بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_سیوهشت برای بچه هات اتفاقی افتاده ؟ یا آقا ،یا ننه آقا ؟ همه رو با هم گفتم، ولی از کسی که هیچ وقت احتمالش را نمیدادم اسم نبردم ... گفت خانجون،گفتم خانجون چی شده صنوبر ؟خانجون که چند ساعت پیش اینجا بود ، صدامو بالاتر بردم و گفتم خانجونم چش شده ؟ نگو که از درد پاهاش زمین خورده و خدایی نکرده ،زبونم لال ، پاهاش شکسته ؟ با همون گریه ها گفت ای کاش اینجوری میشد ...فکم شروع به لرزیدن شد ، گفتم پس چی شده ، دِه بگو دختر منو نصف جون کردی ؟ آب دهنشو قورت داد و گفت خانجون رفت ، دیگه خانجونی نداریم تاج گل... خنده ایی کردم و گفتم دختر نمیری منو ترسوندی ، برمیگرده، اون که جایی جز خونه ی آقاجون نمیتونه یه ساعت بیشتر جایی بمونه ..دستشو گرفتم و با خودم به طرف اتاق کشیدم و گفتم حالا به جای این همه گریه و زاری و منو تا حد مرگ ترسوندن،بیا باهم یه لقمه غذا بخوریم ، منو از تنهایی بیرون میاری، اگه ببینی چه آبگوشتی بار گذاشتم، حتما دست و پنجه ات هم پشت سرش هم میخوری... دستشو با حرص از دستم کشید و گفت میفهمی چی بهت دارم میگم ؟ گفتم آره گفتی خانجور رفته، من هم گفتم برمیگرده ... گفت تاج گل خانجون مُرد .... در جا خشکم زد و دهنم و دست و پام قفل شدن ، و گوشام کیپ ، فقط با چشام به لبای متحرک صنوبر نگاه میکردم ، یهو سیلی محکمی به صورتم زد و منو از حالت منگی خارج کرد،در جا سر جایی که ایستاده بودم نشستم و یه صدا پشت سر هم جیغ و تو سر و صورتم میزد. صنوبر دستمو گرفت و می‌گفت تاج اینجوری با خودت نکن ،دستمو گرفت و گفت به جای اینکه اینجا بمونیم و دو نفره شیون و گریه کنیم ،بیا ازاینجا بریم ، الان ننه آقا تنهاس و ما باید تنهاش نزاریم و موندن ما اینجا جایز نیست ... دورو برمو نگاه کردم و گفتم من چطوری برم ؟ آخه اگه برگردم ناصر منو دوباره به باد کتک میگیره.. گفت پس من برم ؟ گفتم نه یه لحظه صبر کن زیر قابلمه رو خاموش کنم و من هم همراهت میام ،نهایتش یه کتک که این هم دیگه بهش عادت کردم .. صنوبر با ناراحتی گفت مگه تو داری کتک میخوری که اینجور حرف میزنی ؟ بی تفاوت به حرفش به مطبخ رفتم و زیر گاز و خاموش کردم... با دست اشاره کردم و گفتم من آماده ام بریم آبجی ، وقتی به خونه ی آقاجون رسیدیم دم در ایستادم و به جای جای حیاط نگاه حسرت امیزی کردم، همه ی همسایه و فامیل و بچه و بزرگ بودن جز خانجون ، خونه ی آقاجون که یه زمانی خونه ی بچگیام و خنده و گریه ها و شیطنت هایم بود، برای من غریبگی میکرد .. ننه آقا با دیدنم داد زد تاج گل اومدی ننه ؟ اومدی ببینی چطور خانجون مارو سیاه پوش کرد ؟ اومدی ببینی چطور بی مادر شدم ؟ اشکام ناخوداگاه برای فقدان کسی که همیشه کنارم بود بی وقفه روی صورت غم دیدم ریخته شدن ..