بومِ آشپزی 🍛
#دخترِ_آخر #قسمت_هجدهم چه اشتباهی کردم تو این روستا بدنیا اومدم ، خانجون من بهت قول دادم که حرف گوش کن باشم، دیگه اینقدر صغری ، کبری برام فلسفه نکنید .... خانجون دستمو گرفت و گفت نه ، نه ، منظور من این نبود ، منظور من شب عروسیه ...دستشو روی سرم کشید، جون خانجون نزار خاله عصمتت به ما بخنده ، اشکاش از گوشه چشمش داخل چروک شده ی صورتش ریخته شدن ، با پشت دستم اشکاشو پاک کردم و گفتم خانجون گریه نکن ،هر چه تو گفتی من انجام میدم ... با هم به بخت بد اقبالم که برام کمین کرده اشک ریختیم... به جای عارفه خانم ،دختر ذبیح الله همسایه ی خاله عصمت که تازه عروسی کرده بود با خاله عصمت برای اصلاح من اومدن.. خانجون دستشو به پهلوش چسبوند و حق به جانب گفت: عصمت تا الان هیچی بهت نگفتم خیلی دیگه دور برداشتی،دختر دسته گلمو به عقد اون پسر بی عقلت درآوردی گفتم عیبی نداره، بذاریم حر و حدیثا تموم بشه، شب حنابندون لباس کهنه ی خودت رو تنش کردی باز زبون به دهن گرفتم ، الانم با دختر ذبیح الله اومدی، نه لباس عروسی، نه یه انگشتری ، مگه اومدی زن بیوه ببری سر خونه و زندگیش ؟ می خوای از فرصت بهتونی که بهش زدی استفاده کنی ؟ نه عصمت خانم ،اینطوری نمیشه ،منو نمی تونی گول بزنی ،حالا دختر ذبیح الله رو با خودت ببر و تا با عارفه و لباس عروس و سه تا النگو نیومدی، عروس بهت نمیدم. خاله عصمت رنگ به رنگ شد و به من که از حرف خانجون لبخند رو لبم اومده بود، نگاه کرد و با حرص گفت خانجون من عارفه و لباسو میارم، ولی به جز یه النگو که اونم از وسط النگوهای خودم در میارم و بهش میدم،دیگه برای لین دخترخرجی نمی کنم ، تازه همینم از سرش زیاده. خانجون با همون حالت، جایی که ایستاده بود نشست و گفت و گفتنیامو گفتم ، دیگه خود دانی، چیزی که بهت گفتمو عملی کنی یا نکنی ... خاله عصمت که می دونست خانجون کوتاه نمیاد، با حرص سه تا از النگوهایی که تو دستش برق می زد و بیرون کشید ،به طرفم پرت کرد و گفت اینم صدقه سری پسرم بهت دادم و با دختر ذبیح الله که حسابی بهش برخورده بود که نتونسته با کارش رو صورتم، برای خودش تو روستا مشتری پیدا کنه ،بدون خداحافظی و با غیض از خونه بیرون رفتن. نفس بلندی کشیدم و دست خانجونو بوسیدم و گفتم خانجون ممنونم که پشتم ایستادی و منو تو این روز تنها نذاشتی. گفتم تو رو خدا بعد از این هم هوامو داشته باش خانجون…. خانجون که بی صدا اشک می‌ریخت گفت انشالله خدا هواتو داشته باشه ننه... با صدای خاله و عارفه، خانجون دستاشو به زانوش گرفت ،به سختی بلند شد و گفت پیر شدم ننه ، خدا این جونی که امانت بهم داده رو قبل از اینکه زمین گیر بشم ازم بگیره که تو سری خور دختر و داماد نشم... دستشو بوسیدم و گفتم خدا نکنه خانجون مهربونم. خاله عصمت قبل از عارفه داخل اتاق شد و گفت ننه دستوراتت اجرا شد، ولی یادت باشه امروز چقدر منو ناراحت کردی. خانجون بی تفاوت به حرفای خاله گفت عارفه جون خیلی خوش اومدی ،بفرما داخل چرا دم در ایستادی ؟ عارفه که اکثر دخترای روستا رو آرایش و اصلاح کرده بود و پیش اهالی روستا محبوب بود، با صورت مهربونشو سلام و صلوات داخل اتاق شد و گفت مبارک باشه دختر، انشالله عاقبت به خیر بشی.. خانجون گفت انشالله انشالله ، اگه بعضی ها بذارن عارفه خانم. خاله عصمت رو ترش کرد و به خانجون گفت ننه مطمئنی من دختر توام؟ آخه انگار به چشمت بیشتر شبیه دشمن هستم. خانجون صداشو آروم کرد و گفت صد رحمت به دشمن...زود سر چرخوند و گفت عارفه خانم جون ، بیا بالا بشین ، چی لازم داری برات بیارم ، قرقره داری ؟ بعد خنده ی ریزی کرد و گفت والله زمان ما تا روز عروسیمون نمیذاشتن تو آئینه نگاه کنیم .. عارفه با خنده به بازوی خانجون زد و گفت خانجون، خدا رو شکر تو یکی امروز خنده به لبم آوردی. خانجون رو به خاله کرد و گفت تو می خوای اینجا مثل چی وایسی؟ مگه تو امشب مهمون نداری ؟ برو به کارات برس. خاله عصمت ابرویی تابه تا کرد و گفت آره آره باید برم ، آخه امشب از شهر هم مهمون دارم.خب عارفه جون اون توصیه هایی که بهت کردم رو مو به مو انجام بدیا و با خداحافظی کوتاهی از اتاق بیرون رفت. عارفه گفت دختر جان اون بالشتو کنار دیوار زیر پنجره بذار تا قشنگ ببینم و صورتتو.. خانجون گفت پس تا شما کار نوه امو انجام بدی ،منم برم یه چایی تازه دم با یوخه که بتول صبح درست کرده بیارم که دهنمونو شیرین کنیم…. با رفتن خانجون، عارفه بساطشو باز کرد ، اینقدر گفت و گفت و فکرمو با حرفاش مشغول کرد تا کار ابروهام هم تموم شد. عارفه خانوم تمام روز که مشغول موهام و آرایش صورتم بود داشت حرف میزد و منو آگاه می کرد. با اتمام کار عارفه ،خانجون با ظرف همیشگی که یه کاسه پراز زغال بود بالای سرم اومد ،اسپند رو دور سرم چرخوند و روی آتیش ریخت . ادامه دارد.... بومِ آشپزی 
#دخترِ_آخر #قسمت_نوزدهم
با کل زدن صنوبر و ننه آقا و صلوات و هزار ماشالله ی خانجون، منتظر داماد و خاله نشستیم. صنوبر به من نزدیک شد و گفت تاج گل تو عمرم عروسی به زیبایی تو ندیدم، خدا چیکار کنه خاله عصمتو که تورو بدبخت کرد.چشام پراز اشک شد ،ولی اینقدر قلبم پر از درد بود که اشکام هم دیگه توان ریختن نداشتن. با صدای کل و ساز و تنبک فهمیدم که باید از این خونه برای همیشه خداحافظی کنم ، قبل از اینکه کسی داخل اتاق بشه صنوبر تند تند گفت تاج گل خواهرم ، الان دیگه وقت این نیست که بشینی زانوی غم بغل بگیری که چرا این شد، از امروز سعی کن دل شوهرتو بدست بیاری که بتونی حریف حیله های خاله عصمت بشی ، کاری کن ناصر حقتو از خاله و هر کسی که اذیتت کرد بگیره.با باز شدن در، چشمم به ناصر خورد که با پیرهن سفید و شلوار مشکی و موهای مرتب و صورت اصلاح شده،مثل آدمهای عاقل شده بود . به صورتم لبخندی زد و گفت چه خوشگل شدی تاج گل ..