بومِ آشپزی 🍛
#دختر‌ِ_آخر #قسمت_سیوهفت گفت نترس هیچکی نمیتونه جای منو پیدا کنه فقط یه کاری کن غذا برام کنار بزار تا گشنه نمونم و زود تو انباری رفت... لنگان لنگان خودمو به در رسوندم و پشت در گفتم کیه ؟ خانجون گفت منم تاج گل ، ننه کجا مونده بودی با این پای علیلم منو یه ساعت پشت در نگه داشتی ، دِه باز کن دیگه ... پشت سرمو نگاه کردم، وقتی مطمعن شدم و وقتی دیدم رفته ،درو باز کردم و قبل از اینکه خانجون داخل حیاط شه بی صدا گریه کردم .. گفت اینکارا چیه میکنی دختر ؟ والله همه شوهر کردن ،حتی من هم شوهر کردم منتها مثل تو اینجوری نکردیم ، زود تا کسی تورو اینجوری ندیده داخل خونه بشیم ... خانجون داخل شد و گفت هنوز از اون عصمت خبری نشد ؟ اینقدر دغدغه ی فکری زندگیمو داشتم به خاله و دخترش فکر نمی‌کردم ، خانجون وقتی دید جوابی نگرفت سرشو بالا گرفت و از دیدن قیافم صورتش در هم شد و گفت دیگه چکار کردی که این بلا سرت آورده ؟ گفتم کاری نکردم خانجون، ولی انگار سرنوشتم اینجوری تو دفتر اقبالم نوشته شده .. بغضش ترکید و گفت بگو ببینم چکار کردی ؟ دستمو تکون دادم و گفتم به پیر به پیغمبر کاری نکردم ...دستشو گرفتم و با خودم به طرف اتاق بردم و جای کتکهاش و نشون دادم گفتم خانجون جرم من فقط عروس این خونه شدنه... خانجون محکم تو صورتش زد و گفت وای تاج گل ، چه بلایی سرت اومده ،از دست تو عصمت که این دختر قشنگم را به چه روزی انداختی ... گفتم خانجون مگه کمرم چی شده که اینجوری تورو بهم ریخت؟ اشکاش طاقت سکوت را نداشتن و روی حاله ی صورتش ریخته شدن .. گفت ننه خیر نبینه ناصر .. با بغ‌ض گفتم خانجون ناراحت نباش این اول راه زندگیمه ، من باید کم کم عادت کنم ... خانجون دستاش برام باز کرد و گفت بیا بغلم مادر..خانجون بیشتر از مادر برای من دلسوزی میکرد ، بعد از گریه و گلایه از این زندگی ، خانجون یه دفعه اشکشو پاک کرد و گفت تاج گل ؟ سرم را به طرفش چرخوندم و گفتم بله خانجون ؟ انگشتشو روی لبش گذاشت و گفت به نظرت این عصمت با دخترش کجا مخفی شدن ؟ لبامو چین چین کردم و گفتم، خانجون این هم واسه من هم سوال شده، چند باری از ناصر پرسیدم ،تنها با جواب سربالا بهم میده.. گفت آخه ناصر چه میفهمه ، خیلی عقل درست درمونی داره ، تو هم هی ازش می‌پرسی ... دستمو روی پای خانجون گذاشتم و گفتم چرا حرفمو باور نمیکنی خانجون ؟ حداقل تو یکی به حرفم ایمان بیار ، یک بار و هزار بار دیگه باز میگم ، که ناصر دیونه نیست .. خانجون گفت فرض کن من باورت کردم ، چه کاری از دستم برمیاد؟ هااا ؟ گفتم حداقل میدونم یکی حرفامو باور کرده .. خانجون دستشو تو جیبش گذاشت و یه بسته گوشت که لای پارچه و صد گره زده بود بیرون آورد و گفت به کلی داشت یادم می‌رفت ، برات گوشت تازه آوردم تا یه آبگوشتی برای خودت و اون شوهرت درست کنی، هم خودت بخور و هم برای شامت بزار بمونه... راستی تاج گل شوهرت کجاس؟ الان من یه ساعته اینجام ،ولی خبری ازش نیست؟ گفتم نمی‌دونم خانجون ، بعد از اینکه عقده اشو خالی کرد با عجله از خونه بیرون رفت... خانجون به فکر رفت و گفت هر جا رفته باشه، اونا ناصر را به جون تو انداختن که اینجور بلایی داره سرت میاره... دستشو برام تکون داد و گفت پاشو پاشو غذاتو بار بزار من یه توکه پا برم خونه روغن زیتونی که ننه میثم از شمال دو سه سال پیش برای درد پاهام آورده بود ،بیارم و روی این زخمات بزنم ، بلکه دهن باز نکنن و عفونت نکنم ....ولی حواست باشه کسی درو زد به روی کسی باز نکن فهمیدی چی گفتم ؟ این پا اون پا نکنی و غذا یادت بره ؟ گفتم خداشکر که تورو دارم خانجون ، اگه تو نبودی من با این همه غم چکار میکردم ؟ گفت خُب خُب اینقدر خودتو لوس نکن ، من از این لوس بازیا اصلا خوشم نمیاد ، بلند شد و داشت از خونه بیرون می‌رفت یهو قلبم گرفت ، صدا زدم خانجون ؟ به طرفم برگشت و لبخندی زد و گفت برو کاراتو بکن تا من برگردم ، ولی رفتن خانجون ابدی شد ، با رفتنش انگار قلبم را با خودش برد ، آروم گفتم تاج ، چرا مثل بچه ی دوساله شدی ؟ تا نیومدن خانجون کارتو بکن تا دل سیر با خانجونت حرف بزنی ، تند تند غذارو بار گذاشتم و منتظر خانجون نشستم.. هر چه منتظر خانجون نشستم بیفایده بود و از اومدن خانجون ناامید تر میشدم و هر لحظه استرسم چندین برابر میشد ،قلبم انگار منتظر خبرهایی بود... با صدای تق و تق در حیاط چنان از جام بلند شدم و با خوشحالی گفتم بلاخره اومدی جونم به فدایت ....حالا که اومدی خوش اومدی بهترین مادر بزرگ دنیا !پشت در ایستادم و گفتم کیه ؟ صدای صنوبر با بغوض و گریه گفت منم تاج گل ،درو باز کن که بدبخت شدیم .. نفسم از شنیدن حرفش و گریه هاش بالا رفت و بدون بازگشت تند تند قلبم به تپش افتاد ، لرزش دستام توان باز کردن در را از من گرفت ادامه دارد بومِ آشپزی 
#دختر‌ِ_آخر #قسمت_سیوهشت
برای بچه هات اتفاقی افتاده ؟ یا آقا ،یا ننه آقا ؟همه رو با هم گفتم، ولی از کسی که هیچ وقت احتمالش را نمیدادم اسم نبردم ...گفت خانجون،گفتم خانجون چی شده صنوبر ؟خانجون که چند ساعت پیش اینجا بود ، صدامو بالاتر بردم و گفتم خانجونم چش شده ؟ نگو که از درد پاهاش زمین خورده و خدایی نکرده ،زبونم لال ، پاهاش شکسته ؟ با همون گریه ها گفت ای کاش اینجوری میشد ...فکم شروع به لرزیدن شد ، گفتم پس چی شده ، دِه بگو دختر منو نصف جون کردی ؟ آب دهنشو قورت داد و گفت خانجون رفت ، دیگه خانجونی نداریم تاج گل... خنده ایی کردم و گفتم دختر نمیری منو ترسوندی ، برمیگرده، اون که جایی جز خونه ی آقاجون نمیتونه یه ساعت بیشتر جایی بمونه ..