بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_اخر #قسمت_صدویک بدجوری آسیب دیده و الان امیدمون اول به خدا و بعدم به شماس که یه کاری براش انجام بدید. حکیم گفت نازلی دختر بیا این نونارو از دستم بگیر ببینم منصور خان چی میگه . نازلی که متوجه شده بود منصور هنوز ازدواج نکرده، با خوشحالی به طرف حکیم اومد و نون هایی که بوشون تو حیاط پیچیده بود رو از دستش گرفت و از ما دور شد . حکیم گفت انشالله که خیره ، بیاد بریم داخل اتاق تا ببینم درد دخترم چیه؟ همراه حکیم داخل اتاق شدیم، به محض اینکه نشستم با گریه رو به حکیم گفتم تو رو خدا کمکم کنید ،چند روزه که نمی تونم پامو تکون بدم و درست راه برم. حکیم با سر انگشتش ریش های بلندشو خاروند و گفت چه اتفاقی برای پات افتاده دخترم ؟ منصور نزدیکش شد و بدون اینکه بذاره من حرف هاشو بشنوم پچ پچی تو گوش حکیم کرد. اما من اونقدر درد داشتم که حوصله نداشتم برای شنیدن حرفهای حکیم و منصور کنجکاوی کنم. حکیم با صدای آرومی گفت عجب .... حکیم کنارم نشست و گفت دخترم اجازه هست من پاتو یه نگاهی بندازم ؟ به منصور نگاه کردم و گفتم بله فقط تورو خدا کاری کنید که دیگه این همه درد نکشم.. حکیم سرشو همراه با نفس بلندی که کشید تکون داد و گفت بذار اول یه نگاهی بندازم ببینم پات در چه حاله ،بعد یه مرحمی چیزی درست می کنم تا پاتو مداوا کنه، این هم بگم ،من نمیتونم معجزه کنم. منصور کنارش نشست و گفت من به کارتون ایمان دارم حکیم... منصور گره های پارچه ای که روی زخمم بود رو آروم باز میکرد و هر از گاهی هم نگاهی به صورتم می انداخت ،گفت می خوای چشماتو ببند که زخمتو نبینی و یه وقت مضطرب نشی و دردت بیشتر شه. گفتم نگاه نمی کنم البته من دیگه به درد کشیدن عادت کردم.حکیم خنده ای کرد و گفت شک ندارم که دختر قوی و جسوری هستی، برای همینم هست که پسرمون دوست داره ، حالا از شوخی بگذریم و من پاتو یه نگاهی بندازم ، ببینم با این پا چیکار کردی ؟ حکیم انگشتش رو روی زخمم گذاشت و فشاری داد که با جیغ گفتم خیلی درد داره.. منصور گفت می دونم خیلی درد داری ولی یه کم تحمل کن حکیم باید زخمتو خوب معاینه کنه تا بفهمه چه مرحمی برات تجویز کنه... حکیم علی نفس عمیقی کشید و گفت ، پسرم زخم پای این دختر ،هم عمیقه و هم عفونت شدیدی کرده ، یه هفته، ده روزی باید اینجا بمونه تا من بتونم مداواش کنم، ولی قول میدم بعد از این مدت کاملا مثل اولش بشه ، البته خودشم باید کمکم کنه. منصور با تردید گفت یه هفته ، ده روز باید اینجا باشه؟ نمیشه همون مرحم هایی که قراره براش بزنید رو بدید من براش بزنم ، تازه دایه هم می‌تونه کمکم کنه. حکیم علی یه نگاه به من و یه نگاه به پام انداخت و گفت ...