بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_سیزدهم از صدای جیغ و التماس های مکرر من و صدای خانجونو ننه آقا که سعی می کردن جلوی کتک زدن علیرضا رو بگیرن، نصف اهالی ده تو حیاط جمع شده بودن که بهرام از راه رسید. به زور آقا و مهرانو که همچنان مشغول زدن علیرضا بودن کنار کشید و داد زد داری چکار میکنی آقاجون ؟ بعد رو کرد به جمعیتی که هر دو سه نفر باهم در حال پچ پچ کردن بودنو گفت دیدنیهارو دیدین ، حالا دیگه بفرمائید بیرون. یکی از همسایه ها با حالتی قلدرانه جلو گرفت و گفت شما باید از این محله برید . ما نمی ذاریم دخترتون، رو زنا و دخترامونو تاثیر بذاره. خانجون با صورت رنگ پریده ش گفت امشب بله برون تاج گله و تا دو سه روز دیگه عروسیشه ،شما هم خیالتون راحت . بعد رو به علیرضا گفت پاشو برو تا بیشتر از این بلوا نشده. علیرضا بلند شد و از خونه بیرون می‌رفت، گفت تاج گل قبول نکن ، من تورو از اینج نجات میدم . خانجون درو پشت سرش بست. خانجون با سرعت خودشو به من رسوند دستمو گرفت و گفت زود باش برو تو اتاق و درو ببند و تا وقتی صدات نزدم حق نداری از اتاق بیرون بیای. اینقدر احساسم جریحه دار شده بود که چونه ام به شدت می لرزید ..به سمت اتاق دویدم نفسو بغضمو هم زمان حبس کردم، بالشتو به دهنم چسبوندم و پشت سر هم جیغ کشیدم و تا تونستم اشک ریختم . تمام روز به چه کنم چه کنم و چطور اقاجونو قانع کنم که با ازدواج منو ناصر مخالفت کنه گذشت ، کم کم آفتاب خودشو پشت دیوار شب مخفی می کرد. هر ثانیه که می گذشت ، اضطرابم چندین برابر میشد... بوی فتیر تازه و نون قندی هایی که مادرم می پخت و صدای قدمهای تند تند بتول که سعی داشت کارهای خونه رو به نحو احسنت انجام بده تو خونه پیچیده بود که کسی در اتاق رو زد، پشت در ایستادمو به خاطر ترس از مهران و آقام با صدای آرومی گفتم کیه ؟ خانجون گفت منم دختر ، درو باز کن ، چیزی نیست باز کن. نفس عمیقی کشیدم و درو باز کردم و بدون اینکه به خانجون نگاه کنم سر جایی که بودم برگشتم. خانجون گفت تاج گل بیا این فتیر رو بخور تا رنگ و روت برگرده، آخه ازصبح هیچی نخوردی ننه . به طرفش برگشتم و گفتم خانجون من زن ناصر میشم ؟واقعا اقاجونم منو به ناصر میده؟ خانجون آرد روی لباسش را تکوند و گفت:گوش کن تاج گل ،بهترین تصمیم همینه که زود ازدواج کنی ... حرفشو قطع کردم و گفتم بهترین تصمیم ازدواج با ناصره خانجون؟ من ناصر رو دوست ندارم ، ازش می ترسم. خانجون گفت ببین تاج گل ، اگه فکر میکنی علیرضا تورو ازاین زندگی نجات میده کاملا در اشتباهی پس… گفتم پس چی ؟ گفت پس اگه میخوای بیشتر از این بهش ظلم نکنی کوتاه بیا و به فکر آینده ات باش..