بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_نودوهشت خانجون ای کاش بودی، اونوقت شاید من اصلا این روزا رو نمی‌دیدم و این بلاها سرم نمیومد. همچنان مشغول درد و دل با خانجون بودم که یه لحظه احساس کردم کسی از توی حیاط اسممو آروم صدا زد . دوباره گوشامو تیز کردمو این دفعه واضح شنیدم که یکی آروم می‌گفت تاج گل ؟ تاج گل اینجایی؟ با شنیدن صدا و یادآوری اون حرفهایی که از بچگیم راجع به اون خونه شنیده بودم از ترس کل بدنم به رعشه افتاد….. دوباره صدا رو شنیدم و خوب که گوش کردم تازه متوجه شدم که اون صدا صدای کسی نیست جز ناجی اون روزهام که هر دفعه سر بزنگاههای حساس به دادم رسیده بود، آره اون صدا صدای کسی نبود جز منصور. اما با اینکه تقریبا مطمئن بودم که صدا صدای منصوره، بازم یه لحظه شک کردمو ترسی دم که جواب بدم یا شایدم اونقدر از شنیدن صداش تعجب کرده بودم که نتونستم جوابشو بدم .منصور دوباره تکرار کرد و گفت تاج گل صدامو می‌شنوی ؟ اگه صدامو می شنوی بیا کمکم کن از این زیر زمین بیام بیرون ..بیا کمک کن تا اون برنگشته از اینجا بریم چون اگه برگرده معلوم نیست چه بلایی سرمون بیاره ،مطمئنم خوابهای خوبی برامون ندیده . داد زدم گفتم اگه تو واقعا منصوری بگو ببینم من با کی بودم و کجا و پیش کی رفته بودم؟ منصور گفت تو با نرگس رفتی و من بردمتون پیش دایه . دددد بجنب دیگه تا نیومده ، الان وقت سوال و جواب نیست. گفتم من نمی تونم کمکت کنم ،چون دست و پای خودمم بستس. منصور با صدایی که پر از حرص بود داد زد و گفت علیرضا فقط دعا کن دستم بهت نرسه. گفتم تو حالت خوبه ؟ بلایی که سرت نیاورده ؟ سکوتی کرد و زود گفت تاج گل صدای ماشین اون داره میاد، اصلا به روی خودت نیار که من اینجام ، اگه شک کنه که تو فهمیدی، یا جاتو عوض می‌کنه یا بلایی سر جفتمون میاره .منتظر جوابم نموند و دیگه هم چیزی نگفت . هر لحظه بیشتر از قبل از علیرضا می ترسیدم ..برای همین خودمو به خواب زدم تا علیرضا یه وقت بو نبره که فهمیدم منصور هم توی همون خونس.به محض اینکه چشمامو بستم در اتاق آروم باز شد و متوجه شدم که اومده بالای سرم وایساده و داره نگاهم می کنه ،ولی جرات نداشتم چشمامو باز کنم ، وقتی چند دقیقه نگاهم کرد و مطمئن شد که خوابم، به همون آرومی دوباره از اتاق بیرون رفت. با بسته شدن در چشامو زود باز و گوشامو تیز کردم تا کاملا صداها رو بشنوم. اول صدای باز کردن قفل و زنجیر در زیرزمینی که منصور توش بود رو شنیدم و بعدش صدای ضعیف علیرضا رو که می‌گفت خودتو به مظلومیت نزن،می‌دونم که زنده ای …. برای اینکه حرفایی که علیرضا به منصور میزنه رو بهتر بشنوم خودمو با با کشون کشون به پنجره ای که رو به حیاط باز بود رسوندم ،ولی جز صدای زد و خورد و شکستن وسایل چیز دیگه ای نمی شنیدم . باید هر طور شده بود دستو پامو باز می کردم ،اما چون علیرضا دستامو جوری پشت به پشت هم بسته بود که نمی تونستم باهاشون پاهامو باز کنم، اول سعی کردم که با کمک دوندون دستامو باز کنم، جفت دستامو به دهنم نزدیک کردم و سعی کردم گره های محکمی که علیرضا به پارچه زده بود و از سفتیش دستم کبود شده بود رو باز کنم ،همین طور که درحال کلنجار رفتن با گره ها بودم ،صداهای زد و خوردی که از زیر زمین میومد هر لحظه بیشتر و بیشتر می شد ، با باز کردن یکی از گره ها نفس عمیقی کشیدم و دوباره به کارم ادامه دادم تا بالاخره موفق شدم دستامو باز کنم، با بغض گفتم ای کاش اون روزایی که بهت احتیاج داشتم اینجوری خودتو به آب و آتیش می‌زدی ،نه الان که همه چی خراب شده و باعث و بانیش خودت بودی .