بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_اخر #قسمت_نودوشش در یکی از خونه های روستامون که بعد از فوت صاحبش که پیرزنی به نام اختر خانم بود متروکه و مخروبه رها شده بود و همه ی اهالی روستا از اون خونه وحشت داشتن ،باز کرد و گفت بفرما ، اینم خونمون... فقط زود باش تا کسی اینجا ندیدتت پیاده شو . خواستم از ماشین پیدا بشم، اما به محض اینکه پامو که چند ساعت توی یک حالت مونده بود روی زمین گذاشتم از درد آخ بلندی گفتمو چشمامو محکم روی هم فشار دادم. به محض اینکه چشمامو باز کردم، چشمم افتاد به علیرضا که کنارم ایستاده بود و مدام با نگرانی سوال می کرد و می گفت یهو چت شد ؟ درد داری؟ چی شدی؟ گفتم پام، پام خیلی درد می کنه ،نمی تونم پیاده شم...ولی هر جور به سختی پیاده شدم و به سمت خونه ای که از بچگیم حتی از بردن اسمش هم وحشت داشتم راه افتادم... نگاهی به اطراف انداختم و با دیدن وسایلی که داخلش بود، به نظرم اومد که بعد از مرگ صاحبش ، آدمهای دیگه ای هم اونجا سکونت داشتن و ما اولین ساکنانش نیستیم ،فقط متوجه نمی شدم پس چرا از بچگی به ما گفته بودن که اونجا متروکه س.. علیرضا داخل یکی از اتاقها شد و گفت خوش اومدی تاج گلم … اونقدر از دستش حرصی بودم که دیگه نتونستم خودمو کنترل کنم و با صدای بلندی گفتم خیلی آدم بدی هستی، اگه می بینی باهات اومدم و الان اینجام فقط و فقط به خاطر نجات جون منصور از دست آدمی مثل توئه، وگرنه حاضر نبودم بقدم از قدم بردارم ... پوزخند پرحرصی زد و گفت دوباره جلوی من اسم اونو آوردی ؟ حتما باید یه بلایی سرش بیارم که اسمش و نبری؟ گفتم والا از تو هیچی بعید نیست ،اینم ازت برمیاد. گفت چرا اینجوری می کنی تاج گل ؟ گفتم واسه اینکه تو با بدجنسی منو آوردی اینجا ، تو بهم نگفتی که میخوای منو بیاری روستا ، وگرنه به هیچ عنوان باهات نمی اومدم. اصلا تو متوجه هستی با آوردن من به اینجا چقدر جونمو به خطر انداختی؟ تو مگه نمی دونستی که اینجا همه از من متنفرن.. گفت من فکر همه جا رو کردم که آوردمت اینجا، اتفاقا تنها جایی که کسی به بودنت شک نمی کنه همین جاس، پس دیگه اینقدر اعصاب منو خورد نکن . اشکایی که روی صورتم روون شده بودنو با پشت دستم پاک کردمو گفتم منصور کجاس ؟ باید سر قولت وایسی ، یادت که نرفته چه قولی بهم دادی؟ گفتی با اومدن من منصور رو آزاد می کنی بره مگه نه؟ گفت چرا منصور اینقدر برات مهمه و من که انقدر دوستت دارم قدر یه ارزن هم برات مهم نیستم هااا؟ گفتم برام مهمه چون اون یه جوونمرد به تمام معناس و به خاطر راحتی من حتی از جونش هم مایه گذاشت. علیرضا گفت میتونی ساکت بشی یا نه ؟ ترس رو کنار گذاشتم و گفتم نه نمی تونم. با حرص از جاش بلند شد و گفت مثل اینکه حرف همو نمی فهمیم بهتره من یه کم برم بیرون تا یه کاری دست جفتمون ندادم. گفتم کجا می خوای بری؟ حق نداری قبل از اینکه به حرفام گوش کنی جایی بری. گفت به حرفات گوش می کنم ،ولی دیگه نمی خوام حتی یک بارم اسمی از اون یارو بشنوم ، این آخرین باره که دارم بهت میگم و دیگه هم تکرار نمی کنم ،دیگه نمی خوام اسم اون یارو توی خونم بیاد فهمیدی؟ گفتم الان داری منو تهدید می کنی ؟ بعدم گفتی نمی خوای اسمشو توی خونت بشنوی؟ گفت آره گفتم نمی خوام تو خونم بشنوم ، چون اینجا رو خریدم، تهدیدت هم نمی کنم ،فقط دارم بهت تذکر میدم، چون هنوز اونقدر بد نشدم که مدام اسم یکی دیگه رو پیش من تکرار کنی و منم هیچی نگم. گفتم پس اگه نمی خوای مدام اسمشو بشنوی جواب سوالمو بده با منصور چیکار کردی ؟ گفت تو انگار زبون منو متوجه نمیشی ؟ گفتم تا وقتی که جواب سوالمو نگیرم نه ، از ته دیدات هم نمی ترسم ،چون چیزی برای از دست دادن ندارم ، اگر هم بخوای جوابمو ندی، راهمو می گیرمو میرم به خان میگم که تو پسرشو از بین بردی. علیرضا گفت هیچ وقت این کارو نمی کنی فهمیدی؟هیچ وقت…. الانم تا بیشتر از این اعصابمو خورد نکردی میرم بیرون یه بادی بخوره به کله ام ، موقع برگشتنم یه تخم مرغی ماستی چیزی می گیرم میارم که با نون داغ عصمت بدجور می چسبه. گفتم نون عصمت؟ مگه تو نارینو طلاق ندادی ؟ گفت هنوز که نه، ولی تا چند ماه دیگه طلاقش میدم. قهقهه ی بلندی زدمو گفتم وااای علیرضا تو دیگه کی هستی؟من دیگه یه لحظه هم اینجا نمی مونم ، هر بلایی هم که می خوای سر منصور بیاری ،برو بیار ، دیگه برام مهم نیست ،فقط دیگه حاضر نیستم اینجا بمونم. دستمو به دیوار گرفتمو خواستم از جام بلند شم که گفت ، مجبورم چند ماه دیگه با نارین زندگی کن تا به اون چیزی که میخوام برسم.. گفتم مثلا میخوای به چی برسی ؟ بگو منم بدونم.. نفس عمیقی کشید و گفت تاج گل تو اصلا دلت نگ من نشده بودی؟ گفتم اونقدر مصیبت پشت مصیبت سرم اومد که هر روز از صبح تا شبم یا غم و غصه بود یا درد و گریه. ادامه دارد.... بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر #قسمت_نودوهفت
البته شک ندارم اگه هیچ کدوم از اینا هم نبود با اون کارایی که تو کردی ازت متنفر شدم..علیرضا با اخم سرشو پایین انداخت و زیر لب یه چیزی زمزمه کرد که هر چقدر گوشامو تیز کردم متوجه نشدم چی میگه، ولی ترجیح دادم چیزی هم نپرسم . هنوز برای بیرون رفتن از اون خونه مصمم بودم و می دونستم هر طور شده باید از اونجا بزنم بیرون، برای همین دستمو به دیوار گرفتمو لنگون لنگون داشتم از اتاق بیرون می رفتم که یهو علیرضا به سمت اتاق پرتم کرد . کارش اونقدر برام غیر منتظره بود که نتونستم خودمو کنترل کنم و زانوی زخمیم چنان به زمین برخورد کرد که از شدت درد جیغ بلندی کشیدمو نیمه بیهوش روی زمین افتادم. بالای سرم هاله ای از علیرضا رو می دیدم که توی سر خودش میزد و پشت سر هم چیزی می گفت ،اما نمی تونستم صداشو بشنوم ،آخرین لحظه تونستم کم کم صداشو بشنوم که می‌گفت تاج گل تو رو خدا منو اینجوری نترسون ... نفس عمیقی کشیدم و چند بار چشامو باز و بسته کردم ، دستمو که مثل یه قالب یخ سرد و سنگین شده بود، آروم بلند کردم روی زانوم کشیدمو گفتم حالم خوبه نترس.. علیرضا وحشت زده گفت یا خدااااااا گفتم چیزی نیست فقط زود یه پارچه ی تمیز بیار و محکم پامو ببندم.. ، صداشو آروم کرد و با بغضی که صداشو مرتعش میکرد گفت چه بلایی سر خودت آوردی ؟ یا اینکه سرت آوردن ؟ گفتم نه خودم بلا سر خودم آوردمو نه کسی بلا سرم آورده ، یه حادثه بود که مقصرشم تو بودی. با تعجبی که کاملا از چشماش پیدا بود گفت چرا من ؟ گفتم فعلا وقت تعریف کردن نیست، الان فقط زود برو و اگه پارچه ای چیزی دم دستت داری بیار و پامو ببندم. علیرضا سریع بلند شد و یه ملافه از ما بین رختخوابها بیرون کشید و یه ضرب پاره اش کرد و بهم داد...علیرضا گفت تاج گل زخمت خیلی عمیقه نمیشه توی خونه کاریش کرد ، باید حتما بریم پیش یه طبیب خوب تا پاتو ببینه، یه طبیب تو شهر می شناسم بزار شب بشه خودم می برمت پیشش ، اینجوری ولش کنیم، شک ندارم فردا پس فردا عفونت می‌کنه و دیگه نمیشه کاریش کرد. پارچه ای که پاره کرده بود رو از دستش کشیدمو و محکم دور زانوم بستم، اما اونقدر دردم گرفت که چشمامو محکم روی هم فشار دادم تا جیغ نزنم،کمی که دردش کمتر شد رو به علیرضا کردمو گفتم لازم نکرده برای من ادای آدمای نگرانو در بیاری ،تو اگه واقعا نگران من بودی ولم می کردی برم به زندگیم برسم، نه اینکه اینجوری باهام رفتار کنی .. آه عمیقی کشید و گفت می‌دونم که از ته دلت این حرفارو نمی زنی ، مگه نه ؟