بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_بیستم با صدای کل و صلوات فهمیدم که ناصر داره داخل اتاق میشه ، خانجون به صنوبر اشاره کرد و همزمان بیرون رفتن. ناصر نگاهی بهم انداخت و گفت چرا رنگ و روت پریده تاج گل؟ گفتم ناصر واقعا خودتی؟ چطوری یه روزه حرفات و حرکاتت اینقدر عوض شده ؟ لبخندی زد و گفت من دیگه اون ناصر دیونه که همه می شناسن نیستم... ناصر به طرفم هجوم آورد و تا تونست منو کتک زد. وقتی خسته شد یه گوشه نشست ... گفتم من که کاری نکردم حاضرم قسم بخورم. جوری بهم نگاه کرد که تو نگاهش میشد مهربانی رو دید، ولی انگار کسی مجبورش می کرد که اینطور رفتار کنه. خاله عصمت دوباره داخل اتاق شد و نگاه پر نفرتی بهم انداخت و گفت خب نگفتی دختر خیره سر ؟ گفتم به پیر به پیغمبر.... شما چرا منو باور نمی کنید؟ خاله دستشو مشت کرده جلوی چونش گرفت،پس قابله صدا می کنم بیاد ؟ از ترس حرف و حدیث و بخاطر جونم،مجبور شدم قبول کنم.... با صدای دور شدن قدم های خاله و حرف زدنش با ناصر، فهمیدم که رفت دنبال قابله. به در تکیه دادم و با دستم روی بدن کوفته ام کشیدم و آروم آروم به حال خودم اشگریختم. اینقدر از فرط کتک و گریه خسته بودم که سرمو به در چسبوندم و چشمامو بستم. به خواب عمیقی فرو رفته بودم که با صدای کوبیدن در از ترسم بلند شدم سرپا ایستادم. با صدای بلند گفتم چه خبرتونه ؟ خاله عصمت با حرص گفت شرمنده خانوم که من اشتباه کردم،زود درو باز کن ببینم، قابله اومده ... سرمو به در چسبوندم و گفتم فقط اون می‌تونه داخل اتاق شه. خاله اوف بلندی گفت و پشت بندش صداش اومد که بهش می‌گفت زهره خانم من حریف زبون این دختر نمیشم ، تو خودت برو ... درو نیمه باز کردم و با اومدن قابله سریع چفت درو انداختم. قابله با چشای پف کرده از خوابش گفت خب دختر جان ... گفتم قابله چی شد ؟ گفت نه دختر جان ... اینقدر غرق فکر و ترس شده بودم که به باز شدن در و اومدن خاله عصمت داخل اتاق هیچ واکنشی نشون ندادم. خاله عصمت گفت چی شد زهره خانم ؟ قابله سرشو تکون داد و گفت عروست متاسفانه ..... خاله عصمت منو از موهام کشید و به طف حیاط برد، وقتی صدای بسته شدن در خبر از رفتن قابله داد، خاله گفت ناصر بیا اینو پرت کن جلوی آقاش. ناصر از اتاق بیرون اومد و گفت ننه قابله چی گفت ؟ خاله عصمت دست به کمر ایستاد و گفت چی می خواستی بگه ؟ مشکل از این دختره، ندیدی بدون هیچ شرط و شروطی آقاجونش دادش به تو ؟هه تو خیال خودشون داشتن به ما می خندیدن.