چشامو بستم، نفس عمیقی کشیدم و برای گوش دادن به نصیحت های خواهرانه ی صنوبر گفتم تو هم خیلی خوش تیپ شدی. مجبور بودم از این سیاست استفاده کنم . ناصر گفت دیگه بریم،ننه عصمت گفته زیاد اینجا نمونیم.تو دلم گفتم آره آره ناصر زود بریم که تازه تاجگل می خواد شروع کنه. با هم به طرف حیاط رفتیم. حیاط پر بود از جمعیت ، کوچیک و بزرگ ، زن و مرد همه جمع شده بودن. آقامو دیدم که با صورتی مضطرب کنار مهران که حتی دوست نداشت به صورتم نگاه کنه و اون طرف تر بهرامی که با بغض منو نگاه می کرد، ایستاده بود. خانجون نزدیکم شد و در گوشم نجوا کرد ، برو دست آقاتو ببوس .. به خانجون چپ چپی نگاه کردم و گفتم بابت چی ؟ بابت کدوم کار؟گفت باشه، میدونم حق با توئه، ولی به حرمت اون نونی که سر سفره اش خوردی، جلوی مردم آقا تو کوچیک نکن، برو دست آقاتو ببوس که حالا که داری از خونه اش میری ازت راضی باشه.با بغض گفتم نمی تونم خانجون...گفت به خاطر من هم که شده برو ، بلکه دعات کنه و زندگیت از این سیاهی به سپیدی بدل بشه مادر...به طرف آقام رفتم ، روبروش ایستادم…..زبونم قفل شده بود و فکم به شدت می لرزید ، آقا بهم نگاه کرد و بغضش ترکید ،با صدای بلند گفتم آقا برام آرزوی خوشبختی کن ...گفت مجبور بودم اون کارو کنم تاج گل ، مجبور شدم تورو به عقد ناصر در بیارم ، حلالم کن بابا. سرمو بالا گرفتم و گفتم چرا مجبور بودی آقا ؟ کی تورو مجبور کرد؟خاله عصمت سریع خودشو به ما رسوند ،دستمو گرفت و گفت خوبه خوبه، حالا انگار داره کجا می‌ره که اینقدر گریه و زاری راه انداخته ، هر کی ندونه و این اشکا رو ببینه فکر می کنه دارن می برنت کجا؟آقام که رفتار خاله رو دید دو قدم جلو اومد و با صدای بلند گفت عصمت ، خوب گوشاتو وا کن ببین چی بهت میگم ، تاج گل رو بهت دادم، خودت خوب می‌دونی چرا ، اما الان قشنگ جلوی جمع دخترمو نگاه کن ، دارم سالم بهت تحویلش میدم، اینو بدون که از این به بعد همیشه حواسم اونجاس، اگه خدایی نکرده یه تار مو از سرش کم بشه ،یا یه قطره اشک از چشمش بیاد دیگه تو رو نمی‌شناسم ،حرف حسابمو با پسرت میزنم ،پس سعی نکن دخترمو اذیت کنی فهمیدی؟ دلم از شنیدن حرفهای آقام گرم شد ،دستمو از دست خاله عصمت با حرص بیرون کشیدمو دوباره به طرف پدرم رفتم .با چشمای بارونی گفتم می دونستم پشتمو خالی نمی کنی آقا جون‌و برای خداحافظی به طرف تک تک اعضای خانوادم رفتم . آقام دوباره رو کرد به خاله و گفت عصمت به بچت یاد ندادی که دست بزرگترشو ببوسه؟خاله عصمت که انگار تازه فهمیده بود قرار نیست منو به اسارت ببره ،به ناصر گفت برو دست پدر زنتو ببوس و زود بریم. نمی‌دونم چرا ناصر امروز عقلش کاملا سر جاش بود و اصلا انگار ناصر سابق که تمام عمر دیونه حسابش می کردیم، نبود .