بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_صدونوزده بیشتر و فشرده تر هم شد ، دست دایه رو گرفتم تند تند بوسیدم و گفتم دایه تورو خدا کمکم کن ، نمی تونم این در دو تحمل کنم .دایه با کمی مهربونی دستشو از توی دستم عقب کشید و گفت ، میگن صدای زن زائو به عرش میرسه ، پس به جای اینکارا برای خوشبختی و آینده ی بچت دعا کن ، خدا الان حرفاتو می‌شنوه ، تو الان مثل یه فرشته پاک هستی و هیچ گناهی نداری ، برای ما هم دعا کن ...با صدای بلند داد زد نرگس ؟ نرگس سفید کجا رفتی ؟ دستشو بالا گرفت و گفت ، من پاشم برم هم دستامو بشورم هم ببینم این دختر داره چیکار می‌کنه که صدامو نمی شنوه، و با همون حالتی که دستاش رو بالا گرفته بود با پنجه ی پاش درو باز کرد و از اتاق بیرون رفت….کمی دردم آروم شده بود ، دردم دوباره زیاد شده بود اما همچنان از دایه و نرگس خبری نبود، غیبت طولانیشون کم کم نگرانم کرد و آخر سر دلم طاقت نیورد و به سختی از جام بلند شدم و به طرف اتاق پذیرایی راه افتادم، هر جا دردم می‌گرفت می ایستادم و چند تا نفس عمیق می کشیدمو دوباره چند قدمی جلو می رفتم ،جوریکه یک ربع طول کشید تا مسیر کوتاه اتاق تا پذیرایی رو طی کنم. نزدیک پذیرایی که شدم صدای گریه ی نرگس و غرغر دایه به گوشم خورد. با تعجب و ترس از اینکه نکنه یه وقت اتفاق بدی براش افتاده باش جلوی در میخکوب شدم و با صدایی گرفته با ترس ، گفتم نرگس چی شده ؟ چرا داری گر یه می‌کنی ؟ دایه به من نگاهی کرد و گفت کی به تو گفت از جات بلند شی ؟ درد زایمان گرفتی، اما هنوزم نمیتونی یه جا بند بشی؟ زود برگرد سر جات ، نه نه برنگرد ، حالا که تا اینجا اومدی برو تو حیاط یه کم راه برو .. گفتم چرا جواب سوالمو نمیدین ؟ نرگس چی شده ؟ دایه دستشو به کمرش چسبوند و گفت ، این خانم ، رفته تو اتاق منصور و بی اجازه دست به کِتاباش زده ، آخه من چند بار باید بهش بگم دور منصور و وسایلاش رو خط قرمز چه عرض کنم ، اصلا خط سیاه بکشه ؟ از شنیدن این حرف و با تصوراتی که به مغزم خطور کرده بود ، نفس راحتی کشیدم و زیر لب گفتم خدایا شکرت، گفتم حالا چی شده داره اینجوری گریه می کنه . دایه با تعجب به من نگاهی کرد و گفت چی میگی تو ؟ بلندتر بگو ما هم بشنوفیم. همون موقع دوباره دردم گرفت و با صدای بلندی گفتم دایه دایه کمکم کن دارم میمیرم. نرگس به سمتم دویید و گفت خدا نکنه آبجی ، دستتو بده به من تا ببرمت توی اتاق. دایه با یه لگن و چند تیکه پارچه به اتاق برگشت و گفت نرگس برو آبی که روی بخاری گذاشتم رو هم بردار بیار ، گویا بچه خیلی عجله داره که به دنیا بیاد….