بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_نودوپنج تو هیچ بویی از انسانیت و مهربونیه اون علیرضایی که من می شناختم نبردی،البته نمی دونم شایدم از اول همین جوری بودی و من جور دیگه تصورت کرده بودم هااا ؟ اشک از گوشه ی چشمش روی صورتش چکید و گفت نه تاج گل ، من همونم که بودم، تو منو به این روز انداختی. گفتم من ؟ من بیچاره که دنبال بدبختیهای خودم بودم . سرشو تکون داد و گفت آره خود توووو … حرفشو قطع کردم و گفتم این حرفتو دیگه تکرار نکن علیرضا، من همون موقع هم بهت گفتم و یه بار دیگه هم الان برات تکرار می کنم،من اون موقع هر کاری کردم از روی اجبار بود ، ولی تو چیکار کردی؟ تو کاری کردی که من هر روز بیشتر از قبل ازت فاصله گرفتم. صداشو آروم کرد و گفت ولی الان اومدم همه چی رو جبران کنم تاج گل ... گفتم آره اومدی ، ولی من دیگه اون تاج گلی که دوست داشتی نیستم. گفت یعنی چی؟ یعنی دیگه دوستم نداری ؟ سرمو به طرف جاده ای که ماشین علیرضا تنها ماشین داخلش بود چرخوندم و سوالشو بی جواب گذاشتم. دوباره تکرار کرد و گفت جوابمو ندادی تاج گل ، دیگه منو دوست نداری ؟ گفتم برات اهمیت داره ؟ گفت معلومه که اهمیت داره ، میخوام تکلیف خودمو بدونم ، میخوام بدونم هنوز دوستم داری یا نه ؟ صدامو آروم کردم و گفتم اگه بگم نه ،باهام چیکار میکنی ؟ عصبی شد و گفت سوالمو با سوال جواب نده ، ازت یه سوال پرسیدم و میخوام همین الانم جوابشو رک و پوست کنده بشنوم، تا خواستم جواب بدم یاد منصور افتادم ،ترسیدم حرفی بزنم که به ضرر منصور بشه و جوونش رو به خطر بندازه ، برای همین گفتم آره دوستت دارم ،ولی ... حرفمو قطع کرد و گفت مطمئن بودم که تو هم مثل من دوستم داری، اصلا برام مثل اون وقتا نبود ، انگار اصلا به کلی این آدمی که کنارم بود اون علیرضایی که براش اشک می ریختم نبود. تو دلم گفتم تاج گل چرا الان اینجوری شدی؟ یهو یاد حرفاش و کارهایی که توی اون چند وقت کرده افتادم و گفتم داریم کجا میریم ؟ لبخندی زد و گفت جایی میریم که دست هیچکس بهمون نرسه و بتونیم بدون ترس ازدواج کنیم و یه زندگی دو نفره رو شروع کنیم. خنده ی تلخی کردم و گفتم ولی حساب و کتابت اشتباهه. با تعجب ابروشو بالا انداخت و گفت کجاش اشتباهه؟ اونجاش اشتباهه که من الان حامله ام.. علیرضا اخماشو تو هم کر و گفت راست میگی اینو میگی که با اعصاب من بازی کنی ؟ گفتم برای چی باید دروغ بگم؟ قصدم دارم که بچمو به دنیا بیارم. علیرضا گفت نه تو انگار کاملا عقلتو از دست دادی... گفتم این بچه ، بچه ی منه ،تو هم اگه بچه رو نمی خوای همین جا منو پیاده کن.. علیرضا عصبی شد و گفت می خوای بچه رو بدنیا بیاری، بیار ،ولی همین که به دنیا اومد باید تحویلش بدی به اون ننه بزرگ و اون پدرش. از سرعتی که رانندگی میکرد ترسیدم ،محکم خودمو به صندلی فشار دادم و سعی کردم چیزی نگم که عصبی تر بشه. وقتی سکوتمو دید آرومتر شد.. سرمو به طرفش چرخوندم و گفتم میشه دیگه ادامه ندی؟ علیرضا بعد از شنیدن حرفم ، تابی به ابروش داد و دیگه چیزی نگفت .. کمی بعد دستشو روی دکمه ی رادیوی ماشین فشار داد..