بومِ آشپزی 🍛
#دختر‌ِ_آخر #قسمت_چهاردهم همین جا بمون تا برای چایی آوردن صدات بزنم. با رفتن خانجون ، طول و عرض اتاقو راه می رفتمو و با خودم زمزمه می کردم خدایا کمکم کن ، خدایا یه راهی برای رهایی از این مخمصه برام مهیا کن .... اینقدر با خودم حرف زدم که خودم خسته شدم. ننه آقا داخل اتاق شد و گفت تاج گل آماده ای؟ با مظلومیت به ننه آقا نگاه کردم و گفتم آماده ی چی ننه ؟ منو داری پیش یه دیونه می بری چی بهش بگم ؟ صداشو کمی بلند کرد و گفت آره می خوام ببرمت پیش ناصر چون خودت اینجوری خواستی، پس دیگه حق نداری یه کلمه هم حرف بزنی و اعتراض کنی، الانم پشت سرم راه بیافت. به پاش افتادم و گفتم ننه من اشتباه کردم ، ولی تو هم مثل خاله عصمت که پشت دخترش مثل کوه ایستاده، پشت من باش، نذار زندگیم خراب بشه.. ننه آقا صورتشو ازم دزدید و یه چادر سفید گل گلی روی سرم انداخت و گفت راه بیا ، الان همه منتظر تو هستن و از اتاق بیرون رفت .من هم که دیگه از التماس کردن ناامید شده بودم ،با ترس دنبالش به راه افتادم. داخل اتاق پذیرایی که شدیم، چشمم افتاد به دور تا دور اتاق که از آدمهای محله و فامیل پر شده بود. ناصر هم یه گوشه نشسته بود و هر از گاهی چنتا تار مو از سرش می کند ،چند ثانیه بهشون زل میزد و خنده ی بی صدایی می کرد.با صدای آرومی سلام دادم، همه با هم به جز ناصر سرشون به طرفم چرخید و همزمان جواب سلاممو دادن. خانجون با اشاره گفت تاج گل بیا کنار من بشین، مثل یه بچه ی خردسال حرف گوش کن رفتم و همونجا نشستم، به محض اینکه نشستم خاله عصمت گفت حاج آقا شروع کن ...سرمو به چپ و راست چرخوندم ، حاج آقا ابوذر شروع به خوندن خطبه ی عقد کرد ، با صدای آرومی گفتم خانجون دارین چکار می کنید ؟حاج آقا چی داره میخونه ؟ با صدای آرومی گفت هیسس! حاج آقا برای بار سوم گفت آیا من وکیلم شما رو به عقد دائم ناصر ..... به صداق یک جلد کلام الله مجید که زندگیتون را منور می فرماید و چند راس گوسفند و یک عدد شاخه نبات در بیارورم؟ تا خواستم بلندشم، خانجون محکم بازومو گرفت و خاله عصمت که کنار خانجون نشسته بود صداشو نازک کرد و گفت بله ،... صدای کل و دست زدن تو اتاق پیچید ، سرمو از زیر چادر بیرون آوردم و به اقام که سرش پایین بود و بدون هیچ لبخندی تند تند تسبیح می گردوند نگاه کردم ، با بغض گفتم آقا جون ؟ بدون اینکه به کسی حسابی پس بدم، بلند شدم و از مهمونخونه بیرون اومدم، داخل اتاق که شدم و با صدای بلندی شروع به گریه کردم. در عرض دو روز زندگیم از این رو به اون رو شده بود. سرنوشتم از علیرضا به ناصر کم عقل رسیده بود..صنوبر با استرس وارد اتاق شد و نفس نفس زنون بهم نزدیک شد و گفت تاج گل ، تاج گل ، اون پسره رو دیدم ... چشامو از اشک پاک کردم و گفتم کدوم پسر صنوبر؟ اگه اومدی منو نصیحت کنی، برو بیرون که اصلا حال و حوصله ندارم. دستمو گرفت و گفت همون پسره که از دست داداش کتک خورد رو می گم.. گفتم علیرضا ؟ سرشو بالا و پایین کرد و گفت آره ، آره خودشه ، گفتم کجا دیدیش؟حالش چطور بود؟ دستمو محکم تر فشار داد و گفت می خواد تورو ببینه. چشام ازشنیدن حرف آخر صنوبر گرد شد، با تعجب گفتم نگفتی موقعیت منو بهش ؟چطوری می تونم از این خونه ،اصلا از این اتاق بیرون برم ؟ صنوبر گفت تو کاریت نباشه ، من فکر همه جارو کردم... همراه با اشک گفتم آبجی من بله رو نگفتم، من نگفتم به جون آقا جونم بله رو من نگفتم.. گفت با این همه ب. لایی که آقا جون سرت آورد باز هم جونشو داری قسم می خوری تاج گل ؟ اشکام بدون وقفه تند تند روی صورتم ریخته می شدن. گفت پس کی بله رو گفت تاج گل ؟ گفتم ، نه به خدا کاملا عقلم سر جاشه ، خاله عصمت بله رو گفت... گفت پس تو هنوز زن ناصر نیستی چون بله رو نگفتی... گفتم یعنی من زن ناصر دیونه نشدم؟ چشاش پر از هاله ی اشک شد... گفت چه بله بگی، چه نگی باز هم زن ناصر شدی آبجی. تا خواستم حرفی بزنم گفت وقت تلف نکن تا همه درگیر بحث عروسی هستن ، چفت درو قفل کن و از اون پنجره ای که پشت رختخوابهاس، برو تو کوچه و باهاش حرف بزن ببین چی می خواد بهت بگه. با رفتن صنوبر زود چفت درو بستم و رخت خوابارو تند تند پایین ریختم که جلوی پنجره باز بشه .ترس داشتم از اینکه یه بلوای دیگه ای به پا بشه ... آروم پنجره رو باز کردمو سرمو بیرون بردم ،همه جا تاریک مطلق بود و فقط نور ضعیفی از اتاق به بیرون می تابید. علیرضا به دیوار تکیه داده بود و به آسمون نگاه می کرد. اینقدر تو فکر و خیال غرق شده بود که اصلا باز شدن پنجره و حضور مرا متوجه نشد. با صدای آرومی گفتم علیرضا ؟ علیرضا؟ سریع سرشو به طرفم چرخوند ،روبروم ایستاد، بغض جوری امانمو بریده بود که حتی توان گفتن یک کلمه رو هم نداشتم. گفت تاج گل چی شده؟ نگو که بله رو گفتی ؟ ادامه دارد.... بومِ آشپزی 
#دختر‌ِ_آخر #قسمت_چهاردهم
همین جا بمون تا برای چایی آوردن صدات بزنم. با رفتن خانجون ، طول و عرض اتاقو راه می رفتمو و با خودم زمزمه می کردم خدایا کمکم کن ، خدایا یه راهی برای رهایی از این مخمصه برام مهیا کن .... اینقدر با خودم حرف زدم که خودم خسته شدم. ننه آقا داخل اتاق شد و گفت تاج گل آماده ای؟ با مظلومیت به ننه آقا نگاه کردم و گفتم آماده ی چی ننه ؟ منو داری پیش یه دیونه می بری چی بهش بگم ؟صداشو کمی بلند کرد و گفت آره می خوام ببرمت پیش ناصر چون خودت اینجوری خواستی، پس دیگه حق نداری یه کلمه هم حرف بزنی و اعتراض کنی، الانم پشت سرم راه بیافت. به پاش افتادم و گفتم ننه من اشتباه کردم ، ولی تو هم مثل خاله عصمت که پشت دخترش مثل کوه ایستاده، پشت من باش، نذار زندگیم خراب بشه.. ننه آقا صورتشو ازم دزدید و یه چادر سفید گل گلی روی سرم انداخت و گفت راه بیا ، الان همه منتظر تو هستن و از اتاق بیرون رفت .