دستمو چند بار باز و بسته کردم که از سِر بودنش کم بشه و بتونم پاهامو باز کنم . هر لحظه که با دستای سر شدم با گره های شال گردنی که به پام بود کلنجار می رفتم و نمی تونستم گره هاشو باز کنم، توی دلم کلی بد و بیراه نثار علیرضا می کردم. اما بالاخره تلاشم نتیجه داد و تونستم پاهام رو هم باز کنم .وقتی پاهام هم آزاد شد لبخندی زدم و دستمو روی حصیر پوسیده ای که کف اتاق بود گذاشتم و با ای کوتاهی بلند شدم و ایستادم. سرمو کمی از پنجره بیرون بردم و تا شاید بتونم در انباری رو ببینم، اما نه تونستم چیزی ببینم و نه دیگه صدایی از زیر زمین می اومد .سکوتی که حاکم شده بود ترس به جونم انداخت و در آن واحد بدترین و ترسناک ترین اتفاقهای ممکن به مغزم خطور کرد. با فک لرزونم گفتم خدایا چیکار کنم ؟ خدایا خودت به دادم برس، حتما علیرضا بالاخره کار خودتشو کرده و یه بلایی سر منصور آورده...خدایا به دل اون پیرزن رحم کن، اگه منصور دور از جونش چیزیش شده باشه جواب دایه زینت رو چی بدم ؟ همین جور که نا امید و مستاصل با خدا راز و نیاز می کردم،کمرمو به دیوار چسبوندم و خودمو آروم آروم به طرف زمین سُر دادم و نشستم که یهو در با شتاب باز شد . از ترسم چشمامو محکم بستمو گفتم .. ادامه دارد.... بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر#قسمت_نودونه
گفتم علیرضا تو رو خدا دست از سرمون بردار بذار بریم از اینجا. اما با شنیدن صدای منصور که گفت تاج گل منم ، عجله کن که باید هر چه زودتر از اینجا بریم . چشمامو باز کردمو وقتی مطمئن شدم منصور جلوی روم ایستاده ، با صدای لرزون گفتم منصور تو زنده ای ؟ چه جوری اومدی بیرون ؟ اون همه سر و صدای زد و خورد چی بود پس؟ منصور که همچنان نفس نفس میزد ،گفت می بینی که زنده ام، ولی الان وقت سوال و جواب نیست ، باید زودتر از اینجا بریم .سرمو تکون دادم و گفتم آخه من نمی تونم . ابروشو تابی داد و گفت یعنی چی نمی تونم، زود باش بریم. با کمک دیوار به زور از جام بلند شدم و شلون شلون یکی دو قدم راه رفتم که منصور گفت تاج گل بجنب با این راه رفتنت ،تا فردا هم نمی تونیم از این در بیرون بریم . اونقدر مضطرب بود که اصلا متوجه لَنگ زدنم نشد ، منم وقتی موقعیت رو دیدم دیگه چیزی نگفتم و فقط برای اینکه درد رو تحمل کنم دندونامو روی هم فشار می دادم و دنبالش می رفتم. منصور درو باز کرد و سرشو از در بیرون برد و نگاهی به اطراف انداخت و گفت خدا رو شکر اینجا متروکس و کسی نیست. سریع در ماشین علیرضا که سوئیچش رو برداشته بود باز کرد و داخل ماشین نشستیم، ولی از شانس بد ما، هر چی استارت زد ماشین روشن نشد که نشد .منصور با مشتش محکم به فرمون کوبید و گفت بخشکی شانس، آخه الان وقته خراب شدن بود؟ همین طور که منصور مشغول تلاش کردن برای روشن شدن ماشین بود، چشمم به یکی از نوچه های خان افتاد که داشت از اونجا رد می شد ، سریع گفتم منصور سرتو بیار پائین ،مصطفی نوچه ی خان داره میاد این طرفی .منصور که تازه چشمش به نوچه ی پدرش افتاد همزمان با من سرشو پائین گرفت و خدا رو شکر بدون اینکه ما رو ببینه از کنارمون رد شد و رفت .گفتم چه شانسی آوردیم که ما رو ندید، وگرنه حتما منو می گرفت و تحویل خان میداد ،اون وقت باید چه می کردم؟ اما به محض اینکه یه نفس راحت کشیدم ، در خونه باز شد و علیرضا با صورت زخمی به بیرون اومد . داد زدم و گفتم وااای بدبخت شدیم، علیرضا داره میاد سمتمون..