حتما پیش خودشون گفتن این که کسی قبولش نمی کنه ،پس چه بهتر که بدیمش به ناصر دیونه که از هیچی سر در نمیاره . نمی دونستن ناصر واقعی با اون ناصر خیالاتی که اونا می شناسن خیلی فرق داره. خاله اینقدر گفت و گفت و ناصر رو پراز حس تنفر کرد که یه دفعه ناصر از کوره در رفت ، به سمتم حمله کرد و من زیر کتک گرفت . از اون طرف خاله هم به کمکش اومد . اما من فقط با جیغ کشیدن از خودم دفاع می کردم و امیدوار بودم کسی صدامو بشنوه و به دادم برسه . البته دیگه مطمئن بودم که صدا جیغ و داد من و کتک و ناسزاهایی که خاله و ناصر به من و آقام می دادن، به گوش همه ی همسایه ها رسیده، اما کسی نخواسته تو این ماجرا دخالت کنه. هنوز نمی فهمیدم این حس انتقام خالم، از من، به خاطر دامادش و یا از آقامه که می گفت هر چی کشیده تقصیر اون بوده .کم کم ناصر که از کتک زدن خسته شده بود ، بالای سر منی که با سر و صورت زخمی روی زمین افتاده بودم و دیگه حتی نائی برای ناله کردن هم نداشتم ایستاد، ولی قبل از اینکه حرفی بزنه خاله گفت ، فعلا ولش کن همین جا تو سرما بخوابه تا صبح به آقاش تحویلش میدیم ….. ناصر و خاله عصمت هر دو به اتاقهاشون برگشتن و منو توی اون سرما با یک عالمه درد تو حیاط تنها گذاشتن . با اینکه به خاطر کتکهایی که خورده بودم، درد زیادی داشتم، اما به جرات می تونم بگم که درد بدنم در مقابل درد بهتونی که بهم زده بودن، واقعا هیچ بود. به دیوار حیاط تکیه دادم. هر چقدر زمان می‌گذشت سرما بیشتر و بیشتر به مغز استخونم نفوذ می کرد. کشون کشون خودمو به مطبخ رسوندم. کنار اجاق هیزومی که هنوز از حرارت ذغالهای خاکستر شدش، کمی گرما داشت نشستم و سعی کردم سرما رو کمی از بدن و صورت یخ زده ام دور کنم که با صدای قژ قژ باز شدن در یکی از اتاقها،قلبم به تاپ و توپ افتاد. آب دهنمو قورت دادم و کشون کشون خودمو به سنگ بزرگی که خالم برای ساطوری کردن سبزی ازش استفاده می کرد و همیشه گوشه ی مطبخ بود رسوندم. دستم رو روش گذاشتم تا در صورت نیاز بتونم ازش استفاده کنم .. بی صدا زمزمه کردم و گفتم به جون آقا جونم اگه دوباره بخوان شروع کنن ،این سری ساکت نمی مونم،جای سالم تو بدنم نذاشتن .اما وقتی هر لحظه منتظر بودم که نبودنم توی حیاط نظرشونو جلب کنه و برای پیدا کردنم وارد مطبخ بشن ، ادامه دارد.... بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر #قسمت_بیستویک
در کمال تعجب صدای دوباره ی قژ قژ در،نشون از برگشتشون به اتاق داشت.حس کنجکاوی عجیبی بهم دست داده بود، احساسم می گفت یه کاسه ای زیر نیم کاسس. با همون درد چهار دست و پا دوباره خودمو به حیاط رسوندمو پشت دیوار اتاق فالگوش وایسادم. استرس بدی گرفته بودم. یه تای ابرومو بالا دادم و تو دلم گفتم تاج گل این همه مصیبتی که تا الان کشیدی برات بس نبود که بازم داری دنبال بلوا می گردی؟ برو بشین و تا دیر نشده یه فکری به حال خودت کن که با روشن شدن هوا کارت ساختس . حتی با فکر کردن به آقامو داداشام هم دلم لرزید و خوف برم داشت. داشتم دوباره به جای قبلیم گوشه ی حیاط برمی گشتم که صدای بلند ناصر در جا میخ کوبم کرد. ناصر داد زد و گفت بس کن ننه این بازیو، من دیگه توان این همه نقش بازی کردنو ندارم، تمام عمرم به خاطر دل تو نقش دیونه ها رو بازی کردم، بسه دیگه،بسه .