اگه می خوای ببریش من حرفی ندارم، ولی درمون کردن این پا کار تو و دایه نیست ، باید چندتا مرحم مختلف روی پاش امتحان کنم ، الانم قبل از اینکه کارمو شروع کنم بریم یه لقمه غذا بخوریم تا یه وقت این دختر از درد ضعف نکنه. حکیم بلند شد و خواست از اتاق بیرون بره که در جا ایستاد و گفت پسرم یه دقیقه بیا کارت دارم . منصور با گفتن چشم، دستشو از دستم بیرون کشید و پشت سر حکیم راه افتاد و از اتاق بیرون رفت. وقتی تنها شدم سرمو به دیوار تکیه دادم و به دردی که حکیم علی می‌گفت قراره بکشم فکر کردم ، به خودم دلداری دادمو گفتم این که چیزی نیست ،تو تا حالا در مقابل اون همه دردهای بدتر از این که کشیدی مقاومت کردی ،این یکی هم روی اونا، آره تاج گل تو دردای بزرگتری پشت سر گذاشتی ، این درد در مقابل دردای دیگت که چیزی نیست و اونقدر با این حرفا خودمو گول زدم که کمی ترسم کم شد. بعد از چند دقیقه ، منصور با لبخند تلخی داخل اتاق شد و گفت ، خوبی ؟ سرمو تکون دادم و گفتم فعلا خوبم، ولی اضطراب دارم ،چون نمی تونم یعنی نمی شه یه هفته ده روز اینجا موند . منصور گفت چرا نمیشه ؟ سرمو پایین انداختم و با بغضی که گلومو گرفته بود گفتم چون اینجوری مزاحمشون میشم و احساس سربار بودن می کنم. ت گفت تو هیچ وقت سربار هیچ کس نیستی، الانم نگران هیچی نباش ،نمیذارم حکیم و خانواده اش تحت فشار قرار بگیرن و این چند روزی که اینجا می مونی همه ی خرج و مخارج خونشون رو من تقبل می کنم ،نمیذارم هیچ منتی سرت گذاشته بشه. گفتم این چند روزی که اینجا می مونم ؟ یعنی چی ؟ مگه تو هم اینجا مونی ؟ اما تا لب باز کرد و خواست جوابمو بده ، در باز شد و ... نازلی با همون چادر سفیدی که با رنگ صورتش یکی بود وارد اتاق شد و گفت آقا منصور غذا آماده اس و پدرم توی مهمونخونه منتظرتونه.ابرویی بالا انداختم و با صدای آرومی خطاب به منصور گفتم تحویل بگیر از همین الان شروع شد ، بعد با صدای بلندتری گفتم شما بفرمائید شامتون رو بخورید آقا منصور. منصور چند بار پلک زد و خطاب به نازلی گفت یعنی فقط من بیام غذا بخورم ؟ ازتون ممنونم، ادامه دارد بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر #قسمت_صدودو
ولی ما تو راه یه چیزایی خوردیم ،شما بفرمائید با خیال راحت غذاتون رو میل کنید. نازلی که تازه متوجه ی حرف خودشو منظور منصور شده بود گفت به خدا من منظورم این نبود که شما تنها بیای سر سفره ، فقط چون اسم این خانمو نمی‌دونستم … منصور حرفشو قطع کرد و گفت منظورتو فهمیدم ، منم گفتم که ما تو مسیر یه چیزی خوردیم و الان میل به غذا نداریم. نازلی که اصلا نمی تونست ناراحتیشو به خاطر پشتیانیه منصور از من پنهان کنه، با حرص چشم غره ای به من رفت و از اتاق خارج شد. منصور سرشو پایین انداخت و گفت الان میرم از بیرون برات یه چیزی می گیرم که بخوری و ضعف نکنی.با صدای بلند خنده ای کردم که منصور با تعجب بهم نگاه کرد و گفت چرا می خندی حرفم خنده دار بود ؟