اگه راستشو بخوای ، ناصر هم بد نیست ننه ، اندازه ی عقلش باید باهاش رفتار کنی و از شر غر زدنهاش یه عمر راحت میمونی .... دستشو گرفتم و روبروش زانو زدم و گفتم خانجون کمکم کن ، کمکم کن خاله از این تصمیمش صرف نظر کنه و من با علیرضا ازدواج کنم... خانجون با حرص گفت ، آره دیدم امروز چقدر شهامت به خرج داد و تو رو از این خانواده نجات داد .... تاج گل ، حرفامو قشنگ تو گوشت فرو کن ، نه با علیرضا میتونی ازدواج کنی،و نه اینکه دیگه اینجا جایی تو این روستا برای زندگی داری. اگه ازدواج نکنی اهالی روستا نمیزارن یه آب خوش از گلومون پایین بره، پس عاقل باش و با ناصر یه زندگی آرومو شروع کن. یه دفعه شدت کلامشو عوض کرد و گفت البته چه تو بخوای و چه نخوای اقات بله رو داده و قضیه تموم شدس. من که سیل اشکام تمام صورتمو پوشونده بود، گفتم گناه من چیه که باید با یه دیونه ازدواج کنم ؟ خانجون گفت گناه تو اینه که نباید به عصمت و دخترش نزدیک می شدی ، الان هم نه راه پس برات مونده نه راه پیش ...بعد لباسی جلوی من گرفت و گفت زود اینارو بپوش ، خوبیت نداره با این صورت و لباس ، پیش مهمونها حاضر بشی ... گفتم خانجون تو می‌دونی الان من چه شرایطی دارم ؟ لباس برام آوردی ؟ خانجون گفت : بله رو بگو تاج گل ، بله رو بگو تا این قضیه ختم به خیر بشه…دستمو روی سرم گذاشتم و و زا ر و زار گریه کردم . خانجون که انگار دلش برام سوخته بود ، گفت وای دختر بخت برگشته ی من ، چرا قسمت برات اینجور رقم خورد؟ دیگه از فکر اون پسر بیرون بیا دخترم که امشب هم به خیر بگذره. خانجون اینقدر از عواقب نه گفتنم گفت و گفت و در آخر هم گفت پاشو این لباسو تنت کنم که من هم مثل یه روح متحرک به حرفای خانجون گوش دادم. البته مجبور به اطاعت بودم چون راه دیگه ای نداشتم ، اگه مخالفت می کردم به اجبار آقاجون بله رو می دادم.بعد از لباس عوض کردن خانجون دستی روی سرم کشید و تا خواست حرفی بزنه با صدای کوبیده شدن در، از گفتنش صرف نظر کرد و گفت فکر کنم عصمت و مهمونا سر رسیدن ، ادامه دارد بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر #قسمت_چهاردهم
همین جا بمون تا برای چایی آوردن صدات بزنم. با رفتن خانجون ، طول و عرض اتاقو راه می رفتمو و با خودم زمزمه می کردم خدایا کمکم کن ، خدایا یه راهی برای رهایی از این مخمصه برام مهیا کن .... اینقدر با خودم حرف زدم که خودم خسته شدم. ننه آقا داخل اتاق شد و گفت تاج گل آماده ای؟ با مظلومیت به ننه آقا نگاه کردم و گفتم آماده ی چی ننه ؟ منو داری پیش یه دیونه می بری چی بهش بگم ؟صداشو کمی بلند کرد و گفت آره می خوام ببرمت پیش ناصر چون خودت اینجوری خواستی، پس دیگه حق نداری یه کلمه هم حرف بزنی و اعتراض کنی، الانم پشت سرم راه بیافت. به پاش افتادم و گفتم ننه من اشتباه کردم ، ولی تو هم مثل خاله عصمت که پشت دخترش مثل کوه ایستاده، پشت من باش، نذار زندگیم خراب بشه.. ننه آقا صورتشو ازم دزدید و یه چادر سفید گل گلی روی سرم انداخت و گفت راه بیا ، الان همه منتظر تو هستن و از اتاق بیرون رفت .