واقعا دلم به حال خودم میسوزه که تا الان حتی یه روز هم مثل آدم زندگی نکردم ، تا کی و کجا باید برای همه نقش بازی کنم ننه؟صدای خاله اومد که گفت، تا وقتی کهتا وقتی انتقاممون ازشون بگیریم میفهمی ؟از حرف هاشون چیزی نمی‌فهمیدم ،گوشامو تیز تر کردم تا چیزی از حرف های خاله عصمت بفهممم .. ناصر با تندی گفت بس کن ننه، دیگه هم منو قاطی بازیهای خودت نکن، بزار حداقل از این به بعد آروم و بی دغدغه زندگی کنم…خاله که انگار روش آروم کردن ناصرو خوب بلد بود، نمی‌دونم با چه ترفندی ، ولی سریع ناصر رو آروم کرد و بعد چند دقیقه گفت برو پسرم ،برو همون کاری که بهت گفتمو انجام بده ، برو ننه ، من مطمئنم که تو از پسش بر میای.می‌دونم پسرم حق چندین و چند ساله ی مادرشو می گیره….قبل از اینکه ناصر بیاد تو حیاط و منو در حال فالگوش ایستادن ببینه ، زودی عقب عقب خودمو به جای قبلیم ،گوشه ی حیاط رسوندم و روی زمین یخ زده حیاط نشستم . حس و حال خوبی نداشتم ، هر چی فکر می کردم متوجه نمی شدم خالم از چی و از کی می خواد انتقام بگیره . از طرف دیگه اینکه ناصر تمام این سالها به خاطر این انتقام، تظاهر به دیونگی کرده بود نشون می داد که نقشه ی این انتقام از خیلی وقت پیش توسط خاله کشیده شده و این، ترسم رو چند برابر می کرد. چندین و چند مسئله مختلف تو سرم جولون میدادن که هر کدوم به خودی خود کافی بود تا از ترس یه خودم بلرزم .. از تصور چهره ی آقام وقتی که این خبر به گوشش برسه، اشک تو چشمام حلقه زد . می دونستم که با شنیدن این خبر و دهن به دهن شدنش بین اهالی روستا، زیر بار حرف مردم خم. میشه . نمی دونستم که از این به بعد خانوادم چطور می تونن تو روستا سرشونو بلند کنن. هنوز توی این افکار بودم که با لگد محکمی نفسم بند اومد. خاله عصمت با قیافه ای عصبانی گفت اینجا با خیال راحت خوابیدی؟ انگار نه انگار که اتفاقی افتاده؟به جای اینکه تو زانوی غم بغل بگیری پسر بدبخت من داره از غصه نابود میشه… با صدای الله و اکبر موذن، سرمو روبه آسمون گرفتمو گفتم خدایا کمکم کن.. درسته شاید دل به کسی دادمو دل سپردنم اشتباه بود ،ولی خودت شاهدی که خطایی نکردم.. از ته دل مشغول راز و نیاز بودمو حواسم به کلی پرت شده بود که خاله لگد دیگه ای زد و گفت چی داری زیر لب میگی ؟ آخه چقدر تو گستاخی…..خاله داد زد و گفت ناصر بیا ببین این دختره رو ور دار به مادرت بی احترامی می‌کنه. بعد دستشو جلوی صورتش گرفت و با صدای بلند تظاهر به گریه کرد. ناصر بدون اینکه دمپایی پاش کنه به عجله از اتاق بیرون اومد و گفت کی؟ کی جرات کرده اشک ننمو در بیاره. قبل از اینکه دوباره زیر مشت و لگد برم گفتم ناصر به خدا ننه ات داره دروغ میگه، داره زندگیتو تباه می‌کنه، من اومدم که با هم یه زندگیه قشنگو بسازیم ، نذار یکی دیگه زندگیمونو خراب کنه.