با داد گفتم ؛ دفعه ی آخرت باشه ایجور با من حرف میزنی فهمیدی؟ با اخم بلند شد از اتاق بیرون بره ،اما یهو سر جاش وایساد و بعد از مکثی به طرفم برگشت و گفت داری مجبورم میکنی کاری رو کنم که اصلا دلم نمی‌خواد. صورتمو ازش برگردوندم تا چشمم به چشمش نیوفته که از فرصت استفاده کرد و با پارچه دست و پام رو بست... با رفتن علیرضا شک زده و مات و مبهوت به در اتاق خیره موندم و توی اوج ناامیدی فقط به این فکر می کردم که دیگه امکان نداره بتونم از دست این آدم که گیرش افتادم خلاص بشم….با شنیدن صدای بسته شدن در حیاط یهو به خودم اومدم. نباید نا امید می شدمو باید راهی پیدا می کردم تا بتونم زودتر از خونه و از دست علیرضا برم، ولی هیچ راهی به ذهنم نمی رسید. اونقدر از دست خودمو از دست اون علیرضای حرصی بودم که داشتم منفجر می شدم . نفسمو چند بار محکم بیرون دادم تا شاید کمی آرومتر بشم . آروم آروم خودمو روی رختخواب پایین کشیدم و سرمو روی بالشت گذاشتمو توی افکارم فرو رفتم، اما هر چی بیشتر فکر می کردم بیشتر از همه ی اطرافیانم متنفر می شدم، چون وقتی فکر می کردم می دیدم که از اون آقاجون و ننه آقام گرفته تا اون خاله عصمت که از صدتا دشمن هم بیشتر درحقم بدی کرده بود و نارین ، هر کدومشون یه جوری توی بدبختیم و شرایطی که توش گیر کرده بودم نقش داشتن. البته خودم هم کم مقصر نبودم و از اون روزی که برای عروسی نارین با خانجون به شهر رفته بودم بختمو با دستهای خودم سیاه کرده بودم. با یادآوری سفرم با خانجون ،طبق روال همیشه که توی سختیها جای خالی خانجون بیشتر از هر وقت دیگه ای داغونم میکرد، دوباره یاد خانجون مهربونم افتادم و با صدای آرومی گفتم خانجون، چرا رفتی؟ می‌دونی چقدر دلت نگتم ؟ می‌دونی چقدر جات کنارم خالیه؟ ای کاش بودی ، ای کاش می‌دیدی چه به روزم اومده ، آخه تنها کسی که دلش برای بدبختیای من می‌سوخت تو بودی .خانجون یادت میاد چقدر برای این آدم که فکر می کردم دوسم داره و دوسش دارم گریه کردم؟ آهی کشیدمو گفتم ولی الان که چهره ی دیگشو بهم نشون داده علاقه توی دلم داره به نفرت تبدیل میشه.
ادامه دارد
بومِ آشپزی
البته شک ندارم اگه هیچ کدوم از اینا هم نبود با اون کارایی که تو کردی ازت متنفر شدم..علیرضا با اخم سرشو پایین انداخت و زیر لب یه چیزی زمزمه کرد که هر چقدر گوشامو تیز کردم متوجه نشدم چی میگه، ولی ترجیح دادم چیزی هم نپرسم . هنوز برای بیرون رفتن از اون خونه مصمم بودم و می دونستم هر طور شده باید از اونجا بزنم بیرون، برای همین دستمو به دیوار گرفتمو لنگون لنگون داشتم از اتاق بیرون می رفتم که یهو علیرضا به سمت اتاق پرتم کرد . کارش اونقدر برام غیر منتظره بود که نتونستم خودمو کنترل کنم و زانوی زخمیم چنان به زمین برخورد کرد که از شدت درد جیغ بلندی کشیدمو نیمه بیهوش روی زمین افتادم. بالای سرم هاله ای از علیرضا رو می دیدم که توی سر خودش میزد و پشت سر هم چیزی می گفت ،اما نمی تونستم صداشو بشنوم ،آخرین لحظه تونستم کم کم صداشو بشنوم که می‌گفت تاج گل تو رو خدا منو اینجوری نترسون ... نفس عمیقی کشیدم و چند بار چشامو باز و بسته کردم ، دستمو که مثل یه قالب یخ سرد و سنگین شده بود، آروم بلند کردم روی زانوم کشیدمو گفتم حالم خوبه نترس.. علیرضا وحشت زده گفت یا خدااااااا گفتم چیزی نیست فقط زود یه پارچه ی تمیز بیار و محکم پامو ببندم.. ، صداشو آروم کرد و با بغضی که صداشو مرتعش میکرد گفت چه بلایی سر خودت آوردی ؟ یا اینکه سرت آوردن ؟ گفتم نه خودم بلا سر خودم آوردمو نه کسی بلا سرم آورده ، یه حادثه بود که مقصرشم تو بودی. با تعجبی که کاملا از چشماش پیدا بود گفت چرا من ؟ گفتم فعلا وقت تعریف کردن نیست، الان فقط زود برو و اگه پارچه ای چیزی دم دستت داری بیار و پامو ببندم. علیرضا سریع بلند شد و یه ملافه از ما بین رختخوابها بیرون کشید و یه ضرب پاره اش کرد و بهم داد...علیرضا گفت تاج گل زخمت خیلی عمیقه نمیشه توی خونه کاریش کرد ، باید حتما بریم پیش یه طبیب خوب تا پاتو ببینه، یه طبیب تو شهر می شناسم بزار شب بشه خودم می برمت پیشش ، اینجوری ولش کنیم، شک ندارم فردا پس فردا عفونت می‌کنه و دیگه نمیشه کاریش کرد. پارچه ای که پاره کرده بود رو از دستش کشیدمو و محکم دور زانوم بستم، اما اونقدر دردم گرفت که چشمامو محکم روی هم فشار دادم تا جیغ نزنم،کمی که دردش کمتر شد رو به علیرضا کردمو گفتم لازم نکرده برای من ادای آدمای نگرانو در بیاری ،تو اگه واقعا نگران من بودی ولم می کردی برم به زندگیم برسم، نه اینکه اینجوری باهام رفتار کنی .. آه عمیقی کشید و گفت می‌دونم که از ته دلت این حرفارو نمی زنی ، مگه نه ؟با داد گفتم ؛ دفعه ی آخرت باشه ایجور با من حرف میزنی فهمیدی؟ با اخم بلند شد از اتاق بیرون بره ،اما یهو سر جاش وایساد و بعد از مکثی به طرفم برگشت و گفت داری مجبورم میکنی کاری رو کنم که اصلا دلم نمی‌خواد. صورتمو ازش برگردوندم تا چشمم به چشمش نیوفته که از فرصت استفاده کرد و با پارچه دست و پام رو بست... با رفتن علیرضا شک زده و مات و مبهوت به در اتاق خیره موندم و توی اوج ناامیدی فقط به این فکر می کردم که دیگه امکان نداره بتونم از دست این آدم که گیرش افتادم خلاص بشم….با شنیدن صدای بسته شدن در حیاط یهو به خودم اومدم. نباید نا امید می شدمو باید راهی پیدا می کردم تا بتونم زودتر از خونه و از دست علیرضا برم، ولی هیچ راهی به ذهنم نمی رسید. اونقدر از دست خودمو از دست اون علیرضای حرصی بودم که داشتم منفجر می شدم . نفسمو چند بار محکم بیرون دادم تا شاید کمی آرومتر بشم . آروم آروم خودمو روی رختخواب پایین کشیدم و سرمو روی بالشت گذاشتمو توی افکارم فرو رفتم، اما هر چی بیشتر فکر می کردم بیشتر از همه ی اطرافیانم متنفر می شدم، چون وقتی فکر می کردم می دیدم که از اون آقاجون و ننه آقام گرفته تا اون خاله عصمت که از صدتا دشمن هم بیشتر درحقم بدی کرده بود و نارین ، هر کدومشون یه جوری توی بدبختیم و شرایطی که توش گیر کرده بودم نقش داشتن. البته خودم هم کم مقصر نبودم و از اون روزی که برای عروسی نارین با خانجون به شهر رفته بودم بختمو با دستهای خودم سیاه کرده بودم. با یادآوری سفرم با خانجون ،طبق روال همیشه که توی سختیها جای خالی خانجون بیشتر از هر وقت دیگه ای داغونم میکرد، دوباره یاد خانجون مهربونم افتادم و با صدای آرومی گفتم خانجون، چرا رفتی؟ می‌دونی چقدر دلت نگتم ؟ می‌دونی چقدر جات کنارم خالیه؟ ای کاش بودی ، ای کاش می‌دیدی چه به روزم اومده ، آخه تنها کسی که دلش برای بدبختیای من می‌سوخت تو بودی .خانجون یادت میاد چقدر برای این آدم که فکر می کردم دوسم داره و دوسش دارم گریه کردم؟ آهی کشیدمو گفتم ولی الان که چهره ی دیگشو بهم نشون داده علاقه توی دلم داره به نفرت تبدیل میشه.
ادامه دارد
بومِ آشپزی
۱۰