علیرضا هم خیلی شاد و سرخوش ، جوری که انگار که وضعیتمون خیلی عادیه و هیچ اتفاق خاصی نیوفتاده، با صدای بلند شروع کرد به همخونی با آهنگ و اونقدر آهنگ پشت آهنگ خوند که کلافم کرده بود، توی دلم از غصه و نگرانی آشوب بود و صدای سرخوشش بیشتر آشوبم می کرد و اون لحظه فقط دلم می خواست سرش جیغ بکشم و بگم ساکت شو… ولی چشمامو بستمو سعی کردم کمی به خودم مسلط باشم و به خودم دلداری بدم که مسیر بی بازگشت پیش روم به خوشبختی و پایان غم و غصه هام ختم میشه، بلکه دلم کمی آروم بگیره. اونقدر تو فکر و خیال خودم غرق شدم که کم کم چشمام سنگین شد و به خواب رفتم . با توقف ماشین چشامو آروم باز کردمو نگاهی به اطراف انداختم و از دیدن جایی که کاملا برام آشنا بود و یه روز نه چندان دوری جونمو برداشته و ازش دور شده بودم.. دوباره با دقت به اطراف نگاه کردم بلکه اشتباه کرده باشم، ولی هر چی بیشتر نگاه می کردم بیشتر مطمئن می شدم که اشتباه نمی کنم و اونجا جایی نیست جز روستای خودمون. رو به علیرضا کردمو با لکنت گفتم این بود فکر بکرت؟ اونجایی که گفتی دست هیچ کس بهمون نمی رسه اینجا بود؟ تمام اون حرفایی که توی ماشین زدی دروغ بود ؟ حتما انتظار داری بازم بهت اعتماد کنم نه؟ علیرضا بدون اینکه جواب سوالامو بده در ماشین رو باز کرد و گفت فعلا هیچی نپرس و تا کسی ندیدتمون زود از ماشین پیاده شو و خودش سریع رفت و چند قدم اونطرف تر ، ادامه دارد بومِ آشپزی 
#دخترِ_اخر #قسمت_نودوشش
در یکی از خونه های روستامون که بعد از فوت صاحبش که پیرزنی به نام اختر خانم بود متروکه و مخروبه رها شده بود و همه ی اهالی روستا از اون خونه وحشت داشتن ،باز کرد و گفت بفرما ، اینم خونمون... فقط زود باش تا کسی اینجا ندیدتت پیاده شو .خواستم از ماشین پیدا بشم، اما به محض اینکه پامو که چند ساعت توی یک حالت مونده بود روی زمین گذاشتم از درد آخ بلندی گفتمو چشمامو محکم روی هم فشار دادم. به محض اینکه چشمامو باز کردم، چشمم افتاد به علیرضا که کنارم ایستاده بود و مدام با نگرانی سوال می کرد و می گفت یهو چت شد ؟ درد داری؟ چی شدی؟ گفتم پام، پام خیلی درد می کنه ،نمی تونم پیاده شم...ولی هر جور به سختی پیاده شدم و به سمت خونه ای که از بچگیم حتی از بردن اسمش هم وحشت داشتم راه افتادم... نگاهی به اطراف انداختم و با دیدن وسایلی که داخلش بود، به نظرم اومد که بعد از مرگ صاحبش ، آدمهای دیگه ای هم اونجا سکونت داشتن و ما اولین ساکنانش نیستیم ،فقط متوجه نمی شدم پس چرا از بچگی به ما گفته بودن که اونجا متروکه س.. علیرضا داخل یکی از اتاقها شد و گفت خوش اومدی تاج گلم …اونقدر از دستش حرصی بودم که دیگه نتونستم خودمو کنترل کنم و با صدای بلندی گفتم خیلی آدم بدی هستی، اگه می بینی باهات اومدم و الان اینجام فقط و فقط به خاطر نجات جون منصور از دست آدمی مثل توئه، وگرنه حاضر نبودم بقدم از قدم بردارم ...پوزخند پرحرصی زد و گفت دوباره جلوی من اسم اونو آوردی ؟ حتما باید یه بلایی سرش بیارم که اسمش و نبری؟گفتم والا از تو هیچی بعید نیست ،اینم ازت برمیاد. گفت چرا اینجوری می کنی تاج گل ؟ گفتم واسه اینکه تو با بدجنسی منو آوردی اینجا ، تو بهم نگفتی که میخوای منو بیاری روستا ، وگرنه به هیچ عنوان باهات نمی اومدم. اصلا تو متوجه هستی با آوردن من به اینجا چقدر جونمو به خطر انداختی؟ تو مگه نمی دونستی که اینجا همه از من متنفرن..گفت من فکر همه جا رو کردم که آوردمت اینجا، اتفاقا تنها جایی که کسی به بودنت شک نمی کنه همین جاس، پس دیگه اینقدر اعصاب منو خورد نکن . اشکایی که روی صورتم روون شده بودنو با پشت دستم پاک کردمو گفتم منصور کجاس ؟ باید سر قولت وایسی ، یادت که نرفته چه قولی بهم دادی؟ گفتی با اومدن من منصور رو آزاد می کنی بره مگه نه؟ گفت چرا منصور اینقدر برات مهمه و من که انقدر دوستت دارم قدر یه ارزن هم برات مهم نیستم هااا؟ گفتم برام مهمه چون اون یه جوونمرد به تمام معناس و به خاطر راحتی من حتی از جونش هم مایه گذاشت. علیرضا گفت میتونی ساکت بشی یا نه ؟ ترس رو کنار گذاشتم و گفتم نه نمی تونم. با حرص از جاش بلند شد و گفت مثل اینکه حرف همو نمی فهمیم بهتره من یه کم برم بیرون تا یه کاری دست جفتمون ندادم.گفتم کجا می خوای بری؟ حق نداری قبل از اینکه به حرفام گوش کنی جایی بری. گفت به حرفات گوش می کنم ،ولی دیگه نمی خوام حتی یک بارم اسمی از اون یارو بشنوم ، این آخرین باره که دارم بهت میگم و دیگه هم تکرار نمی کنم ،دیگه نمی خوام اسم اون یارو توی خونم بیاد فهمیدی؟ گفتم الان داری منو تهدید می کنی ؟ بعدم گفتی نمی خوای اسمشو توی خونت بشنوی؟ گفت آره گفتم نمی خوام تو خونم بشنوم ، چون اینجا رو خریدم، تهدیدت هم نمی کنم ،فقط دارم بهت تذکر میدم، چون هنوز اونقدر بد نشدم که مدام اسم یکی دیگه رو پیش من تکرار کنی و منم هیچی نگم. گفتم پس اگه نمی خوای مدام اسمشو بشنوی جواب سوالمو بده با منصور چیکار کردی ؟ گفت تو انگار زبون منو متوجه نمیشی ؟ گفتم تا وقتی که جواب سوالمو نگیرم نه ، از ته دیدات هم نمی ترسم ،چون چیزی برای از دست دادن ندارم ، اگر هم بخوای جوابمو ندی، راهمو می گیرمو میرم به خان میگم که تو پسرشو از بین بردی. علیرضا گفت هیچ وقت این کارو نمی کنی فهمیدی؟هیچ وقت…. الانم تا بیشتر از این اعصابمو خورد نکردی میرم بیرون یه بادی بخوره به کله ام ، موقع برگشتنم یه تخم مرغی ماستی چیزی می گیرم میارم که با نون داغ عصمت بدجور می چسبه.گفتم نون عصمت؟ مگه تو نارینو طلاق ندادی ؟ گفت هنوز که نه، ولی تا چند ماه دیگه طلاقش میدم. قهقهه ی بلندی زدمو گفتم وااای علیرضا تو دیگه کی هستی؟من دیگه یه لحظه هم اینجا نمی مونم ، هر بلایی هم که می خوای سر منصور بیاری ،برو بیار ، دیگه برام مهم نیست ،فقط دیگه حاضر نیستم اینجا بمونم. دستمو به دیوار گرفتمو خواستم از جام بلند شم که گفت ، مجبورم چند ماه دیگه با نارین زندگی کن تا به اون چیزی که میخوام برسم.. گفتم مثلا میخوای به چی برسی ؟ بگو منم بدونم.. نفس عمیقی کشید و گفت تاج گل تو اصلا دلت نگ من نشده بودی؟گفتم اونقدر مصیبت پشت مصیبت سرم اومد که هر روز از صبح تا شبم یا غم و غصه بود یا درد و گریه.