هنوز نمیتونستم تمام این گریه ها و شیون ها و زجه های زن و مرد و بچه و بزرگ را باور کنم ، یه لحظه به طرف اتاقش آروم و بی صدا قدم برداشتم ، سنگینی پاهام شبیه وزنه های صد کیلویی شده بودن ،هر لحظه صدای خانجون تو گوشم می‌پیچید و یهو سرمیچرخوندم و میگفتم جونم خانجون ؟ دم در اتاق خانجون که همیشه برای فرار از ننه آقا پشت خانجون و تو اتاقش و مقر من شده بود رسیدم و در جا ایستادم ، نفس هام احساس خفگی بهم دست داد ، با شدت درو با پام به طرف داخل هول دادم ، از دیدن خانجون که نصف صورتش با چادر رنگ رنگیش که همیشه روی شکمش بسته بود پوشونده شده و کنارش شیشه ی روغن زیتونی که قرار بود مرهم زخمام بشه ...خانجون را برای بیدار شدن صدا میزدم، با ترس از نداشتن خانجون نگاه کردم ،به طرفش رفتم ، کنار سرش نشستم و نصف دیگه ی صورتش را از چادر برداشتم و با صدای آرومی گفتم خانجون ؟ خانجونم اینا چی دارن میگن ؟ قرار بود زود پیشم برگردی ولی چی شد ؟ حالا تورو اینجا دراز به دراز خوابیده میبینم خانجونم ؟ تو خودت می‌دونی تو این دنیا به این پهناش جز تو حرفمو بفهمی کسی رو ندارم ..دستشو گرفتم و گفتم پاشو خانجون ، اصلا شوخی قشنگی نیست ، دستشو روی قلبم گذاشتم و با صدای کمی بلندتری گفتم ببین قلبم چی می‌کشه ، پس تو یکی منو تنها نزار ،یهو دستش از دستم سُر خورد و روی زمین بی حرکت افتاد ، اینجا بود که دیگه فهمیدم بی کس شدم ،دستمو به گوشم چسبوندم و یه صدا پشت سر هم برای خانجونی که مرهم التیام زندگیم جیغ کشیدم ، ننه آقا سعی میکرد منو آروم کنه بهش نگاه کردم و با دستم بهش اشاره کردم و گفتم تو یکی میخوای منو آروم کنی ؟ تو روی آتیش زندگیم هیزم میریختی ننه آقا ،تو در حقم مادری نکردی که اینقدر خانجون برای من کباب میشد.. ننه آقا فقط اشک می‌ریخت و به حرفام گوش میداد... چند تا مرد و چند تا زن دور خانجون حلقه زدن و همچنان من که سعی میکردم خانجونم را از اتاق بیرون نبرن قدرتی در مقابلشون نداشتم... ادامه دارد.... بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر#قسمت_سیونه
خانجون سر یه چشم بهم زدن و بعد از غسل کردنش به خاک سپرده شد،من هنوز مات و مبهوت به خاک ریختنشون روی جسد بی جون خانجون مونده بودم ، تا اینکه کارشون را با یه چادر مشکی روی خروار خاک به اتمام رسوندن و کم کم هر که به هر طریقی به طرف خونه ی آقاجون برای مراسم متفرق شدن ، کم کم هوا رو به تاریکی می‌رفت و سوز سرما به صورتم شلاق میزد ، خودم را پشت درختی قایم کردم تا منو مجبور به بردن با خودشون نکنن، آخه دنیایی بعد از خانجونی نداشتم ، با رفتن همه ، خودم را کنار مزاری که عزیزم اونجا تک و تنها و ببین چندین قبر کهنه و نو خوابیده بود ، کنار خاکی که هنوز بوی نمش تازه بود دراز کشیدم و گفتم خانجون من تورو تنها نمیزارم،دلی وعده ی ما این نبود ، یادته بهم گفتی من همیشه پشتت هستم؟ منتها در حقم تو هم جفا کردی ، سرم را بالا آوردم و روی خاک چسبوندم و گفتم من چکار کنم ؟ چطور با این همه عذاب زندگی کنم ؟ تو که خواستی از پیشم بری، چرا این همه بهم خوبی کردی که الان دارم مثل اسپند روی زغال جرز بلز میشم ، من چطور با ناصر زندگیمو سر کنم ؟ چطور از پس خاله عصمت بر بیام ؟ قرار بود تو همه ی این سوالات را با قلب بزرگت برام حل کنی ،ولی الان به همین زودی کم آوردی و بدون اینکه راهم را بهم نشون بدی رفتی ؟ کارت درست بود خانجون ؟ نه که درست نیست ، خانجونم ناصر منو به حال خودم نمیزاره ،حتی اگه بخوام زن زندگی بشم،به قول خودت باید بسوزم و بسازم ،ولی این سوختنا آخرش چی ؟ یه تکونی خوردم، با ای بلندی که از درد زخم کمرم احساس میکردم ، نیم خیز شدم ، خنده ایی کردم و گفتم قرار بود بری روغن بیاری و روی زخمم بمالی ،ولی به جای اینکه مرهمم باشی ،قلبم را با رفتنت شکوندی و پشت سر هم به هق هق افتادم ...صدایی شنیدم، گریمو با ترس قورت دادم ،و بی حرکت سر جایم میخکوب شدم.. صدای علیرضا پشت سرم را شنیدم، زود به طرفش چرخیدم ، گفت این همه گریه و زاری بس نیست؟ بی جواب سرم را به طرف قبر خانجون چرخوندم ، گفت وقتی دیدم همه برگشتن ولی تو بینشون نبودی ،حدس میزدم اینجا باشی ، اینجا موندنت این موقعه ی شب خوبیت نداره تاج گل .. با صدای خفه دوباره گریه هامو سر دادم.. گفت من هم به خاطر خانجون خیلی ناراحت شدم ، واقعا حق خانجون مردن نبود ، به جاش باید اون عصمت زیر این خاک می‌خوابید ، ولی دیگه چکار میشه با تقدیر کرد ، هر که یه روزی باید بره ... صدام از جیغ گرفته بود ، سوزش بدی توی گلوم احساس میکردم ، گفتم رفتنش همش به خاطر غصه های من بود ، اینقدر حرص خورد و خورد و نمیتونست دم از حرف به کسی بزنه ، نمیتونست از حق گم شده ام طرفداری کنه ، تا اینکه پیش صندوقچه اش دیگه طاقت نیورد و منو با این همه غم تنها گذاشت ، علیرضا ؟ بدون اینکه منتظر جوابش بمونم گفتم من بدون خانجون مثل آدم بی دست و پا میمونم ، بی کس شدم...صدای خروش خروش پای کسی منو از حال خودم بیرون کشید و گفتم علیرضا ؟ آروم گفت هیس و دور شد ... همه جارو ظلمات فرا گرفته بود ، خوف برم داشت ، تق و تق دندون هام تو سکوت شبونه ی قبرستون به صدا در اومد ، هر لحظه قدم ها نزدیک و نزدیکتر میشدن ،یه لحظه صدای ناصر با نفس های تند که تو سکوت به گوش میرسیدگفت این وقت شب و اینجا چه کار می‌کنی ؟ کل روستارو به خاطرت زیر و رو کردم ، هیچ سوراخی نبود سرک نکشیدم .. گفتم پیش خانجون موندم ، آخه امشب غر یبه ، تنهاس ، من پیشش موندم تا نترسه ..کنارم نشست صدای کشیدن دماغش را شنیدم ...گفتم داری گریه می‌کنی ؟ مگه تو هم بلدی گریه کنی ؟ با بغض گفت من هم مثل تو برای از دست دادن خانجون اشک میریزم ، براش ناراحتم ، به هر حال اون هم مادر بزرگ من هم میشه ، درسته شمارو بیشتر دوست داشت ،ولی برای ما هم بد نبود.. گفتم ناصر می‌دونی آخرین بار خانجون چی بهم گفت ؟ سرشو به طرفین تکون داد و گفت نه من از کجا بدونم به تو چی گفته ..گفتم سراغ ننتو از من میگرفت ، ولی ننت حتی برای شستن ننش نیومد ، غریبه ها و ننه آقا خانجونمو شستن ...ناصر با صدای بلند به هق هق افتاد و گفت ننم هم داره بی قراری میکنه، امروز وقتی خبر خانجونو شنید چنان حالش بد شد ... یهو گریمو قورت دادم و گفتم تو می‌دونی پس ننت و نارین کجا هستن ؟ هر جا هستن از این روستا بیرون نرفتن ...زود گفت نه من از کجا بدونم کجا هستن ؟ اتفاقا من در به در دنبالشون هستم ..گفتم تو همین یه دقیقه پیش مگه نگفتی ننت از شنیدن این خبر حالش بد شده ؟ به پت و پت افتاد و گفت نه منظورم اینه که ننم حتما از شنیدن این خبر حالش بد میشه ، پاشو پاشو هوا سرده ، خانجون نیازی به موندن تو نداره ، زود بیا بریم همه نگران تو هستن...یه نفس عمیقی کشید و سرپا شد و گفت دنبالم راه بیافت ، دیگه نمی‌خواد بری خونه ی اقات ، مستقیم برمیگردیم خونه ..
ادامه دارد
بومِ آشپزی
خانجون سر یه چشم بهم زدن و بعد از غسل کردنش به خاک سپرده شد،من هنوز مات و مبهوت به خاک ریختنشون روی جسد بی جون خانجون مونده بودم ، تا اینکه کارشون را با یه چادر مشکی روی خروار خاک به اتمام رسوندن و کم کم هر که به هر طریقی به طرف خونه ی آقاجون برای مراسم متفرق شدن ، کم کم هوا رو به تاریکی می‌رفت و سوز سرما به صورتم شلاق میزد ، خودم را پشت درختی قایم کردم تا منو مجبور به بردن با خودشون نکنن، آخه دنیایی بعد از خانجونی نداشتم ، با رفتن همه ، خودم را کنار مزاری که عزیزم اونجا تک و تنها و ببین چندین قبر کهنه و نو خوابیده بود ، کنار خاکی که هنوز بوی نمش تازه بود دراز کشیدم و گفتم خانجون من تورو تنها نمیزارم،دلی وعده ی ما این نبود ، یادته بهم گفتی من همیشه پشتت هستم؟ منتها در حقم تو هم جفا کردی ، سرم را بالا آوردم و روی خاک چسبوندم و گفتم من چکار کنم ؟ چطور با این همه عذاب زندگی کنم ؟ تو که خواستی از پیشم بری، چرا این همه بهم خوبی کردی که الان دارم مثل اسپند روی زغال جرز بلز میشم ، من چطور با ناصر زندگیمو سر کنم ؟ چطور از پس خاله عصمت بر بیام ؟ قرار بود تو همه ی این سوالات را با قلب بزرگت برام حل کنی ،ولی الان به همین زودی کم آوردی و بدون اینکه راهم را بهم نشون بدی رفتی ؟ کارت درست بود خانجون ؟ نه که درست نیست ، خانجونم ناصر منو به حال خودم نمیزاره ،حتی اگه بخوام زن زندگی بشم،به قول خودت باید بسوزم و بسازم ،ولی این سوختنا آخرش چی ؟ یه تکونی خوردم، با ای بلندی که از درد زخم کمرم احساس میکردم ، نیم خیز شدم ، خنده ایی کردم و گفتم قرار بود بری روغن بیاری و روی زخمم بمالی ،ولی به جای اینکه مرهمم باشی ،قلبم را با رفتنت شکوندی و پشت سر هم به هق هق افتادم ...صدایی شنیدم، گریمو با ترس قورت دادم ،و بی حرکت سر جایم میخکوب شدم.. صدای علیرضا پشت سرم را شنیدم، زود به طرفش چرخیدم ، گفت این همه گریه و زاری بس نیست؟ بی جواب سرم را به طرف قبر خانجون چرخوندم ، گفت وقتی دیدم همه برگشتن ولی تو بینشون نبودی ،حدس میزدم اینجا باشی ، اینجا موندنت این موقعه ی شب خوبیت نداره تاج گل .. با صدای خفه دوباره گریه هامو سر دادم.. گفت من هم به خاطر خانجون خیلی ناراحت شدم ، واقعا حق خانجون مردن نبود ، به جاش باید اون عصمت زیر این خاک می‌خوابید ، ولی دیگه چکار میشه با تقدیر کرد ، هر که یه روزی باید بره ... صدام از جیغ گرفته بود ، سوزش بدی توی گلوم احساس میکردم ، گفتم رفتنش همش به خاطر غصه های من بود ، اینقدر حرص خورد و خورد و نمیتونست دم از حرف به کسی بزنه ، نمیتونست از حق گم شده ام طرفداری کنه ، تا اینکه پیش صندوقچه اش دیگه طاقت نیورد و منو با این همه غم تنها گذاشت ، علیرضا ؟ بدون اینکه منتظر جوابش بمونم گفتم من بدون خانجون مثل آدم بی دست و پا میمونم ، بی کس شدم...صدای خروش خروش پای کسی منو از حال خودم بیرون کشید و گفتم علیرضا ؟ آروم گفت هیس و دور شد ... همه جارو ظلمات فرا گرفته بود ، خوف برم داشت ، تق و تق دندون هام تو سکوت شبونه ی قبرستون به صدا در اومد ، هر لحظه قدم ها نزدیک و نزدیکتر میشدن ،یه لحظه صدای ناصر با نفس های تند که تو سکوت به گوش میرسیدگفت این وقت شب و اینجا چه کار می‌کنی ؟ کل روستارو به خاطرت زیر و رو کردم ، هیچ سوراخی نبود سرک نکشیدم .. گفتم پیش خانجون موندم ، آخه امشب غر یبه ، تنهاس ، من پیشش موندم تا نترسه ..کنارم نشست صدای کشیدن دماغش را شنیدم ...گفتم داری گریه می‌کنی ؟ مگه تو هم بلدی گریه کنی ؟ با بغض گفت من هم مثل تو برای از دست دادن خانجون اشک میریزم ، براش ناراحتم ، به هر حال اون هم مادر بزرگ من هم میشه ، درسته شمارو بیشتر دوست داشت ،ولی برای ما هم بد نبود.. گفتم ناصر می‌دونی آخرین بار خانجون چی بهم گفت ؟ سرشو به طرفین تکون داد و گفت نه من از کجا بدونم به تو چی گفته ..گفتم سراغ ننتو از من میگرفت ، ولی ننت حتی برای شستن ننش نیومد ، غریبه ها و ننه آقا خانجونمو شستن ...ناصر با صدای بلند به هق هق افتاد و گفت ننم هم داره بی قراری میکنه، امروز وقتی خبر خانجونو شنید چنان حالش بد شد ... یهو گریمو قورت دادم و گفتم تو می‌دونی پس ننت و نارین کجا هستن ؟ هر جا هستن از این روستا بیرون نرفتن ...زود گفت نه من از کجا بدونم کجا هستن ؟ اتفاقا من در به در دنبالشون هستم ..گفتم تو همین یه دقیقه پیش مگه نگفتی ننت از شنیدن این خبر حالش بد شده ؟ به پت و پت افتاد و گفت نه منظورم اینه که ننم حتما از شنیدن این خبر حالش بد میشه ، پاشو پاشو هوا سرده ، خانجون نیازی به موندن تو نداره ، زود بیا بریم همه نگران تو هستن...یه نفس عمیقی کشید و سرپا شد و گفت دنبالم راه بیافت ، دیگه نمی‌خواد بری خونه ی اقات ، مستقیم برمیگردیم خونه ..
ادامه دارد
بومِ آشپزی
۷