دایه پنجره رو باز کرد و پرده توری رو کاملا کشید ، بادی که می وزید پرده رو تکون میداد و گاهی هم نسیم خنکی به صورت من می خورد. دایه اومد روبروم نشست و گفت به جای جز و ولز کمکم کن ، زود باش ،وگرنه بچه ات از بین میره... هر لحظه احساس می کردم الانه که بمیرم ، که یک دفعه اونقدر آروم شده بودم که انگار سنگینیه یه کوه از رو دوشم برداشته شده بود، بدون اینکه کنجکاوی کنم که بچم دختره یا پسر، یه نفس راحت کشیدم و چشمامو بستم. تازه احساس آرامش تمام وجودمو گرفته بود که یهو نرگس گفت دایه چرا بچه گریه نمی کنه؟ با شنیدن حرف نرگس ، سریع سرمو از روی بالشت بلند کردمو چشمم به دایه افتاد که بچه رو سرو ته از پاهاش آویزون کرده بود و به باسنش ضربه میزد بلکه صداش دربیاد، اما بچه ام همچنان ساکت بود و هیچ تکونی نمی خورد. لبمو که از خشکی ترک خورده بود ، کمی با زبونم خیس کردم و با اضطراب گفتم دایه ، چش شده ؟ چرا صداش درنمیاد؟ زندس؟ دایه بدون اینکه جوابمو بده ، همچنان به ضربه زدن به پشت نوزادی که هنوز جنسیتش رو نمیدونستم ادامه داد تا بالاخره صدای ضعیفی از خودش در آورد و شروع به گریه کرد. با شنیدن صدای گریه ی بچم ، نفس راحتی کشیدمو سرمو روی بالشت گذاشتم و تو کسری از ثانیه مهر مادری تمام وجودمو احاطه کرد،احساسی غریب، که برای اولین بار بود که بهم دست میداد ، آروم چشمامو باز کردم نگاهی به بچم انداختمو گفتم عزیزم گریه نکن ، مادرت اینجاس. دایه بچه رو تو بغلم گذاشت و گفت دخترت مثل ماه شب چهارده خوشگله تاج گل ، امیدوارم قدمش برای هممون خوب باشه و خدایی نکرده مثل پدرش شیرین عقل نشه. از حرف دوم دایه دلخور شدم و نتونستم حرفشو بی جواب بزارم و گفتم ناصر دیونه نبو،د فقط بازیچه ی اون ننش شده بود .. دایه گفت حالا برفرض مثال منم حرفتو باور کنم، ولی بالاخره الان همه به چشم یه ناقص العقل به پدر این بچه نگاه می کنن دیگه. دایه بچه رو برداشت و گفت نرگس اون پنجره رو ببند و بیا روی دستم آب بریز تا بچه رو بشورم ، شکمو هنوز نیومده دستاشو تا ته حلقش برده ، والا همه چیه این دور و زمونه فرق کرده، تا جایی که من یادمه بچه های قدیم تا چهل روز چشماشونو باز نمی کردن، ادامه دارد بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر#قسمت_صدوبیست
اما الان فقط نگاه کن اینو ، چنان به من زُل زده کسی ندونه فکر می کنه ارث آقاشو خوردم.نرگس قربون صدقه ی بچه رفت و گفت آبجی ، راستی اسمشو میخوای چی بزاری ؟ گفتم نمی دونم ، باور می کنی هنوز بهش فکر نکردم؟ به اینجای حرفم که رسید ،یهو صدای یالله مش صابر که داشت از توی حیاط داخل خونه می شد به گوشم خورد و حالم ازش بد شد ... دایه تند تند بچه رو شست و لای پارچه ای پیچید ، دست نرگس داد و گفت این بچه رو لباس بپوشون تا من برم به مش صابر خوش آمدگویی کنم و زود برگردم بیام تا با هم اینجارو تمیز کنیم. اون لحظه دوست داشتم هوار بکشم و بگم که اون شوهرت چجور آدمیه، ولی می دونستم اگه هم بگم ، نه دایه باورم می کنه و نه دیگه بعدش جای من و بچم تو اون خونس، به همین خاطر مجبور بودم زبون به دهن بگیرم و حرفی نزنم . فقط پتو رو روی سرم کشیدم و به خاطر بخت و آینده ی خودمو بچم اشک ریختم . با صدای گریه ی بچه نرگس اومد نزدیکم و گفت آبجی چرا سرتو کردی زیر پتو؟ من بلد نیستم بچه رو آروم کنم ، بهم بگو الان باید چیکار کنم که ساکت بشه ؟ناخواسته گفتم من نمی دونم، خودت یه جوری ساکتش کن ، نمی‌خوام صداشو بشنوفم .. نرگس گفت آبجی ، این بچه چه گناهی کرده ، این طفل معصوم که اگه می دونست زندگیت اینجوریه هیچ وقت پاشو به قول خودت ، توی این زندگی نمی ذاشت. نرگس بچه رو نزدیکم آورد و گفت آبجی تاج گل ، ناشکری نکن ، خدا قهرش می گیره، فقط یه دقیقه سرتو از زیر اون لحاف بیار بیرون ، دخترتو نگاه کن ببین ماشالله ، هزار ماشالله چقدر ناز و قشنگه ، انگار صورتش نقاشی شده ، بعد از اینکه نگاهش کردی ، اونوقت ببین اصلا دلت میاد که دیگه از این حرفا بزنی؟ حس کنجکاویم ، برای دیدن صورت بچه گل کرد آروم سرمو از زیر لحاف بیرون آوردمو به محض اینکه صورت گرد سفیدش که انگار ازش نور می‌بارید و لب و دماغ کوچولو و چشمای درشتشو دیدم ، گفتم وای ننه تو چقدر خوشگلی .. آره راست میگی نرگس، این بچه چقدر ناز و خوشگلللله. نرگس گفت انشالله بختش هم مثل خودش، زیبا باشه. دوباره غم به دلم نشست و گفتم آخه این بچه با وجود بی پدر بودن چطوری می خواد زندگیه خوبی داشته باشه ؟ نرگس گفت آبجی به جای این حرفا بگو آمین و به چیزای بد فکر نکن .صدامو آروم کردمو پشت سر هم گفتم امین ، امین، خدایا بهش نظر کن.. دایه برگشت توی اتاقو تا چشمش به من افتاد گفت ، واااای خدایا،نرگس زود باش اون بچه رو بذار زمین و بیا اینجا رو با هم تمیز کنیم ..نرگس سریع حرفو عوض کرد و گفت ، دایه زینت ، این بچه خیلی بی قراره ، من نمی‌دونم باید چیکار کنم که آروم بشه .. دایه بی خیال حرف نرگس گفت سریع باش اینجا رو جابجا کن..بعد از اتاق بیرون رفتن..نمیدونستم چیکار کنم ،انگشتمو تو لیوان آب زدم و تو دهنش گذاشتم تا ساکت بشه،حوصلم بهش نمرسید...تا اینکه یه لحظه نگاهم به چهره ی مظلومش افتاد و واقعا دلم براش کباب شد که به جای شیر داشتم شکم گشنه ی بچمو با آب پر می کردم، ولی کار دیگه ای از دستم برنمی اومد و از دایه هم خبری نبود که بیاد و بگه این بچه چرا داره اینجوری گریه می کنه...با صدای ضربه زدن به در ، بچه رو محکم به خودم چسبوندمو لحافو تا زیر گلوم بالا کشیدم ، همون موقع در باز شد و تا چشمم به چهره ی خوشحال منصور که با یه شاخه گل و یه جعبه شیرینی وارد اتاق شد افتاد، لبخند به لبم اومد. منصور توی چارچوب در ایستاد و گفت اجازه هست بیام روی ماه این دختر خوشگل رو ببینم ؟ با همون لبخندی که روی صورتم بود گفتم بفرما ، نیازی به اجازه نیست شما خودت صاحبخونه ای. منصور داخل اتاق شد و با پاش درو پشت سرش بست و گفت حالا میذاری بچه رو ببینم یا می خوای همچنان بچه رو زیر لحاف حبس کنی ؟ همچین بچه رو به خودت چسبوندی که یکی ندونه فکر می کنه اومدم بچه رو ازت بگیرم. به صورت آروم بچم نگاه کردم و گفتم منصور نگاش کن چقدر شیرینه ؟منصور صلواتی فرستاد و گفت اااا این که تاج گل شماره ی دوئه که بدنیا آوردی. عمیق به صورتش نگاه کردم و گفتم واقعا شبیه منه ؟ گفت ، خیلی ، خیلی زیاد. گفتم نمی خوای بغلش کنی؟ گفت ااا راست میگی ، این شاخه گل تقدیم تاج گل بانوی تازه مادر شده و این شیرینی هم برای این دختر خوشگل که انشالله عاقبت مادر و دختر مثل این شیرینی شیرین باشه. اما تا بچه رو تو بغل‌منصور گذاشتم و گفت وای تاج گل چقدر کوچولوئه ، بچه دوباره شروع کرد به گریه کردن. زود انگشتمو داخل لیوان آب کردم و بلافاصله تو دهن بچه گذاشتم،منصور با تعجب گفت داری چیکار می‌کنی تاج گل ؟ این چه کاریه؟سرمو پایین انداختم و گفتم بچه گشنه اس، راه دیگه ای پیدا نکردم که ساکتش کنم.گفتم نمی‌دونم..گردنشو عقب برد و گفت یعنی چی نمی‌دونم؟پس کی باید بدونه؟ سرمو پایین انداختم..من بلد نیستم چیکار کنم..
ادامه دارد....
بومِ آشپزی
اما الان فقط نگاه کن اینو ، چنان به من زُل زده کسی ندونه فکر می کنه ارث آقاشو خوردم.نرگس قربون صدقه ی بچه رفت و گفت آبجی ، راستی اسمشو میخوای چی بزاری ؟ گفتم نمی دونم ، باور می کنی هنوز بهش فکر نکردم؟ به اینجای حرفم که رسید ،یهو صدای یالله مش صابر که داشت از توی حیاط داخل خونه می شد به گوشم خورد و حالم ازش بد شد ... دایه تند تند بچه رو شست و لای پارچه ای پیچید ، دست نرگس داد و گفت این بچه رو لباس بپوشون تا من برم به مش صابر خوش آمدگویی کنم و زود برگردم بیام تا با هم اینجارو تمیز کنیم. اون لحظه دوست داشتم هوار بکشم و بگم که اون شوهرت چجور آدمیه، ولی می دونستم اگه هم بگم ، نه دایه باورم می کنه و نه دیگه بعدش جای من و بچم تو اون خونس، به همین خاطر مجبور بودم زبون به دهن بگیرم و حرفی نزنم . فقط پتو رو روی سرم کشیدم و به خاطر بخت و آینده ی خودمو بچم اشک ریختم . با صدای گریه ی بچه نرگس اومد نزدیکم و گفت آبجی چرا سرتو کردی زیر پتو؟ من بلد نیستم بچه رو آروم کنم ، بهم بگو الان باید چیکار کنم که ساکت بشه ؟ناخواسته گفتم من نمی دونم، خودت یه جوری ساکتش کن ، نمی‌خوام صداشو بشنوفم .. نرگس گفت آبجی ، این بچه چه گناهی کرده ، این طفل معصوم که اگه می دونست زندگیت اینجوریه هیچ وقت پاشو به قول خودت ، توی این زندگی نمی ذاشت. نرگس بچه رو نزدیکم آورد و گفت آبجی تاج گل ، ناشکری نکن ، خدا قهرش می گیره، فقط یه دقیقه سرتو از زیر اون لحاف بیار بیرون ، دخترتو نگاه کن ببین ماشالله ، هزار ماشالله چقدر ناز و قشنگه ، انگار صورتش نقاشی شده ، بعد از اینکه نگاهش کردی ، اونوقت ببین اصلا دلت میاد که دیگه از این حرفا بزنی؟ حس کنجکاویم ، برای دیدن صورت بچه گل کرد آروم سرمو از زیر لحاف بیرون آوردمو به محض اینکه صورت گرد سفیدش که انگار ازش نور می‌بارید و لب و دماغ کوچولو و چشمای درشتشو دیدم ، گفتم وای ننه تو چقدر خوشگلی .. آره راست میگی نرگس، این بچه چقدر ناز و خوشگلللله. نرگس گفت انشالله بختش هم مثل خودش، زیبا باشه. دوباره غم به دلم نشست و گفتم آخه این بچه با وجود بی پدر بودن چطوری می خواد زندگیه خوبی داشته باشه ؟ نرگس گفت آبجی به جای این حرفا بگو آمین و به چیزای بد فکر نکن .صدامو آروم کردمو پشت سر هم گفتم امین ، امین، خدایا بهش نظر کن.. دایه برگشت توی اتاقو تا چشمش به من افتاد گفت ، واااای خدایا،نرگس زود باش اون بچه رو بذار زمین و بیا اینجا رو با هم تمیز کنیم ..نرگس سریع حرفو عوض کرد و گفت ، دایه زینت ، این بچه خیلی بی قراره ، من نمی‌دونم باید چیکار کنم که آروم بشه .. دایه بی خیال حرف نرگس گفت سریع باش اینجا رو جابجا کن..بعد از اتاق بیرون رفتن..نمیدونستم چیکار کنم ،انگشتمو تو لیوان آب زدم و تو دهنش گذاشتم تا ساکت بشه،حوصلم بهش نمرسید...تا اینکه یه لحظه نگاهم به چهره ی مظلومش افتاد و واقعا دلم براش کباب شد که به جای شیر داشتم شکم گشنه ی بچمو با آب پر می کردم، ولی کار دیگه ای از دستم برنمی اومد و از دایه هم خبری نبود که بیاد و بگه این بچه چرا داره اینجوری گریه می کنه...با صدای ضربه زدن به در ، بچه رو محکم به خودم چسبوندمو لحافو تا زیر گلوم بالا کشیدم ، همون موقع در باز شد و تا چشمم به چهره ی خوشحال منصور که با یه شاخه گل و یه جعبه شیرینی وارد اتاق شد افتاد، لبخند به لبم اومد. منصور توی چارچوب در ایستاد و گفت اجازه هست بیام روی ماه این دختر خوشگل رو ببینم ؟ با همون لبخندی که روی صورتم بود گفتم بفرما ، نیازی به اجازه نیست شما خودت صاحبخونه ای. منصور داخل اتاق شد و با پاش درو پشت سرش بست و گفت حالا میذاری بچه رو ببینم یا می خوای همچنان بچه رو زیر لحاف حبس کنی ؟ همچین بچه رو به خودت چسبوندی که یکی ندونه فکر می کنه اومدم بچه رو ازت بگیرم. به صورت آروم بچم نگاه کردم و گفتم منصور نگاش کن چقدر شیرینه ؟منصور صلواتی فرستاد و گفت اااا این که تاج گل شماره ی دوئه که بدنیا آوردی. عمیق به صورتش نگاه کردم و گفتم واقعا شبیه منه ؟ گفت ، خیلی ، خیلی زیاد. گفتم نمی خوای بغلش کنی؟ گفت ااا راست میگی ، این شاخه گل تقدیم تاج گل بانوی تازه مادر شده و این شیرینی هم برای این دختر خوشگل که انشالله عاقبت مادر و دختر مثل این شیرینی شیرین باشه. اما تا بچه رو تو بغل‌منصور گذاشتم و گفت وای تاج گل چقدر کوچولوئه ، بچه دوباره شروع کرد به گریه کردن. زود انگشتمو داخل لیوان آب کردم و بلافاصله تو دهن بچه گذاشتم،منصور با تعجب گفت داری چیکار می‌کنی تاج گل ؟ این چه کاریه؟سرمو پایین انداختم و گفتم بچه گشنه اس، راه دیگه ای پیدا نکردم که ساکتش کنم.گفتم نمی‌دونم..گردنشو عقب برد و گفت یعنی چی نمی‌دونم؟پس کی باید بدونه؟ سرمو پایین انداختم..من بلد نیستم چیکار کنم..
ادامه دارد....
بومِ آشپزی
۱۳۱