من هم که دیگه از التماس کردن ناامید شده بودم ،با ترس دنبالش به راه افتادم. داخل اتاق پذیرایی که شدیم، چشمم افتاد به دور تا دور اتاق که از آدمهای محله و فامیل پر شده بود. ناصر هم یه گوشه نشسته بود و هر از گاهی چنتا تار مو از سرش می کند ،چند ثانیه بهشون زل میزد و خنده ی بی صدایی می کرد.با صدای آرومی سلام دادم، همه با هم به جز ناصر سرشون به طرفم چرخید و همزمان جواب سلاممو دادن. خانجون با اشاره گفت تاج گل بیا کنار من بشین، مثل یه بچه ی خردسال حرف گوش کن رفتم و همونجا نشستم، به محض اینکه نشستم خاله عصمت گفت حاج آقا شروع کن ...سرمو به چپ و راست چرخوندم ، حاج آقا ابوذر شروع به خوندن خطبه ی عقد کرد ، با صدای آرومی گفتم خانجون دارین چکار می کنید ؟حاج آقا چی داره میخونه ؟ با صدای آرومی گفت هیسس!حاج آقا برای بار سوم گفت آیا من وکیلم شما رو به عقد دائم ناصر ..... به صداق یک جلد کلام الله مجید که زندگیتون را منور می فرماید و چند راس گوسفند و یک عدد شاخه نبات در بیارورم؟ تا خواستم بلندشم، خانجون محکم بازومو گرفت و خاله عصمت که کنار خانجون نشسته بود صداشو نازک کرد و گفت بله ،... صدای کل و دست زدن تو اتاق پیچید ، سرمو از زیر چادر بیرون آوردم و به اقام که سرش پایین بود و بدون هیچ لبخندی تند تند تسبیح می گردوند نگاه کردم ، با بغض گفتم آقا جون ؟ بدون اینکه به کسی حسابی پس بدم، بلند شدم و از مهمونخونه بیرون اومدم، داخل اتاق که شدم و با صدای بلندی شروع به گریه کردم. در عرض دو روز زندگیم از این رو به اون رو شده بود. سرنوشتم از علیرضا به ناصر کم عقل رسیده بود..صنوبر با استرس وارد اتاق شد و نفس نفس زنون بهم نزدیک شد و گفت تاج گل ، تاج گل ، اون پسره رو دیدم ... چشامو از اشک پاک کردم و گفتم کدوم پسر صنوبر؟ اگه اومدی منو نصیحت کنی، برو بیرون که اصلا حال و حوصله ندارم. دستمو گرفت و گفت همون پسره که از دست داداش کتک خورد رو می گم.. گفتم علیرضا ؟ سرشو بالا و پایین کرد و گفت آره ، آره خودشه ، گفتم کجا دیدیش؟حالش چطور بود؟دستمو محکم تر فشار داد و گفت می خواد تورو ببینه. چشام ازشنیدن حرف آخر صنوبر گرد شد، با تعجب گفتم نگفتی موقعیت منو بهش ؟چطوری می تونم از این خونه ،اصلا از این اتاق بیرون برم ؟صنوبر گفت تو کاریت نباشه ، من فکر همه جارو کردم...همراه با اشک گفتم آبجی من بله رو نگفتم، من نگفتم به جون آقا جونم بله رو من نگفتم.. گفت با این همه ب. لایی که آقا جون سرت آورد باز هم جونشو داری قسم می خوری تاج گل ؟ اشکام بدون وقفه تند تند روی صورتم ریخته می شدن. گفت پس کی بله رو گفت تاج گل ؟ گفتم ، نه به خدا کاملا عقلم سر جاشه ، خاله عصمت بله رو گفت... گفت پس تو هنوز زن ناصر نیستی چون بله رو نگفتی... گفتم یعنی من زن ناصر دیونه نشدم؟ چشاش پر از هاله ی اشک شد...گفت چه بله بگی، چه نگی باز هم زن ناصر شدی آبجی. تا خواستم حرفی بزنم گفت وقت تلف نکن تا همه درگیر بحث عروسی هستن ، چفت درو قفل کن و از اون پنجره ای که پشت رختخوابهاس، برو تو کوچه و باهاش حرف بزن ببین چی می خواد بهت بگه. با رفتن صنوبر زود چفت درو بستم و رخت خوابارو تند تند پایین ریختم که جلوی پنجره باز بشه .ترس داشتم از اینکه یه بلوای دیگه ای به پا بشه ...آروم پنجره رو باز کردمو سرمو بیرون بردم ،همه جا تاریک مطلق بود و فقط نور ضعیفی از اتاق به بیرون می تابید. علیرضا به دیوار تکیه داده بود و به آسمون نگاه می کرد. اینقدر تو فکر و خیال غرق شده بود که اصلا باز شدن پنجره و حضور مرا متوجه نشد. با صدای آرومی گفتم علیرضا ؟ علیرضا؟ سریع سرشو به طرفم چرخوند ،روبروم ایستاد، بغض جوری امانمو بریده بود که حتی توان گفتن یک کلمه رو هم نداشتم. گفت تاج گل چی شده؟ نگو که بله رو گفتی ؟
ادامه دارد....
بومِ آشپزی
همین جا بمون تا برای چایی آوردن صدات بزنم. با رفتن خانجون ، طول و عرض اتاقو راه می رفتمو و با خودم زمزمه می کردم خدایا کمکم کن ، خدایا یه راهی برای رهایی از این مخمصه برام مهیا کن .... اینقدر با خودم حرف زدم که خودم خسته شدم. ننه آقا داخل اتاق شد و گفت تاج گل آماده ای؟ با مظلومیت به ننه آقا نگاه کردم و گفتم آماده ی چی ننه ؟ منو داری پیش یه دیونه می بری چی بهش بگم ؟صداشو کمی بلند کرد و گفت آره می خوام ببرمت پیش ناصر چون خودت اینجوری خواستی، پس دیگه حق نداری یه کلمه هم حرف بزنی و اعتراض کنی، الانم پشت سرم راه بیافت. به پاش افتادم و گفتم ننه من اشتباه کردم ، ولی تو هم مثل خاله عصمت که پشت دخترش مثل کوه ایستاده، پشت من باش، نذار زندگیم خراب بشه.. ننه آقا صورتشو ازم دزدید و یه چادر سفید گل گلی روی سرم انداخت و گفت راه بیا ، الان همه منتظر تو هستن و از اتاق بیرون رفت .من هم که دیگه از التماس کردن ناامید شده بودم ،با ترس دنبالش به راه افتادم. داخل اتاق پذیرایی که شدیم، چشمم افتاد به دور تا دور اتاق که از آدمهای محله و فامیل پر شده بود. ناصر هم یه گوشه نشسته بود و هر از گاهی چنتا تار مو از سرش می کند ،چند ثانیه بهشون زل میزد و خنده ی بی صدایی می کرد.با صدای آرومی سلام دادم، همه با هم به جز ناصر سرشون به طرفم چرخید و همزمان جواب سلاممو دادن. خانجون با اشاره گفت تاج گل بیا کنار من بشین، مثل یه بچه ی خردسال حرف گوش کن رفتم و همونجا نشستم، به محض اینکه نشستم خاله عصمت گفت حاج آقا شروع کن ...سرمو به چپ و راست چرخوندم ، حاج آقا ابوذر شروع به خوندن خطبه ی عقد کرد ، با صدای آرومی گفتم خانجون دارین چکار می کنید ؟حاج آقا چی داره میخونه ؟ با صدای آرومی گفت هیسس!حاج آقا برای بار سوم گفت آیا من وکیلم شما رو به عقد دائم ناصر ..... به صداق یک جلد کلام الله مجید که زندگیتون را منور می فرماید و چند راس گوسفند و یک عدد شاخه نبات در بیارورم؟ تا خواستم بلندشم، خانجون محکم بازومو گرفت و خاله عصمت که کنار خانجون نشسته بود صداشو نازک کرد و گفت بله ،... صدای کل و دست زدن تو اتاق پیچید ، سرمو از زیر چادر بیرون آوردم و به اقام که سرش پایین بود و بدون هیچ لبخندی تند تند تسبیح می گردوند نگاه کردم ، با بغض گفتم آقا جون ؟ بدون اینکه به کسی حسابی پس بدم، بلند شدم و از مهمونخونه بیرون اومدم، داخل اتاق که شدم و با صدای بلندی شروع به گریه کردم. در عرض دو روز زندگیم از این رو به اون رو شده بود. سرنوشتم از علیرضا به ناصر کم عقل رسیده بود..صنوبر با استرس وارد اتاق شد و نفس نفس زنون بهم نزدیک شد و گفت تاج گل ، تاج گل ، اون پسره رو دیدم ... چشامو از اشک پاک کردم و گفتم کدوم پسر صنوبر؟ اگه اومدی منو نصیحت کنی، برو بیرون که اصلا حال و حوصله ندارم. دستمو گرفت و گفت همون پسره که از دست داداش کتک خورد رو می گم.. گفتم علیرضا ؟ سرشو بالا و پایین کرد و گفت آره ، آره خودشه ، گفتم کجا دیدیش؟حالش چطور بود؟دستمو محکم تر فشار داد و گفت می خواد تورو ببینه. چشام ازشنیدن حرف آخر صنوبر گرد شد، با تعجب گفتم نگفتی موقعیت منو بهش ؟چطوری می تونم از این خونه ،اصلا از این اتاق بیرون برم ؟صنوبر گفت تو کاریت نباشه ، من فکر همه جارو کردم...همراه با اشک گفتم آبجی من بله رو نگفتم، من نگفتم به جون آقا جونم بله رو من نگفتم.. گفت با این همه ب. لایی که آقا جون سرت آورد باز هم جونشو داری قسم می خوری تاج گل ؟ اشکام بدون وقفه تند تند روی صورتم ریخته می شدن. گفت پس کی بله رو گفت تاج گل ؟ گفتم ، نه به خدا کاملا عقلم سر جاشه ، خاله عصمت بله رو گفت... گفت پس تو هنوز زن ناصر نیستی چون بله رو نگفتی... گفتم یعنی من زن ناصر دیونه نشدم؟ چشاش پر از هاله ی اشک شد...گفت چه بله بگی، چه نگی باز هم زن ناصر شدی آبجی. تا خواستم حرفی بزنم گفت وقت تلف نکن تا همه درگیر بحث عروسی هستن ، چفت درو قفل کن و از اون پنجره ای که پشت رختخوابهاس، برو تو کوچه و باهاش حرف بزن ببین چی می خواد بهت بگه. با رفتن صنوبر زود چفت درو بستم و رخت خوابارو تند تند پایین ریختم که جلوی پنجره باز بشه .ترس داشتم از اینکه یه بلوای دیگه ای به پا بشه ...آروم پنجره رو باز کردمو سرمو بیرون بردم ،همه جا تاریک مطلق بود و فقط نور ضعیفی از اتاق به بیرون می تابید. علیرضا به دیوار تکیه داده بود و به آسمون نگاه می کرد. اینقدر تو فکر و خیال غرق شده بود که اصلا باز شدن پنجره و حضور مرا متوجه نشد. با صدای آرومی گفتم علیرضا ؟ علیرضا؟ سریع سرشو به طرفم چرخوند ،روبروم ایستاد، بغض جوری امانمو بریده بود که حتی توان گفتن یک کلمه رو هم نداشتم. گفت تاج گل چی شده؟ نگو که بله رو گفتی ؟
ادامه دارد....
بومِ آشپزی
۹