دستشو گرفتم و با خودم به طرف اتاق کشیدم و گفتم حالا به جای این همه گریه و زاری و منو تا حد مرگ ترسوندن،بیا باهم یه لقمه غذا بخوریم ، منو از تنهایی بیرون میاری، اگه ببینی چه آبگوشتی بار گذاشتم، حتما دست و پنجه ات هم پشت سرش هم میخوری... دستشو با حرص از دستم کشید و گفت میفهمی چی بهت دارم میگم ؟ گفتم آره گفتی خانجور رفته، من هم گفتم برمیگرده ...گفت تاج گل خانجون مُرد ....در جا خشکم زد و دهنم و دست و پام قفل شدن ، و گوشام کیپ ، فقط با چشام به لبای متحرک صنوبر نگاه میکردم ، یهو سیلی محکمی به صورتم زد و منو از حالت منگی خارج کرد،در جا سر جایی که ایستاده بودم نشستم و یه صدا پشت سر هم جیغ و تو سر و صورتم میزد. صنوبر دستمو گرفت و می‌گفت تاج اینجوری با خودت نکن ،دستمو گرفت و گفت به جای اینکه اینجا بمونیم و دو نفره شیون و گریه کنیم ،بیا ازاینجا بریم ، الان ننه آقا تنهاس و ما باید تنهاش نزاریم و موندن ما اینجا جایز نیست ...دورو برمو نگاه کردم و گفتم من چطوری برم ؟ آخه اگه برگردم ناصر منو دوباره به باد کتک میگیره.. گفت پس من برم ؟گفتم نه یه لحظه صبر کن زیر قابلمه رو خاموش کنم و من هم همراهت میام ،نهایتش یه کتک که این هم دیگه بهش عادت کردم ..صنوبر با ناراحتی گفت مگه تو داری کتک میخوری که اینجور حرف میزنی ؟ بی تفاوت به حرفش به مطبخ رفتم و زیر گاز و خاموش کردم... با دست اشاره کردم و گفتم من آماده ام بریم آبجی ، وقتی به خونه ی آقاجون رسیدیم دم در ایستادم و به جای جای حیاط نگاه حسرت امیزی کردم، همه ی همسایه و فامیل و بچه و بزرگ بودن جز خانجون ، خونه ی آقاجون که یه زمانی خونه ی بچگیام و خنده و گریه ها و شیطنت هایم بود، برای من غریبگی میکرد ..ننه آقا با دیدنم داد زد تاج گل اومدی ننه ؟ اومدی ببینی چطور خانجون مارو سیاه پوش کرد ؟ اومدی ببینی چطور بی مادر شدم ؟ اشکام ناخوداگاه برای فقدان کسی که همیشه کنارم بود بی وقفه روی صورت غم دیدم ریخته شدن ..هنوز نمیتونستم تمام این گریه ها و شیون ها و زجه های زن و مرد و بچه و بزرگ را باور کنم ، یه لحظه به طرف اتاقش آروم و بی صدا قدم برداشتم ، سنگینی پاهام شبیه وزنه های صد کیلویی شده بودن ،هر لحظه صدای خانجون تو گوشم می‌پیچید و یهو سرمیچرخوندم و میگفتم جونم خانجون ؟ دم در اتاق خانجون که همیشه برای فرار از ننه آقا پشت خانجون و تو اتاقش و مقر من شده بود رسیدم و در جا ایستادم ، نفس هام احساس خفگی بهم دست داد ، با شدت درو با پام به طرف داخل هول دادم ، از دیدن خانجون که نصف صورتش با چادر رنگ رنگیش که همیشه روی شکمش بسته بود پوشونده شده و کنارش شیشه ی روغن زیتونی که قرار بود مرهم زخمام بشه ...خانجون را برای بیدار شدن صدا میزدم، با ترس از نداشتن خانجون نگاه کردم ،به طرفش رفتم ، کنار سرش نشستم و نصف دیگه ی صورتش را از چادر برداشتم و با صدای آرومی گفتم خانجون ؟ خانجونم اینا چی دارن میگن ؟ قرار بود زود پیشم برگردی ولی چی شد ؟ حالا تورو اینجا دراز به دراز خوابیده میبینم خانجونم ؟ تو خودت می‌دونی تو این دنیا به این پهناش جز تو حرفمو بفهمی کسی رو ندارم ..دستشو گرفتم و گفتم پاشو خانجون ، اصلا شوخی قشنگی نیست ، دستشو روی قلبم گذاشتم و با صدای کمی بلندتری گفتم ببین قلبم چی می‌کشه ، پس تو یکی منو تنها نزار ،یهو دستش از دستم سُر خورد و روی زمین بی حرکت افتاد ، اینجا بود که دیگه فهمیدم بی کس شدم ،دستمو به گوشم چسبوندم و یه صدا پشت سر هم برای خانجونی که مرهم التیام زندگیم جیغ کشیدم ، ننه آقا سعی میکرد منو آروم کنه بهش نگاه کردم و با دستم بهش اشاره کردم و گفتم تو یکی میخوای منو آروم کنی ؟تو روی آتیش زندگیم هیزم میریختی ننه آقا ،تو در حقم مادری نکردی که اینقدر خانجون برای من کباب میشد..ننه آقا فقط اشک می‌ریخت و به حرفام گوش میداد... چند تا مرد و چند تا زن دور خانجون حلقه زدن و همچنان من که سعی میکردم خانجونم را از اتاق بیرون نبرن قدرتی در مقابلشون نداشتم...
ادامه دارد....
بومِ آشپزی
برای بچه هات اتفاقی افتاده ؟ یا آقا ،یا ننه آقا ؟همه رو با هم گفتم، ولی از کسی که هیچ وقت احتمالش را نمیدادم اسم نبردم ...گفت خانجون،گفتم خانجون چی شده صنوبر ؟خانجون که چند ساعت پیش اینجا بود ، صدامو بالاتر بردم و گفتم خانجونم چش شده ؟ نگو که از درد پاهاش زمین خورده و خدایی نکرده ،زبونم لال ، پاهاش شکسته ؟ با همون گریه ها گفت ای کاش اینجوری میشد ...فکم شروع به لرزیدن شد ، گفتم پس چی شده ، دِه بگو دختر منو نصف جون کردی ؟ آب دهنشو قورت داد و گفت خانجون رفت ، دیگه خانجونی نداریم تاج گل... خنده ایی کردم و گفتم دختر نمیری منو ترسوندی ، برمیگرده، اون که جایی جز خونه ی آقاجون نمیتونه یه ساعت بیشتر جایی بمونه ..دستشو گرفتم و با خودم به طرف اتاق کشیدم و گفتم حالا به جای این همه گریه و زاری و منو تا حد مرگ ترسوندن،بیا باهم یه لقمه غذا بخوریم ، منو از تنهایی بیرون میاری، اگه ببینی چه آبگوشتی بار گذاشتم، حتما دست و پنجه ات هم پشت سرش هم میخوری... دستشو با حرص از دستم کشید و گفت میفهمی چی بهت دارم میگم ؟ گفتم آره گفتی خانجور رفته، من هم گفتم برمیگرده ...گفت تاج گل خانجون مُرد ....در جا خشکم زد و دهنم و دست و پام قفل شدن ، و گوشام کیپ ، فقط با چشام به لبای متحرک صنوبر نگاه میکردم ، یهو سیلی محکمی به صورتم زد و منو از حالت منگی خارج کرد،در جا سر جایی که ایستاده بودم نشستم و یه صدا پشت سر هم جیغ و تو سر و صورتم میزد. صنوبر دستمو گرفت و می‌گفت تاج اینجوری با خودت نکن ،دستمو گرفت و گفت به جای اینکه اینجا بمونیم و دو نفره شیون و گریه کنیم ،بیا ازاینجا بریم ، الان ننه آقا تنهاس و ما باید تنهاش نزاریم و موندن ما اینجا جایز نیست ...دورو برمو نگاه کردم و گفتم من چطوری برم ؟ آخه اگه برگردم ناصر منو دوباره به باد کتک میگیره.. گفت پس من برم ؟