بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_صدوبیستوپنج نرگس چشمشو به این طرف و اون طرف چرخوند، کمی اونطرف تر یه تیکه کاغذ پیدا کرد ، سریع رفت آوردشو گفت آبجی بیا روی این بشین ، تو هنوز زائو هستی .. لبخندی بهش زدم و همزمان با پاک کردن اشکی که از چشمم چکید ،خدا رو برای اینکه حداقل نرگس رو کنارم داشتم شکر کردم. رو به نرگس کردمو گفتم ،نرگس تا هوا تاریک نشده باید یه تصمیمی بگیریم و یه جایی رو برای موندنمون پیدا کنیم . نرگس که حسابی خودشو باخته بود با گریه گفت آخه آبجی یه چیزی میگی ، کجا رو داریم که بمونیم خودت خوب می دونی که نه اینجا کسی رو می شناسیم و نه جایی داریم که بریم و از همه مهمتر پولی نداریم که ... دستشو روی صورتش دستشو روی صورتش گرفت و با صدای بلند شروع به گریه کرد.دستمو روی سرش کشیدم و گفتم نگران نباش،من یه چند تیکه طلا دارم، بعد شیر دادن به ماه گل میریم پیش یه زرگری می فروشیمشون و با پولش یه اتاقی چیزی برای موندنمون اجاره می کنیم، روزا تو ماه گل رو نگه می‌داری و من دنبال کار میرم ، کار می کنم و زندگیمونو می چرخونیم . هنوز مشغول حرف زدن و تعریف کردن نقشه هام برای آیندمون بودم که با صدایی که از پشت سرم شنیدن، سراسیمه حرفمو قطع کردم و آب دهنمو قورت دادم…. با صدای بغض آلود منصوری که اسممو صدا میزد، چشمامو آروم روی هم گذاشتم و اشکم ریخت.. بدون اینکه جواب منصور رو بدم گفتم نرگس بلند شو بریم ، داره دیرمون میشه. از جام بلند شدم و بدون اینکه به صورت منصور نگاه کنم تند تند مسیر نا معلوممون رو در پیش گرفتم. منصور سد راهم شد و گفت کجا می خوای بری ؟ اینکارو با من نکن تاج گل. نفس عمیقی کشیدم و گفتم دارم میرم جایی که لیاقته خودم و بچمه، میخوام برم جایی که دیگه کسی نتونه منو از خونش بیرون بندازه و لقمه ای که میخورم از زور بازوی خودم باشه و بی منت اون نونو بخورم. منصور صداشو آروم کرد و گفت تاج گل اون خونه ، خونه ی خودته منم بیخود کردم گفتم از اونجا بری ، اشتباه کردم ، عصبی بودم، به خدا از دست خان اونقدر عصبی شدم که یه لحظه نفهمیدم چی گفتمو چیکار کردم ، حتی تصورش هم برام سخته که پدرم همچین آدمیه ، شاید نتونی درکم کنی ،ولی تو رو خدا بهم یه فرصت دیگه بده که جبران کنم. خنده ی تلخی کردم و گفتم دقیقا درکت می کنم ، چون اون موقع حالت مثل حال الان من بود که از دستت خیلی عصبی هستم ، پس لطفا از حس و حالت برای من حرف نزن، الان هم لطفا برو کنار و سد راهم نشو آقا منصور ، چون من تصمیم خودمو گرفتمو می خوام تا شب نشده یه جایی رو برای خودمون پیدا کنم ، با بچه کوچیک که نمی تونم تو کوچه خیابون آواره باشم. منصور صداشو بالاتر برد و گفت تو هیچ جا نمیری ، روز اولی که دیدمت بهت قول دادم که همیشه پشتت باشم ، الان فقط بهم بگو چطوری اشتباهمو جبران کنم ؟ گفتم با رفتنت از زندگیم. بهم نگاهی گفت نمی تونم تاج گل ... آهی از ته دلم کشیدم و گفتم خودتم خوب می دونی که راه من و تو از هم جداست منصور . پاشو به زمین کوبید و گفت چرا ؟ چی خواستی که من برات مهیا نکردم؟ یه دلیلی بیار که منم قانع بشم.یه دلیلی بیار که منم قانع بشم. گفتم دلیل ؟ زندگی و گذشته ی من پر از دلیله برای اینکه من و تو نتونیم با هم ازدواج کنیم، بازم ازم دلیل می خوای؟ گفت گذشته ی تو گذشته و اصلا برای من دلیل نمیشه که بخوام ازت دست بکشم ، می‌دونی چرا ؟ منتظر جوابم نموند و گفت چون تو توی اتفاقات گذشتت هیچ نقشی نداشتی و اسیر اون گذشته شدی، ولی اگه دلت با من نیست، اون یه بحث دیگس ، که اونم الان مهم نیست ، تو فقط الان با من برگرد خونه ، تو هنوز مریضی ، یعنی زائو هستی و این بچه هنوز خیلی کوچیکه، شهر مثل روستا نیست تاج گل، تو و نرگس دوتا زن جو ون بدون مرد نمی تونید هم از پس مشکلات زندگی بربیاید و در امان بمونید. سکوت کردم و بعد از چند لحظه گفتم از کجا معلوم اگه برگردم دوباره تقی به توقی بخوره منو از خونت پرت نمیکنی بیرون؟ یا زینت خانم هر روز بهم یه بهتون جدید نمی زنه؟ منصور گفت حالا من تو عصبانیت یه اشتباهی کردم، توام هی کار اشتباهمو توی سرم نزن دیگه تاج گل ، یه بار نه ،صد بار گفتم و میگم اشتباه کردم و دیگه تکرار نمی کنم ، و از طرف دایه هم خیالت راحت باشه که دیگه کاری به کارت نداره. نرگس که تا اونموقع ساکت بود گفت آبجی اینقدر کله شق نباش دیگه، مگه نمی‌بینی منصور خان چطور داره ازت معذرت خواهی می کنه ؟ اشتباه کرده و خودش اشتباهشو فهمیده و پشیمونه دیگه، تو هم رنگ به صورتت نمونده ،ناسلامتی زائو هستی و نیاز به استراحت داری ، باید برات یه کاچی درست کنم تا بخوری و بدنت قوت بگیره، البته نمی‌دونم دایه بذاره یا نه.... منصور گفت ماه گلو بده به من ، دستت خسته شد ، منتظر من نموند و ماه گل و گرفت و سوار ماشین که شدیم ، ادامه دارد بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر#قسمت_صدوبیستوشش
از آینه به من نگاه کرد و گفت ببخشید که زود قاطی کردم تاج گل،من اینجور آدمی نبودم و نیستم ،فکر کنم خودت دیگه توی این چند ماهه کاملا منو شناخته باشی. قبل از من نرگس که صورتش به سمت خیابون بود و داشت از شیشه ی کنار ماشین به خیابون نگاه می کرد گفت آره بابا ، خدایی اصلا از این اخلاقای بد نداشتی که یهو قاطی کنی، اصلا ازت انتظار نداشتم منصور خان ، من راجع به شما یه فکرای دیگه ای می کردم ، ولی نمی دونم چرا یهو اخلاقت بد شد. از حرف نرگس خندم گرفت و نتونستم جلوی خنده امو بگیرم و با صدای بلندی قهقهه زدم، سرمو بلند کردم و دیدم منصور هم همزمان با من داره قهقهه میزنه و از خنده صورتش قرمز قرمز شده. نرگس که از خنده های ما تعجب کرده بود گفت واااا مگه من حرف خنده داری زدم ؟