بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_نودوهفت البته شک ندارم اگه هیچ کدوم از اینا هم نبود با اون کارایی که تو کردی ازت متنفر شدم.. علیرضا با اخم سرشو پایین انداخت و زیر لب یه چیزی زمزمه کرد که هر چقدر گوشامو تیز کردم متوجه نشدم چی میگه، ولی ترجیح دادم چیزی هم نپرسم . هنوز برای بیرون رفتن از اون خونه مصمم بودم و می دونستم هر طور شده باید از اونجا بزنم بیرون، برای همین دستمو به دیوار گرفتمو لنگون لنگون داشتم از اتاق بیرون می رفتم که یهو علیرضا به سمت اتاق پرتم کرد . کارش اونقدر برام غیر منتظره بود که نتونستم خودمو کنترل کنم و زانوی زخمیم چنان به زمین برخورد کرد که از شدت درد جیغ بلندی کشیدمو نیمه بیهوش روی زمین افتادم. بالای سرم هاله ای از علیرضا رو می دیدم که توی سر خودش میزد و پشت سر هم چیزی می گفت ،اما نمی تونستم صداشو بشنوم ،آخرین لحظه تونستم کم کم صداشو بشنوم که می‌گفت تاج گل تو رو خدا منو اینجوری نترسون ... نفس عمیقی کشیدم و چند بار چشامو باز و بسته کردم ، دستمو که مثل یه قالب یخ سرد و سنگین شده بود، آروم بلند کردم روی زانوم کشیدمو گفتم حالم خوبه نترس.. علیرضا وحشت زده گفت یا خدااااااا گفتم چیزی نیست فقط زود یه پارچه ی تمیز بیار و محکم پامو ببندم.. ، صداشو آروم کرد و با بغضی که صداشو مرتعش میکرد گفت چه بلایی سر خودت آوردی ؟ یا اینکه سرت آوردن ؟ گفتم نه خودم بلا سر خودم آوردمو نه کسی بلا سرم آورده ، یه حادثه بود که مقصرشم تو بودی. با تعجبی که کاملا از چشماش پیدا بود گفت چرا من ؟ گفتم فعلا وقت تعریف کردن نیست، الان فقط زود برو و اگه پارچه ای چیزی دم دستت داری بیار و پامو ببندم. علیرضا سریع بلند شد و یه ملافه از ما بین رختخوابها بیرون کشید و یه ضرب پاره اش کرد و بهم داد... علیرضا گفت تاج گل زخمت خیلی عمیقه نمیشه توی خونه کاریش کرد ، باید حتما بریم پیش یه طبیب خوب تا پاتو ببینه، یه طبیب تو شهر می شناسم بزار شب بشه خودم می برمت پیشش ، اینجوری ولش کنیم، شک ندارم فردا پس فردا عفونت می‌کنه و دیگه نمیشه کاریش کرد. پارچه ای که پاره کرده بود رو از دستش کشیدمو و محکم دور زانوم بستم، اما اونقدر دردم گرفت که چشمامو محکم روی هم فشار دادم تا جیغ نزنم،کمی که دردش کمتر شد رو به علیرضا کردمو گفتم لازم نکرده برای من ادای آدمای نگرانو در بیاری ،تو اگه واقعا نگران من بودی ولم می کردی برم به زندگیم برسم، نه اینکه اینجوری باهام رفتار کنی .. آه عمیقی کشید و گفت می‌دونم که از ته دلت این حرفارو نمی زنی ، مگه نه ؟ با داد گفتم ؛ دفعه ی آخرت باشه ایجور با من حرف میزنی فهمیدی؟ با اخم بلند شد از اتاق بیرون بره ،اما یهو سر جاش وایساد و بعد از مکثی به طرفم برگشت و گفت داری مجبورم میکنی کاری رو کنم که اصلا دلم نمی‌خواد. صورتمو ازش برگردوندم تا چشمم به چشمش نیوفته که از فرصت استفاده کرد و با پارچه دست و پام رو بست... با رفتن علیرضا شک زده و مات و مبهوت به در اتاق خیره موندم و توی اوج ناامیدی فقط به این فکر می کردم که دیگه امکان نداره بتونم از دست این آدم که گیرش افتادم خلاص بشم…. با شنیدن صدای بسته شدن در حیاط یهو به خودم اومدم. نباید نا امید می شدمو باید راهی پیدا می کردم تا بتونم زودتر از خونه و از دست علیرضا برم، ولی هیچ راهی به ذهنم نمی رسید. اونقدر از دست خودمو از دست اون علیرضای حرصی بودم که داشتم منفجر می شدم . نفسمو چند بار محکم بیرون دادم تا شاید کمی آرومتر بشم . آروم آروم خودمو روی رختخواب پایین کشیدم و سرمو روی بالشت گذاشتمو توی افکارم فرو