بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_نودونه گفتم علیرضا تو رو خدا دست از سرمون بردار بذار بریم از اینجا. اما با شنیدن صدای منصور که گفت تاج گل منم ، عجله کن که باید هر چه زودتر از اینجا بریم . چشمامو باز کردمو وقتی مطمئن شدم منصور جلوی روم ایستاده ، با صدای لرزون گفتم منصور تو زنده ای ؟ چه جوری اومدی بیرون ؟ اون همه سر و صدای زد و خورد چی بود پس؟ منصور که همچنان نفس نفس میزد ،گفت می بینی که زنده ام، ولی الان وقت سوال و جواب نیست ، باید زودتر از اینجا بریم . سرمو تکون دادم و گفتم آخه من نمی تونم . ابروشو تابی داد و گفت یعنی چی نمی تونم، زود باش بریم. با کمک دیوار به زور از جام بلند شدم و شلون شلون یکی دو قدم راه رفتم که منصور گفت تاج گل بجنب با این راه رفتنت ،تا فردا هم نمی تونیم از این در بیرون بریم . اونقدر مضطرب بود که اصلا متوجه لَنگ زدنم نشد ، منم وقتی موقعیت رو دیدم دیگه چیزی نگفتم و فقط برای اینکه درد رو تحمل کنم دندونامو روی هم فشار می دادم و دنبالش می رفتم. منصور درو باز کرد و سرشو از در بیرون برد و نگاهی به اطراف انداخت و گفت خدا رو شکر اینجا متروکس و کسی نیست. سریع در ماشین علیرضا که سوئیچش رو برداشته بود باز کرد و داخل ماشین نشستیم، ولی از شانس بد ما، هر چی استارت زد ماشین روشن نشد که نشد .منصور با مشتش محکم به فرمون کوبید و گفت بخشکی شانس، آخه الان وقته خراب شدن بود؟ همین طور که منصور مشغول تلاش کردن برای روشن شدن ماشین بود، چشمم به یکی از نوچه های خان افتاد که داشت از اونجا رد می شد ، سریع گفتم منصور سرتو بیار پائین ،مصطفی نوچه ی خان داره میاد این طرفی . منصور که تازه چشمش به نوچه ی پدرش افتاد همزمان با من سرشو پائین گرفت و خدا رو شکر بدون اینکه ما رو ببینه از کنارمون رد شد و رفت . گفتم چه شانسی آوردیم که ما رو ندید، وگرنه حتما منو می گرفت و تحویل خان میداد ،اون وقت باید چه می کردم؟ اما به محض اینکه یه نفس راحت کشیدم ، در خونه باز شد و علیرضا با صورت زخمی به بیرون اومد . داد زدم و گفتم وااای بدبخت شدیم، علیرضا داره میاد سمتمون..منصور تو رو خدا یه کاری کن، الان دوباره می گیره و زندانیمون می کنه . منصور با صدای بلند گفت تاج گل یه لحظه هیچی نگو ، بذار ببینم چه می تونم انجام بدم. خودمو برای زندانی شدن دوباره آماده کردم که منصور سوئیچ ماشین رو چرخوند و در کمال ناباوری ماشین روشن شد ،بدون معطلی پاشو روی پدال گاز فشار داد و با سرعت از علیرضا که بی جون ایستاده بود به دور شدنمون نگاه می کرد ، دور شدیم . منصور نفس عمیقی کشید و گفت به خیر گذشت.راستی حالت چطوره؟ آسیبی که بهت نرسوند ؟ خنده ی تلخ و کوتاهی کردم و گفتم اون اگه به تمام دنیا هم آسیب برسونه، به من یکی نمی تونه. گفت چطور نمی تونه؟ اون آدم دفعه ی پیش که داشت، این دفعه هم آوردت توی این روستا که می دونست چقدر برات خطرناکه و انداختت توی اتاق و دست و پاتو بست، اون وقت چطور مطمئنی که اگه وقت می کرد آسیب دیگه ای هم بهت نمی رسوند ؟ گفتم چون منو دوست داره.. منصور با صدای آرومی که میشد غم رو توش حس کرد گفت تو چی؟ تو هم هنوز دوسش داری ؟ سرمو پایین انداختم و گفتم قبلا آره، ولی دیگه نمی تونم اون حسی که قبلا نسبت بهش داشتمو داشته باشم، چراش رو نمی دونم ،ولی ممکنه از ناراحتی و کینه ای که از کاراش به دلم مونده باشه . سرشو به طرفم چرخوند و گفت برام جالب شد ، چون علاقه اگه باشه ، با هیچ چیزی کمرنگ نمیشه ، الانم یه جورائی مطمئنم که تو از اول هم دوسش نداشتی و یه احساس زودگذر رو با دوست داشتن اشتباه گرفته بودی تاج گل. بغضم ترکید و گفتم پس چرا با وجود همه ی کارایی که کرده هنوزم دوسش دارم ، حسم به خودم که دروغ نمیگه. آه پر دردی کشیدم و گفتم البته دیگه مهم نیست، الان با این اوضاعی که پیش اومده دیگه نه دوست داشتنش به دردم می خوره نه مهر و محبتش.. منصور سرشو به طرف جاده چرخوند و گفت درستش هم همینه ، ولی اینم باید بهت بگم این آدمی که من دیدم، تا روزی که زنده اس نمی ذاره یه آب خوش از گلوی تو پایین بره، پس باید خودتو برای یه نبرد همیشگی با علیرضا آماده کنی. از نشستن خسته شده بودم خواستم تکونی به خودم بدم که درد توی پام پیچید و بدون اینکه حرفی بزنم، از درد دستمو مشت کردم و محکم روی اون یکی پام کوبیدم . منصور با تعجب گفت چی شد ؟ از حرفای من عصبی شدی؟ببخشید قصد نداشتم ناراحتت کنم، فقط می خواستم برای روزهای آینده آماده باشی. گفتم نه نه ناراحت نشدم،درد پام امونمو بریده. ابروشو بالا داد و گفت آهااا راست میگی دیدم نمی تونستی خوب راه بری ،پات چی شده؟ اون مرتی که این بلا سر پات اورده؟ گفتم نه کار اون نیست و شروع کردمو از همون ساعتی که از خونه ی دایه رفته بود تا وقتی که از زیر زمین بالا اومد رو یه نفس براش تعریف کردم. ادامه دارد بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر #قسمت_صد
ماشینو یه گوشه کنار جاده نگه داشت و گفت بذار یه نگاه به پات بندازم ببینم چی شده که اینقدر درد داری..گفتم نمی تونم باز کردن و بستنش مصیبته . گفت تاج گل من یه چیزایی از طب و دوا درمون حالیمه ،از بچگی که پیش دایه دوا و درمون گیاهی یاد گرفته بودم، بزرگ هم که شدم چند وقتی پیش یه حکیم توی شهر ، دوره ی طبابت دیدم، حالا بذار یه نگاهی بندازم. آروم گره های پارچه ای که روی زخمم بسته بودمو باز کرد ،به محض اینکه چشمش به زخمم افتاد نفس عمیقی کشید و گفت زخمت یه کم عمیقه و بدون وسایل استریل نمی شه کاریش کرد، ولی رسیدیم شهر می برمت پیش یه طبیب که آشنامه تا یه مرهمی چیزی بهش بزنه که زود زخمش خوب بشه . تازه انشالله تا شب می رسیم پیش دایه و اون برات چنتا دم نوش درست می کنه بهت میده بخوری،قول میدم که تا یکی دو روز دیگه زخمت خوبه خوب میشه. با شنیدن اسم دایه تازه یاد دایه زینت و نرگس افتادم و گفتم نمی دونم دایه و نرگس اصلا رسیدن به اون آدرسی که داده بودی یا نه. منصور گفت آها راستی یادم رفت بپرسم که چرا زودتر راه افتادید؟ مگه من نگفته بودم اگه تا سه روز ازم خبری نشد برید اون یکی خونه؟ اگه به حرفم گوش کرده بودید علیرضا نمی تونست بیارتت ده.. گفتم آره تو گفتی بعد از سه روز برید ، ولی وقتی علیرضا شبونه اومد توی خونه، دایه گفت دیگه اینجا موندنمون صلاح نیست و بهتره تا علیرضا بلایی سر هممون نیاورده زودتر از اینجا بریم..ولی نمی دونستیم که اون زرنگ تر از این حرفاس و به محض اینکه از خونه بیرون بیایم تعقیبمون می کنه و وسط راه ، منو با تهدید جون تو مجبور می کنه که باهاش به اون روستا بیام .منصور که عصبانیت داشت از چشماش می بارید، دستشو محکم به پاش کوبید و سرشو به زیر لب یه چیزی گفت و بلافاصله سرشو به طرفم چرخوند و گفت راستشو بگو بلایی که سر دایه نیورد؟ سرمو بتکون دادم و گفتم نه به خدا ، فقط لاستیک ماشین مش صابر رو پاره کرد.گفت :مگه آدم قحط بود با اون مرد همسفر شدین ؟منصور دیگه هیچی نگفت و تمام مسیر اخماش توی هم بود ، کاملا می شد فهمید که مسئله ای حسابی فکرشو مشغول کرده ،ولی نمی دونستم توی ذهنش چی می گذره. به محض رسیدن به شهری که دفعه ی قبل هم پیش از رسیدن به خونه ی دایه توش توقف کرده بودیم ، منصور سکوتشو شکست و گفت اون حکیمی که بهت گفتم، خونش توی همین شهره، اول یه سر بریم پیشش که پاتو ببینه بعدش کمی استراحت می کنیم و دوباره راه می افتیم و خیلی زود می رسونمت پیش دایه زینت.