بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_صد ماشینو یه گوشه کنار جاده نگه داشت و گفت بذار یه نگاه به پات بندازم ببینم چی شده که اینقدر درد داری.. گفتم نمی تونم باز کردن و بستنش مصیبته . گفت تاج گل من یه چیزایی از طب و دوا درمون حالیمه ،از بچگی که پیش دایه دوا و درمون گیاهی یاد گرفته بودم، بزرگ هم که شدم چند وقتی پیش یه حکیم توی شهر ، دوره ی طبابت دیدم، حالا بذار یه نگاهی بندازم. آروم گره های پارچه ای که روی زخمم بسته بودمو باز کرد ،به محض اینکه چشمش به زخمم افتاد نفس عمیقی کشید و گفت زخمت یه کم عمیقه و بدون وسایل استریل نمی شه کاریش کرد، ولی رسیدیم شهر می برمت پیش یه طبیب که آشنامه تا یه مرهمی چیزی بهش بزنه که زود زخمش خوب بشه . تازه انشالله تا شب می رسیم پیش دایه و اون برات چنتا دم نوش درست می کنه بهت میده بخوری،قول میدم که تا یکی دو روز دیگه زخمت خوبه خوب میشه. با شنیدن اسم دایه تازه یاد دایه زینت و نرگس افتادم و گفتم نمی دونم دایه و نرگس اصلا رسیدن به اون آدرسی که داده بودی یا نه. منصور گفت آها راستی یادم رفت بپرسم که چرا زودتر راه افتادید؟ مگه من نگفته بودم اگه تا سه روز ازم خبری نشد برید اون یکی خونه؟ اگه به حرفم گوش کرده بودید علیرضا نمی تونست بیارتت ده.. گفتم آره تو گفتی بعد از سه روز برید ، ولی وقتی علیرضا شبونه اومد توی خونه، دایه گفت دیگه اینجا موندنمون صلاح نیست و بهتره تا علیرضا بلایی سر هممون نیاورده زودتر از اینجا بریم.. ولی نمی دونستیم که اون زرنگ تر از این حرفاس و به محض اینکه از خونه بیرون بیایم تعقیبمون می کنه و وسط راه ، منو با تهدید جون تو مجبور می کنه که باهاش به اون روستا بیام . منصور که عصبانیت داشت از چشماش می بارید، دستشو محکم به پاش کوبید و سرشو به زیر لب یه چیزی گفت و بلافاصله سرشو به طرفم چرخوند و گفت راستشو بگو بلایی که سر دایه نیورد؟ سرمو بتکون دادم و گفتم نه به خدا ، فقط لاستیک ماشین مش صابر رو پاره کرد. گفت :مگه آدم قحط بود با اون مرد همسفر شدین ؟ منصور دیگه هیچی نگفت و تمام مسیر اخماش توی هم بود ، کاملا می شد فهمید که مسئله ای حسابی فکرشو مشغول کرده ،ولی نمی دونستم توی ذهنش چی می گذره. به محض رسیدن به شهری که دفعه ی قبل هم پیش از رسیدن به خونه ی دایه توش توقف کرده بودیم ، منصور سکوتشو شکست و گفت اون حکیمی که بهت گفتم، خونش توی همین شهره، اول یه سر بریم پیشش که پاتو ببینه بعدش کمی استراحت می کنیم و دوباره راه می افتیم و خیلی زود می رسونمت پیش دایه زینت. کنار یه خونه ی نقلی ماشین رو متوقف کرد و گفت بذار اول برم ببینم حکیم خونست و از ماشین پیاده شد ، با نوک انگشتش چند بار به در ضربه زد و سرشو به طرفم چرخوند و با لبخند گفت نگران نباش به احتمال زیاد خونس . با صدای نازک دختری که از پشت در می‌گفت کیه ؟ منصور صداشو صاف کرد و گفت منم منصور، نازلی حکیم خونست ؟ در نیمه باز شد و دختری گفت سلام آقا منصور ، خوب هستید ؟دایه زینت انشالله حالش خوبه ؟ منصور که سرشو رو به زمین خم کرده بود گفت الحمدالله همه خوبیم ،فقط بگو حکیم خونست ؟ گفت ااا ببخشید ، درو باز کرد و گفت بفرما داخل ، نه یعنی آره ، یعنی یه توک پا رفته تا نانوایی یه چنتایی نون سنگک بگیره و برگرده، تا شما یه چایی میل کنی میاد . منصور سرشو به طرف ماشین چرخوند و گفت نازلی ، با خودم یه مهمون هم براتون آوردم که متاسفانه پاش آسیب دیده و نمی تونه راه بره ، شما یه یالایی تو خونه بگید تا من برم تاج گلو با خودم بیارم داخل خونه، البته اگه مزاحم شما نباشیم ؟ نازلی با شنیدن اسمم سرشو از در بیرون آورد به من نگاهی کرد و گفت نه اختیار دارید چه مزاحمتی ، شما همیشه مراهمی. منصور به سمتم اومد و گفت پیاده شو تاج گل ، پامو روی زمین گذاشتمو خواستم از ماشین پیاده بشم که از درد نتونستم،ولی هر جور پیاده شدم و راه افتادم طرف خونه.. داخل که شدیم، نگاهم افتاد به حیاط کوچیکی که چند تا در داخلش باز می شد و نازلی هم با چشم غره کنار یکی از درها ایستاده بود و به من نگاه می کرد . منصور گفت نازلی یه سره بریم توی اتاق حکیم یا فعلا توی حیاط بشینیم؟ همون لحظه صدای مردی اومد که از پشت سرمون گفت حیاط چرا ؟ منو منصور ،هر دو سرمون رو به سمت صدا چرخوندیم ، منصور با لبخند به طرف پیرمردی که در نگاه اول ریش های سفید بلندش جلب توجه می کرد رفت ،خم شد و دستشو بوسید و گفت خیلی دلم براتون تنگ شده بود. حکیم ، به من نگاهی کرد و گفت به سلامتی ازدواج کردی منصور جان؟ احسنت به انتخابت، ماشالله دخترمون زیباس و مشخصه خانم محترمیم هست . منصور برعکس من که صورتم از خجالت گل انداخته بود ، با صورتی آروم و لبخندی که روی لبش اومده بود رو به حکیم گفت نه حکیم زن کجا بود ، تاج گل از آشناهامونه ، ادامه دارد... بومِ آشپزی 
#دخترِ_اخر #قسمت_صدویک
بدجوری آسیب دیده و الان امیدمون اول به خدا و بعدم به شماس که یه کاری براش انجام بدید.حکیم گفت نازلی دختر بیا این نونارو از دستم بگیر ببینم منصور خان چی میگه . نازلی که متوجه شده بود منصور هنوز ازدواج نکرده، با خوشحالی به طرف حکیم اومد و نون هایی که بوشون تو حیاط پیچیده بود رو از دستش گرفت و از ما دور شد . حکیم گفت انشالله که خیره ، بیاد بریم داخل اتاق تا ببینم درد دخترم چیه؟ همراه حکیم داخل اتاق شدیم، به محض اینکه نشستم با گریه رو به حکیم گفتم تو رو خدا کمکم کنید ،چند روزه که نمی تونم پامو تکون بدم و درست راه برم. حکیم با سر انگشتش ریش های بلندشو خاروند و گفت چه اتفاقی برای پات افتاده دخترم ؟ منصور نزدیکش شد و بدون اینکه بذاره من حرف هاشو بشنوم پچ پچی تو گوش حکیم کرد. اما من اونقدر درد داشتم که حوصله نداشتم برای شنیدن حرفهای حکیم و منصور کنجکاوی کنم.