منصور تو رو خدا یه کاری کن، الان دوباره می گیره و زندانیمون می کنه . منصور با صدای بلند گفت تاج گل یه لحظه هیچی نگو ، بذار ببینم چه می تونم انجام بدم. خودمو برای زندانی شدن دوباره آماده کردم که منصور سوئیچ ماشین رو چرخوند و در کمال ناباوری ماشین روشن شد ،بدون معطلی پاشو روی پدال گاز فشار داد و با سرعت از علیرضا که بی جون ایستاده بود به دور شدنمون نگاه می کرد ، دور شدیم . منصور نفس عمیقی کشید و گفت به خیر گذشت.راستی حالت چطوره؟ آسیبی که بهت نرسوند ؟خنده ی تلخ و کوتاهی کردم و گفتم اون اگه به تمام دنیا هم آسیب برسونه، به من یکی نمی تونه. گفت چطور نمی تونه؟ اون آدم دفعه ی پیش که داشت، این دفعه هم آوردت توی این روستا که می دونست چقدر برات خطرناکه و انداختت توی اتاق و دست و پاتو بست، اون وقت چطور مطمئنی که اگه وقت می کرد آسیب دیگه ای هم بهت نمی رسوند ؟ گفتم چون منو دوست داره.. منصور با صدای آرومی که میشد غم رو توش حس کرد گفت تو چی؟ تو هم هنوز دوسش داری ؟ سرمو پایین انداختم و گفتم قبلا آره، ولی دیگه نمی تونم اون حسی که قبلا نسبت بهش داشتمو داشته باشم، چراش رو نمی دونم ،ولی ممکنه از ناراحتی و کینه ای که از کاراش به دلم مونده باشه .سرشو به طرفم چرخوند و گفت برام جالب شد ، چون علاقه اگه باشه ، با هیچ چیزی کمرنگ نمیشه ، الانم یه جورائی مطمئنم که تو از اول هم دوسش نداشتی و یه احساس زودگذر رو با دوست داشتن اشتباه گرفته بودی تاج گل. بغضم ترکید و گفتم پس چرا با وجود همه ی کارایی که کرده هنوزم دوسش دارم ، حسم به خودم که دروغ نمیگه. آه پر دردی کشیدم و گفتم البته دیگه مهم نیست، الان با این اوضاعی که پیش اومده دیگه نه دوست داشتنش به دردم می خوره نه مهر و محبتش..منصور سرشو به طرف جاده چرخوند و گفت درستش هم همینه ، ولی اینم باید بهت بگم این آدمی که من دیدم، تا روزی که زنده اس نمی ذاره یه آب خوش از گلوی تو پایین بره، پس باید خودتو برای یه نبرد همیشگی با علیرضا آماده کنی. از نشستن خسته شده بودم خواستم تکونی به خودم بدم که درد توی پام پیچید و بدون اینکه حرفی بزنم، از درد دستمو مشت کردم و محکم روی اون یکی پام کوبیدم .منصور با تعجب گفت چی شد ؟ از حرفای من عصبی شدی؟ببخشید قصد نداشتم ناراحتت کنم، فقط می خواستم برای روزهای آینده آماده باشی. گفتم نه نه ناراحت نشدم،درد پام امونمو بریده. ابروشو بالا داد و گفت آهااا راست میگی دیدم نمی تونستی خوب راه بری ،پات چی شده؟اون مرتی که این بلا سر پات اورده؟گفتم نه کار اون نیست و شروع کردمو از همون ساعتی که از خونه ی دایه رفته بود تا وقتی که از زیر زمین بالا اومد رو یه نفس براش تعریف کردم.
ادامه دارد
بومِ آشپزی
گفتم علیرضا تو رو خدا دست از سرمون بردار بذار بریم از اینجا. اما با شنیدن صدای منصور که گفت تاج گل منم ، عجله کن که باید هر چه زودتر از اینجا بریم . چشمامو باز کردمو وقتی مطمئن شدم منصور جلوی روم ایستاده ، با صدای لرزون گفتم منصور تو زنده ای ؟ چه جوری اومدی بیرون ؟ اون همه سر و صدای زد و خورد چی بود پس؟ منصور که همچنان نفس نفس میزد ،گفت می بینی که زنده ام، ولی الان وقت سوال و جواب نیست ، باید زودتر از اینجا بریم .سرمو تکون دادم و گفتم آخه من نمی تونم . ابروشو تابی داد و گفت یعنی چی نمی تونم، زود باش بریم. با کمک دیوار به زور از جام بلند شدم و شلون شلون یکی دو قدم راه رفتم که منصور گفت تاج گل بجنب با این راه رفتنت ،تا فردا هم نمی تونیم از این در بیرون بریم . اونقدر مضطرب بود که اصلا متوجه لَنگ زدنم نشد ، منم وقتی موقعیت رو دیدم دیگه چیزی نگفتم و فقط برای اینکه درد رو تحمل کنم دندونامو روی هم فشار می دادم و دنبالش می رفتم. منصور درو باز کرد و سرشو از در بیرون برد و نگاهی به اطراف انداخت و گفت خدا رو شکر اینجا متروکس و کسی نیست. سریع در ماشین علیرضا که سوئیچش رو برداشته بود باز کرد و داخل ماشین نشستیم، ولی از شانس بد ما، هر چی استارت زد ماشین روشن نشد که نشد .