ادامه دارد....
بومِ آشپزی
در یکی از خونه های روستامون که بعد از فوت صاحبش که پیرزنی به نام اختر خانم بود متروکه و مخروبه رها شده بود و همه ی اهالی روستا از اون خونه وحشت داشتن ،باز کرد و گفت بفرما ، اینم خونمون... فقط زود باش تا کسی اینجا ندیدتت پیاده شو .خواستم از ماشین پیدا بشم، اما به محض اینکه پامو که چند ساعت توی یک حالت مونده بود روی زمین گذاشتم از درد آخ بلندی گفتمو چشمامو محکم روی هم فشار دادم. به محض اینکه چشمامو باز کردم، چشمم افتاد به علیرضا که کنارم ایستاده بود و مدام با نگرانی سوال می کرد و می گفت یهو چت شد ؟ درد داری؟ چی شدی؟ گفتم پام، پام خیلی درد می کنه ،نمی تونم پیاده شم...ولی هر جور به سختی پیاده شدم و به سمت خونه ای که از بچگیم حتی از بردن اسمش هم وحشت داشتم راه افتادم... نگاهی به اطراف انداختم و با دیدن وسایلی که داخلش بود، به نظرم اومد که بعد از مرگ صاحبش ، آدمهای دیگه ای هم اونجا سکونت داشتن و ما اولین ساکنانش نیستیم ،فقط متوجه نمی شدم پس چرا از بچگی به ما گفته بودن که اونجا متروکه س.. علیرضا داخل یکی از اتاقها شد و گفت خوش اومدی تاج گلم …اونقدر از دستش حرصی بودم که دیگه نتونستم خودمو کنترل کنم و با صدای بلندی گفتم خیلی آدم بدی هستی، اگه می بینی باهات اومدم و الان اینجام فقط و فقط به خاطر نجات جون منصور از دست آدمی مثل توئه، وگرنه حاضر نبودم بقدم از قدم بردارم ...پوزخند پرحرصی زد و گفت دوباره جلوی من اسم اونو آوردی ؟ حتما باید یه بلایی سرش بیارم که اسمش و نبری؟گفتم والا از تو هیچی بعید نیست ،اینم ازت برمیاد. گفت چرا اینجوری می کنی تاج گل ؟ گفتم واسه اینکه تو با بدجنسی منو آوردی اینجا ، تو بهم نگفتی که میخوای منو بیاری روستا ، وگرنه به هیچ عنوان باهات نمی اومدم. اصلا تو متوجه هستی با آوردن من به اینجا چقدر جونمو به خطر انداختی؟ تو مگه نمی دونستی که اینجا همه از من متنفرن..گفت من فکر همه جا رو کردم که آوردمت اینجا، اتفاقا تنها جایی که کسی به بودنت شک نمی کنه همین جاس، پس دیگه اینقدر اعصاب منو خورد نکن . اشکایی که روی صورتم روون شده بودنو با پشت دستم پاک کردمو گفتم منصور کجاس ؟ باید سر قولت وایسی ، یادت که نرفته چه قولی بهم دادی؟ گفتی با اومدن من منصور رو آزاد می کنی بره مگه نه؟ گفت چرا منصور اینقدر برات مهمه و من که انقدر دوستت دارم قدر یه ارزن هم برات مهم نیستم هااا؟ گفتم برام مهمه چون اون یه جوونمرد به تمام معناس و به خاطر راحتی من حتی از جونش هم مایه گذاشت. علیرضا گفت میتونی ساکت بشی یا نه ؟ ترس رو کنار گذاشتم و گفتم نه نمی تونم. با حرص از جاش بلند شد و گفت مثل اینکه حرف همو نمی فهمیم بهتره من یه کم برم بیرون تا یه کاری دست جفتمون ندادم.گفتم کجا می خوای بری؟ حق نداری قبل از اینکه به حرفام گوش کنی جایی بری. گفت به حرفات گوش می کنم ،ولی دیگه نمی خوام حتی یک بارم اسمی از اون یارو بشنوم ، این آخرین باره که دارم بهت میگم و دیگه هم تکرار نمی کنم ،دیگه نمی خوام اسم اون یارو توی خونم بیاد فهمیدی؟ گفتم الان داری منو تهدید می کنی ؟ بعدم گفتی نمی خوای اسمشو توی خونت بشنوی؟ گفت آره گفتم نمی خوام تو خونم بشنوم ، چون اینجا رو خریدم، تهدیدت هم نمی کنم ،فقط دارم بهت تذکر میدم، چون هنوز اونقدر بد نشدم که مدام اسم یکی دیگه رو پیش من تکرار کنی و منم هیچی نگم. گفتم پس اگه نمی خوای مدام اسمشو بشنوی جواب سوالمو بده با منصور چیکار کردی ؟ گفت تو انگار زبون منو متوجه نمیشی ؟ گفتم تا وقتی که جواب سوالمو نگیرم نه ، از ته دیدات هم نمی ترسم ،چون چیزی برای از دست دادن ندارم ، اگر هم بخوای جوابمو ندی، راهمو می گیرمو میرم به خان میگم که تو پسرشو از بین بردی. علیرضا گفت هیچ وقت این کارو نمی کنی فهمیدی؟هیچ وقت…. الانم تا بیشتر از این اعصابمو خورد نکردی میرم بیرون یه بادی بخوره به کله ام ، موقع برگشتنم یه تخم مرغی ماستی چیزی می گیرم میارم که با نون داغ عصمت بدجور می چسبه.گفتم نون عصمت؟ مگه تو نارینو طلاق ندادی ؟ گفت هنوز که نه، ولی تا چند ماه دیگه طلاقش میدم. قهقهه ی بلندی زدمو گفتم وااای علیرضا تو دیگه کی هستی؟من دیگه یه لحظه هم اینجا نمی مونم ، هر بلایی هم که می خوای سر منصور بیاری ،برو بیار ، دیگه برام مهم نیست ،فقط دیگه حاضر نیستم اینجا بمونم. دستمو به دیوار گرفتمو خواستم از جام بلند شم که گفت ، مجبورم چند ماه دیگه با نارین زندگی کن تا به اون چیزی که میخوام برسم.. گفتم مثلا میخوای به چی برسی ؟ بگو منم بدونم.. نفس عمیقی کشید و گفت تاج گل تو اصلا دلت نگ من نشده بودی؟گفتم اونقدر مصیبت پشت مصیبت سرم اومد که هر روز از صبح تا شبم یا غم و غصه بود یا درد و گریه.
ادامه دارد....
بومِ آشپزی
۷