بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_نوزدهم با کل زدن صنوبر و ننه آقا و صلوات و هزار ماشالله ی خانجون، منتظر داماد و خاله نشستیم. صنوبر به من نزدیک شد و گفت تاج گل تو عمرم عروسی به زیبایی تو ندیدم، خدا چیکار کنه خاله عصمتو که تورو بدبخت کرد. چشام پراز اشک شد ،ولی اینقدر قلبم پر از درد بود که اشکام هم دیگه توان ریختن نداشتن. با صدای کل و ساز و تنبک فهمیدم که باید از این خونه برای همیشه خداحافظی کنم ، قبل از اینکه کسی داخل اتاق بشه صنوبر تند تند گفت تاج گل خواهرم ، الان دیگه وقت این نیست که بشینی زانوی غم بغل بگیری که چرا این شد، از امروز سعی کن دل شوهرتو بدست بیاری که بتونی حریف حیله های خاله عصمت بشی ، کاری کن ناصر حقتو از خاله و هر کسی که اذیتت کرد بگیره. با باز شدن در، چشمم به ناصر خورد که با پیرهن سفید و شلوار مشکی و موهای مرتب و صورت اصلاح شده،مثل آدمهای عاقل شده بود . به صورتم لبخندی زد و گفت چه خوشگل شدی تاج گل .. چشامو بستم، نفس عمیقی کشیدم و برای گوش دادن به نصیحت های خواهرانه ی صنوبر گفتم تو هم خیلی خوش تیپ شدی. مجبور بودم از این سیاست استفاده کنم . ناصر گفت دیگه بریم،ننه عصمت گفته زیاد اینجا نمونیم. تو دلم گفتم آره آره ناصر زود بریم که تازه تاجگل می خواد شروع کنه. با هم به طرف حیاط رفتیم. حیاط پر بود از جمعیت ، کوچیک و بزرگ ، زن و مرد همه جمع شده بودن. آقامو دیدم که با صورتی مضطرب کنار مهران که حتی دوست نداشت به صورتم نگاه کنه و اون طرف تر بهرامی که با بغض منو نگاه می کرد، ایستاده بود. خانجون نزدیکم شد و در گوشم نجوا کرد ، برو دست آقاتو ببوس .. به خانجون چپ چپی نگاه کردم و گفتم بابت چی ؟ بابت کدوم کار؟ گفت باشه، میدونم حق با توئه، ولی به حرمت اون نونی که سر سفره اش خوردی، جلوی مردم آقا تو کوچیک نکن، برو دست آقاتو ببوس که حالا که داری از خونه اش میری ازت راضی باشه. با بغض گفتم نمی تونم خانجون... گفت به خاطر من هم که شده برو ، بلکه دعات کنه و زندگیت از این سیاهی به سپیدی بدل بشه مادر... به طرف آقام رفتم ، روبروش ایستادم…..زبونم قفل شده بود و فکم به شدت می لرزید ، آقا بهم نگاه کرد و بغضش ترکید ،با صدای بلند گفتم آقا برام آرزوی خوشبختی کن ... گفت مجبور بودم اون کارو کنم تاج گل ، مجبور شدم تورو به عقد ناصر در بیارم ، حلالم کن بابا. سرمو بالا گرفتم و گفتم چرا مجبور بودی آقا ؟ کی تورو مجبور کرد؟ خاله عصمت سریع خودشو به ما رسوند ،دستمو گرفت و گفت خوبه خوبه، حالا انگار داره کجا می‌ره که اینقدر گریه و زاری راه انداخته ، هر کی ندونه و این اشکا رو ببینه فکر می کنه دارن می برنت کجا؟ آقام که رفتار خاله رو دید دو قدم جلو اومد و با صدای بلند گفت عصمت ، خوب گوشاتو وا کن ببین چی بهت میگم ، تاج گل رو بهت دادم، خودت خوب می‌دونی چرا ، اما الان قشنگ جلوی جمع دخترمو نگاه کن ، دارم سالم بهت تحویلش میدم، اینو بدون که از این به بعد همیشه حواسم اونجاس، اگه خدایی نکرده یه تار مو از سرش کم بشه ،یا یه قطره اشک از چشمش بیاد دیگه تو رو نمی‌شناسم ،حرف حسابمو با پسرت میزنم ،پس سعی نکن دخترمو اذیت کنی فهمیدی؟ دلم از شنیدن حرفهای آقام گرم شد ،دستمو از دست خاله عصمت با حرص بیرون کشیدمو دوباره به طرف پدرم رفتم .با چشمای بارونی گفتم می دونستم پشتمو خالی نمی کنی آقا جون‌و برای خداحافظی به طرف تک تک اعضای خانوادم رفتم . آقام دوباره رو کرد به خاله و گفت عصمت به بچت یاد ندادی که دست بزرگترشو ببوسه؟ خاله عصمت که انگار تازه فهمیده بود قرار نیست منو به اسارت ببره ،به ناصر گفت برو دست پدر زنتو ببوس و زود بریم. نمی‌دونم چرا ناصر امروز عقلش کاملا سر جاش بود و اصلا انگار ناصر سابق که تمام عمر دیونه حسابش می کردیم، نبود .ناصر با عجله خودشو به آقام رسوند، دستشو بوسید و گفت اگه اجازه بدید ما رفع زحمت می کنیم ؟ همه به جز آقا و خاله عصمت از برخورد ناصر تعجب کردن. از خونه ی بچگی هام که برام پر از خاطرات خوب بود بیرون رفتیم…. سوار الاغی که تزئینش کرده بودن شدمو ناصر افسار الاغو بدست گرفت و راهی خونه ای شدیم که خونه ی بختم نه ،خونه ی بدبختیام بود. تمام مسیر رو استرس داشتم...قبل از اینکه داخل خونه ی خاله بشیم، شوهر خاله یه گوسفند، جلوی پای ناصر زمین زد...... تمام جشن رو با چنان استرسی که حتی آب دهنم را نمی تونستم قورت بدم، به پایان رسوندم . بعد از مراسم خانجون و صنوبر منو تا اتاق همراهی کردن. داخل اتاق که شدم چشمم به وسایل جهیزیه بتول خورد که با چه عش. ق و ذوقی برای خودش جمع کرده بود و حالا من باید ازشون استفاده می کردم. دلم براش سوخت و حتی از تک تک وسایلی که توی اتاق جا خوش کرده بودن متنفر شدم. وسط اتاق ایستادم و به خانجون و صنوبر نگاه می کردم. ادامه دارد بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر#قسمت_بیستم
با صدای کل و صلوات فهمیدم که ناصر داره داخل اتاق میشه ، خانجون به صنوبر اشاره کرد و همزمان بیرون رفتن. ناصر نگاهی بهم انداخت و گفت چرا رنگ و روت پریده تاج گل؟ گفتم ناصر واقعا خودتی؟ چطوری یه روزه حرفات و حرکاتت اینقدر عوض شده ؟ لبخندی زد و گفت من دیگه اون ناصر دیونه که همه می شناسن نیستم...ناصر به طرفم هجوم آورد و تا تونست منو کتک زد. وقتی خسته شد یه گوشه نشست ... گفتم من که کاری نکردم حاضرم قسم بخورم. جوری بهم نگاه کرد که تو نگاهش میشد مهربانی رو دید، ولی انگار کسی مجبورش می کرد که اینطور رفتار کنه. خاله عصمت دوباره داخل اتاق شد و نگاه پر نفرتی بهم انداخت و گفت خب نگفتی دختر خیره سر ؟گفتم به پیر به پیغمبر.... شما چرا منو باور نمی کنید؟خاله دستشو مشت کرده جلوی چونش گرفت،پس قابله صدا می کنم بیاد ؟ از ترس حرف و حدیث و بخاطر جونم،مجبور شدم قبول کنم....با صدای دور شدن قدم های خاله و حرف زدنش با ناصر، فهمیدم که رفت دنبال قابله. به در تکیه دادم و با دستم روی بدن کوفته ام کشیدم و آروم آروم به حال خودم اشگریختم. اینقدر از فرط کتک و گریه خسته بودم که سرمو به در چسبوندم و چشمامو بستم. به خواب عمیقی فرو رفته بودم که با صدای کوبیدن در از ترسم بلند شدم سرپا ایستادم. با صدای بلند گفتم چه خبرتونه ؟ خاله عصمت با حرص گفت شرمنده خانوم که من اشتباه کردم،زود درو باز کن ببینم، قابله اومده ...سرمو به در چسبوندم و گفتم فقط اون می‌تونه داخل اتاق شه.خاله اوف بلندی گفت و پشت بندش صداش اومد که بهش می‌گفت زهره خانم من حریف زبون این دختر نمیشم ، تو خودت برو ...درو نیمه باز کردم و با اومدن قابله سریع چفت درو انداختم. قابله با چشای پف کرده از خوابش گفت خب دختر جان ...گفتم قابله چی شد ؟ گفت نه دختر جان ...اینقدر غرق فکر و ترس شده بودم که به باز شدن در و اومدن خاله عصمت داخل اتاق هیچ واکنشی نشون ندادم.خاله عصمت گفت چی شد زهره خانم ؟ قابله سرشو تکون داد و گفت عروست متاسفانه .....خاله عصمت منو از موهام کشید و به طف حیاط برد، وقتی صدای بسته شدن در خبر از رفتن قابله داد، خاله گفت ناصر بیا اینو پرت کن جلوی آقاش.ناصر از اتاق بیرون اومد و گفت ننه قابله چی گفت ؟ خاله عصمت دست به کمر ایستاد و گفت چی می خواستی بگه ؟ مشکل از این دختره، ندیدی بدون هیچ شرط و شروطی آقاجونش دادش به تو ؟هه تو خیال خودشون داشتن به ما می خندیدن.حتما پیش خودشون گفتن این که کسی قبولش نمی کنه ،پس چه بهتر که بدیمش به ناصر دیونه که از هیچی سر در نمیاره . نمی دونستن ناصر واقعی با اون ناصر خیالاتی که اونا می شناسن خیلی فرق داره. خاله اینقدر گفت و گفت و ناصر رو پراز حس تنفر کرد که یه دفعه ناصر از کوره در رفت ، به سمتم حمله کرد و من زیر کتک گرفت . از اون طرف خاله هم به کمکش اومد . اما من فقط با جیغ کشیدن از خودم دفاع می کردم و امیدوار بودم کسی صدامو بشنوه و به دادم برسه . البته دیگه مطمئن بودم که صدا جیغ و داد من و کتک و ناسزاهایی که خاله و ناصر به من و آقام می دادن، به گوش همه ی همسایه ها رسیده، اما کسی نخواسته تو این ماجرا دخالت کنه. هنوز نمی فهمیدم این حس انتقام خالم، از من، به خاطر دامادش و یا از آقامه که می گفت هر چی کشیده تقصیر اون بوده .کم کم ناصر که از کتک زدن خسته شده بود ، بالای سر منی که با سر و صورت زخمی روی زمین افتاده بودم و دیگه حتی نائی برای ناله کردن هم نداشتم ایستاد، ولی قبل از اینکه حرفی بزنه خاله گفت ، فعلا ولش کن همین جا تو سرما بخوابه تا صبح به آقاش تحویلش میدیم …..ناصر و خاله عصمت هر دو به اتاقهاشون برگشتن و منو توی اون سرما با یک عالمه درد تو حیاط تنها گذاشتن . با اینکه به خاطر کتکهایی که خورده بودم، درد زیادی داشتم، اما به جرات می تونم بگم که درد بدنم در مقابل درد بهتونی که بهم زده بودن، واقعا هیچ بود.