گفتم انگار خیلی بهت علاقمنده.. اخمی کرد و گفت من پاشم برم یه چیزی بخرم بخوریم. اما تا از جاش بلند شد حکیم اومد داخل اتاق و گفت چرا پس نمیاید باهم یه لقمه غذا بخوریم ؟منصور گفت ممنونم ازتون ،ولی به نازلی خانوم هم گفتم که ما یه چیزایی تو راه خوردیم و بعد اومدیم.راستش تاج گل هوس یه چیزی کرده که باید برم از بیرون براش بگیرمو بیام..حکیم علی لباشو جمع کرد و گفت هر جور صلاح می دونید ،ولی آخه این جوری لقمه از گلوم پایین نمیره. منصور گفت شما برو بشین با خیال راحت غذاتو بخور ،ما رو ببخشید که بد موقع مزاحم تون شدیم . بالاخره منصور و حکیم بعد از اینکه کلی تعارف با هم تیکه پاره کردن ،همراه هم از اتاق خارج شدن….من موندم و تنهایی و یه عالمه فکر و خیال و درد که روز به روز هم به جای اینکه کمتر بشن ،بهشون اضافه می شد. نیم ساعتی تا اومدن منصور طول کشید و من تو اون دقیقه ها فقط و فقط به بدبختیهامو آینده ی نامعلومم فکر کردم. بعد از خوردن کبابی که منصور برام از بیرون گرفته بود و مزه اش برای من که اولین بار بود که کباب کوبیده می خوردم بسیار عجیب و خوشمزه بود ،چشمم به حکیم افتاد که با یه منقل و چنتا سیخ و یه زنبیل پراز وسیله یالله گویان وارد اتاق شد. منصور سریع به طرف حکیم علی رفت و منقلی که پر زغال سرخ بود رو از دستش گرفت و گفت حکیم پس چرا منو صدا نزدی که کمکت کنم؟حکیم علی نفس نفس زنان گفت بابا جان ،هنوز اون قدرا هم پیر نشدم که از پس کارای خودمم بر نیام، ولی اگه می خوای کمکم کنی این سیخ ها رو زیر این آتیش بذار که کم کم قرمز بشن.با تعجب و کمی اضطراب نشسته بودم و به کارهایی که حکیم و منصور می کردن و نازلی که همزمان با کوبیدن چند تا برگ صدر توی هاون مشغول بود نگاه میکرد.حکیم علی چیزی تو گوش منصور گفت و به سمت منقل رفت و با بادبزنی که با یه تکیه کارتن درست کرده بود شروع به باد زدن زغالها کرد و هر از گاهی هم سیخا رو زیر و رو میکرد. منصور کنارم نشست و گفت آماده ای؟ با چشمائی که پراز ترس و استرس بود بهش نگاهی کردمو گفتم اینا دیگه چین؟ چرا دارید سیخ داغ می کنید ؟گفت نمی‌خواد تو به این چیزا فکر کنی ، فقط به خوب شدن پاهات فکر کن که اگه خوب نشه خدایی نکرده کارش به جاهای باریک کشیده میشه. با وحشت گفتم منظورت اینه که اوضاع پام وخیمه ؟ سرشو تند تند تکون داد و گفت آره ،بیشتر از اون چیزی که فکرشو کنی، ولی نگران نباش ،حکیم کارشو خوب بلده و اگه تحمل کنی مداواش می کنه. دستمالی روبروی من گرفت و گفت اینو بگیر بزار توی دهنت تا دندونات آسیب نبینه و اگر هم زیاد دردت گرفت اصلا مراعات نکن و جیغ بزن.. گفتم حکیم می دونه که من حامله ام؟ چشاشو روی هم گذاشت و گفت خیالت راحت باشه، همه ی چیزایی که لازم بود بدونه رو بهش گفتم ،تو فقط الان کاری که بهت گفتمو انجام بده و سعی کن تحمل کنی. حکیم علی گفت آماده ای؟