وسط خنده هام گفتم ببخش ببخش نرگس بانو،حرفت کاملا درست بود و اتفاقا به جا. یهو منصور خنده اش قطع شد، ماشینو یه گوشه از خیابون پارک کرد و گفت :اینجا یه لباس فروشی هست خیلی لباسهای قشنگی داره، میرم یه چند دست لباس خوشگل برای ماه گل بخرم و زودی برگردم و از ماشین پیاده شد. منصور که خوشحالی از چهرش می بارید با هر قدمی که میرفت سرشو به طرف ماشین می چرخوند و لبخندی بهم میزد تا وارد مغازه ی اونطرف خیابون شد. بعد از چند دقیقه با کلی لباس بچگونه که توی دستهاش بود برگشت و گفت این هم هدیه ی من به ماه گل خانوم خودم ، بعد یه زنجیر و پلاکی که روش وان یکاد حک شده بود رو روبروی من گرفت و گفت مبارکش باشه. گفتم منصور چرا هدیه ی به این گرونی خریدی؟ اون همه لباس براش گرفتی کافی بود دیگه ، چرا خودتو این همه به زحمت انداختی ، ماه گل که هنوز خیلی کوچیکه ، آخه طلا می خواست چیکار ؟ گفت تو براش نگهدار و بزرگ شد گردنش بنداز که هر وقت چشمت بهش افتاد یاد من کنی. سرمو پایین انداختمو با انگشتای کوچیک ماه گل بازی کردم و تمام مسیری که با ماشین طی کردیم دیگه سرمو بالا نیاوردم. با توقف ماشین فهمیدم که دوباره به خونه ی دایه و منصور رسیدیم ، سرمو بالا آوردم و برای یه لحظه تموم لحظات توی اون خونه و لحظه ای که منصور منو از خونش بیرون کرد و تموم گوشه کنایه های لایه جلوی چشمم تکرار شد. با آهی که کشیدم آروم از ماشین پیاده شدم ، چشمم به جای خالی ماشین مش صابر افتاد و با تعجب گفتم منصور، ماشین اون کجاس؟ منصور گفت مش صابر؟گفتم آره دیگه ، منظورم مش صابره. منصور خنده اش گرفت و گفت چرا اینقدر ازش عقده داری که حتی دوست نداری اسمشو به زبون بیاری؟گفتم عقده ندارم،ولی چون از اول ازش بد گفتی و شنیدم ، دید خوبی بهش ندارم .منصور ابروشو بالا داد و گفت خیلی دوست دارم حرفاتو باور کنم تاج گل، ولی یه حسی بهم میگه که داری یه چیزی رو ازم مخفی می‌کنی ،چند بار تا حالا بهت گفتم باز دارم میگم که اگه حرفی هست و اگه چیزی ازش دیدی بهم بگو و نزار بعدها خودم بفهمم، چون در اونصورت اتفاقهای خوبی نمی افته. گفتم اووو ، تو چقدر گیر میدی ، وقتی میگم هیچی نیست ، حتما نیست دیگه ، حالا تو هی گیر بده و تهدید کن. این حرفا رو ولش کن نگفتی ماشینش کجاس ؟ گفت ، بریم تو تا برات تعریف کنم، جلوی در و همسایه خوبیت نداره اینجوری دم در وایسیم. سرمو چرخوندم با دیدن چندتا جوون که اونطرف کوچه ایستاده بودن و بهمون نگاه میکردن فهمیدم برای همین می خواد زودتر وارد خونه بشیم. لبخندی زدمو گفتم آره آره بریم تو خونه. به محض ورودمون ، چشمم به دایه افتاد که روی سنگ ته حیاط نشسته بود و اونقدر غرق فکر و خیال بود که حتی متوجه ورود ما نشد. نرگس بلند گفت دایه جون ما برگشتیم ، اما دایه که دستاشو زیر چونش زده بود و انگار توی عالم هپروت سیر می کرد بازم صدای نرگس رو نشنید. منصور نگران گفت ننه ؟ دایه ؟ صداشو بالاتر برد و گفت ننه زینت ؟ صدامو نمی شنوی؟نرگس گفت منصور خان خودت که می‌دونی گوشای دایه سنگینه، از این فاصله صداش میزنی خب معلومه نمی شنوفه دیگه. بزار من برم بغل دستش و صداش بزنم. نمی‌دونم چرا یه لحظه دلم برای دایه خیلی سوخت ، آخه اون بنده خدا هم خیری از زندگیش ندیده بود و هیچ وقت تو زندگیش شانس نیورده بود و حالا هم که مثلا ازدواج کرده بود ، زن یه همچین آدمی شده بود. پشت سر نرگس تند تند راه رفتم و قبل از اینکه دایه مارو ببینه ، گفتم نرگس چیزی نگو و بیا کنار تا مارو نبینه .نرگس گفت واااای آبجی دوباره میخوای بلوا درست کنی ؟ گفتم تو یه لحظه اون زبونتو تو دهنت نگه دار، بعوا درست نمیشه. از پشت سر دایه آروم آروم جلو رفتمو وقتی کنارش رسیدم ماه گلو آروم توی بغلش گذاشتم و گفتم سلام دایه جون ، می‌دونم که دلت برام تنگ شده بود. دایه به خودش اومد و به ماه گل نگاه کرد و گفت اومدین؟
ادامه دارد....
بومِ آشپزی
از آینه به من نگاه کرد و گفت ببخشید که زود قاطی کردم تاج گل،من اینجور آدمی نبودم و نیستم ،فکر کنم خودت دیگه توی این چند ماهه کاملا منو شناخته باشی. قبل از من نرگس که صورتش به سمت خیابون بود و داشت از شیشه ی کنار ماشین به خیابون نگاه می کرد گفت آره بابا ، خدایی اصلا از این اخلاقای بد نداشتی که یهو قاطی کنی، اصلا ازت انتظار نداشتم منصور خان ، من راجع به شما یه فکرای دیگه ای می کردم ، ولی نمی دونم چرا یهو اخلاقت بد شد. از حرف نرگس خندم گرفت و نتونستم جلوی خنده امو بگیرم و با صدای بلندی قهقهه زدم، سرمو بلند کردم و دیدم منصور هم همزمان با من داره قهقهه میزنه و از خنده صورتش قرمز قرمز شده. نرگس که از خنده های ما تعجب کرده بود گفت واااا مگه من حرف خنده داری زدم ؟وسط خنده هام گفتم ببخش ببخش نرگس بانو،حرفت کاملا درست بود و اتفاقا به جا. یهو منصور خنده اش قطع شد، ماشینو یه گوشه از خیابون پارک کرد و گفت :اینجا یه لباس فروشی هست خیلی لباسهای قشنگی داره، میرم یه چند دست لباس خوشگل برای ماه گل بخرم و زودی برگردم و از ماشین پیاده شد. منصور که خوشحالی از چهرش می بارید با هر قدمی که میرفت سرشو به طرف ماشین می چرخوند و لبخندی بهم میزد تا وارد مغازه ی اونطرف خیابون شد. بعد از چند دقیقه با کلی لباس بچگونه که توی دستهاش بود برگشت و گفت این هم هدیه ی من به ماه گل خانوم خودم ، بعد یه زنجیر و پلاکی که روش وان یکاد حک شده بود رو روبروی من گرفت و گفت مبارکش باشه. گفتم منصور چرا هدیه ی به این گرونی خریدی؟ اون همه لباس براش گرفتی کافی بود دیگه ، چرا خودتو این همه به زحمت انداختی ، ماه گل که هنوز خیلی کوچیکه ، آخه طلا می خواست چیکار ؟ گفت تو براش نگهدار و بزرگ شد گردنش بنداز که هر وقت چشمت بهش افتاد یاد من کنی. سرمو پایین انداختمو با انگشتای کوچیک ماه گل بازی کردم و تمام مسیری که با ماشین طی کردیم دیگه سرمو بالا نیاوردم. با توقف ماشین فهمیدم که دوباره به خونه ی دایه و منصور رسیدیم ، سرمو بالا آوردم و برای یه لحظه تموم لحظات توی اون خونه و لحظه ای که منصور منو از خونش بیرون کرد و تموم گوشه کنایه های لایه جلوی چشمم تکرار شد. با آهی که کشیدم آروم از ماشین پیاده شدم ، چشمم به جای خالی ماشین مش صابر افتاد و با تعجب گفتم منصور، ماشین اون کجاس؟ منصور گفت مش صابر؟گفتم آره دیگه ، منظورم مش صابره. منصور خنده اش گرفت و گفت چرا اینقدر ازش عقده داری که حتی دوست نداری اسمشو به زبون بیاری؟گفتم عقده ندارم،ولی چون از اول ازش بد گفتی و شنیدم ، دید خوبی بهش ندارم .منصور ابروشو بالا داد و گفت خیلی دوست دارم حرفاتو باور کنم تاج گل، ولی یه حسی بهم میگه که داری یه چیزی رو ازم مخفی می‌کنی ،چند بار تا حالا بهت گفتم باز دارم میگم که اگه حرفی هست و اگه چیزی ازش دیدی بهم بگو و نزار بعدها خودم بفهمم، چون در اونصورت اتفاقهای خوبی نمی افته. گفتم اووو ، تو چقدر گیر میدی ، وقتی میگم هیچی نیست ، حتما نیست دیگه ، حالا تو هی گیر بده و تهدید کن. این حرفا رو ولش کن نگفتی ماشینش کجاس ؟ گفت ، بریم تو تا برات تعریف کنم، جلوی در و همسایه خوبیت نداره اینجوری دم در وایسیم. سرمو چرخوندم با دیدن چندتا جوون که اونطرف کوچه ایستاده بودن و بهمون نگاه میکردن فهمیدم برای همین می خواد زودتر وارد خونه بشیم. لبخندی زدمو گفتم آره آره بریم تو خونه. به محض ورودمون ، چشمم به دایه افتاد که روی سنگ ته حیاط نشسته بود و اونقدر غرق فکر و خیال بود که حتی متوجه ورود ما نشد. نرگس بلند گفت دایه جون ما برگشتیم ، اما دایه که دستاشو زیر چونش زده بود و انگار توی عالم هپروت سیر می کرد بازم صدای نرگس رو نشنید. منصور نگران گفت ننه ؟ دایه ؟ صداشو بالاتر برد و گفت ننه زینت ؟ صدامو نمی شنوی؟نرگس گفت منصور خان خودت که می‌دونی گوشای دایه سنگینه، از این فاصله صداش میزنی خب معلومه نمی شنوفه دیگه. بزار من برم بغل دستش و صداش بزنم. نمی‌دونم چرا یه لحظه دلم برای دایه خیلی سوخت ، آخه اون بنده خدا هم خیری از زندگیش ندیده بود و هیچ وقت تو زندگیش شانس نیورده بود و حالا هم که مثلا ازدواج کرده بود ، زن یه همچین آدمی شده بود. پشت سر نرگس تند تند راه رفتم و قبل از اینکه دایه مارو ببینه ، گفتم نرگس چیزی نگو و بیا کنار تا مارو نبینه .نرگس گفت واااای آبجی دوباره میخوای بلوا درست کنی ؟ گفتم تو یه لحظه اون زبونتو تو دهنت نگه دار، بعوا درست نمیشه. از پشت سر دایه آروم آروم جلو رفتمو وقتی کنارش رسیدم ماه گلو آروم توی بغلش گذاشتم و گفتم سلام دایه جون ، می‌دونم که دلت برام تنگ شده بود. دایه به خودش اومد و به ماه گل نگاه کرد و گفت اومدین؟
ادامه دارد....
بومِ آشپزی
۱۱