من هم که دیگه از التماس کردن ناامید شده بودم ،با ترس دنبالش به راه افتادم. داخل اتاق پذیرایی که شدیم، چشمم افتاد به دور تا دور اتاق که از آدمهای محله و فامیل پر شده بود. ناصر هم یه گوشه نشسته بود و هر از گاهی چنتا تار مو از سرش می کند ،چند ثانیه بهشون زل میزد و خنده ی بی صدایی می کرد.با صدای آرومی سلام دادم، همه با هم به جز ناصر سرشون به طرفم چرخید و همزمان جواب سلاممو دادن. خانجون با اشاره گفت تاج گل بیا کنار من بشین، مثل یه بچه ی خردسال حرف گوش کن رفتم و همونجا نشستم، به محض اینکه نشستم خاله عصمت گفت حاج آقا شروع کن ...سرمو به چپ و راست چرخوندم ، حاج آقا ابوذر شروع به خوندن خطبه ی عقد کرد ، با صدای آرومی گفتم خانجون دارین چکار می کنید ؟حاج آقا چی داره میخونه ؟ با صدای آرومی گفت هیسس!حاج آقا برای بار سوم گفت آیا من وکیلم شما رو به عقد دائم ناصر ..... به صداق یک جلد کلام الله مجید که زندگیتون را منور می فرماید و چند راس گوسفند و یک عدد شاخه نبات در بیارورم؟ تا خواستم بلندشم، خانجون محکم بازومو گرفت و خاله عصمت که کنار خانجون نشسته بود صداشو نازک کرد و گفت بله ،... صدای کل و دست زدن تو اتاق پیچید ، سرمو از زیر چادر بیرون آوردم و به اقام که سرش پایین بود و بدون هیچ لبخندی تند تند تسبیح می گردوند نگاه کردم ، با بغض گفتم آقا جون ؟ بدون اینکه به کسی حسابی پس بدم، بلند شدم و از مهمونخونه بیرون اومدم، داخل اتاق که شدم و با صدای بلندی شروع به گریه کردم. در عرض دو روز زندگیم از این رو به اون رو شده بود. سرنوشتم از علیرضا به ناصر کم عقل رسیده بود..صنوبر با استرس وارد اتاق شد و نفس نفس زنون بهم نزدیک شد و گفت تاج گل ، تاج گل ، اون پسره رو دیدم ... چشامو از اشک پاک کردم و گفتم کدوم پسر صنوبر؟ اگه اومدی منو نصیحت کنی، برو بیرون که اصلا حال و حوصله ندارم. دستمو گرفت و گفت همون پسره که از دست داداش کتک خورد رو می گم.. گفتم علیرضا ؟ سرشو بالا و پایین کرد و گفت آره ، آره خودشه ، گفتم کجا دیدیش؟حالش چطور بود؟دستمو محکم تر فشار داد و گفت می خواد تورو ببینه. چشام ازشنیدن حرف آخر صنوبر گرد شد، با تعجب گفتم نگفتی موقعیت منو بهش ؟چطوری می تونم از این خونه ،اصلا از این اتاق بیرون برم ؟صنوبر گفت تو کاریت نباشه ، من فکر همه جارو کردم...همراه با اشک گفتم آبجی من بله رو نگفتم، من نگفتم به جون آقا جونم بله رو من نگفتم.. گفت با این همه ب. لایی که آقا جون سرت آورد باز هم جونشو داری قسم می خوری تاج گل ؟ اشکام بدون وقفه تند تند روی صورتم ریخته می شدن. گفت پس کی بله رو گفت تاج گل ؟ گفتم ، نه به خدا کاملا عقلم سر جاشه ، خاله عصمت بله رو گفت... گفت پس تو هنوز زن ناصر نیستی چون بله رو نگفتی... گفتم یعنی من زن ناصر دیونه نشدم؟ چشاش پر از هاله ی اشک شد...گفت چه بله بگی، چه نگی باز هم زن ناصر شدی آبجی. تا خواستم حرفی بزنم گفت وقت تلف نکن تا همه درگیر بحث عروسی هستن ، چفت درو قفل کن و از اون پنجره ای که پشت رختخوابهاس، برو تو کوچه و باهاش حرف بزن ببین چی می خواد بهت بگه. با رفتن صنوبر زود چفت درو بستم و رخت خوابارو تند تند پایین ریختم که جلوی پنجره باز بشه .ترس داشتم از اینکه یه بلوای دیگه ای به پا بشه ...آروم پنجره رو باز کردمو سرمو بیرون بردم ،همه جا تاریک مطلق بود و فقط نور ضعیفی از اتاق به بیرون می تابید. علیرضا به دیوار تکیه داده بود و به آسمون نگاه می کرد. اینقدر تو فکر و خیال غرق شده بود که اصلا باز شدن پنجره و حضور مرا متوجه نشد. با صدای آرومی گفتم علیرضا ؟ علیرضا؟ سریع سرشو به طرفم چرخوند ،روبروم ایستاد، بغض جوری امانمو بریده بود که حتی توان گفتن یک کلمه رو هم نداشتم. گفت تاج گل چی شده؟ نگو که بله رو گفتی ؟
ادامه دارد....
بومِ آشپزی
همین جا بمون تا برای چایی آوردن صدات بزنم. با رفتن خانجون ، طول و عرض اتاقو راه می رفتمو و با خودم زمزمه می کردم خدایا کمکم کن ، خدایا یه راهی برای رهایی از این مخمصه برام مهیا کن .... اینقدر با خودم حرف زدم که خودم خسته شدم. ننه آقا داخل اتاق شد و گفت تاج گل آماده ای؟ با مظلومیت به ننه آقا نگاه کردم و گفتم آماده ی چی ننه ؟ منو داری پیش یه دیونه می بری چی بهش بگم ؟صداشو کمی بلند کرد و گفت آره می خوام ببرمت پیش ناصر چون خودت اینجوری خواستی، پس دیگه حق نداری یه کلمه هم حرف بزنی و اعتراض کنی، الانم پشت سرم راه بیافت. به پاش افتادم و گفتم ننه من اشتباه کردم ، ولی تو هم مثل خاله عصمت که پشت دخترش مثل کوه ایستاده، پشت من باش، نذار زندگیم خراب بشه.. ننه آقا صورتشو ازم دزدید و یه چادر سفید گل گلی روی سرم انداخت و گفت راه بیا ، الان همه منتظر تو هستن و از اتاق بیرون رفت .من هم که دیگه از التماس کردن ناامید شده بودم ،با ترس دنبالش به راه افتادم. داخل اتاق پذیرایی که شدیم، چشمم افتاد به دور تا دور اتاق که از آدمهای محله و فامیل پر شده بود. ناصر هم یه گوشه نشسته بود و هر از گاهی چنتا تار مو از سرش می کند ،چند ثانیه بهشون زل میزد و خنده ی بی صدایی می کرد.با صدای آرومی سلام دادم، همه با هم به جز ناصر سرشون به طرفم چرخید و همزمان جواب سلاممو دادن. خانجون با اشاره گفت تاج گل بیا کنار من بشین، مثل یه بچه ی خردسال حرف گوش کن رفتم و همونجا نشستم، به محض اینکه نشستم خاله عصمت گفت حاج آقا شروع کن ...سرمو به چپ و راست چرخوندم ، حاج آقا ابوذر شروع به خوندن خطبه ی عقد کرد ، با صدای آرومی گفتم خانجون دارین چکار می کنید ؟حاج آقا چی داره میخونه ؟ با صدای آرومی گفت هیسس!حاج آقا برای بار سوم گفت آیا من وکیلم شما رو به عقد دائم ناصر ..... به صداق یک جلد کلام الله مجید که زندگیتون را منور می فرماید و چند راس گوسفند و یک عدد شاخه نبات در بیارورم؟ تا خواستم بلندشم، خانجون محکم بازومو گرفت و خاله عصمت که کنار خانجون نشسته بود صداشو نازک کرد و گفت بله ،... صدای کل و دست زدن تو اتاق پیچید ، سرمو از زیر چادر بیرون آوردم و به اقام که سرش پایین بود و بدون هیچ لبخندی تند تند تسبیح می گردوند نگاه کردم ، با بغض گفتم آقا جون ؟ بدون اینکه به کسی حسابی پس بدم، بلند شدم و از مهمونخونه بیرون اومدم، داخل اتاق که شدم و با صدای بلندی شروع به گریه کردم. در عرض دو روز زندگیم از این رو به اون رو شده بود. سرنوشتم از علیرضا به ناصر کم عقل رسیده بود..صنوبر با استرس وارد اتاق شد و نفس نفس زنون بهم نزدیک شد و گفت تاج گل ، تاج گل ، اون پسره رو دیدم ... چشامو از اشک پاک کردم و گفتم کدوم پسر صنوبر؟ اگه اومدی منو نصیحت کنی، برو بیرون که اصلا حال و حوصله ندارم. دستمو گرفت و گفت همون پسره که از دست داداش کتک خورد رو می گم.. گفتم علیرضا ؟ سرشو بالا و پایین کرد و گفت آره ، آره خودشه ، گفتم کجا دیدیش؟حالش چطور بود؟دستمو محکم تر فشار داد و گفت می خواد تورو ببینه. چشام ازشنیدن حرف آخر صنوبر گرد شد، با تعجب گفتم نگفتی موقعیت منو بهش ؟چطوری می تونم از این خونه ،اصلا از این اتاق بیرون برم ؟صنوبر گفت تو کاریت نباشه ، من فکر همه جارو کردم...همراه با اشک گفتم آبجی من بله رو نگفتم، من نگفتم به جون آقا جونم بله رو من نگفتم.. گفت با این همه ب. لایی که آقا جون سرت آورد باز هم جونشو داری قسم می خوری تاج گل ؟ اشکام بدون وقفه تند تند روی صورتم ریخته می شدن. گفت پس کی بله رو گفت تاج گل ؟ گفتم ، نه به خدا کاملا عقلم سر جاشه ، خاله عصمت بله رو گفت... گفت پس تو هنوز زن ناصر نیستی چون بله رو نگفتی... گفتم یعنی من زن ناصر دیونه نشدم؟ چشاش پر از هاله ی اشک شد...گفت چه بله بگی، چه نگی باز هم زن ناصر شدی آبجی. تا خواستم حرفی بزنم گفت وقت تلف نکن تا همه درگیر بحث عروسی هستن ، چفت درو قفل کن و از اون پنجره ای که پشت رختخوابهاس، برو تو کوچه و باهاش حرف بزن ببین چی می خواد بهت بگه. با رفتن صنوبر زود چفت درو بستم و رخت خوابارو تند تند پایین ریختم که جلوی پنجره باز بشه .ترس داشتم از اینکه یه بلوای دیگه ای به پا بشه ...آروم پنجره رو باز کردمو سرمو بیرون بردم ،همه جا تاریک مطلق بود و فقط نور ضعیفی از اتاق به بیرون می تابید. علیرضا به دیوار تکیه داده بود و به آسمون نگاه می کرد. اینقدر تو فکر و خیال غرق شده بود که اصلا باز شدن پنجره و حضور مرا متوجه نشد. با صدای آرومی گفتم علیرضا ؟ علیرضا؟ سریع سرشو به طرفم چرخوند ،روبروم ایستاد، بغض جوری امانمو بریده بود که حتی توان گفتن یک کلمه رو هم نداشتم. گفت تاج گل چی شده؟ نگو که بله رو گفتی ؟
ادامه دارد....
بومِ آشپزی
۱۲