گفتم نه یه لحظه صبر کن زیر قابلمه رو خاموش کنم و من هم همراهت میام ،نهایتش یه کتک که این هم دیگه بهش عادت کردم ..صنوبر با ناراحتی گفت مگه تو داری کتک میخوری که اینجور حرف میزنی ؟ بی تفاوت به حرفش به مطبخ رفتم و زیر گاز و خاموش کردم... با دست اشاره کردم و گفتم من آماده ام بریم آبجی ، وقتی به خونه ی آقاجون رسیدیم دم در ایستادم و به جای جای حیاط نگاه حسرت امیزی کردم، همه ی همسایه و فامیل و بچه و بزرگ بودن جز خانجون ، خونه ی آقاجون که یه زمانی خونه ی بچگیام و خنده و گریه ها و شیطنت هایم بود، برای من غریبگی میکرد ..ننه آقا با دیدنم داد زد تاج گل اومدی ننه ؟ اومدی ببینی چطور خانجون مارو سیاه پوش کرد ؟ اومدی ببینی چطور بی مادر شدم ؟ اشکام ناخوداگاه برای فقدان کسی که همیشه کنارم بود بی وقفه روی صورت غم دیدم ریخته شدن ..هنوز نمیتونستم تمام این گریه ها و شیون ها و زجه های زن و مرد و بچه و بزرگ را باور کنم ، یه لحظه به طرف اتاقش آروم و بی صدا قدم برداشتم ، سنگینی پاهام شبیه وزنه های صد کیلویی شده بودن ،هر لحظه صدای خانجون تو گوشم می‌پیچید و یهو سرمیچرخوندم و میگفتم جونم خانجون ؟ دم در اتاق خانجون که همیشه برای فرار از ننه آقا پشت خانجون و تو اتاقش و مقر من شده بود رسیدم و در جا ایستادم ، نفس هام احساس خفگی بهم دست داد ، با شدت درو با پام به طرف داخل هول دادم ، از دیدن خانجون که نصف صورتش با چادر رنگ رنگیش که همیشه روی شکمش بسته بود پوشونده شده و کنارش شیشه ی روغن زیتونی که قرار بود مرهم زخمام بشه ...خانجون را برای بیدار شدن صدا میزدم، با ترس از نداشتن خانجون نگاه کردم ،به طرفش رفتم ، کنار سرش نشستم و نصف دیگه ی صورتش را از چادر برداشتم و با صدای آرومی گفتم خانجون ؟ خانجونم اینا چی دارن میگن ؟ قرار بود زود پیشم برگردی ولی چی شد ؟ حالا تورو اینجا دراز به دراز خوابیده میبینم خانجونم ؟ تو خودت می‌دونی تو این دنیا به این پهناش جز تو حرفمو بفهمی کسی رو ندارم ..دستشو گرفتم و گفتم پاشو خانجون ، اصلا شوخی قشنگی نیست ، دستشو روی قلبم گذاشتم و با صدای کمی بلندتری گفتم ببین قلبم چی می‌کشه ، پس تو یکی منو تنها نزار ،یهو دستش از دستم سُر خورد و روی زمین بی حرکت افتاد ، اینجا بود که دیگه فهمیدم بی کس شدم ،دستمو به گوشم چسبوندم و یه صدا پشت سر هم برای خانجونی که مرهم التیام زندگیم جیغ کشیدم ، ننه آقا سعی میکرد منو آروم کنه بهش نگاه کردم و با دستم بهش اشاره کردم و گفتم تو یکی میخوای منو آروم کنی ؟تو روی آتیش زندگیم هیزم میریختی ننه آقا ،تو در حقم مادری نکردی که اینقدر خانجون برای من کباب میشد..ننه آقا فقط اشک می‌ریخت و به حرفام گوش میداد... چند تا مرد و چند تا زن دور خانجون حلقه زدن و همچنان من که سعی میکردم خانجونم را از اتاق بیرون نبرن قدرتی در مقابلشون نداشتم...
ادامه دارد....
بومِ آشپزی
۱۲۲