رفتم، اما هر چی بیشتر فکر می کردم بیشتر از همه ی اطرافیانم متنفر می شدم، چون وقتی فکر می کردم می دیدم که از اون آقاجون و ننه آقام گرفته تا اون خاله عصمت که از صدتا دشمن هم بیشتر درحقم بدی کرده بود و نارین ، هر کدومشون یه جوری توی بدبختیم و شرایطی که توش گیر کرده بودم نقش داشتن. البته خودم هم کم مقصر نبودم و از اون روزی که برای عروسی نارین با خانجون به شهر رفته بودم بختمو با دستهای خودم سیاه کرده بودم. با یادآوری سفرم با خانجون ،طبق روال همیشه که توی سختیها جای خالی خانجون بیشتر از هر وقت دیگه ای داغونم میکرد، دوباره یاد خانجون مهربونم افتادم و با صدای آرومی گفتم خانجون، چرا رفتی؟ می‌دونی چقدر دلت نگتم ؟ می‌دونی چقدر جات کنارم خالیه؟ ای کاش بودی ، ای کاش می‌دیدی چه به روزم اومده ، آخه تنها کسی که دلش برای بدبختیای من می‌سوخت تو بودی . خانجون یادت میاد چقدر برای این آدم که فکر می کردم دوسم داره و دوسش دارم گریه کردم؟ آهی کشیدمو گفتم ولی الان که چهره ی دیگشو بهم نشون داده علاقه توی دلم داره به نفرت تبدیل میشه. ادامه دارد بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر#قسمت_نودوهشت
خانجون ای کاش بودی، اونوقت شاید من اصلا این روزا رو نمی‌دیدم و این بلاها سرم نمیومد. همچنان مشغول درد و دل با خانجون بودم که یه لحظه احساس کردم کسی از توی حیاط اسممو آروم صدا زد . دوباره گوشامو تیز کردمو این دفعه واضح شنیدم که یکی آروم می‌گفت تاج گل ؟ تاج گل اینجایی؟ با شنیدن صدا و یادآوری اون حرفهایی که از بچگیم راجع به اون خونه شنیده بودم از ترس کل بدنم به رعشه افتاد…..دوباره صدا رو شنیدم و خوب که گوش کردم تازه متوجه شدم که اون صدا صدای کسی نیست جز ناجی اون روزهام که هر دفعه سر بزنگاههای حساس به دادم رسیده بود، آره اون صدا صدای کسی نبود جز منصور. اما با اینکه تقریبا مطمئن بودم که صدا صدای منصوره، بازم یه لحظه شک کردمو ترسی دم که جواب بدم یا شایدم اونقدر از شنیدن صداش تعجب کرده بودم که نتونستم جوابشو بدم .منصور دوباره تکرار کرد و گفت تاج گل صدامو می‌شنوی ؟ اگه صدامو می شنوی بیا کمکم کن از این زیر زمین بیام بیرون ..بیا کمک کن تا اون برنگشته از اینجا بریم چون اگه برگرده معلوم نیست چه بلایی سرمون بیاره ،مطمئنم خوابهای خوبی برامون ندیده . داد زدم گفتم اگه تو واقعا منصوری بگو ببینم من با کی بودم و کجا و پیش کی رفته بودم؟ منصور گفت تو با نرگس رفتی و من بردمتون پیش دایه . دددد بجنب دیگه تا نیومده ، الان وقت سوال و جواب نیست. گفتم من نمی تونم کمکت کنم ،چون دست و پای خودمم بستس. منصور با صدایی که پر از حرص بود داد زد و گفت علیرضا فقط دعا کن دستم بهت نرسه. گفتم تو حالت خوبه ؟ بلایی که سرت نیاورده ؟ سکوتی کرد و زود گفت تاج گل صدای ماشین اون داره میاد، اصلا به روی خودت نیار که من اینجام ، اگه شک کنه که تو فهمیدی، یا جاتو عوض می‌کنه یا بلایی سر جفتمون میاره .منتظر جوابم نموند و دیگه هم چیزی نگفت .هر لحظه بیشتر از قبل از علیرضا می ترسیدم ..برای همین خودمو به خواب زدم تا علیرضا یه وقت بو نبره که فهمیدم منصور هم توی همون خونس.