بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_هشتم حالا تو هم اومدی دست گذاشتی روی نقطه ضعفش ، که زندگیه یدونه دخترشه ؟ خدا ازت نگذره تاج گل ، که تو بد مخمصه ای انداختیمون ..حالا الان نصف شبی توی این شهر درندشت ،کجا بریم ؟ خدا چیکارت کنه دختر ،کاش نمی گفتم باهام بیای ، ولی من از کجا می دونستم کف دستمو بو نکرده بودم ... دهنم درد می کرد و صورتم از سوز سرما می سوخت ، اشکام همحتی برای لحظه ای متوقف نمی شدن . خانجون متوجه ی حالم شد و گفت بریم پشت اون دیوار تا طلوع آفتاب بشینیم ، فعلا که چاره ای جز این برامون نذاشتی. چند قدم بیشتر راه نرفته بودیم که ماشینی با سرعت پشت سرمون ترمز کرد .همون لحظه صدای مضطرب علیرضا رو شنیدم که می‌گفت خانجون ؟ تاج گل ؟ با سرعت برق و باد به سمت صدا برگشتم . با دیدن صورت رنگ و رو رفته ی علیرضا گریم اوج گرفت .. خانجون گفت ببین نصف شبی چطور مارو زابه راه کردی ، حالا من تو این شهر کجا برم ؟ به جای الان اینکه پیش زنت باشی ، از این کوچه به خیابون هستی، باز از رو نرفتی ؟تازه افتادی دنبال ما ؟ بچه برو.. بد کردی داماد،با سرنوشت این دختر و خراب کردی ، از فردا باید خودشو برای زندگی خراب شده آماده کنه... علیرضا از ماشین پیاده شد و گفت حاج خانم بزار من برات توضیح بدم ، به پیر به پیغمبر من با سرنوشت نوه ات بازی نکردم و تا آخر راه با تمام سختی‌ها کنارش خواهم ایستاد ... خانجون دستاشو به پهلوش چسبوند و گفت منظورت کدوم نوه ؟ نارین ، یا تاج گل ؟ علیرضا گفت شما فقط نیم ساعت به من وقت بده تا همه چی رو برات تعریف کنم ، از اینکه چرا نارین را به اجبار به من دادن خانجون ،.... خانجون یه لحظه سکوت کرد و گفت:یعنی چی ؟ چرا تو باید نارین به اجبار به عقدت در آوردی ؟ هه، هه ، هه ، چی داری میگی تو ؟ بس کن ، بزار ما هم به ولایتمون بریم.. فقط برای این دختر دعا کن ، مطمعنم خالش یه روزخوش براش نمیزاره... علیرضا رو به من کرد و دستشو روی صورتش کشید و گفت تاج گل ؟به خاطر من ، به خاطر قولی که با هم دادیم، هر چه پیش اومد تحمل کن ، بهت قول میدم همه چیز را درست میکنم... فقط بهم قول بده که تو همه ی سختیا صبوری کنی .. قبل از اینکه من چیزی بگم خانجون گفت قول چی ؟ میفهمی من چی دارم بهت میگم ؟ تو چی حرف میزنی؟ داماد این دختر از فردا زندگیش سیاه میشه ، می‌دونی چرا ؟ علیرضا سرش را به طرفین تکون داد و گفت به خاطر من ؟ خانجون گفت هم یکی از دلایلش تو هستی ، ولی از فردا عصمت به روستا برمیگرده و حرف این دختر را تو دهن این و اون می‌کنه و حرف به اقاش که برس... محکم تو صورتش زد و گفت یه بلایی سرش نیاره خیلی شانس آورده... از سرما دندون رو دندون به صدا در اومد ،دستامو دور خودم حلقه زدم و با صدای ضعیف و نحیفی گفتم خانجون ، منو ببر روستا.. علیرضا گفت چت شده تاج گل ؟ حالت خوبه ؟ سرم را تکون دادم و گفتم نه ، اصلا خوب نیستم.. خانجون گفت انشالله قبل از اینکه صباحی بشه، طلوع افتاب را نبینی، خودتو به مظلوم نمایی نزن ، این راهی که تو داری میری من سالهای پیش رفته بودم.. دستمو گرفت و داشت دنبال خودش میکشید که روی زمین افتادم ... علیرضا با ترس گفت چه بلایی سر این دختر آوردین امشب ؟ انگشت اشاره اشو رو به روی خانجون گرفت و گفت :اگه تاج گل چیزیش بشه، یه تار از موهاش کم بشه ،من یه بلایی سر اون عصمت و دخترش میارم.. خانجون کنارم نشست و دستشو روی پیشونیم کشید و گفت واقعا راست میگه ، تو تب داره میسوزه ،پاشو راه بیافت تا اذون چیزی نمونده حتما مینی بوسی ، وسیله ایی پیدا میشه مارو تا روستا برسونه... با صدای لرزونی از سرما گفتم خانجون نمیتونم راه برم..... همه ی توانم رو جمع کردمو از روی زمین بلند شدم، اما انگار دنیا داشت دور سرم می چرخید. خانجون گفت جلوی چشمم دارید فیلم بازی می کنی؟یالا دختر،خودتو جمع کن بریم سر جاده ی اصلی ببینیم یه ماشینی، یه الاغی پیدا میشه که مارو تا ده برسونه ؟زود باش تا سرو کله ی عصمت و زهره پیدا نشده و یه دردسر جدیدی برامون درست نکردی... به سختی روی پاهام ایستادم، ولی نمی تونستم قدم از قدم بردارم، هرچی تلاش کردم پاهام تکون نمیخوردن و نمی تونستم حتی یه قدم راه برم.. علیرضا رو به خانجون گفت خانجون الان وقت زور گفتن نیست ،تاج گل واقعا حالش خوب نیست . خانجون زیر چشمی نگاهی به من انداخت و فکر کنم از حالت چشمام که به سختی باز میشد فهمید واقعا حال خوبی ندارم که قبول کرد سوار ماشین علیرضا بشیم. علیرضا سریع در ماشینو باز کرد و ما سوار شدیم ، با حرکت ماشین خانجون گفت داماد ، مارو به تا یه مسیری برسون که بتونیم ماشینی پیدا کنیم تا مارو به روستا برسونه . ادامه دارد.... بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر #قسمت_نهم
من که لرزش چونه ام و تیک تیک دندونام نمی ذاشت درست حرف بزنم گفتم ،ای ککککاششش قبل از اینکه به روستا برسم نباشم .علیرضا گفت خانجون این حالش خوب نیست،به جای اینکه به فکر رسوندنش به روستا باشید ،بذار ببریمش پیش یه طبیبی چیزی، به والله این با این حالش به روستا نمی‌رسه.. خانجون با کج خلقی گفت تو نمی‌خواد به فکر این باشی ، خیلی لالایی بلدی برو پیش زنت . صداشو آروم کرد و گفت پسرم من صلاحتونو می خوام، از فکر تاج گل بیا بیرون و بچسب به زندگیت ، حتی اگه نارینو هم طلاق بدی صد درصد تاج گلو بهت نمیدن.علیرضا با صدای بلندی گفت خانجون من قبل از عقدمون به نارین گفتم قبول نکن . بهش گفتم که این خواستگاری اجباریه و فقط به خاطر خصومتیه که پدرم با پدرش داره ، حتی بهش گفتم با من زندگی خوبی رو شروع نمی کنه، ولی نارین با علم به همه ی اینها قبول کرد.خانجون با تعجب گفت پدرت چه خصومتی با داماد من داره؟ علیرضا نفسی بلندی کشید و گفت ...والا منم هنوز سر از دلیل خصومتشون درنیاوردم ،نمی‌دونم ولی مطمئن باشید به همین زودی سر از رازشون در میارم. وارد جاده که شدیم خانجون گفت پسرم مارو کجا آوردی ؟ اینجا جز ظلمات چیزی دیده نمیشه ،نمی خوای که اینجا ما رو تنها ول کنی پسر؟علیرضا گفت نه خانجون من شمارو با این حال وخیم تاج گل تنها نمیزارم، خودم شمارو تا روستا می برم.خانجون با سرانگشتش چنگی به صورتش زد و گفت واااای خدایا توبه ،شما جوونای امروزی چرا اینجوری هستین اصلا حرافای منو نشنیدی ؟دلت به حال خودت نمیسوزه ، به جوونی این دختر رحم کن ، خدایی نکرده ، یکی ما رو توی ماشین تو ببینه می‌دونی چه بلوایی میشه ؟نه دیگه اگه عقلت کار می کرد که اینکار و نمیکردی...علیرضا که سرعت ماشین رو زیادتر میکرد گفت نترس خانجون نمیزارم کسی مارو با هم ببینه. تمام مسیر تب و لرز ولم نمیکرد...خدا خدا میکردم زود به خونه نرسیم ،ولی برخلاف انتظارم با سرعتی که علیرضا ماشینو می روند خیلی زود به روستامون رسیدیم .روستایی که قرار بود سرنوشتم به خاطر علاقه ای که تو دلم جوونه زده بود عوض بشه .خانجون انگار که اگه بلند حرف بزنه کسی صداشو می شنوه ، با صدای آرومی گفت داماد مارو پیش خونه خان جلال پیاده کن ، خودمون آروم آروم تا خونه قدم میزنیم ..