حکیم با صدای آرومی گفت عجب ....حکیم کنارم نشست و گفت دخترم اجازه هست من پاتو یه نگاهی بندازم ؟ به منصور نگاه کردم و گفتم بله فقط تورو خدا کاری کنید که دیگه این همه درد نکشم.. حکیم سرشو همراه با نفس بلندی که کشید تکون داد و گفت بذار اول یه نگاهی بندازم ببینم پات در چه حاله ،بعد یه مرحمی چیزی درست می کنم تا پاتو مداوا کنه، این هم بگم ،من نمیتونم معجزه کنم. منصور کنارش نشست و گفت من به کارتون ایمان دارم حکیم...منصور گره های پارچه ای که روی زخمم بود رو آروم باز میکرد و هر از گاهی هم نگاهی به صورتم می انداخت ،گفت می خوای چشماتو ببند که زخمتو نبینی و یه وقت مضطرب نشی و دردت بیشتر شه. گفتم نگاه نمی کنم البته من دیگه به درد کشیدن عادت کردم.حکیم خنده ای کرد و گفت شک ندارم که دختر قوی و جسوری هستی، برای همینم هست که پسرمون دوست داره ، حالا از شوخی بگذریم و من پاتو یه نگاهی بندازم ، ببینم با این پا چیکار کردی ؟ حکیم انگشتش رو روی زخمم گذاشت و فشاری داد که با جیغ گفتم خیلی درد داره.. منصور گفت می دونم خیلی درد داری ولی یه کم تحمل کن حکیم باید زخمتو خوب معاینه کنه تا بفهمه چه مرحمی برات تجویز کنه... حکیم علی نفس عمیقی کشید و گفت ، پسرم زخم پای این دختر ،هم عمیقه و هم عفونت شدیدی کرده ، یه هفته، ده روزی باید اینجا بمونه تا من بتونم مداواش کنم، ولی قول میدم بعد از این مدت کاملا مثل اولش بشه ، البته خودشم باید کمکم کنه. منصور با تردید گفت یه هفته ، ده روز باید اینجا باشه؟ نمیشه همون مرحم هایی که قراره براش بزنید رو بدید من براش بزنم ، تازه دایه هم می‌تونه کمکم کنه. حکیم علی یه نگاه به من و یه نگاه به پام انداخت و گفت ...اگه می خوای ببریش من حرفی ندارم، ولی درمون کردن این پا کار تو و دایه نیست ، باید چندتا مرحم مختلف روی پاش امتحان کنم ، الانم قبل از اینکه کارمو شروع کنم بریم یه لقمه غذا بخوریم تا یه وقت این دختر از درد ضعف نکنه. حکیم بلند شد و خواست از اتاق بیرون بره که در جا ایستاد و گفت پسرم یه دقیقه بیا کارت دارم .منصور با گفتن چشم، دستشو از دستم بیرون کشید و پشت سر حکیم راه افتاد و از اتاق بیرون رفت. وقتی تنها شدم سرمو به دیوار تکیه دادم و به دردی که حکیم علی می‌گفت قراره بکشم فکر کردم ، به خودم دلداری دادمو گفتم این که چیزی نیست ،تو تا حالا در مقابل اون همه دردهای بدتر از این که کشیدی مقاومت کردی ،این یکی هم روی اونا، آره تاج گل تو دردای بزرگتری پشت سر گذاشتی ، این درد در مقابل دردای دیگت که چیزی نیست و اونقدر با این حرفا خودمو گول زدم که کمی ترسم کم شد. بعد از چند دقیقه ، منصور با لبخند تلخی داخل اتاق شد و گفت ، خوبی ؟ سرمو تکون دادم و گفتم فعلا خوبم، ولی اضطراب دارم ،چون نمی تونم یعنی نمی شه یه هفته ده روز اینجا موند . منصور گفت چرا نمیشه ؟ سرمو پایین انداختم و با بغضی که گلومو گرفته بود گفتم چون اینجوری مزاحمشون میشم و احساس سربار بودن می کنم. ت گفت تو هیچ وقت سربار هیچ کس نیستی، الانم نگران هیچی نباش ،نمیذارم حکیم و خانواده اش تحت فشار قرار بگیرن و این چند روزی که اینجا می مونی همه ی خرج و مخارج خونشون رو من تقبل می کنم ،نمیذارم هیچ منتی سرت گذاشته بشه. گفتم این چند روزی که اینجا می مونم ؟ یعنی چی ؟ مگه تو هم اینجا مونی ؟ اما تا لب باز کرد و خواست جوابمو بده ، در باز شد و ...نازلی با همون چادر سفیدی که با رنگ صورتش یکی بود وارد اتاق شد و گفت آقا منصور غذا آماده اس و پدرم توی مهمونخونه منتظرتونه.ابرویی بالا انداختم و با صدای آرومی خطاب به منصور گفتم تحویل بگیر از همین الان شروع شد ، بعد با صدای بلندتری گفتم شما بفرمائید شامتون رو بخورید آقا منصور.منصور چند بار پلک زد و خطاب به نازلی گفت یعنی فقط من بیام غذا بخورم ؟ ازتون ممنونم،
ادامه دارد
بومِ آشپزی
بدجوری آسیب دیده و الان امیدمون اول به خدا و بعدم به شماس که یه کاری براش انجام بدید.حکیم گفت نازلی دختر بیا این نونارو از دستم بگیر ببینم منصور خان چی میگه . نازلی که متوجه شده بود منصور هنوز ازدواج نکرده، با خوشحالی به طرف حکیم اومد و نون هایی که بوشون تو حیاط پیچیده بود رو از دستش گرفت و از ما دور شد . حکیم گفت انشالله که خیره ، بیاد بریم داخل اتاق تا ببینم درد دخترم چیه؟ همراه حکیم داخل اتاق شدیم، به محض اینکه نشستم با گریه رو به حکیم گفتم تو رو خدا کمکم کنید ،چند روزه که نمی تونم پامو تکون بدم و درست راه برم. حکیم با سر انگشتش ریش های بلندشو خاروند و گفت چه اتفاقی برای پات افتاده دخترم ؟ منصور نزدیکش شد و بدون اینکه بذاره من حرف هاشو بشنوم پچ پچی تو گوش حکیم کرد. اما من اونقدر درد داشتم که حوصله نداشتم برای شنیدن حرفهای حکیم و منصور کنجکاوی کنم.حکیم با صدای آرومی گفت عجب ....حکیم کنارم نشست و گفت دخترم اجازه هست من پاتو یه نگاهی بندازم ؟ به منصور نگاه کردم و گفتم بله فقط تورو خدا کاری کنید که دیگه این همه درد نکشم.. حکیم سرشو همراه با نفس بلندی که کشید تکون داد و گفت بذار اول یه نگاهی بندازم ببینم پات در چه حاله ،بعد یه مرحمی چیزی درست می کنم تا پاتو مداوا کنه، این هم بگم ،من نمیتونم معجزه کنم. منصور کنارش نشست و گفت من به کارتون ایمان دارم حکیم...منصور گره های پارچه ای که روی زخمم بود رو آروم باز میکرد و هر از گاهی هم نگاهی به صورتم می انداخت ،گفت می خوای چشماتو ببند که زخمتو نبینی و یه وقت مضطرب نشی و دردت بیشتر شه. گفتم نگاه نمی کنم البته من دیگه به درد کشیدن عادت کردم.حکیم خنده ای کرد و گفت شک ندارم که دختر قوی و جسوری هستی، برای همینم هست که پسرمون دوست داره ، حالا از شوخی بگذریم و من پاتو یه نگاهی بندازم ، ببینم با این پا چیکار کردی ؟ حکیم انگشتش رو روی زخمم گذاشت و فشاری داد که با جیغ گفتم خیلی درد داره.. منصور گفت می دونم خیلی درد داری ولی یه کم تحمل کن حکیم باید زخمتو خوب معاینه کنه تا بفهمه چه مرحمی برات تجویز کنه... حکیم علی نفس عمیقی کشید و گفت ، پسرم زخم پای این دختر ،هم عمیقه و هم عفونت شدیدی کرده ، یه هفته، ده روزی باید اینجا بمونه تا من بتونم مداواش کنم، ولی قول میدم بعد از این مدت کاملا مثل اولش بشه ، البته خودشم باید کمکم کنه. منصور با تردید گفت یه هفته ، ده روز باید اینجا باشه؟ نمیشه همون مرحم هایی که قراره براش بزنید رو بدید من براش بزنم ، تازه دایه هم می‌تونه کمکم کنه. حکیم علی یه نگاه به من و یه نگاه به پام انداخت و گفت ...اگه می خوای ببریش من حرفی ندارم، ولی درمون کردن این پا کار تو و دایه نیست ، باید چندتا مرحم مختلف روی پاش امتحان کنم ، الانم قبل از اینکه کارمو شروع کنم بریم یه لقمه غذا بخوریم تا یه وقت این دختر از درد ضعف نکنه. حکیم بلند شد و خواست از اتاق بیرون بره که در جا ایستاد و گفت پسرم یه دقیقه بیا کارت دارم .منصور با گفتن چشم، دستشو از دستم بیرون کشید و پشت سر حکیم راه افتاد و از اتاق بیرون رفت. وقتی تنها شدم سرمو به دیوار تکیه دادم و به دردی که حکیم علی می‌گفت قراره بکشم فکر کردم ، به خودم دلداری دادمو گفتم این که چیزی نیست ،تو تا حالا در مقابل اون همه دردهای بدتر از این که کشیدی مقاومت کردی ،این یکی هم روی اونا، آره تاج گل تو دردای بزرگتری پشت سر گذاشتی ، این درد در مقابل دردای دیگت که چیزی نیست و اونقدر با این حرفا خودمو گول زدم که کمی ترسم کم شد. بعد از چند دقیقه ، منصور با لبخند تلخی داخل اتاق شد و گفت ، خوبی ؟ سرمو تکون دادم و گفتم فعلا خوبم، ولی اضطراب دارم ،چون نمی تونم یعنی نمی شه یه هفته ده روز اینجا موند . منصور گفت چرا نمیشه ؟ سرمو پایین انداختم و با بغضی که گلومو گرفته بود گفتم چون اینجوری مزاحمشون میشم و احساس سربار بودن می کنم. ت گفت تو هیچ وقت سربار هیچ کس نیستی، الانم نگران هیچی نباش ،نمیذارم حکیم و خانواده اش تحت فشار قرار بگیرن و این چند روزی که اینجا می مونی همه ی خرج و مخارج خونشون رو من تقبل می کنم ،نمیذارم هیچ منتی سرت گذاشته بشه. گفتم این چند روزی که اینجا می مونم ؟ یعنی چی ؟ مگه تو هم اینجا مونی ؟ اما تا لب باز کرد و خواست جوابمو بده ، در باز شد و ...نازلی با همون چادر سفیدی که با رنگ صورتش یکی بود وارد اتاق شد و گفت آقا منصور غذا آماده اس و پدرم توی مهمونخونه منتظرتونه.ابرویی بالا انداختم و با صدای آرومی خطاب به منصور گفتم تحویل بگیر از همین الان شروع شد ، بعد با صدای بلندتری گفتم شما بفرمائید شامتون رو بخورید آقا منصور.منصور چند بار پلک زد و خطاب به نازلی گفت یعنی فقط من بیام غذا بخورم ؟ ازتون ممنونم،
ادامه دارد
بومِ آشپزی
۱۲