با بغضی که فکمو تکون میداد ،سرم و تکون دادم.. به حکیم با وحشت نگاه کردم. قبل از اینکه حکیم کارشو شروع کنه منصور زود دستمالی تو دهنم گذاشت و گفت به من اعتماد کن می دونی که کاری نمی کنم به ضررت باشه و یهو حس کردم سر تا پام آتیش گرفت و درد رو توی مغز استخونم حس کردم. از درد نمی تونستم به چیزی جز جیغ زدن اونم با دستمالی که تو دهنم بود فکر کنم ، اینقدر جیغ کشیدم تا بالاخره نفسم کند و کند تر شد و به شماره افتاد….همه چی پیش چشمم سیاه شد و بی هوش شدم ،نمی‌دونم تو اون مدتی که بی هوش بودم چه اتفاقی افتاد و حکیم با پام چیکار کرد ، ولی وقتی به هوش اومدم ، منصور رو دیدم که در حالیکه نشسته بود که خوابش برده بود. به اطراف نگاهی انداختم ، ولی کسی جز منصور تو اتاق نبود. به پام که از بالا تا پایین باندپیچی شده بود نگاهی کردم و به زور کمی تکونش دادم و وقتی مطمئن شدم تکون میخوره نفس راحتی کشیدم. با صدای آرومی از ته گلوم ،که به خاطر جیغ هایی که کشیده بودم همچنان می‌سوخت گفتم منصور ؟منصور خان ؟
ادامه دارد....
بومِ آشپزی
ولی ما تو راه یه چیزایی خوردیم ،شما بفرمائید با خیال راحت غذاتون رو میل کنید. نازلی که تازه متوجه ی حرف خودشو منظور منصور شده بود گفت به خدا من منظورم این نبود که شما تنها بیای سر سفره ، فقط چون اسم این خانمو نمی‌دونستم … منصور حرفشو قطع کرد و گفت منظورتو فهمیدم ، منم گفتم که ما تو مسیر یه چیزی خوردیم و الان میل به غذا نداریم. نازلی که اصلا نمی تونست ناراحتیشو به خاطر پشتیانیه منصور از من پنهان کنه، با حرص چشم غره ای به من رفت و از اتاق خارج شد. منصور سرشو پایین انداخت و گفت الان میرم از بیرون برات یه چیزی می گیرم که بخوری و ضعف نکنی.با صدای بلند خنده ای کردم که منصور با تعجب بهم نگاه کرد و گفت چرا می خندی حرفم خنده دار بود ؟گفتم انگار خیلی بهت علاقمنده.. اخمی کرد و گفت من پاشم برم یه چیزی بخرم بخوریم. اما تا از جاش بلند شد حکیم اومد داخل اتاق و گفت چرا پس نمیاید باهم یه لقمه غذا بخوریم ؟منصور گفت ممنونم ازتون ،ولی به نازلی خانوم هم گفتم که ما یه چیزایی تو راه خوردیم و بعد اومدیم.راستش تاج گل هوس یه چیزی کرده که باید برم از بیرون براش بگیرمو بیام..حکیم علی لباشو جمع کرد و گفت هر جور صلاح می دونید ،ولی آخه این جوری لقمه از گلوم پایین نمیره. منصور گفت شما برو بشین با خیال راحت غذاتو بخور ،ما رو ببخشید که بد موقع مزاحم تون شدیم . بالاخره منصور و حکیم بعد از اینکه کلی تعارف با هم تیکه پاره کردن ،همراه هم از اتاق خارج شدن….من موندم و تنهایی و یه عالمه فکر و خیال و درد که روز به روز هم به جای اینکه کمتر بشن ،بهشون اضافه می شد. نیم ساعتی تا اومدن منصور طول کشید و من تو اون دقیقه ها فقط و فقط به بدبختیهامو آینده ی نامعلومم فکر کردم. بعد از خوردن کبابی که منصور برام از بیرون گرفته بود و مزه اش برای من که اولین بار بود که کباب کوبیده می خوردم بسیار عجیب و خوشمزه بود ،چشمم به حکیم افتاد که با یه منقل و چنتا سیخ و یه زنبیل پراز وسیله یالله گویان وارد اتاق شد. منصور سریع به طرف حکیم علی رفت و منقلی که پر زغال سرخ بود رو از دستش گرفت و گفت حکیم پس چرا منو صدا نزدی که کمکت کنم؟