بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_نودوچهار گویا مسیر هم خسته ات کرده و هم بد اخلاق. دایه گفت آره من توی راه زود خسته می شم ، بعد سرشو به طرفمون چرخوند و گفت پیاده شید دیگه ، منتظر چی هستید؟ با تو هستم نرگس. اما قبل از اینکه نرگس چیزی بگه من گفتم دایه اگه اشکالی نداره من تو ماشین بمونم ، نه دلم می خواد چیزی بخورم و نه پای پیاده شدن دارم ، شما هم برید با خیال راحت به کارتون برسید. دایه لبشو کج کرد و گفت خود دانی، والا من دیگه حوصله التماس کردم ندارم و از ماشین پیاده شد.. نرگس گفت آبجی تاج گل ، به خاطر اون حرفام که ازم دلخور نشدی؟ آخه اگه من اون حرفا رو نمی زدم خدا می‌دونه مش صابر راجع بهمون چه قضاوتی می کرد ... سرمو تکون دادم و گفتم من مشکلی ندارم فدای سرت، فقط نمی دونم چطوری می خوای از دل دایه زینت در بیاری. نرگس گفت تو نمی‌خواد نگران دایه باشی من خودم اونو درستش می کنم. سریع از ماشین پیاده شد و خودشو به دایه که کنار مش صابر راه میرفت ،رسوند. درد پام امونمو بریده بود ، داشتم با دستم آروم آروم پاهامو ماساژ می دادم و به دور شدن دایه و نرگس نگاه می کردم که یهو در ماشین باز شد .. با دیدن علیرضا ، وحشت برم داشت، با لکنت گفتم تو ... اینجا .... چیکار میکنی ؟ پوز خندی زد و گفت فکر کردی به همین راحتی از دست من خلاص میشی ؟ یا اینکه فکر کردین من سادم و با دوتا حرف دروغ گول می خورم ؟ نه تاج گل خانوم از این خبرا نیست ، باید بفهمی که احساس من مسخره ی دست تو نیست .. از زور ترس آب دهنمو به سختی قورت دادم و گفتم چی میگی تو از کدوم احساس حرف میزنی ؟ چند دفعه ی دیگه باید بهت بگم اون چیزی که تو اسمشو دوست داشتن می ذاری یه احساس زودگذر بچه گونه بیشتر نبوده ، چه جوری دیگه باید بهت بگم که اشتباه کردم و دارم تاوان همه ی اشتباهاتی که کردمو پس میدم ؟ اصلا میدونی چیه؟ من لیاقت تو رو ندار،م شما رو بخیر و ما رو به سلامت . علیرضا گفت ساکت شو تاج گل ، الان دیگه برای اینکه بفهمی چه کاری اشتباه بوده و چه کاری درست خیلی دیره .. هاله ی چشماش پر از اشک شد و با همون صدای بغض دارش گفت اگه می خوای هیچ اتفاق بدی برای منصور جونت نیوفته ، همین الان از این ماشین پیاده میشی و همراه من میای فهمیدی؟ اخمی کردم و گفتم تو با منصور چیکار داری؟ بلایی که سرش نیوردی ؟ نفس بلندی کشید و گفت چیه نگرانش شدی؟ بسه دیگه تاج گل صبر منم حدی داره. تو هیچ وقت نفهمیدی که من توی این مدت چندبار مردم و زنده شدم، اما باز هم گفتم علیرضا صبور باش و دنبال راه چاره باش.. الان دیگه از این خبرا نیست، خوب اینو توی گوشت فرو کن ، حالا دیگه به هیچ عنوان نمیذارم منو نادیده بگیری ، روی من و احساسم پا بذاری و به منصور فکر کنی... با بغض گفتم به خدا ، به پیر به پیغمبر اشتباه می کنی بین من و منصور هیچی نیست و اون فقط قصدش کمک کردن به من بود. علیرضا عصبی شد و گفت باشه اصلا حرف تو درست ، مگه نمیگی فقط می خواسته کمکت کنه ؟ دستش درد نکنه ،تو دیگه کمک لازم نداری، چون از این به بعدش خودم هستم ، الانم تا اون روی منو بالا نیاوردی که برم و یه بلایی سرش بیارم ، زود از این ماشین پیاده شو و با من بیا .. با فک لرزونم که هم از شدت بغض و هم از شدت نگرانی برای منصور که نکنه علیرضا بلایی سرش آورده باشه، به شدت می‌لرزید ، گفتم باشه باشه هر چی تو بگی ولی قبلش باید بهم قول بدی که نه الان و نه هیچ وقت دیگه کاری به منصور نداشته باشی. علیرضا چشماشو که از خوشحالی روی هم فشار داد و گفت قول ، قول میدم ،فقط الان تا سرو کله ی اون زنه پیدا نشده زودتر بیا سوار ماشین من شو که از اینجا بریم! دستمو به صندلی ماشین فشار دادم و با دردی که توی پام داشتم به سختی از ماشین پیاده شدم . اما به محض اینکه پیاده شدمو در ماشین رو بستم ،چشمم به علیرضا افتاد که به جون لاستیکای ماشین مش صابر افتاده بود و پارشون میکرد .. با حرص نگاهی بهش کردمو گفتم داری چیکار میکنی؟ من که دارم با تو میام ، چرا میخوای این بنده خدا هارو تو سرما نگه داری ؟ سرشو بالا گرفت و گفت کار از محکم کاری عیب نمی کنه، بلند شد و گفت زودتر راه بیافت تاج گل . بدون اینکه چیزی بگه کنارم راه افتاد و منم لنگون لنگون پامو دنبال خودم می کشیدم که نرگس از پشت سرمون داد زد آبجی تاج گل داری کجا میری ؟ سرمو به طرفش برگردوندم و تا خواستم حرفی بزنم علیرضا پرتم کرد تو ماشین و بلافاصله خودش پشت فرمون نشست و ماشینو به حرکت در آورد ، دستامو جلوی صورتم گرفتم و با صدای بلند به هق هق افتادم.. علیرضا گفت چرا گریه می کنی ؟از من میترسی تاج گل ؟ من همون علیرضام ، همونی که دوستش داشتی... با همون هق هقی که داشتم گفتم ولی تو دیگه اون علیرضایی که من می شناختم نیستی، من دیگه نمی‌شناسمت، ادامه دارد... بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر #قسمت_نودوپنج
تو هیچ بویی از انسانیت و مهربونیه اون علیرضایی که من می شناختم نبردی،البته نمی دونم شایدم از اول همین جوری بودی و من جور دیگه تصورت کرده بودم هااا ؟اشک از گوشه ی چشمش روی صورتش چکید و گفت نه تاج گل ، من همونم که بودم، تو منو به این روز انداختی. گفتم من ؟ من بیچاره که دنبال بدبختیهای خودم بودم . سرشو تکون داد و گفت آره خود توووو … حرفشو قطع کردم و گفتم این حرفتو دیگه تکرار نکن علیرضا، من همون موقع هم بهت گفتم و یه بار دیگه هم الان برات تکرار می کنم،من اون موقع هر کاری کردم از روی اجبار بود ، ولی تو چیکار کردی؟ تو کاری کردی که من هر روز بیشتر از قبل ازت فاصله گرفتم. صداشو آروم کرد و گفت ولی الان اومدم همه چی رو جبران کنم تاج گل ... گفتم آره اومدی ، ولی من دیگه اون تاج گلی که دوست داشتی نیستم. گفت یعنی چی؟ یعنی دیگه دوستم نداری ؟ سرمو به طرف جاده ای که ماشین علیرضا تنها ماشین داخلش بود چرخوندم و سوالشو بی جواب گذاشتم. دوباره تکرار کرد و گفت جوابمو ندادی تاج گل ، دیگه منو دوست نداری ؟ گفتم برات اهمیت داره ؟ گفت معلومه که اهمیت داره ، می‌خوام تکلیف خودمو بدونم ، می‌خوام بدونم هنوز دوستم داری یا نه ؟صدامو آروم کردم و گفتم اگه بگم نه ،باهام چیکار میکنی ؟ عصبی شد و گفت سوالمو با سوال جواب نده ، ازت یه سوال پرسیدم و می‌خوام همین الانم جوابشو رک و پوست کنده بشنوم، تا خواستم جواب بدم یاد منصور افتادم ،ترسیدم حرفی بزنم که به ضرر منصور بشه و جوونش رو به خطر بندازه ، برای همین گفتم آره دوستت دارم ،ولی ... حرفمو قطع کرد و گفت مطمئن بودم که تو هم مثل من دوستم داری، اصلا برام مثل اون وقتا نبود ، انگار اصلا به کلی این آدمی که کنارم بود اون علیرضایی که براش اشک می ریختم نبود. تو دلم گفتم تاج گل چرا الان اینجوری شدی؟ یهو یاد حرفاش و کارهایی که توی اون چند وقت کرده افتادم و گفتم داریم کجا میریم ؟ لبخندی زد و گفت جایی میریم که دست هیچکس بهمون نرسه و بتونیم بدون ترس ازدواج کنیم و یه زندگی دو نفره رو شروع کنیم. خنده ی تلخی کردم و گفتم ولی حساب و کتابت اشتباهه. با تعجب ابروشو بالا انداخت و گفت کجاش اشتباهه؟ اونجاش اشتباهه که من الان حامله ام.. علیرضا اخماشو تو هم کر و گفت راست میگی اینو میگی که با اعصاب من بازی کنی ؟ گفتم برای چی باید دروغ بگم؟ قصدم دارم که بچمو به دنیا بیارم.علیرضا گفت نه تو انگار کاملا عقلتو از دست دادی... گفتم این بچه ، بچه ی منه ،تو هم اگه بچه رو نمی خوای همین جا منو پیاده کن..علیرضا عصبی شد و گفت می خوای بچه رو بدنیا بیاری، بیار ،ولی همین که به دنیا اومد باید تحویلش بدی به اون ننه بزرگ و اون پدرش. از سرعتی که رانندگی میکرد ترسیدم ،محکم خودمو به صندلی فشار دادم و سعی کردم چیزی نگم که عصبی تر بشه. وقتی سکوتمو دید آرومتر شد..سرمو به طرفش چرخوندم و گفتم میشه دیگه ادامه ندی؟علیرضا بعد از شنیدن حرفم ، تابی به ابروش داد و دیگه چیزی نگفت ..کمی بعد دستشو روی دکمه ی رادیوی ماشین فشار داد..علیرضا هم خیلی شاد و سرخوش ، جوری که انگار که وضعیتمون خیلی عادیه و هیچ اتفاق خاصی نیوفتاده، با صدای بلند شروع کرد به همخونی با آهنگ و اونقدر آهنگ پشت آهنگ خوند که کلافم کرده بود، توی دلم از غصه و نگرانی آشوب بود و صدای سرخوشش بیشتر آشوبم می کرد و اون لحظه فقط دلم می خواست سرش جیغ بکشم و بگم ساکت شو… ولی چشمامو بستمو سعی کردم کمی به خودم مسلط باشم و به خودم دلداری بدم که مسیر بی بازگشت پیش روم به خوشبختی و پایان غم و غصه هام ختم میشه، بلکه دلم کمی آروم بگیره. اونقدر تو فکر و خیال خودم غرق شدم که کم کم چشمام سنگین شد و به خواب رفتم . با توقف ماشین چشامو آروم باز کردمو نگاهی به اطراف انداختم و از دیدن جایی که کاملا برام آشنا بود و یه روز نه چندان دوری جونمو برداشته و ازش دور شده بودم.. دوباره با دقت به اطراف نگاه کردم بلکه اشتباه کرده باشم، ولی هر چی بیشتر نگاه می کردم بیشتر مطمئن می شدم که اشتباه نمی کنم و اونجا جایی نیست جز روستای خودمون. رو به علیرضا کردمو با لکنت گفتم این بود فکر بکرت؟ اونجایی که گفتی دست هیچ کس بهمون نمی رسه اینجا بود؟ تمام اون حرفایی که توی ماشین زدی دروغ بود ؟ حتما انتظار داری بازم بهت اعتماد کنم نه؟ علیرضا بدون اینکه جواب سوالامو بده در ماشین رو باز کرد و گفت فعلا هیچی نپرس و تا کسی ندیدتمون زود از ماشین پیاده شو و خودش سریع رفت و چند قدم اونطرف تر ،
ادامه دارد
بومِ آشپزی
تو هیچ بویی از انسانیت و مهربونیه اون علیرضایی که من می شناختم نبردی،البته نمی دونم شایدم از اول همین جوری بودی و من جور دیگه تصورت کرده بودم هااا ؟اشک از گوشه ی چشمش روی صورتش چکید و گفت نه تاج گل ، من همونم که بودم، تو منو به این روز انداختی. گفتم من ؟ من بیچاره که دنبال بدبختیهای خودم بودم . سرشو تکون داد و گفت آره خود توووو … حرفشو قطع کردم و گفتم این حرفتو دیگه تکرار نکن علیرضا، من همون موقع هم بهت گفتم و یه بار دیگه هم الان برات تکرار می کنم،من اون موقع هر کاری کردم از روی اجبار بود ، ولی تو چیکار کردی؟ تو کاری کردی که من هر روز بیشتر از قبل ازت فاصله گرفتم. صداشو آروم کرد و گفت ولی الان اومدم همه چی رو جبران کنم تاج گل ... گفتم آره اومدی ، ولی من دیگه اون تاج گلی که دوست داشتی نیستم. گفت یعنی چی؟ یعنی دیگه دوستم نداری ؟ سرمو به طرف جاده ای که ماشین علیرضا تنها ماشین داخلش بود چرخوندم و سوالشو بی جواب گذاشتم. دوباره تکرار کرد و گفت جوابمو ندادی تاج گل ، دیگه منو دوست نداری ؟ گفتم برات اهمیت داره ؟ گفت معلومه که اهمیت داره ، می‌خوام تکلیف خودمو بدونم ، می‌خوام بدونم هنوز دوستم داری یا نه ؟صدامو آروم کردم و گفتم اگه بگم نه ،باهام چیکار میکنی ؟ عصبی شد و گفت سوالمو با سوال جواب نده ، ازت یه سوال پرسیدم و می‌خوام همین الانم جوابشو رک و پوست کنده بشنوم، تا خواستم جواب بدم یاد منصور افتادم ،ترسیدم حرفی بزنم که به ضرر منصور بشه و جوونش رو به خطر بندازه ، برای همین گفتم آره دوستت دارم ،ولی ... حرفمو قطع کرد و گفت مطمئن بودم که تو هم مثل من دوستم داری، اصلا برام مثل اون وقتا نبود ، انگار اصلا به کلی این آدمی که کنارم بود اون علیرضایی که براش اشک می ریختم نبود. تو دلم گفتم تاج گل چرا الان اینجوری شدی؟ یهو یاد حرفاش و کارهایی که توی اون چند وقت کرده افتادم و گفتم داریم کجا میریم ؟ لبخندی زد و گفت جایی میریم که دست هیچکس بهمون نرسه و بتونیم بدون ترس ازدواج کنیم و یه زندگی دو نفره رو شروع کنیم. خنده ی تلخی کردم و گفتم ولی حساب و کتابت اشتباهه. با تعجب ابروشو بالا انداخت و گفت کجاش اشتباهه؟ اونجاش اشتباهه که من الان حامله ام.. علیرضا اخماشو تو هم کر و گفت راست میگی اینو میگی که با اعصاب من بازی کنی ؟ گفتم برای چی باید دروغ بگم؟ قصدم دارم که بچمو به دنیا بیارم.علیرضا گفت نه تو انگار کاملا عقلتو از دست دادی... گفتم این بچه ، بچه ی منه ،تو هم اگه بچه رو نمی خوای همین جا منو پیاده کن..علیرضا عصبی شد و گفت می خوای بچه رو بدنیا بیاری، بیار ،ولی همین که به دنیا اومد باید تحویلش بدی به اون ننه بزرگ و اون پدرش. از سرعتی که رانندگی میکرد ترسیدم ،محکم خودمو به صندلی فشار دادم و سعی کردم چیزی نگم که عصبی تر بشه. وقتی سکوتمو دید آرومتر شد..سرمو به طرفش چرخوندم و گفتم میشه دیگه ادامه ندی؟علیرضا بعد از شنیدن حرفم ، تابی به ابروش داد و دیگه چیزی نگفت ..کمی بعد دستشو روی دکمه ی رادیوی ماشین فشار داد..علیرضا هم خیلی شاد و سرخوش ، جوری که انگار که وضعیتمون خیلی عادیه و هیچ اتفاق خاصی نیوفتاده، با صدای بلند شروع کرد به همخونی با آهنگ و اونقدر آهنگ پشت آهنگ خوند که کلافم کرده بود، توی دلم از غصه و نگرانی آشوب بود و صدای سرخوشش بیشتر آشوبم می کرد و اون لحظه فقط دلم می خواست سرش جیغ بکشم و بگم ساکت شو… ولی چشمامو بستمو سعی کردم کمی به خودم مسلط باشم و به خودم دلداری بدم که مسیر بی بازگشت پیش روم به خوشبختی و پایان غم و غصه هام ختم میشه، بلکه دلم کمی آروم بگیره. اونقدر تو فکر و خیال خودم غرق شدم که کم کم چشمام سنگین شد و به خواب رفتم . با توقف ماشین چشامو آروم باز کردمو نگاهی به اطراف انداختم و از دیدن جایی که کاملا برام آشنا بود و یه روز نه چندان دوری جونمو برداشته و ازش دور شده بودم.. دوباره با دقت به اطراف نگاه کردم بلکه اشتباه کرده باشم، ولی هر چی بیشتر نگاه می کردم بیشتر مطمئن می شدم که اشتباه نمی کنم و اونجا جایی نیست جز روستای خودمون. رو به علیرضا کردمو با لکنت گفتم این بود فکر بکرت؟ اونجایی که گفتی دست هیچ کس بهمون نمی رسه اینجا بود؟ تمام اون حرفایی که توی ماشین زدی دروغ بود ؟ حتما انتظار داری بازم بهت اعتماد کنم نه؟ علیرضا بدون اینکه جواب سوالامو بده در ماشین رو باز کرد و گفت فعلا هیچی نپرس و تا کسی ندیدتمون زود از ماشین پیاده شو و خودش سریع رفت و چند قدم اونطرف تر ،
ادامه دارد
بومِ آشپزی
۱۵