بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_چهاردهم همین جا بمون تا برای چایی آوردن صدات بزنم. با رفتن خانجون ، طول و عرض اتاقو راه می رفتمو و با خودم زمزمه می کردم خدایا کمکم کن ، خدایا یه راهی برای رهایی از این مخمصه برام مهیا کن .... اینقدر با خودم حرف زدم که خودم خسته شدم. ننه آقا داخل اتاق شد و گفت تاج گل آماده ای؟ با مظلومیت به ننه آقا نگاه کردم و گفتم آماده ی چی ننه ؟ منو داری پیش یه دیونه می بری چی بهش بگم ؟ صداشو کمی بلند کرد و گفت آره می خوام ببرمت پیش ناصر چون خودت اینجوری خواستی، پس دیگه حق نداری یه کلمه هم حرف بزنی و اعتراض کنی، الانم پشت سرم راه بیافت. به پاش افتادم و گفتم ننه من اشتباه کردم ، ولی تو هم مثل خاله عصمت که پشت دخترش مثل کوه ایستاده، پشت من باش، نذار زندگیم خراب بشه.. ننه آقا صورتشو ازم دزدید و یه چادر سفید گل گلی روی سرم انداخت و گفت راه بیا ، الان همه منتظر تو هستن و از اتاق بیرون رفت .من هم که دیگه از التماس کردن ناامید شده بودم ،با ترس دنبالش به راه افتادم. داخل اتاق پذیرایی که شدیم، چشمم افتاد به دور تا دور اتاق که از آدمهای محله و فامیل پر شده بود. ناصر هم یه گوشه نشسته بود و هر از گاهی چنتا تار مو از سرش می کند ،چند ثانیه بهشون زل میزد و خنده ی بی صدایی می کرد.با صدای آرومی سلام دادم، همه با هم به جز ناصر سرشون به طرفم چرخید و همزمان جواب سلاممو دادن. خانجون با اشاره گفت تاج گل بیا کنار من بشین، مثل یه بچه ی خردسال حرف گوش کن رفتم و همونجا نشستم، به محض اینکه نشستم خاله عصمت گفت حاج آقا شروع کن ...سرمو به چپ و راست چرخوندم ، حاج آقا ابوذر شروع به خوندن خطبه ی عقد کرد ، با صدای آرومی گفتم خانجون دارین چکار می کنید ؟حاج آقا چی داره میخونه ؟ با صدای آرومی گفت هیسس! حاج آقا برای بار سوم گفت آیا من وکیلم شما رو به عقد دائم ناصر ..... به صداق یک جلد کلام الله مجید که زندگیتون را منور می فرماید و چند راس گوسفند و یک عدد شاخه نبات در بیارورم؟ تا خواستم بلندشم، خانجون محکم بازومو گرفت و خاله عصمت که کنار خانجون نشسته بود صداشو نازک کرد و گفت بله ،... صدای کل و دست زدن تو اتاق پیچید ، سرمو از زیر چادر بیرون آوردم و به اقام که سرش پایین بود و بدون هیچ لبخندی تند تند تسبیح می گردوند نگاه کردم ، با بغض گفتم آقا جون ؟ بدون اینکه به کسی حسابی پس بدم، بلند شدم و از مهمونخونه بیرون اومدم، داخل اتاق که شدم و با صدای بلندی شروع به گریه کردم. در عرض دو روز زندگیم از این رو به اون رو شده بود. سرنوشتم از علیرضا به ناصر کم عقل رسیده بود..صنوبر با استرس وارد اتاق شد و نفس نفس زنون بهم نزدیک شد و گفت تاج گل ، تاج گل ، اون پسره رو دیدم ... چشامو از اشک پاک کردم و گفتم کدوم پسر صنوبر؟ اگه اومدی منو نصیحت کنی، برو بیرون که اصلا حال و حوصله ندارم. دستمو گرفت و گفت همون پسره که از دست داداش کتک خورد رو می گم.. گفتم علیرضا ؟ سرشو بالا و پایین کرد و گفت آره ، آره خودشه ، گفتم کجا دیدیش؟حالش چطور بود؟ دستمو محکم تر فشار داد و گفت می خواد تورو ببینه. چشام ازشنیدن حرف آخر صنوبر گرد شد، با تعجب گفتم نگفتی موقعیت منو بهش ؟چطوری می تونم از این خونه ،اصلا از این اتاق بیرون برم ؟ صنوبر گفت تو کاریت نباشه ، من فکر همه جارو کردم... همراه با اشک گفتم آبجی من بله رو نگفتم، من نگفتم به جون آقا جونم بله رو من نگفتم.. گفت با این همه ب. لایی که آقا جون سرت آورد باز هم جونشو داری قسم می خوری تاج گل ؟ اشکام بدون وقفه تند تند روی صورتم ریخته می شدن. گفت پس کی بله رو گفت تاج گل ؟ گفتم ، نه به خدا کاملا عقلم سر جاشه ، خاله عصمت بله رو گفت... گفت پس تو هنوز زن ناصر نیستی چون بله رو نگفتی... گفتم یعنی من زن ناصر دیونه نشدم؟ چشاش پر از هاله ی اشک شد... گفت چه بله بگی، چه نگی باز هم زن ناصر شدی آبجی. تا خواستم حرفی بزنم گفت وقت تلف نکن تا همه درگیر بحث عروسی هستن ، چفت درو قفل کن و از اون پنجره ای که پشت رختخوابهاس، برو تو کوچه و باهاش حرف بزن ببین چی می خواد بهت بگه. با رفتن صنوبر زود چفت درو بستم و رخت خوابارو تند تند پایین ریختم که جلوی پنجره باز بشه .ترس داشتم از اینکه یه بلوای دیگه ای به پا بشه ... آروم پنجره رو باز کردمو سرمو بیرون بردم ،همه جا تاریک مطلق بود و فقط نور ضعیفی از اتاق به بیرون می تابید. علیرضا به دیوار تکیه داده بود و به آسمون نگاه می کرد. اینقدر تو فکر و خیال غرق شده بود که اصلا باز شدن پنجره و حضور مرا متوجه نشد. با صدای آرومی گفتم علیرضا ؟ علیرضا؟ سریع سرشو به طرفم چرخوند ،روبروم ایستاد، بغض جوری امانمو بریده بود که حتی توان گفتن یک کلمه رو هم نداشتم. گفت تاج گل چی شده؟ نگو که بله رو گفتی ؟ ادامه دارد.... بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر #قسمت_پانزدهم
سرمو پایین انداختم و با هق هق گفتم تموم شد علیرضا، تا اخر عمرم باید با یه آدم دیونه زندگی کنم.زود حرفمو قطع کرد و گفت نباید بله رو می گفتی تاج گل ..نباید قبول می کردی ، اشتباه کردی ...گفتم من بله رو نگفتم خاله عصمت بله رو به حاج آقا داد. __چییییی، خالت به جای تو بله رو گفت ؟ محکم تو پیشونیش زد و گفت یک حساب از نارین و ننه ش برسم که روزی هزار بار برای اینکاری که با ما کردن پشیمون بشنگفتم ردی از ما دوا می کنه؟ علیرضا اشکاشو با پشت دستش پا کرد و گفت نگران نباش ، میریم جاییکه دست هیچ کدوم از این آدمای ظالم بهمون نرسه،هنوز حرفامون تموم نشده بود که صدای در و صنوبر همزمان با هم به گوشمون خورد. گفتم برو، برو تا کسی تورو اینجا ندیده .علیرضا همین جور که به طرف ته کوچه می دویید داد زد منتظر باش.. پنجره رو بستم و درو برای صنوبر باز کردم ، صنوبر حالمو که دید بدون اینکه سوالی بپرسه یا خبری از اون اتاق بهم بده خودشو مشغول جمع کردن رختخوابهایی کرد که پایین ریخته بودم. بعد از تموم شدن کارش، کنارم نشست و گفت تاج گل؟ سرمو بالا گرفتم و بدون اینکه حرفی بزنم گفت قرار شد آخر هفته براتون عروسی بگیرن. از شنیدن این حرف و خوف اینکه با خاله هم خونه بشم جوری نفسم بند اومد که صنوبر با دیدن حالم، دستپاچه شد و تند تند به صورتم ضربع میزد و همزمان فوت می کرد و با استرس می گفت تاج گل نفس بکش ، نفس بکش آبجی جونم . هر چی سعی می کردم نفسم بالا نمی اومد، تا اینکه با نفس محکمی که کشیدم نفسم برگشت. به محض اینکه تونستم نفس بکشم گفتم صنوبر من با ناصر زندگی نمی کنم، بعد یهو از دهنم پرید و گفتم از اینجا میرم... اینو که گفتم تازه فهمیدم چه اشتباهی کردم، برای همین سریع بقیه حرفمو خوردم. خواهرم گفت علیرضا چه قولی بهت داده؟ تاج گل تو که کار اشتباه دیگه ای نمی کنی مگه نه ؟ تا همین الانشم می‌دونی شوهرم چقدر به خاطر تو بهم سرکوفت زده؟ کاری نکن که هم منو، هم بتولو به خاطر تو طلاق بدن... سرمو پایین انداختم و سعی کردم خودمو کنترل کنم تا صنوبر از حالت هام، به تصمیمی که علیرضا گرفته شک نکنه . اون شبو تا خود صبح اشک ریختم..