خاله عصمت که دید ناصر آروم شده ، از ترس اینکه یه وقت تحت تاثیر حرفای من قرار نگیره ،دستشو از صورتش برداشت و گفت کدوم زندگی هاااا؟ تو اول برادریتو ثابت کن بعد بیا ادعای ارث بکن ... ببین تاج گل خانوم با این حرفا نمی تونی مارو گول بزنی... همین الان هم می برمت و تحویل آقات میدم ..تمام عجزمو توی چشمام ریختمو به چشمای ناصر نگاه کردم و گفتم ناصر ، تورو خدا بابم گناه داره ، چند بار بهت گفتم بازم میگم من کار اشتباهی نکردم چطوری بهت ثابت کنم ؟ خاله سریع گفت الانم پاشو برو این حرفارو به اقات جونت بگو ، ببین حرفاتو باور می‌کنه یا نه؟پاشو پاشو ناصر اینو ببر پرتش کن جلوی آقاش...ناصر انگار دلش کمی باهام صاف شده بود و نمی خواست منو ببره و تحویل آقام بده . ولی خاله عصمت از ترس اینکه ناصر کوتاه بیاد، سریع از موهام منو بلند کرد و رو به ناصر گفت از تو انگار آبی گرم نمیشه ، زود باش دنبالم راه بیافت. منو و خاله عصمت می کشید جلو جلو می رفتیم و
ادامه دارد
بومِ آشپزی
در کمال تعجب صدای دوباره ی قژ قژ در،نشون از برگشتشون به اتاق داشت.حس کنجکاوی عجیبی بهم دست داده بود، احساسم می گفت یه کاسه ای زیر نیم کاسس. با همون درد چهار دست و پا دوباره خودمو به حیاط رسوندمو پشت دیوار اتاق فالگوش وایسادم. استرس بدی گرفته بودم. یه تای ابرومو بالا دادم و تو دلم گفتم تاج گل این همه مصیبتی که تا الان کشیدی برات بس نبود که بازم داری دنبال بلوا می گردی؟ برو بشین و تا دیر نشده یه فکری به حال خودت کن که با روشن شدن هوا کارت ساختس . حتی با فکر کردن به آقامو داداشام هم دلم لرزید و خوف برم داشت. داشتم دوباره به جای قبلیم گوشه ی حیاط برمی گشتم که صدای بلند ناصر در جا میخ کوبم کرد. ناصر داد زد و گفت بس کن ننه این بازیو، من دیگه توان این همه نقش بازی کردنو ندارم، تمام عمرم به خاطر دل تو نقش دیونه ها رو بازی کردم، بسه دیگه،بسه .واقعا دلم به حال خودم میسوزه که تا الان حتی یه روز هم مثل آدم زندگی نکردم ، تا کی و کجا باید برای همه نقش بازی کنم ننه؟صدای خاله اومد که گفت، تا وقتی کهتا وقتی انتقاممون ازشون بگیریم میفهمی ؟از حرف هاشون چیزی نمی‌فهمیدم ،گوشامو تیز تر کردم تا چیزی از حرف های خاله عصمت بفهممم .. ناصر با تندی گفت بس کن ننه، دیگه هم منو قاطی بازیهای خودت نکن، بزار حداقل از این به بعد آروم و بی دغدغه زندگی کنم…خاله که انگار روش آروم کردن ناصرو خوب بلد بود، نمی‌دونم با چه ترفندی ، ولی سریع ناصر رو آروم کرد و بعد چند دقیقه گفت برو پسرم ،برو همون کاری که بهت گفتمو انجام بده ، برو ننه ، من مطمئنم که تو از پسش بر میای.می‌دونم پسرم حق چندین و چند ساله ی مادرشو می گیره….