حکیم علی نفس نفس زنان گفت بابا جان ،هنوز اون قدرا هم پیر نشدم که از پس کارای خودمم بر نیام، ولی اگه می خوای کمکم کنی این سیخ ها رو زیر این آتیش بذار که کم کم قرمز بشن.با تعجب و کمی اضطراب نشسته بودم و به کارهایی که حکیم و منصور می کردن و نازلی که همزمان با کوبیدن چند تا برگ صدر توی هاون مشغول بود نگاه میکرد.حکیم علی چیزی تو گوش منصور گفت و به سمت منقل رفت و با بادبزنی که با یه تکیه کارتن درست کرده بود شروع به باد زدن زغالها کرد و هر از گاهی هم سیخا رو زیر و رو میکرد. منصور کنارم نشست و گفت آماده ای؟ با چشمائی که پراز ترس و استرس بود بهش نگاهی کردمو گفتم اینا دیگه چین؟ چرا دارید سیخ داغ می کنید ؟گفت نمی‌خواد تو به این چیزا فکر کنی ، فقط به خوب شدن پاهات فکر کن که اگه خوب نشه خدایی نکرده کارش به جاهای باریک کشیده میشه. با وحشت گفتم منظورت اینه که اوضاع پام وخیمه ؟ سرشو تند تند تکون داد و گفت آره ،بیشتر از اون چیزی که فکرشو کنی، ولی نگران نباش ،حکیم کارشو خوب بلده و اگه تحمل کنی مداواش می کنه. دستمالی روبروی من گرفت و گفت اینو بگیر بزار توی دهنت تا دندونات آسیب نبینه و اگر هم زیاد دردت گرفت اصلا مراعات نکن و جیغ بزن.. گفتم حکیم می دونه که من حامله ام؟ چشاشو روی هم گذاشت و گفت خیالت راحت باشه، همه ی چیزایی که لازم بود بدونه رو بهش گفتم ،تو فقط الان کاری که بهت گفتمو انجام بده و سعی کن تحمل کنی. حکیم علی گفت آماده ای؟با بغضی که فکمو تکون میداد ،سرم و تکون دادم.. به حکیم با وحشت نگاه کردم. قبل از اینکه حکیم کارشو شروع کنه منصور زود دستمالی تو دهنم گذاشت و گفت به من اعتماد کن می دونی که کاری نمی کنم به ضررت باشه و یهو حس کردم سر تا پام آتیش گرفت و درد رو توی مغز استخونم حس کردم. از درد نمی تونستم به چیزی جز جیغ زدن اونم با دستمالی که تو دهنم بود فکر کنم ، اینقدر جیغ کشیدم تا بالاخره نفسم کند و کند تر شد و به شماره افتاد….همه چی پیش چشمم سیاه شد و بی هوش شدم ،نمی‌دونم تو اون مدتی که بی هوش بودم چه اتفاقی افتاد و حکیم با پام چیکار کرد ، ولی وقتی به هوش اومدم ، منصور رو دیدم که در حالیکه نشسته بود که خوابش برده بود. به اطراف نگاهی انداختم ، ولی کسی جز منصور تو اتاق نبود. به پام که از بالا تا پایین باندپیچی شده بود نگاهی کردم و به زور کمی تکونش دادم و وقتی مطمئن شدم تکون میخوره نفس راحتی کشیدم. با صدای آرومی از ته گلوم ،که به خاطر جیغ هایی که کشیده بودم همچنان می‌سوخت گفتم منصور ؟منصور خان ؟
ادامه دارد....
بومِ آشپزی
۱۶۱