ناصر با عجله خودشو به آقام رسوند، دستشو بوسید و گفت اگه اجازه بدید ما رفع زحمت می کنیم ؟همه به جز آقا و خاله عصمت از برخورد ناصر تعجب کردن. از خونه ی بچگی هام که برام پر از خاطرات خوب بود بیرون رفتیم….سوار الاغی که تزئینش کرده بودن شدمو ناصر افسار الاغو بدست گرفت و راهی خونه ای شدیم که خونه ی بختم نه ،خونه ی بدبختیام بود. تمام مسیر رو استرس داشتم...قبل از اینکه داخل خونه ی خاله بشیم، شوهر خاله یه گوسفند، جلوی پای ناصر زمین زد...... تمام جشن رو با چنان استرسی که حتی آب دهنم را نمی تونستم قورت بدم، به پایان رسوندم . بعد از مراسم خانجون و صنوبر منو تا اتاق همراهی کردن. داخل اتاق که شدم چشمم به وسایل جهیزیه بتول خورد که با چه عش. ق و ذوقی برای خودش جمع کرده بود و حالا من باید ازشون استفاده می کردم. دلم براش سوخت و حتی از تک تک وسایلی که توی اتاق جا خوش کرده بودن متنفر شدم. وسط اتاق ایستادم و به خانجون و صنوبر نگاه می کردم.
ادامه دارد
بومِ آشپزی
با کل زدن صنوبر و ننه آقا و صلوات و هزار ماشالله ی خانجون، منتظر داماد و خاله نشستیم. صنوبر به من نزدیک شد و گفت تاج گل تو عمرم عروسی به زیبایی تو ندیدم، خدا چیکار کنه خاله عصمتو که تورو بدبخت کرد.چشام پراز اشک شد ،ولی اینقدر قلبم پر از درد بود که اشکام هم دیگه توان ریختن نداشتن. با صدای کل و ساز و تنبک فهمیدم که باید از این خونه برای همیشه خداحافظی کنم ، قبل از اینکه کسی داخل اتاق بشه صنوبر تند تند گفت تاج گل خواهرم ، الان دیگه وقت این نیست که بشینی زانوی غم بغل بگیری که چرا این شد، از امروز سعی کن دل شوهرتو بدست بیاری که بتونی حریف حیله های خاله عصمت بشی ، کاری کن ناصر حقتو از خاله و هر کسی که اذیتت کرد بگیره.با باز شدن در، چشمم به ناصر خورد که با پیرهن سفید و شلوار مشکی و موهای مرتب و صورت اصلاح شده،مثل آدمهای عاقل شده بود . به صورتم لبخندی زد و گفت چه خوشگل شدی تاج گل ..چشامو بستم، نفس عمیقی کشیدم و برای گوش دادن به نصیحت های خواهرانه ی صنوبر گفتم تو هم خیلی خوش تیپ شدی. مجبور بودم از این سیاست استفاده کنم . ناصر گفت دیگه بریم،ننه عصمت گفته زیاد اینجا نمونیم.تو دلم گفتم آره آره ناصر زود بریم که تازه تاجگل می خواد شروع کنه. با هم به طرف حیاط رفتیم. حیاط پر بود از جمعیت ، کوچیک و بزرگ ، زن و مرد همه جمع شده بودن. آقامو دیدم که با صورتی مضطرب کنار مهران که حتی دوست نداشت به صورتم نگاه کنه و اون طرف تر بهرامی که با بغض منو نگاه می کرد، ایستاده بود. خانجون نزدیکم شد و در گوشم نجوا کرد ، برو دست آقاتو ببوس .. به خانجون چپ چپی نگاه کردم و گفتم بابت چی ؟ بابت کدوم کار؟گفت باشه، میدونم حق با توئه، ولی به حرمت اون نونی که سر سفره اش خوردی، جلوی مردم آقا تو کوچیک نکن، برو دست آقاتو ببوس که حالا که داری از خونه اش میری ازت راضی باشه.