به دیوار حیاط تکیه دادم. هر چقدر زمان می‌گذشت سرما بیشتر و بیشتر به مغز استخونم نفوذ می کرد. کشون کشون خودمو به مطبخ رسوندم. کنار اجاق هیزومی که هنوز از حرارت ذغالهای خاکستر شدش، کمی گرما داشت نشستم و سعی کردم سرما رو کمی از بدن و صورت یخ زده ام دور کنم که با صدای قژ قژ باز شدن در یکی از اتاقها،قلبم به تاپ و توپ افتاد. آب دهنمو قورت دادم و کشون کشون خودمو به سنگ بزرگی که خالم برای ساطوری کردن سبزی ازش استفاده می کرد و همیشه گوشه ی مطبخ بود رسوندم.دستم رو روش گذاشتم تا در صورت نیاز بتونم ازش استفاده کنم .. بی صدا زمزمه کردم و گفتم به جون آقا جونم اگه دوباره بخوان شروع کنن ،این سری ساکت نمی مونم،جای سالم تو بدنم نذاشتن .اما وقتی هر لحظه منتظر بودم که نبودنم توی حیاط نظرشونو جلب کنه و برای پیدا کردنم وارد مطبخ بشن ،
ادامه دارد....
بومِ آشپزی
با صدای کل و صلوات فهمیدم که ناصر داره داخل اتاق میشه ، خانجون به صنوبر اشاره کرد و همزمان بیرون رفتن. ناصر نگاهی بهم انداخت و گفت چرا رنگ و روت پریده تاج گل؟ گفتم ناصر واقعا خودتی؟ چطوری یه روزه حرفات و حرکاتت اینقدر عوض شده ؟ لبخندی زد و گفت من دیگه اون ناصر دیونه که همه می شناسن نیستم...ناصر به طرفم هجوم آورد و تا تونست منو کتک زد. وقتی خسته شد یه گوشه نشست ... گفتم من که کاری نکردم حاضرم قسم بخورم. جوری بهم نگاه کرد که تو نگاهش میشد مهربانی رو دید، ولی انگار کسی مجبورش می کرد که اینطور رفتار کنه. خاله عصمت دوباره داخل اتاق شد و نگاه پر نفرتی بهم انداخت و گفت خب نگفتی دختر خیره سر ؟گفتم به پیر به پیغمبر.... شما چرا منو باور نمی کنید؟خاله دستشو مشت کرده جلوی چونش گرفت،پس قابله صدا می کنم بیاد ؟ از ترس حرف و حدیث و بخاطر جونم،مجبور شدم قبول کنم....با صدای دور شدن قدم های خاله و حرف زدنش با ناصر، فهمیدم که رفت دنبال قابله. به در تکیه دادم و با دستم روی بدن کوفته ام کشیدم و آروم آروم به حال خودم اشگریختم. اینقدر از فرط کتک و گریه خسته بودم که سرمو به در چسبوندم و چشمامو بستم. به خواب عمیقی فرو رفته بودم که با صدای کوبیدن در از ترسم بلند شدم سرپا ایستادم. با صدای بلند گفتم چه خبرتونه ؟ خاله عصمت با حرص گفت شرمنده خانوم که من اشتباه کردم،زود درو باز کن ببینم، قابله اومده ...سرمو به در چسبوندم و گفتم فقط اون می‌تونه داخل اتاق شه.خاله اوف بلندی گفت و پشت بندش صداش اومد که بهش می‌گفت زهره خانم من حریف زبون این دختر نمیشم ، تو خودت برو ...درو نیمه باز کردم و با اومدن قابله سریع چفت درو انداختم. قابله با چشای پف کرده از خوابش گفت خب دختر جان ...گفتم قابله چی شد ؟ گفت نه دختر جان ...اینقدر غرق فکر و ترس شده بودم که به باز شدن در و اومدن خاله عصمت داخل اتاق هیچ واکنشی نشون ندادم.