منصور با مشتش محکم به فرمون کوبید و گفت بخشکی شانس، آخه الان وقته خراب شدن بود؟ همین طور که منصور مشغول تلاش کردن برای روشن شدن ماشین بود، چشمم به یکی از نوچه های خان افتاد که داشت از اونجا رد می شد ، سریع گفتم منصور سرتو بیار پائین ،مصطفی نوچه ی خان داره میاد این طرفی .منصور که تازه چشمش به نوچه ی پدرش افتاد همزمان با من سرشو پائین گرفت و خدا رو شکر بدون اینکه ما رو ببینه از کنارمون رد شد و رفت .گفتم چه شانسی آوردیم که ما رو ندید، وگرنه حتما منو می گرفت و تحویل خان میداد ،اون وقت باید چه می کردم؟ اما به محض اینکه یه نفس راحت کشیدم ، در خونه باز شد و علیرضا با صورت زخمی به بیرون اومد . داد زدم و گفتم وااای بدبخت شدیم، علیرضا داره میاد سمتمون..منصور تو رو خدا یه کاری کن، الان دوباره می گیره و زندانیمون می کنه . منصور با صدای بلند گفت تاج گل یه لحظه هیچی نگو ، بذار ببینم چه می تونم انجام بدم. خودمو برای زندانی شدن دوباره آماده کردم که منصور سوئیچ ماشین رو چرخوند و در کمال ناباوری ماشین روشن شد ،بدون معطلی پاشو روی پدال گاز فشار داد و با سرعت از علیرضا که بی جون ایستاده بود به دور شدنمون نگاه می کرد ، دور شدیم . منصور نفس عمیقی کشید و گفت به خیر گذشت.راستی حالت چطوره؟ آسیبی که بهت نرسوند ؟خنده ی تلخ و کوتاهی کردم و گفتم اون اگه به تمام دنیا هم آسیب برسونه، به من یکی نمی تونه. گفت چطور نمی تونه؟ اون آدم دفعه ی پیش که داشت، این دفعه هم آوردت توی این روستا که می دونست چقدر برات خطرناکه و انداختت توی اتاق و دست و پاتو بست، اون وقت چطور مطمئنی که اگه وقت می کرد آسیب دیگه ای هم بهت نمی رسوند ؟ گفتم چون منو دوست داره.. منصور با صدای آرومی که میشد غم رو توش حس کرد گفت تو چی؟ تو هم هنوز دوسش داری ؟ سرمو پایین انداختم و گفتم قبلا آره، ولی دیگه نمی تونم اون حسی که قبلا نسبت بهش داشتمو داشته باشم، چراش رو نمی دونم ،ولی ممکنه از ناراحتی و کینه ای که از کاراش به دلم مونده باشه .سرشو به طرفم چرخوند و گفت برام جالب شد ، چون علاقه اگه باشه ، با هیچ چیزی کمرنگ نمیشه ، الانم یه جورائی مطمئنم که تو از اول هم دوسش نداشتی و یه احساس زودگذر رو با دوست داشتن اشتباه گرفته بودی تاج گل. بغضم ترکید و گفتم پس چرا با وجود همه ی کارایی که کرده هنوزم دوسش دارم ، حسم به خودم که دروغ نمیگه. آه پر دردی کشیدم و گفتم البته دیگه مهم نیست، الان با این اوضاعی که پیش اومده دیگه نه دوست داشتنش به دردم می خوره نه مهر و محبتش..منصور سرشو به طرف جاده چرخوند و گفت درستش هم همینه ، ولی اینم باید بهت بگم این آدمی که من دیدم، تا روزی که زنده اس نمی ذاره یه آب خوش از گلوی تو پایین بره، پس باید خودتو برای یه نبرد همیشگی با علیرضا آماده کنی. از نشستن خسته شده بودم خواستم تکونی به خودم بدم که درد توی پام پیچید و بدون اینکه حرفی بزنم، از درد دستمو مشت کردم و محکم روی اون یکی پام کوبیدم .منصور با تعجب گفت چی شد ؟ از حرفای من عصبی شدی؟ببخشید قصد نداشتم ناراحتت کنم، فقط می خواستم برای روزهای آینده آماده باشی. گفتم نه نه ناراحت نشدم،درد پام امونمو بریده. ابروشو بالا داد و گفت آهااا راست میگی دیدم نمی تونستی خوب راه بری ،پات چی شده؟اون مرتی که این بلا سر پات اورده؟گفتم نه کار اون نیست و شروع کردمو از همون ساعتی که از خونه ی دایه رفته بود تا وقتی که از زیر زمین بالا اومد رو یه نفس براش تعریف کردم.
ادامه دارد
بومِ آشپزی
۱۲