با بغض گفتم نمی تونم خانجون...گفت به خاطر من هم که شده برو ، بلکه دعات کنه و زندگیت از این سیاهی به سپیدی بدل بشه مادر...به طرف آقام رفتم ، روبروش ایستادم…..زبونم قفل شده بود و فکم به شدت می لرزید ، آقا بهم نگاه کرد و بغضش ترکید ،با صدای بلند گفتم آقا برام آرزوی خوشبختی کن ...گفت مجبور بودم اون کارو کنم تاج گل ، مجبور شدم تورو به عقد ناصر در بیارم ، حلالم کن بابا. سرمو بالا گرفتم و گفتم چرا مجبور بودی آقا ؟ کی تورو مجبور کرد؟خاله عصمت سریع خودشو به ما رسوند ،دستمو گرفت و گفت خوبه خوبه، حالا انگار داره کجا می‌ره که اینقدر گریه و زاری راه انداخته ، هر کی ندونه و این اشکا رو ببینه فکر می کنه دارن می برنت کجا؟آقام که رفتار خاله رو دید دو قدم جلو اومد و با صدای بلند گفت عصمت ، خوب گوشاتو وا کن ببین چی بهت میگم ، تاج گل رو بهت دادم، خودت خوب می‌دونی چرا ، اما الان قشنگ جلوی جمع دخترمو نگاه کن ، دارم سالم بهت تحویلش میدم، اینو بدون که از این به بعد همیشه حواسم اونجاس، اگه خدایی نکرده یه تار مو از سرش کم بشه ،یا یه قطره اشک از چشمش بیاد دیگه تو رو نمی‌شناسم ،حرف حسابمو با پسرت میزنم ،پس سعی نکن دخترمو اذیت کنی فهمیدی؟ دلم از شنیدن حرفهای آقام گرم شد ،دستمو از دست خاله عصمت با حرص بیرون کشیدمو دوباره به طرف پدرم رفتم .با چشمای بارونی گفتم می دونستم پشتمو خالی نمی کنی آقا جون‌و برای خداحافظی به طرف تک تک اعضای خانوادم رفتم . آقام دوباره رو کرد به خاله و گفت عصمت به بچت یاد ندادی که دست بزرگترشو ببوسه؟خاله عصمت که انگار تازه فهمیده بود قرار نیست منو به اسارت ببره ،به ناصر گفت برو دست پدر زنتو ببوس و زود بریم. نمی‌دونم چرا ناصر امروز عقلش کاملا سر جاش بود و اصلا انگار ناصر سابق که تمام عمر دیونه حسابش می کردیم، نبود .ناصر با عجله خودشو به آقام رسوند، دستشو بوسید و گفت اگه اجازه بدید ما رفع زحمت می کنیم ؟همه به جز آقا و خاله عصمت از برخورد ناصر تعجب کردن. از خونه ی بچگی هام که برام پر از خاطرات خوب بود بیرون رفتیم….سوار الاغی که تزئینش کرده بودن شدمو ناصر افسار الاغو بدست گرفت و راهی خونه ای شدیم که خونه ی بختم نه ،خونه ی بدبختیام بود. تمام مسیر رو استرس داشتم...قبل از اینکه داخل خونه ی خاله بشیم، شوهر خاله یه گوسفند، جلوی پای ناصر زمین زد...... تمام جشن رو با چنان استرسی که حتی آب دهنم را نمی تونستم قورت بدم، به پایان رسوندم . بعد از مراسم خانجون و صنوبر منو تا اتاق همراهی کردن. داخل اتاق که شدم چشمم به وسایل جهیزیه بتول خورد که با چه عش. ق و ذوقی برای خودش جمع کرده بود و حالا من باید ازشون استفاده می کردم. دلم براش سوخت و حتی از تک تک وسایلی که توی اتاق جا خوش کرده بودن متنفر شدم. وسط اتاق ایستادم و به خانجون و صنوبر نگاه می کردم.
ادامه دارد
بومِ آشپزی
۱۹