به محض اینکه چشمامو بستم در اتاق آروم باز شد و متوجه شدم که اومده بالای سرم وایساده و داره نگاهم می کنه ،ولی جرات نداشتم چشمامو باز کنم ، وقتی چند دقیقه نگاهم کرد و مطمئن شد که خوابم، به همون آرومی دوباره از اتاق بیرون رفت. با بسته شدن در چشامو زود باز و گوشامو تیز کردم تا کاملا صداها رو بشنوم. اول صدای باز کردن قفل و زنجیر در زیرزمینی که منصور توش بود رو شنیدم و بعدش صدای ضعیف علیرضا رو که می‌گفت خودتو به مظلومیت نزن،می‌دونم که زنده ای …. برای اینکه حرفایی که علیرضا به منصور میزنه رو بهتر بشنوم خودمو با با کشون کشون به پنجره ای که رو به حیاط باز بود رسوندم ،ولی جز صدای زد و خورد و شکستن وسایل چیز دیگه ای نمی شنیدم . باید هر طور شده بود دستو پامو باز می کردم ،اما چون علیرضا دستامو جوری پشت به پشت هم بسته بود که نمی تونستم باهاشون پاهامو باز کنم، اول سعی کردم که با کمک دوندون دستامو باز کنم، جفت دستامو به دهنم نزدیک کردم و سعی کردم گره های محکمی که علیرضا به پارچه زده بود و از سفتیش دستم کبود شده بود رو باز کنم ،همین طور که درحال کلنجار رفتن با گره ها بودم ،صداهای زد و خوردی که از زیر زمین میومد هر لحظه بیشتر و بیشتر می شد ، با باز کردن یکی از گره ها نفس عمیقی کشیدم و دوباره به کارم ادامه دادم تا بالاخره موفق شدم دستامو باز کنم، با بغض گفتم ای کاش اون روزایی که بهت احتیاج داشتم اینجوری خودتو به آب و آتیش می‌زدی ،نه الان که همه چی خراب شده و باعث و بانیش خودت بودی .دستمو چند بار باز و بسته کردم که از سِر بودنش کم بشه و بتونم پاهامو باز کنم . هر لحظه که با دستای سر شدم با گره های شال گردنی که به پام بود کلنجار می رفتم و نمی تونستم گره هاشو باز کنم، توی دلم کلی بد و بیراه نثار علیرضا می کردم. اما بالاخره تلاشم نتیجه داد و تونستم پاهام رو هم باز کنم .وقتی پاهام هم آزاد شد لبخندی زدم و دستمو روی حصیر پوسیده ای که کف اتاق بود گذاشتم و با ای کوتاهی بلند شدم و ایستادم. سرمو کمی از پنجره بیرون بردم و تا شاید بتونم در انباری رو ببینم، اما نه تونستم چیزی ببینم و نه دیگه صدایی از زیر زمین می اومد .سکوتی که حاکم شده بود ترس به جونم انداخت و در آن واحد بدترین و ترسناک ترین اتفاقهای ممکن به مغزم خطور کرد. با فک لرزونم گفتم خدایا چیکار کنم ؟ خدایا خودت به دادم برس، حتما علیرضا بالاخره کار خودتشو کرده و یه بلایی سر منصور آورده...خدایا به دل اون پیرزن رحم کن، اگه منصور دور از جونش چیزیش شده باشه جواب دایه زینت رو چی بدم ؟ همین جور که نا امید و مستاصل با خدا راز و نیاز می کردم،کمرمو به دیوار چسبوندم و خودمو آروم آروم به طرف زمین سُر دادم و نشستم که یهو در با شتاب باز شد . از ترسم چشمامو محکم بستمو گفتم ..
ادامه دارد....
بومِ آشپزی
خانجون ای کاش بودی، اونوقت شاید من اصلا این روزا رو نمی‌دیدم و این بلاها سرم نمیومد. همچنان مشغول درد و دل با خانجون بودم که یه لحظه احساس کردم کسی از توی حیاط اسممو آروم صدا زد . دوباره گوشامو تیز کردمو این دفعه واضح شنیدم که یکی آروم می‌گفت تاج گل ؟ تاج گل اینجایی؟ با شنیدن صدا و یادآوری اون حرفهایی که از بچگیم راجع به اون خونه شنیده بودم از ترس کل بدنم به رعشه افتاد…..دوباره صدا رو شنیدم و خوب که گوش کردم تازه متوجه شدم که اون صدا صدای کسی نیست جز ناجی اون روزهام که هر دفعه سر بزنگاههای حساس به دادم رسیده بود، آره اون صدا صدای کسی نبود جز منصور. اما با اینکه تقریبا مطمئن بودم که صدا صدای منصوره، بازم یه لحظه شک کردمو ترسی دم که جواب بدم یا شایدم اونقدر از شنیدن صداش تعجب کرده بودم که نتونستم جوابشو بدم .منصور دوباره تکرار کرد و گفت تاج گل صدامو می‌شنوی ؟ اگه صدامو می شنوی بیا کمکم کن از این زیر زمین بیام بیرون ..بیا کمک کن تا اون برنگشته از اینجا بریم چون اگه برگرده معلوم نیست چه بلایی سرمون بیاره ،مطمئنم خوابهای خوبی برامون ندیده . داد زدم گفتم اگه تو واقعا منصوری بگو ببینم من با کی بودم و کجا و پیش کی رفته بودم؟ منصور گفت تو با نرگس رفتی و من بردمتون پیش دایه . دددد بجنب دیگه تا نیومده ، الان وقت سوال و جواب نیست. گفتم من نمی تونم کمکت کنم ،چون دست و پای خودمم بستس. منصور با صدایی که پر از حرص بود داد زد و گفت علیرضا فقط دعا کن دستم بهت نرسه. گفتم تو حالت خوبه ؟ بلایی که سرت نیاورده ؟ سکوتی کرد و زود گفت تاج گل صدای ماشین اون داره میاد، اصلا به روی خودت نیار که من اینجام ، اگه شک کنه که تو فهمیدی، یا جاتو عوض می‌کنه یا بلایی سر جفتمون میاره .منتظر جوابم نموند و دیگه هم چیزی نگفت .هر لحظه بیشتر از قبل از علیرضا می ترسیدم ..برای همین خودمو به خواب زدم تا علیرضا یه وقت بو نبره که فهمیدم منصور هم توی همون خونس.به محض اینکه چشمامو بستم در اتاق آروم باز شد و متوجه شدم که اومده بالای سرم وایساده و داره نگاهم می کنه ،ولی جرات نداشتم چشمامو باز کنم ، وقتی چند دقیقه نگاهم کرد و مطمئن شد که خوابم، به همون آرومی دوباره از اتاق بیرون رفت. با بسته شدن در چشامو زود باز و گوشامو تیز کردم تا کاملا صداها رو بشنوم. اول صدای باز کردن قفل و زنجیر در زیرزمینی که منصور توش بود رو شنیدم و بعدش صدای ضعیف علیرضا رو که می‌گفت خودتو به مظلومیت نزن،می‌دونم که زنده ای …. برای اینکه حرفایی که علیرضا به منصور میزنه رو بهتر بشنوم خودمو با با کشون کشون به پنجره ای که رو به حیاط باز بود رسوندم ،ولی جز صدای زد و خورد و شکستن وسایل چیز دیگه ای نمی شنیدم . باید هر طور شده بود دستو پامو باز می کردم ،اما چون علیرضا دستامو جوری پشت به پشت هم بسته بود که نمی تونستم باهاشون پاهامو باز کنم، اول سعی کردم که با کمک دوندون دستامو باز کنم، جفت دستامو به دهنم نزدیک کردم و سعی کردم گره های محکمی که علیرضا به پارچه زده بود و از سفتیش دستم کبود شده بود رو باز کنم ،همین طور که درحال کلنجار رفتن با گره ها بودم ،صداهای زد و خوردی که از زیر زمین میومد هر لحظه بیشتر و بیشتر می شد ، با باز کردن یکی از گره ها نفس عمیقی کشیدم و دوباره به کارم ادامه دادم تا بالاخره موفق شدم دستامو باز کنم، با بغض گفتم ای کاش اون روزایی که بهت احتیاج داشتم اینجوری خودتو به آب و آتیش می‌زدی ،نه الان که همه چی خراب شده و باعث و بانیش خودت بودی .دستمو چند بار باز و بسته کردم که از سِر بودنش کم بشه و بتونم پاهامو باز کنم . هر لحظه که با دستای سر شدم با گره های شال گردنی که به پام بود کلنجار می رفتم و نمی تونستم گره هاشو باز کنم، توی دلم کلی بد و بیراه نثار علیرضا می کردم. اما بالاخره تلاشم نتیجه داد و تونستم پاهام رو هم باز کنم .وقتی پاهام هم آزاد شد لبخندی زدم و دستمو روی حصیر پوسیده ای که کف اتاق بود گذاشتم و با ای کوتاهی بلند شدم و ایستادم. سرمو کمی از پنجره بیرون بردم و تا شاید بتونم در انباری رو ببینم، اما نه تونستم چیزی ببینم و نه دیگه صدایی از زیر زمین می اومد .سکوتی که حاکم شده بود ترس به جونم انداخت و در آن واحد بدترین و ترسناک ترین اتفاقهای ممکن به مغزم خطور کرد. با فک لرزونم گفتم خدایا چیکار کنم ؟ خدایا خودت به دادم برس، حتما علیرضا بالاخره کار خودتشو کرده و یه بلایی سر منصور آورده...خدایا به دل اون پیرزن رحم کن، اگه منصور دور از جونش چیزیش شده باشه جواب دایه زینت رو چی بدم ؟ همین جور که نا امید و مستاصل با خدا راز و نیاز می کردم،کمرمو به دیوار چسبوندم و خودمو آروم آروم به طرف زمین سُر دادم و نشستم که یهو در با شتاب باز شد . از ترسم چشمامو محکم بستمو گفتم ..
ادامه دارد....
بومِ آشپزی
۱۳