علیرضا پاشو روی ترمز چسبوند و لاستیک ها به صدا در اومدن ،خانجون با اون پاهای پیرش که هرشب با آخ و اوخش نمی ذاشت بخوابیم، مثل فنر از ماشین پیاده شد و با اشاره که صداشو کسی نشنوه گفت پیاده شو ..به صورت مضطرب علیرضا نگاه کردم و با لبخند گفتم نگران من نباش ، انشالله خدا کمکمون می‌کنه .. با بغضی که توی گلوش گیر کرده بود گفت نمیزارم کسی تو رو اذیت کنن ، چند روز دیگه صدا که بخوابه، میام با پدرت حرف می زنم. از هم خداحافظی کردیم و به سمت خونه ای قدم برداشتم که معلوم نبود توش چه سرنوشتی انتظارمو می کشید.وقتی به روستا رسیدیمو از ماشین علیرضا پیاده شدیم و ماشین علیرضا دور شد ، تازه چشمم به خونه ی پدریم که همیشه خونه ی آرامش و امیدم بود افتاد ،ترس و اضطراب تموم وجودمو گرفت. دلم گواه بد میداد و می دونستم روز های بدی در انتظارمه. از ترس پاهام یاری نمی کردن..خانجون دستمو کشید و گفت برای چی ایستادی دختر ؟ مگه نمی‌بینی داریم از سرما یخ میزنیم؟ خودت هم که داری توی تب می سوزی.دست خانجونو گرفتم و گفتم خانجون تورو به روح اقاجون قسمت میدم منو تنها نزار ،من میدونم اشتباه کردم.. دستشو از دستم کشید و گفت ، فکر کردی من می تونم حریف عصمت بشم ؟ یا حریف اقات و برادرات ؟ یا حریف این همه حرف و حدیثی که قراره پشت سرت گفته بشه ؟ آه بلندی کشیدم ، از پشت هاله ی سمج اشکی که قاب چشمامو پر کرده بود نگاهی به خانجون انداختمو گفتم من خودمو برای کتکهای آقامو داداشام آماده کردم...خانجون که انگار دلش به رحم اومده بود گفت انشالله به خیر بگذره ، فعلا تا یخ نزدیم بیا در بزنم که دیگه ازپا درد یه ثانیه هم نمیتونم سرپا بایستم. خانجون پشت سر هم به در ضربه زد و بعد از مکثی ،صدای آقامو شنیدم که از ته حیاط داد میزد ، کیه این وقت شب؟ وای حتی صدای آقام خوف به جونم می انداخت خانجون گفت درو باز کن داماد ،من و تاج گل پشت در هستیم...زود باش ،تاج گل حالش خوب نیست . صدای باز شدن در چوبی ، آقام با دیدن صورتم اخماشو توی هم کشید و گفت چی شده ؟ چرا این وقت شب از شهر برگشتین؟ سرشو از لای در بیرون آورد و به چپ و راست نگاهی انداختو گفت با کی اومدین ؟ تو این ساعت ماشینی نمیاد شما چطوری برگشتین؟ صورت تاج گل چرا کبود شده ؟ همه ی سوالات را بدون توقفی پشت سر هم پرسید ، خانجون گفت حالا میخوای مارو پشت در نگه داری ؟
ادامه دارد
بومِ آشپزی
من که لرزش چونه ام و تیک تیک دندونام نمی ذاشت درست حرف بزنم گفتم ،ای ککککاششش قبل از اینکه به روستا برسم نباشم .علیرضا گفت خانجون این حالش خوب نیست،به جای اینکه به فکر رسوندنش به روستا باشید ،بذار ببریمش پیش یه طبیبی چیزی، به والله این با این حالش به روستا نمی‌رسه.. خانجون با کج خلقی گفت تو نمی‌خواد به فکر این باشی ، خیلی لالایی بلدی برو پیش زنت . صداشو آروم کرد و گفت پسرم من صلاحتونو می خوام، از فکر تاج گل بیا بیرون و بچسب به زندگیت ، حتی اگه نارینو هم طلاق بدی صد درصد تاج گلو بهت نمیدن.علیرضا با صدای بلندی گفت خانجون من قبل از عقدمون به نارین گفتم قبول نکن . بهش گفتم که این خواستگاری اجباریه و فقط به خاطر خصومتیه که پدرم با پدرش داره ، حتی بهش گفتم با من زندگی خوبی رو شروع نمی کنه، ولی نارین با علم به همه ی اینها قبول کرد.خانجون با تعجب گفت پدرت چه خصومتی با داماد من داره؟ علیرضا نفسی بلندی کشید و گفت ...والا منم هنوز سر از دلیل خصومتشون درنیاوردم ،نمی‌دونم ولی مطمئن باشید به همین زودی سر از رازشون در میارم. وارد جاده که شدیم خانجون گفت پسرم مارو کجا آوردی ؟ اینجا جز ظلمات چیزی دیده نمیشه ،نمی خوای که اینجا ما رو تنها ول کنی پسر؟علیرضا گفت نه خانجون من شمارو با این حال وخیم تاج گل تنها نمیزارم، خودم شمارو تا روستا می برم.خانجون با سرانگشتش چنگی به صورتش زد و گفت واااای خدایا توبه ،شما جوونای امروزی چرا اینجوری هستین اصلا حرافای منو نشنیدی ؟دلت به حال خودت نمیسوزه ، به جوونی این دختر رحم کن ، خدایی نکرده ، یکی ما رو توی ماشین تو ببینه می‌دونی چه بلوایی میشه ؟نه دیگه اگه عقلت کار می کرد که اینکار و نمیکردی...علیرضا که سرعت ماشین رو زیادتر میکرد گفت نترس خانجون نمیزارم کسی مارو با هم ببینه. تمام مسیر تب و لرز ولم نمیکرد...خدا خدا میکردم زود به خونه نرسیم ،ولی برخلاف انتظارم با سرعتی که علیرضا ماشینو می روند خیلی زود به روستامون رسیدیم .روستایی که قرار بود سرنوشتم به خاطر علاقه ای که تو دلم جوونه زده بود عوض بشه .خانجون انگار که اگه بلند حرف بزنه کسی صداشو می شنوه ، با صدای آرومی گفت داماد مارو پیش خونه خان جلال پیاده کن ، خودمون آروم آروم تا خونه قدم میزنیم ..علیرضا پاشو روی ترمز چسبوند و لاستیک ها به صدا در اومدن ،خانجون با اون پاهای پیرش که هرشب با آخ و اوخش نمی ذاشت بخوابیم، مثل فنر از ماشین پیاده شد و با اشاره که صداشو کسی نشنوه گفت پیاده شو ..به صورت مضطرب علیرضا نگاه کردم و با لبخند گفتم نگران من نباش ، انشالله خدا کمکمون می‌کنه .. با بغضی که توی گلوش گیر کرده بود گفت نمیزارم کسی تو رو اذیت کنن ، چند روز دیگه صدا که بخوابه، میام با پدرت حرف می زنم. از هم خداحافظی کردیم و به سمت خونه ای قدم برداشتم که معلوم نبود توش چه سرنوشتی انتظارمو می کشید.وقتی به روستا رسیدیمو از ماشین علیرضا پیاده شدیم و ماشین علیرضا دور شد ، تازه چشمم به خونه ی پدریم که همیشه خونه ی آرامش و امیدم بود افتاد ،ترس و اضطراب تموم وجودمو گرفت. دلم گواه بد میداد و می دونستم روز های بدی در انتظارمه. از ترس پاهام یاری نمی کردن..خانجون دستمو کشید و گفت برای چی ایستادی دختر ؟ مگه نمی‌بینی داریم از سرما یخ میزنیم؟ خودت هم که داری توی تب می سوزی.دست خانجونو گرفتم و گفتم خانجون تورو به روح اقاجون قسمت میدم منو تنها نزار ،من میدونم اشتباه کردم.. دستشو از دستم کشید و گفت ، فکر کردی من می تونم حریف عصمت بشم ؟ یا حریف اقات و برادرات ؟ یا حریف این همه حرف و حدیثی که قراره پشت سرت گفته بشه ؟ آه بلندی کشیدم ، از پشت هاله ی سمج اشکی که قاب چشمامو پر کرده بود نگاهی به خانجون انداختمو گفتم من خودمو برای کتکهای آقامو داداشام آماده کردم...خانجون که انگار دلش به رحم اومده بود گفت انشالله به خیر بگذره ، فعلا تا یخ نزدیم بیا در بزنم که دیگه ازپا درد یه ثانیه هم نمیتونم سرپا بایستم. خانجون پشت سر هم به در ضربه زد و بعد از مکثی ،صدای آقامو شنیدم که از ته حیاط داد میزد ، کیه این وقت شب؟ وای حتی صدای آقام خوف به جونم می انداخت خانجون گفت درو باز کن داماد ،من و تاج گل پشت در هستیم...زود باش ،تاج گل حالش خوب نیست . صدای باز شدن در چوبی ، آقام با دیدن صورتم اخماشو توی هم کشید و گفت چی شده ؟ چرا این وقت شب از شهر برگشتین؟ سرشو از لای در بیرون آورد و به چپ و راست نگاهی انداختو گفت با کی اومدین ؟ تو این ساعت ماشینی نمیاد شما چطوری برگشتین؟ صورت تاج گل چرا کبود شده ؟ همه ی سوالات را بدون توقفی پشت سر هم پرسید ، خانجون گفت حالا میخوای مارو پشت در نگه داری ؟
ادامه دارد
بومِ آشپزی
۱۳