه پارچه ی دیگه بستش و گفت اگه بگم هم باورت نمی شه. از سوزش پام چند بار تو هوا فوت کردم بلکه برام قابل تحمل تر بشه و گفتم مگه کی بود که باورم نمی شه؟ دایه که داشت از حرف زدن طفره می رفت گفت نرگس برو چندتا میوه بیار تا من پوست بکنم ، ولی قبلش برو تو اتاقمو از صندوقچه ام یه مشت پسته بریز تو یه پیاله و بیار این دختر بخوره .. گفتم خب دایه بگو دیگه ، بالاخره کی بود؟با مِن و مِن گفت .....همون پسره اسمش چی بود؟ گفتم کدوم پسره؟ ابروهاشو توی هم گره زد و گفت همون پسره که دیروز اینجا بود دیگه. با تعجب گفتم علیرضا ؟ برای چی برگشته بود؟ اصلا حرف حسابش چی بود؟ تو بهش چی گفتی؟ تهدیدت نکرد؟ دایه دستشو توی هوا چرخوند و گفت اووووه چقدر سوال داری؟ میذاری حرفمو بزنم یا نهههه؟ سرمو پایین انداختم و گفتم ببخشید ،آخه نگرانت شدم. دایه لبخندی زد و گفت هیچی به خاطر اینکه دیروز عذاب وجدان گرفته بود ،چنان اشکی می ریخت که حتی گریه ی منم درآورد ، به خیال خودش اومده بود هم به خاطر کارش ازت عذرخواهی کنه و هم راضیت کنه که باهاش از اینجا بری. گفتم تو چی بهش گفتی دایه ؟ چی می خواستی بهش بگم ،گفتم دیروز بعد از اینکه اون از اینجا رفته ،
ادامه دارد....
بومِ آشپزی
مگه نگفتم اون فانوسو روشن کنید؟ والا من تو روشنائی هم به زور می بینم، وای به حال این تاریکی . نرگس با صدای بلندی که خوشحالی توش موج میزد گفت دورت بگردم دایه، تو زنده ای؟ با شنیدن صدای دایه از خوشحالی اشک شوق توی چشمام جمع شد،اشکایی که اون روزا هم تو ناراحتی و هم تو خوشحالی دائما مهمون چشمام بودن. دایه گفت تاج گل کجاس ؟ چرا صداشو نمی شنوفم؟ با صدایی که به سختی از گلوم بیرون میومد گفتم منم همین جام ، تو خوبی دایه جان؟ دایه گفت من خوبم ، زود باشید بریم بالا ، تا سرما به مغز استخونتون نرسیده. خواستم از جام بلند شم ،که درد پام امونمو برید و با صدای آرومی گفتم وای ننه ...دایه گفت الان وقت آه و ناله نیست ، بجای این حرفها یکیتون بیاید کمک من ، والا چشمام هیچ جا رو نمی بینه ، تا زمین نخوردم، بیاید دستمو بگیرید و کمکم کنید از این پله ها برم بالا.نرگس سریع خودشو به دایه رسوند و گفت دستتو بده به من دایه .راستی کی توی حیاط بود؟دایه بجای اینکه جواب نرگس رو بده گفت دختر تو کجا موندی ؟زود بیا بریم بالا دیگه. گفتم دایه نمی تونم راه برم ..نرگس گفت آره دایه ، طفلک تاج گل خورد زمین و پاش زخمی شده. دایه زد توی صورتشو گفت چیزیت نشد که ؟ بچه چی ؟سالمه ؟ دایه از صدام منو پیدا کرد و گفت باید زودتر از این زیرزمین بریم بیرون تا هممون سرما نخوردیم.نرگس تو هم بیا زیر بغل این دختر رو بگیر و کمکش کن از جاش بلند شه ، می‌دونی که من نه جون دارم و نه زور. نرگس گفت دایه مگه من اینقدر قویم؟ چطوری تنهایی تاج گلو بلند کنم. دستمو روی زمین گذاشتم و با آخ بلندی از جام بلند شدم و گفتم خودم بلند شدم، تو فقط بیا دستمو بگیر تا بتونم از این پله ها بالا برم. بالاخره با کمک نرگس و دیوار کنار پله ها تونستم به سختی بالا برم ، اما از درد روی هر پله مکث کوتاهی می کردم و دوباره ادامه می دادم. وقتی کامل از زیر زمین خارج شدیم و دایه توی نور چشمش بهم افتاد با صدای بلندی گفت وای ، تو چیکار کردی با خود که یه جای سالم هم توی بدنت نمونده ؟ زود این پارچه رو از روی ز خمت باز کن تا یه نگاهی بهش بندازم. خواستم پارچه ای که روی زخمم پیچیده بودم رو باز کنم ،اما از درد دلم ضعف رفت ..دایه که چشمش به لرزش دستام و صورتم که از درد جمع شده بود، افتاد گفت ولش کن بذار خودم برات بازش می کنم ، تو فقط آروم باش ..رو کرد به نرگس و گفت برو یه آب قند درست کن بریزیم تو حلق این بی نوا .. دایه آروم پارچه رو از زانوم باز کرد و گفت خب خدا شکر حداقل شکستگی نداره، فقط زخمش عمیقه و بزرگه. این زخم با آب و دوا خوب نمیشه باید ...چشامو درشت کردم و گفتم پس باید چیکارش کنیم ؟ نگو که پامو باید قطع کنیم ،حاظرم تا ابد همین پا درد رو بکشم ولی پام قطع نشه ..دایه خنده ی تلخی کرد و گفت خلی تو؟ نه دختر جون فعلا امشب پاتو می‌بندم انشالله فردا یه کاریش می کنم. نرگس در حالیکه آب قند رو هم میزد برگشت و لیوان رو روبروم گرفت و گفت بخور آبجی ، رنگ به روت نمونده ، به خدا آب شدی این چند وقته... لیوان رو از دستش گرفتم و از بس که عطش داشتم یه نفس کل آب قند و سر کشیدمو گفتم آخیش، خدا امواتتو بیامرزه چقدر عطش داشتم. یهو یاد اون سروصدایی افتادم که به خاطرش این بلا سرم اومده بود و گفتم دایه بالاخره نگفتی کی توی حیاط بود که اونقدر ترسوندمون. دایه ضمادی که آماده کرده بود رو همراه با جیغ و داد من روی زخمم می مالید و یه دستمال تمیز روش گذاشت و با یه پارچه ی دیگه بستش و گفت اگه بگم هم باورت نمی شه. از سوزش پام چند بار تو هوا فوت کردم بلکه برام قابل تحمل تر بشه و گفتم مگه کی بود که باورم نمی شه؟ دایه که داشت از حرف زدن طفره می رفت گفت نرگس برو چندتا میوه بیار تا من پوست بکنم ، ولی قبلش برو تو اتاقمو از صندوقچه ام یه مشت پسته بریز تو یه پیاله و بیار این دختر بخوره .. گفتم خب دایه بگو دیگه ، بالاخره کی بود؟با مِن و مِن گفت .....همون پسره اسمش چی بود؟ گفتم کدوم پسره؟ ابروهاشو توی هم گره زد و گفت همون پسره که دیروز اینجا بود دیگه. با تعجب گفتم علیرضا ؟ برای چی برگشته بود؟ اصلا حرف حسابش چی بود؟ تو بهش چی گفتی؟ تهدیدت نکرد؟ دایه دستشو توی هوا چرخوند و گفت اووووه چقدر سوال داری؟ میذاری حرفمو بزنم یا نهههه؟ سرمو پایین انداختم و گفتم ببخشید ،آخه نگرانت شدم. دایه لبخندی زد و گفت هیچی به خاطر اینکه دیروز عذاب وجدان گرفته بود ،چنان اشکی می ریخت که حتی گریه ی منم درآورد ، به خیال خودش اومده بود هم به خاطر کارش ازت عذرخواهی کنه و هم راضیت کنه که باهاش از اینجا بری. گفتم تو چی بهش گفتی دایه ؟ چی می خواستی بهش بگم ،گفتم دیروز بعد از اینکه اون از اینجا رفته ،
ادامه دارد....
بومِ آشپزی
۱۲