خاله عصمت گفت چی شد زهره خانم ؟ قابله سرشو تکون داد و گفت عروست متاسفانه .....خاله عصمت منو از موهام کشید و به طف حیاط برد، وقتی صدای بسته شدن در خبر از رفتن قابله داد، خاله گفت ناصر بیا اینو پرت کن جلوی آقاش.ناصر از اتاق بیرون اومد و گفت ننه قابله چی گفت ؟ خاله عصمت دست به کمر ایستاد و گفت چی می خواستی بگه ؟ مشکل از این دختره، ندیدی بدون هیچ شرط و شروطی آقاجونش دادش به تو ؟هه تو خیال خودشون داشتن به ما می خندیدن.حتما پیش خودشون گفتن این که کسی قبولش نمی کنه ،پس چه بهتر که بدیمش به ناصر دیونه که از هیچی سر در نمیاره . نمی دونستن ناصر واقعی با اون ناصر خیالاتی که اونا می شناسن خیلی فرق داره. خاله اینقدر گفت و گفت و ناصر رو پراز حس تنفر کرد که یه دفعه ناصر از کوره در رفت ، به سمتم حمله کرد و من زیر کتک گرفت . از اون طرف خاله هم به کمکش اومد . اما من فقط با جیغ کشیدن از خودم دفاع می کردم و امیدوار بودم کسی صدامو بشنوه و به دادم برسه . البته دیگه مطمئن بودم که صدا جیغ و داد من و کتک و ناسزاهایی که خاله و ناصر به من و آقام می دادن، به گوش همه ی همسایه ها رسیده، اما کسی نخواسته تو این ماجرا دخالت کنه. هنوز نمی فهمیدم این حس انتقام خالم، از من، به خاطر دامادش و یا از آقامه که می گفت هر چی کشیده تقصیر اون بوده .کم کم ناصر که از کتک زدن خسته شده بود ، بالای سر منی که با سر و صورت زخمی روی زمین افتاده بودم و دیگه حتی نائی برای ناله کردن هم نداشتم ایستاد، ولی قبل از اینکه حرفی بزنه خاله گفت ، فعلا ولش کن همین جا تو سرما بخوابه تا صبح به آقاش تحویلش میدیم …..ناصر و خاله عصمت هر دو به اتاقهاشون برگشتن و منو توی اون سرما با یک عالمه درد تو حیاط تنها گذاشتن . با اینکه به خاطر کتکهایی که خورده بودم، درد زیادی داشتم، اما به جرات می تونم بگم که درد بدنم در مقابل درد بهتونی که بهم زده بودن، واقعا هیچ بود.به دیوار حیاط تکیه دادم. هر چقدر زمان می‌گذشت سرما بیشتر و بیشتر به مغز استخونم نفوذ می کرد. کشون کشون خودمو به مطبخ رسوندم. کنار اجاق هیزومی که هنوز از حرارت ذغالهای خاکستر شدش، کمی گرما داشت نشستم و سعی کردم سرما رو کمی از بدن و صورت یخ زده ام دور کنم که با صدای قژ قژ باز شدن در یکی از اتاقها،قلبم به تاپ و توپ افتاد. آب دهنمو قورت دادم و کشون کشون خودمو به سنگ بزرگی که خالم برای ساطوری کردن سبزی ازش استفاده می کرد و همیشه گوشه ی مطبخ بود رسوندم.دستم رو روش گذاشتم تا در صورت نیاز بتونم ازش استفاده کنم .. بی صدا زمزمه کردم و گفتم به جون آقا جونم اگه دوباره بخوان شروع کنن ،این سری ساکت نمی مونم،جای سالم تو بدنم نذاشتن .اما وقتی هر لحظه منتظر بودم که نبودنم توی حیاط نظرشونو جلب کنه و برای پیدا کردنم وارد مطبخ بشن ،
ادامه دارد....
بومِ آشپزی
۱۴