کنار یه خونه ی نقلی ماشین رو متوقف کرد و گفت بذار اول برم ببینم حکیم خونست و از ماشین پیاده شد ، با نوک انگشتش چند بار به در ضربه زد و سرشو به طرفم چرخوند و با لبخند گفت نگران نباش به احتمال زیاد خونس .با صدای نازک دختری که از پشت در می‌گفت کیه ؟ منصور صداشو صاف کرد و گفت منم منصور، نازلی حکیم خونست ؟ در نیمه باز شد و دختری گفت سلام آقا منصور ، خوب هستید ؟دایه زینت انشالله حالش خوبه ؟منصور که سرشو رو به زمین خم کرده بود گفت الحمدالله همه خوبیم ،فقط بگو حکیم خونست ؟گفت ااا ببخشید ، درو باز کرد و گفت بفرما داخل ، نه یعنی آره ، یعنی یه توک پا رفته تا نانوایی یه چنتایی نون سنگک بگیره و برگرده، تا شما یه چایی میل کنی میاد . منصور سرشو به طرف ماشین چرخوند و گفت نازلی ، با خودم یه مهمون هم براتون آوردم که متاسفانه پاش آسیب دیده و نمی تونه راه بره ، شما یه یالایی تو خونه بگید تا من برم تاج گلو با خودم بیارم داخل خونه، البته اگه مزاحم شما نباشیم ؟ نازلی با شنیدن اسمم سرشو از در بیرون آورد به من نگاهی کرد و گفت نه اختیار دارید چه مزاحمتی ، شما همیشه مراهمی. منصور به سمتم اومد و گفت پیاده شو تاج گل ، پامو روی زمین گذاشتمو خواستم از ماشین پیاده بشم که از درد نتونستم،ولی هر جور پیاده شدم و راه افتادم طرف خونه..داخل که شدیم، نگاهم افتاد به حیاط کوچیکی که چند تا در داخلش باز می شد و نازلی هم با چشم غره کنار یکی از درها ایستاده بود و به من نگاه می کرد . منصور گفت نازلی یه سره بریم توی اتاق حکیم یا فعلا توی حیاط بشینیم؟همون لحظه صدای مردی اومد که از پشت سرمون گفت حیاط چرا ؟منو منصور ،هر دو سرمون رو به سمت صدا چرخوندیم ، منصور با لبخند به طرف پیرمردی که در نگاه اول ریش های سفید بلندش جلب توجه می کرد رفت ،خم شد و دستشو بوسید و گفت خیلی دلم براتون تنگ شده بود. حکیم ، به من نگاهی کرد و گفت به سلامتی ازدواج کردی منصور جان؟ احسنت به انتخابت، ماشالله دخترمون زیباس و مشخصه خانم محترمیم هست . منصور برعکس من که صورتم از خجالت گل انداخته بود ، با صورتی آروم و لبخندی که روی لبش اومده بود رو به حکیم گفت نه حکیم زن کجا بود ، تاج گل از آشناهامونه ،
ادامه دارد...
بومِ آشپزی
ماشینو یه گوشه کنار جاده نگه داشت و گفت بذار یه نگاه به پات بندازم ببینم چی شده که اینقدر درد داری..گفتم نمی تونم باز کردن و بستنش مصیبته . گفت تاج گل من یه چیزایی از طب و دوا درمون حالیمه ،از بچگی که پیش دایه دوا و درمون گیاهی یاد گرفته بودم، بزرگ هم که شدم چند وقتی پیش یه حکیم توی شهر ، دوره ی طبابت دیدم، حالا بذار یه نگاهی بندازم. آروم گره های پارچه ای که روی زخمم بسته بودمو باز کرد ،به محض اینکه چشمش به زخمم افتاد نفس عمیقی کشید و گفت زخمت یه کم عمیقه و بدون وسایل استریل نمی شه کاریش کرد، ولی رسیدیم شهر می برمت پیش یه طبیب که آشنامه تا یه مرهمی چیزی بهش بزنه که زود زخمش خوب بشه . تازه انشالله تا شب می رسیم پیش دایه و اون برات چنتا دم نوش درست می کنه بهت میده بخوری،قول میدم که تا یکی دو روز دیگه زخمت خوبه خوب میشه. با شنیدن اسم دایه تازه یاد دایه زینت و نرگس افتادم و گفتم نمی دونم دایه و نرگس اصلا رسیدن به اون آدرسی که داده بودی یا نه. منصور گفت آها راستی یادم رفت بپرسم که چرا زودتر راه افتادید؟ مگه من نگفته بودم اگه تا سه روز ازم خبری نشد برید اون یکی خونه؟ اگه به حرفم گوش کرده بودید علیرضا نمی تونست بیارتت ده.. گفتم آره تو گفتی بعد از سه روز برید ، ولی وقتی علیرضا شبونه اومد توی خونه، دایه گفت دیگه اینجا موندنمون صلاح نیست و بهتره تا علیرضا بلایی سر هممون نیاورده زودتر از اینجا بریم..ولی نمی دونستیم که اون زرنگ تر از این حرفاس و به محض اینکه از خونه بیرون بیایم تعقیبمون می کنه و وسط راه ، منو با تهدید جون تو مجبور می کنه که باهاش به اون روستا بیام .منصور که عصبانیت داشت از چشماش می بارید، دستشو محکم به پاش کوبید و سرشو به زیر لب یه چیزی گفت و بلافاصله سرشو به طرفم چرخوند و گفت راستشو بگو بلایی که سر دایه نیورد؟ سرمو بتکون دادم و گفتم نه به خدا ، فقط لاستیک ماشین مش صابر رو پاره کرد.گفت :مگه آدم قحط بود با اون مرد همسفر شدین ؟منصور دیگه هیچی نگفت و تمام مسیر اخماش توی هم بود ، کاملا می شد فهمید که مسئله ای حسابی فکرشو مشغول کرده ،ولی نمی دونستم توی ذهنش چی می گذره. به محض رسیدن به شهری که دفعه ی قبل هم پیش از رسیدن به خونه ی دایه توش توقف کرده بودیم ، منصور سکوتشو شکست و گفت اون حکیمی که بهت گفتم، خونش توی همین شهره، اول یه سر بریم پیشش که پاتو ببینه بعدش کمی استراحت می کنیم و دوباره راه می افتیم و خیلی زود می رسونمت پیش دایه زینت.کنار یه خونه ی نقلی ماشین رو متوقف کرد و گفت بذار اول برم ببینم حکیم خونست و از ماشین پیاده شد ، با نوک انگشتش چند بار به در ضربه زد و سرشو به طرفم چرخوند و با لبخند گفت نگران نباش به احتمال زیاد خونس .با صدای نازک دختری که از پشت در می‌گفت کیه ؟ منصور صداشو صاف کرد و گفت منم منصور، نازلی حکیم خونست ؟ در نیمه باز شد و دختری گفت سلام آقا منصور ، خوب هستید ؟دایه زینت انشالله حالش خوبه ؟منصور که سرشو رو به زمین خم کرده بود گفت الحمدالله همه خوبیم ،فقط بگو حکیم خونست ؟گفت ااا ببخشید ، درو باز کرد و گفت بفرما داخل ، نه یعنی آره ، یعنی یه توک پا رفته تا نانوایی یه چنتایی نون سنگک بگیره و برگرده، تا شما یه چایی میل کنی میاد . منصور سرشو به طرف ماشین چرخوند و گفت نازلی ، با خودم یه مهمون هم براتون آوردم که متاسفانه پاش آسیب دیده و نمی تونه راه بره ، شما یه یالایی تو خونه بگید تا من برم تاج گلو با خودم بیارم داخل خونه، البته اگه مزاحم شما نباشیم ؟ نازلی با شنیدن اسمم سرشو از در بیرون آورد به من نگاهی کرد و گفت نه اختیار دارید چه مزاحمتی ، شما همیشه مراهمی. منصور به سمتم اومد و گفت پیاده شو تاج گل ، پامو روی زمین گذاشتمو خواستم از ماشین پیاده بشم که از درد نتونستم،ولی هر جور پیاده شدم و راه افتادم طرف خونه..داخل که شدیم، نگاهم افتاد به حیاط کوچیکی که چند تا در داخلش باز می شد و نازلی هم با چشم غره کنار یکی از درها ایستاده بود و به من نگاه می کرد . منصور گفت نازلی یه سره بریم توی اتاق حکیم یا فعلا توی حیاط بشینیم؟همون لحظه صدای مردی اومد که از پشت سرمون گفت حیاط چرا ؟منو منصور ،هر دو سرمون رو به سمت صدا چرخوندیم ، منصور با لبخند به طرف پیرمردی که در نگاه اول ریش های سفید بلندش جلب توجه می کرد رفت ،خم شد و دستشو بوسید و گفت خیلی دلم براتون تنگ شده بود. حکیم ، به من نگاهی کرد و گفت به سلامتی ازدواج کردی منصور جان؟ احسنت به انتخابت، ماشالله دخترمون زیباس و مشخصه خانم محترمیم هست . منصور برعکس من که صورتم از خجالت گل انداخته بود ، با صورتی آروم و لبخندی که روی لبش اومده بود رو به حکیم گفت نه حکیم زن کجا بود ، تاج گل از آشناهامونه ،
ادامه دارد...
بومِ آشپزی
۱۴