با سرو صدا و پچ پچ ننه آقا و خانجون چشامو باز کردم... استرس عجیبی داشتم، دوست نداشتم از اتاق بیرون برم و کسی رو ببینم ،اما صدای قار و قور شکمم بدجور حالت ضعف به من میداد...گفتم یه چند ساعت دیگه هم طاقت می آوردی چیزی نمی شد، حالا چه وقت گسنگی بود آخه؟اجبارا بلند شدم و بعد از چند دقیقه از اتاق بیرون اومدم. چشامو تو حیاط چرخوندم به جز ننه آقا و خانجون و اون طرف تر بتول که هر از گاهی چپ چپی به خانجون و ننه آقا نگاه می کرد، کسی خونه نبود .سریع به طرف مطبخ رفتم و یه تیکه نون برداشتم، کمی پنیر لای نون گذاشتم و آروم گاز زدم. وقتی لقمه رو گاز زدم تازه متوجه شدم گوشه ی لبم که از زور کتکها پاره شده بود، چه دردی می کنه... تو حال خودم بودم و دلم برای خودم می سوخت که بتول با اخم و تخم به مطبخ اومد و بدون اینکه به من نگاه کنه گفت خوش به حالته والا ، هر چی وسیله تا الان با علاقه برای جهازم جمع کرده بودم، ننه آقا می خواد امروز برای تو ببره خونه ی خاله عصمت. بتول که می خواست حرصشو یه جور سرم خالی کنه ادامه داد و گفت تازه اشم اون پسره که نمی‌دونم اسمش چیه ،دیشب تصادف کرده ، اینقدر بد اقبالی که به هر که تکیه بدی دیوار رو سرش خراب میشه...هنوز لقمه تو دهنم بود، دست از جوییدن کشیدم و به سرفه افتادم ، همراه با سرفه گفتم کدوم پسره ؟ قابلمه رو روی آتیش گذاشت و گفت همون خانزاده ،همون شوهر نارین ... نمی خواستم به طعنه هاش توجه کنم، ولی استرس بدی به جونم افتاده بود گفتم علیرضا تصادف کرده ؟ بتول ابروشو بالا برد و گفت نمی دونم، من از خانجون اینجوری شنیدم. با صدای لرزونی گفتم چیزیش که نشده مگه نه؟ بهم نگاه نکرد و خودشو مشغول سرخ کردن پیاز و گوشت کرد و گفت من چه می دونم ،اینقدر ناراحت جهازم هستم که حوصله نداشتم که دیگه بخوام پیگیر حال اون شازده بشم. لقمه رو کنار طاقچه ای که ننه آقا قابلمه و لیوانا رو با سلیقه روش چیده بود و هفته ای یه بار هم با ماسه و خاکستر به جونشون می افتاد و تمیزشون می کرد، گذاشتم و به طرف حیاط پا تند کردم. ننه آقا و خانجون هنوز داشتن حرف می زدن ، معلوم بود آقا جون و مهران و بهرام هم سرکار رفته بودن . پاهام اونقدر سنگین شده بودن که به سختی دنبال خودم می کشوندمشون . نزدیک خانجون و ننه آقا شدم و با ترس و لرز پرسیدم خانجون؟ سرشو بالا گرفت و گفت اااا بیدار شدی دختر؟
ادامه دارد
بومِ آشپزی
سرمو پایین انداختم و با هق هق گفتم تموم شد علیرضا، تا اخر عمرم باید با یه آدم دیونه زندگی کنم.زود حرفمو قطع کرد و گفت نباید بله رو می گفتی تاج گل ..نباید قبول می کردی ، اشتباه کردی ...گفتم من بله رو نگفتم خاله عصمت بله رو به حاج آقا داد. __چییییی، خالت به جای تو بله رو گفت ؟ محکم تو پیشونیش زد و گفت یک حساب از نارین و ننه ش برسم که روزی هزار بار برای اینکاری که با ما کردن پشیمون بشنگفتم ردی از ما دوا می کنه؟ علیرضا اشکاشو با پشت دستش پا کرد و گفت نگران نباش ، میریم جاییکه دست هیچ کدوم از این آدمای ظالم بهمون نرسه،هنوز حرفامون تموم نشده بود که صدای در و صنوبر همزمان با هم به گوشمون خورد. گفتم برو، برو تا کسی تورو اینجا ندیده .علیرضا همین جور که به طرف ته کوچه می دویید داد زد منتظر باش.. پنجره رو بستم و درو برای صنوبر باز کردم ، صنوبر حالمو که دید بدون اینکه سوالی بپرسه یا خبری از اون اتاق بهم بده خودشو مشغول جمع کردن رختخوابهایی کرد که پایین ریخته بودم. بعد از تموم شدن کارش، کنارم نشست و گفت تاج گل؟ سرمو بالا گرفتم و بدون اینکه حرفی بزنم گفت قرار شد آخر هفته براتون عروسی بگیرن. از شنیدن این حرف و خوف اینکه با خاله هم خونه بشم جوری نفسم بند اومد که صنوبر با دیدن حالم، دستپاچه شد و تند تند به صورتم ضربع میزد و همزمان فوت می کرد و با استرس می گفت تاج گل نفس بکش ، نفس بکش آبجی جونم . هر چی سعی می کردم نفسم بالا نمی اومد، تا اینکه با نفس محکمی که کشیدم نفسم برگشت. به محض اینکه تونستم نفس بکشم گفتم صنوبر من با ناصر زندگی نمی کنم، بعد یهو از دهنم پرید و گفتم از اینجا میرم... اینو که گفتم تازه فهمیدم چه اشتباهی کردم، برای همین سریع بقیه حرفمو خوردم. خواهرم گفت علیرضا چه قولی بهت داده؟ تاج گل تو که کار اشتباه دیگه ای نمی کنی مگه نه ؟ تا همین الانشم می‌دونی شوهرم چقدر به خاطر تو بهم سرکوفت زده؟ کاری نکن که هم منو، هم بتولو به خاطر تو طلاق بدن... سرمو پایین انداختم و سعی کردم خودمو کنترل کنم تا صنوبر از حالت هام، به تصمیمی که علیرضا گرفته شک نکنه . اون شبو تا خود صبح اشک ریختم..با سرو صدا و پچ پچ ننه آقا و خانجون چشامو باز کردم... استرس عجیبی داشتم، دوست نداشتم از اتاق بیرون برم و کسی رو ببینم ،اما صدای قار و قور شکمم بدجور حالت ضعف به من میداد...گفتم یه چند ساعت دیگه هم طاقت می آوردی چیزی نمی شد، حالا چه وقت گسنگی بود آخه؟اجبارا بلند شدم و بعد از چند دقیقه از اتاق بیرون اومدم. چشامو تو حیاط چرخوندم به جز ننه آقا و خانجون و اون طرف تر بتول که هر از گاهی چپ چپی به خانجون و ننه آقا نگاه می کرد، کسی خونه نبود .سریع به طرف مطبخ رفتم و یه تیکه نون برداشتم، کمی پنیر لای نون گذاشتم و آروم گاز زدم. وقتی لقمه رو گاز زدم تازه متوجه شدم گوشه ی لبم که از زور کتکها پاره شده بود، چه دردی می کنه... تو حال خودم بودم و دلم برای خودم می سوخت که بتول با اخم و تخم به مطبخ اومد و بدون اینکه به من نگاه کنه گفت خوش به حالته والا ، هر چی وسیله تا الان با علاقه برای جهازم جمع کرده بودم، ننه آقا می خواد امروز برای تو ببره خونه ی خاله عصمت. بتول که می خواست حرصشو یه جور سرم خالی کنه ادامه داد و گفت تازه اشم اون پسره که نمی‌دونم اسمش چیه ،دیشب تصادف کرده ، اینقدر بد اقبالی که به هر که تکیه بدی دیوار رو سرش خراب میشه...هنوز لقمه تو دهنم بود، دست از جوییدن کشیدم و به سرفه افتادم ، همراه با سرفه گفتم کدوم پسره ؟ قابلمه رو روی آتیش گذاشت و گفت همون خانزاده ،همون شوهر نارین ... نمی خواستم به طعنه هاش توجه کنم، ولی استرس بدی به جونم افتاده بود گفتم علیرضا تصادف کرده ؟ بتول ابروشو بالا برد و گفت نمی دونم، من از خانجون اینجوری شنیدم. با صدای لرزونی گفتم چیزیش که نشده مگه نه؟ بهم نگاه نکرد و خودشو مشغول سرخ کردن پیاز و گوشت کرد و گفت من چه می دونم ،اینقدر ناراحت جهازم هستم که حوصله نداشتم که دیگه بخوام پیگیر حال اون شازده بشم. لقمه رو کنار طاقچه ای که ننه آقا قابلمه و لیوانا رو با سلیقه روش چیده بود و هفته ای یه بار هم با ماسه و خاکستر به جونشون می افتاد و تمیزشون می کرد، گذاشتم و به طرف حیاط پا تند کردم. ننه آقا و خانجون هنوز داشتن حرف می زدن ، معلوم بود آقا جون و مهران و بهرام هم سرکار رفته بودن . پاهام اونقدر سنگین شده بودن که به سختی دنبال خودم می کشوندمشون . نزدیک خانجون و ننه آقا شدم و با ترس و لرز پرسیدم خانجون؟ سرشو بالا گرفت و گفت اااا بیدار شدی دختر؟
ادامه دارد
بومِ آشپزی
۲۰