قبل از اینکه ناصر بیاد تو حیاط و منو در حال فالگوش ایستادن ببینه ، زودی عقب عقب خودمو به جای قبلیم ،گوشه ی حیاط رسوندم و روی زمین یخ زده حیاط نشستم . حس و حال خوبی نداشتم ، هر چی فکر می کردم متوجه نمی شدم خالم از چی و از کی می خواد انتقام بگیره . از طرف دیگه اینکه ناصر تمام این سالها به خاطر این انتقام، تظاهر به دیونگی کرده بود نشون می داد که نقشه ی این انتقام از خیلی وقت پیش توسط خاله کشیده شده و این، ترسم رو چند برابر می کرد. چندین و چند مسئله مختلف تو سرم جولون میدادن که هر کدوم به خودی خود کافی بود تا از ترس یه خودم بلرزم .. از تصور چهره ی آقام وقتی که این خبر به گوشش برسه، اشک تو چشمام حلقه زد . می دونستم که با شنیدن این خبر و دهن به دهن شدنش بین اهالی روستا، زیر بار حرف مردم خم. میشه . نمی دونستم که از این به بعد خانوادم چطور می تونن تو روستا سرشونو بلند کنن. هنوز توی این افکار بودم که با لگد محکمی نفسم بند اومد. خاله عصمت با قیافه ای عصبانی گفت اینجا با خیال راحت خوابیدی؟ انگار نه انگار که اتفاقی افتاده؟به جای اینکه تو زانوی غم بغل بگیری پسر بدبخت من داره از غصه نابود میشه… با صدای الله و اکبر موذن، سرمو روبه آسمون گرفتمو گفتم خدایا کمکم کن.. درسته شاید دل به کسی دادمو دل سپردنم اشتباه بود ،ولی خودت شاهدی که خطایی نکردم.. از ته دل مشغول راز و نیاز بودمو حواسم به کلی پرت شده بود که خاله لگد دیگه ای زد و گفت چی داری زیر لب میگی ؟ آخه چقدر تو گستاخی…..خاله داد زد و گفت ناصر بیا ببین این دختره رو ور دار به مادرت بی احترامی می‌کنه. بعد دستشو جلوی صورتش گرفت و با صدای بلند تظاهر به گریه کرد. ناصر بدون اینکه دمپایی پاش کنه به عجله از اتاق بیرون اومد و گفت کی؟ کی جرات کرده اشک ننمو در بیاره. قبل از اینکه دوباره زیر مشت و لگد برم گفتم ناصر به خدا ننه ات داره دروغ میگه، داره زندگیتو تباه می‌کنه، من اومدم که با هم یه زندگیه قشنگو بسازیم ، نذار یکی دیگه زندگیمونو خراب کنه.خاله عصمت که دید ناصر آروم شده ، از ترس اینکه یه وقت تحت تاثیر حرفای من قرار نگیره ،دستشو از صورتش برداشت و گفت کدوم زندگی هاااا؟ تو اول برادریتو ثابت کن بعد بیا ادعای ارث بکن ... ببین تاج گل خانوم با این حرفا نمی تونی مارو گول بزنی... همین الان هم می برمت و تحویل آقات میدم ..تمام عجزمو توی چشمام ریختمو به چشمای ناصر نگاه کردم و گفتم ناصر ، تورو خدا بابم گناه داره ، چند بار بهت گفتم بازم میگم من کار اشتباهی نکردم چطوری بهت ثابت کنم ؟ خاله سریع گفت الانم پاشو برو این حرفارو به اقات جونت بگو ، ببین حرفاتو باور می‌کنه یا نه؟پاشو پاشو ناصر اینو ببر پرتش کن جلوی آقاش...ناصر انگار دلش کمی باهام صاف شده بود و نمی خواست منو ببره و تحویل آقام بده . ولی خاله عصمت از ترس اینکه ناصر کوتاه بیاد، سریع از موهام منو بلند کرد و رو به ناصر گفت از تو انگار آبی گرم نمیشه ، زود باش دنبالم راه بیافت. منو و خاله عصمت می کشید جلو جلو می رفتیم و
ادامه دارد
بومِ آشپزی
۱۶